Exit Magazine

De verkiezingen van zondag 14 oktober worden straks iets meer dan ‘a day in the life’. Er staat immers voor heel velen heel veel op het spel. De voorspellingen over mogelijke coalities en/of voorakkoorden zijn dan ook weinig meer dan wishful thinking. Voor een keer beslist alleen de kiezer. Wij richten onze belangstelling vooral naar de invulling van het beleidsdomein cultuur. Daarom onderstaande vier vragen aan vijf lijsttrekkers. Hoe mooi kunnen beloften zijn! (LF)

1. Hoe evalueert u de inspanningen die Brugge de voorbije zes jaar heeft ontplooid op het gebied van cultuur en evenementen?

 2. Welke nieuwe accenten op cultureel gebied wil uw partij leggen bij een (eventuele) deelname in het nieuwe stadsbestuur?

 3. Wilt u, bij deelname, het beleid van de Triënnales voortzetten?

 4. Van welke programmapunten-cultuur wilt u desnoods een breekpunt maken?

                           ***********************************

Raf Reuse (Groen): ‘Blijven investeren in cultuur’

 1. De afgelopen zes jaar zijn er veel goede zaken gebeurd. De Triënnale was een groot succes en heeft heel wat bezoekers gelokt. Ook tijdens de zomer valt er heel wat te beleven in Brugge: Feest in ‘t Park, Vama Veche, Klinkende Kroegen, Moods! enz.

Toch heeft het stadsbestuur ook minder goede keuzes gemaakt. Voor de locatie van de nieuwe expohal werd gekozen voor de KTA-site. Ik blijf pleiten om dit nieuwe museum op de site van het Sint-Andreasinstituut te bouwen. De school was daar ook zelf vragende partij voor. Zo kan de expohal rechtstreeks verbonden worden met het naburige Groeningemuseum. Op die manier krijgt Brugge een prachtige museumsite. Ook de intentie van het stadsbestuur om de Ryelandtzaal van de hand te doen, was onaanvaardbaar. De cultuurtempel zou verkocht worden aan een projectontwikkelaar voor een appel en een ei. Deze zaal is Brugs erfgoed en wordt veel gebruikt door het Conservatorium. Samen met heel veel cultuurminnende Bruggelingen hebben we geprotesteerd tegen deze uitverkoop. Het schepencollege heeft uiteindelijk afgezien van haar plannen.

2. Er moet genoeg ruimte zijn voor elke vorm van cultuur in Brugge. Ieder initiatief moet zijn plaats kunnen hebben. Groen wil immers dat cultuur er voor iedereen is. Daarom moeten we de komende zes jaar ons inzetten om bepaalde doelgroepen (jongeren, mensen in armoede, mensen met een migratieachtergrond) meer te bereiken. Iedere Bruggeling moet zijn gading kunnen vinden in ons cultuuraanbod. Ook jongeren moeten zich hier kunnen ontspannen en amuseren. Groen ziet de komst van muziekcentrum Cactus als een grote opportuniteit. Cactus zal zich vestigen op het Kanaaleiland. Gezellige cafeetjes en muzikale bars kunnen de Cactuszaal versterken. Het Kanaaleiland kan zo de pop & rock-hub van Brugge worden waar jongeren zich kunnen uitleven.

Verder wil Groen de UiTPAS promoten. Dat is een spaar- en voordelenprogramma die vrijetijdsparticipatie wil stimuleren. Wie aan activiteiten van het UiTPAS-programma deelneemt, krijgt punten waarmee je nog meer kan beleven. Mensen in armoede krijgen een grotere korting. Zo belonen we vrijetijdsparticipatie en zorgen we ervoor dat echt iedereen van cultuur kan genieten. Voorts is het belangrijk dat verenigingen, kunstenaars en cultuurhuizen ook voldoende middelen van de stad krijgen. Dat is een garantie voor kwaliteit.

3. Absoluut! De Triënnale is een meerwaarde voor Brugge. Het is belangrijk dat we naast onze vaste waarden ook moderne kunst in onze stad toelaten. Die hedendaagse kunst in een historische binnenstad maakt de Triënnale uniek. Men komt van heel ver om de installaties te bekijken. Ook het Urb-Egg Café moet jaarlijks blijven doorgaan.

4. Ik wil blijven investeren in cultuur de volgende zes jaar. Er kan van besparingen geen sprake zijn. Brugge is altijd al een cultureel bruisende stad geweest en dat moet zo blijven.

Voor mij is de omgang met erfgoed essentieel. Groen beschouwt ons onroerend erfgoed in de eerste plaats als een geschenk, dus als iets wat we met z’n allen moeten koesteren. Een groot deel van het erfgoed in de binnenstad is religieus erfgoed, dus vooral kerken en kloosters. Die komen de laatste jaren steeds meer vrij. Dat biedt ons een enorme kans om creatief om te gaan met ruimte. Groen wil dat het stadsontwikkelingsbedrijf deze waardevolle sites een nieuwe invulling geeft, met respect voor de erfgoedwaarde. Zo kan een ontwijde kerk dienen als centrum voor zingeving en spiritualiteit voor alle Bruggelingen. Er kunnen huwelijken en begrafenissen plaatsvinden van mensen van alle levensbeschouwingen. Kerken kunnen ook anders worden benut, zoals voor zingevende economische activiteiten: boekhandel, bibliotheek, cafetaria, dienstencentrum … Ontwijde kerken en kloosters kunnen ook worden gebruikt door verenigingen die vaak op zoek zijn naar locaties voor culturele activiteiten. Het stadsbestuur moet hier een voortrekkersrol in spelen en vermijden dat ons erfgoed de speelbal wordt van investeerders die enkel op geldgewin uit zijn.

De verkiezingen van zondag 14 oktober worden straks iets meer dan ‘a day in the life’. Er staat immers voor heel velen heel veel op het spel. De voorspellingen over mogelijke coalities en/of voorakkoorden zijn dan ook weinig meer dan wishful thinking. Voor een keer beslist alleen de kiezer. Wij richten onze belangstelling vooral naar de invulling van het beleidsdomein cultuur. Daarom onderstaande vier vragen aan vijf lijsttrekkers. Hoe mooi kunnen beloften zijn! (LF)

 1. Hoe evalueert u de inspanningen die Brugge de voorbije zes jaar heeft ontplooid op het gebied van cultuur en evenementen?

 2. Welke nieuwe accenten op cultureel gebied wil uw partij leggen bij een (eventuele) deelname in het nieuwe stadsbestuur?

3. Wilt u, bij deelname, het beleid van de Triënnales voortzetten?

 4. Van welke programmapunten-cultuur wilt u desnoods een breekpunt maken?

                           ***********************************

 Pol Van Den Driessche (N-VA): ‘Een echt grote tentoonstelling’

 1. De kwaliteit van veel evenementen was goed. Niettemin was er soms te weinig respect voor creatieve ondernemers en kunstenaars uit onze regio. Zo blijft het voor kunstenaars zoeken naar een goede locatie. Tijdelijke vondsten, zoals De Tank (Burg) waren er wel, maar bieden geen structurele oplossingen.

Er kwam ook weinig of geen steun voor plaatselijke initiatieven zoals het indrukwekkende Wereldkantcongres deze zomer. Daar deed de overheid te weinig mee, nochtans is kant zo Brugs én ook hip. De grootste fout evenwel blijft de keuze voor het KTA als nieuwe museumsite. De evidentie blijft toch de gronden van het Sint-Andreas-instituut.

Tot slot toont de roof van de fontein-beeldengroep (’t Zand) en het gebrek aan degelijke verzekering van kunst in de publieke ruimte een gebrek aan waardering voor het Brugs erfgoed kunstpatrimonium.

 2. Grotere deelname en inspraak van Brugse kunstenaars en creatieve ondernemers in het cultuurbeleid. De Culturele Raad wordt best uitgebreid zodat ook individuele kunstenaars en creatieve ondernemers en meer jongeren vertegenwoordigd zijn, dus niet enkel verenigingen. De deelgemeenten moeten we ook meer betrekken in het cultuurbeleid: een cultuurruimte in enkele randgemeenten die door plaatselijke verenigingen kan worden gebruikt.

Bovenal moet er eindelijk nog eens een echt grote tentoonstelling komen met de focus op onze rijkste cultuurschatten en tegelijk onze sterkste troef. Een expo die de wereld verbaast. Met name rond en over de Vlaamse Primitieven of specifiek rond Van Eyck of Pourbus. Dat zou het meerwaarde-toerisme ook goed doen en ons imago op internationaal vlak nog versterken.

Meer coherentie tussen de verschillende cultuurtempels en plaatselijke initiatieven dringt zich ook op.

Wij willen ook het Voltijds Secundair Muziekonderwijs in Brugge gaan organiseren (als enige stad in West-Vlaanderen).

Opwaardering en verbreden van opera als muziekgenre (op het Minnewater of aan het kasteel Tudor bijvoorbeeld). Het Vlaamse karakter respecteren door te kiezen voor een Nederlandse naam voor evenementen (dat Klinkers werd geschrapt voor Moods! is gewoon dwaas).

En laten we met een aangepaste vorm van de Reiefeesten en betere verlichting iedereen charmeren en verbluffen. Organiseer maandelijks nocturnes in musea en open alle musea ook op maandagen.

 3. Absoluut, is een meerwaarde. Maar de inbreng van enkele van onze beste Vlaamse kunstenaars mag sterker. De Triënnale kan ook worden gecombineerd met plastische kunsten, muziekoptredens en literaire momenten. Nu lag het accent voornamelijk op het architecturale. 

4. Er moet in de cultuurstad Brugge eindelijk weer een volwaardige schepen van cultuur komen. Dat spreekt voor zich. Nu zit deze bevoegdheid ook te versnipperd over verschillende bestuurders. Alle cultuurvormen moeten we ook veel beter promoten en internationaal laten (uit)stralen.

 De verkiezingen van zondag 14 oktober worden straks iets meer dan ‘a day in the life’. Er staat immers voor heel velen heel veel op het spel. De voorspellingen over mogelijke coalities en/of voorakkoorden zijn dan ook weinig meer dan wishful thinking. Voor een keer beslist alleen de kiezer. Wij richten onze belangstelling vooral naar de invulling van het beleidsdomein cultuur. Daarom onderstaande vier vragen aan vijf lijsttrekkers. Hoe mooi kunnen beloften zijn! (LF)

1. Hoe evalueert u de inspanningen die Brugge de voorbije zes jaar heeft ontplooid op het gebied van cultuur en evenementen?

 2. Welke nieuwe accenten op cultureel gebied wil uw partij leggen bij een (eventuele) deelname in het nieuwe stadsbestuur?

 3. Wilt u, bij deelname, het beleid van de Triënnales voortzetten?

4. Van welke programmapunten-cultuur wilt u desnoods een breekpunt maken?

                          ***********************************

Dirk De fauw (CD&V): ‘De Triënnale naar de deelgemeenten’

 1. De inspanningen waren zeer goed. De planning van de evenementen in de binnenstad moet wel evenwichtiger zodat de overlast voor inwoners en reguliere bezoekers van de binnenstad beperkt blijft.

2.We willen een geschikte infrastructuur in de binnenstad waar jong en oud, individueel of in groep zijn/haar culturele talenten kan beoefenen. Muziek, dans, theater, beeldhouwkunst, schilderkunst … alles moet er mogelijk zijn. In een vrijgekomen deel van het gebouwencomplex van HOWEST kunnen we bijvoorbeeld met de Brugse partners een VRIJSTAAT BRUGGE uitbouwen. Het succesvolle, weliswaar tijdelijke, proefproject ‘De Tank’ op de Burg is hiervoor een inspiratiebron.

3. Jawel, de Triënnale kan de hele culturele sector aanzetten tot nieuwe creaties. We willen dit uitbreiden naar de deelgemeenten: in elke deelgemeente moet een (tijdelijk) kunstwerk komen dat verwijst naar het gebeuren in de Brugse binnenstad.

 4.We willen af van de versnippering van de bevoegdheden cultuur over meerdere schepenen. Cultuur is zo belangrijk voor onze stad dat we één volwaardige schepen voor cultuur wensen.

Woensdag 10 oktober

20 uur, MaZ

Echo
Post uit Hessdalen & Zwerm

Cultuurcentrum Brugge zet dit seizoen in een korte reeks een nieuwe generatie jonge podiumkunstenaars in de kijker. De eerste voorstelling in de rij is Echo, een samenwerking tussen het jonge video- en theatergezelschap Post uit Hessdalen en het gitaarkwartet Zwerm. Inspiratiebron voor Echo is het bekende, mythologische liefdesverhaal van Echo en Narcissus. Hoe klinkt de mythe in de eenentwintigste eeuw? Kijkt Narcissus niet langer in een waterplas, maar in de ‘black mirror’ van zijn smartphone en weerklinken de echo’s virtueel? Volg deze muzikale en beeldende reis met live elektronische muziek, soundscape en een bijzondere videoscenografie. Na de voorstelling kan men deelnemen aan Het Laatste Woord, een uniek nagesprek in samenwerking met De Zendelingen, waarin we kennismaken met de kunstenaar en zijn of haar werk. De Zendelingen is een multimediaal kunstkritiekcollectief dat de dialoog tussen publiek, kunstenaar en critici nieuw leven inblaast. Ze doen dit op heel creatieve en onbevangen wijze.

www.ccbrugge.be

Op het vernieuwde ‘Jazz Brugge’-festival is het nog een maandje wachten. Deze driedaagse staat geprogrammeerd van vrijdag 16 tot en met zondag 18 november in het Concertgebouw. Alle energie van KAAP gaat in oktober naar het stroomlijnen van dit festival, wellicht één van de redenen waarom er in De Werf in de maand oktober geen jazzconcerten gepland staan. Maar daarom hoeft u in oktober nog niet op uw jazzhonger te blijven.

Parazzar

Parazzar (Torhoutse Steenweg 10, Sint-Andries) organiseert op zondag 21 oktober een concert van het trio Joe McPhee (trompet/altsax), John Edwards (contrabas) en Klaus Kugel (drums). Niet zomaar een concert, het gaat om de album release van een cd met de toepasselijke naam ‘Journey to Parazzar’. Met deze naam zou je verwachten dat het om een lokale opname gaat. Niets is minder waar: de cd werd zowat een jaar geleden – op 24 september 2017 – opgenomen tijdens een live concert in het Metallurgov House of Culture in Zaporozhye, Oekraïne, en werd in juni jongstleden uitgebracht op het Poolse Not Two Records-label. Verwacht u aan lang uitgesponnen free-jazz stukken vol volatiele improvisaties.

Eveneens in Parazzar, maar van een heel andere orde wellicht, wordt op zondag 28 oktober het Frame Trio verwacht. Het trio bestaat uit Luis Vicente (trompet), Marcelo dos Reis (gitaar), en Nils Vermeulen (contrabas). Dit concert krijgt meer contemplatieve accenten als we mogen voortgaan op beluistering van het recentste werk van dit trio, met name van het op 8 september jongstleden uitgebrachte Luminària. Minimalistische 21-eeuwse kamermuziek, maar dan in gedeconstrueerde en opnieuw opgezette geïmproviseerde vorm.

Wie deze Parazzar-concerten wil bijwonen, kan de avond zelf maar beter op tijd toekomen: om 20 uur worden de gordijnen dichtgeschoven, gaat de deur stevig op slot, gaat de tapkraan (eventjes) af, en hult Parazzar zich in een cocon van gelijkgestemden. Een unieke sfeer die tot ver buiten Brugge nergens te vinden is en die een kernpubliek vaak in opperste vervoering brengt.

27Bflat

Een andere vaste waarde als het op live jazz aankomt is 27Bflat in de Katelijnestraat… voorlopig nog in de Katelijnestraat, want in de loop van november verhuist de uitbating naar een nieuwe stek in de Sint-Jakobsstraat.

Op de flyer van 27Bflat staat vrijdag 12 oktober de Franse componist Pierre Marcus met zijn Quartet geprogrammeerd. Marcus heeft echter zijn volledige tournee geannuleerd. Dit concert wordt vervangen door het Wim Ramon Trio dat als gastmuzikant onze uitgeweken Bruggeling Bart Defoort met zich meebrengt.

Op vrijdag 26 oktober is het de beurt aan het Maxime Moyaerts Trio. Samen met Amando Luongo (drums) en Alex Gilson (contrabas) brengt Maxime Moyaerts (piano) er een avondje onder de titel Tribute to Oscar Peterson, een omschrijving die voor zichzelf zou moeten spreken. (RVM)

De verkiezingen van zondag 14 oktober worden straks iets meer dan ‘a day in the life’. Er staat immers voor heel velen heel veel op het spel. De voorspellingen over mogelijke coalities en/of voorakkoorden zijn dan ook weinig meer dan wishful thinking. Voor een keer beslist alleen de kiezer. Wij richten onze belangstelling vooral naar de invulling van het beleidsdomein cultuur. Daarom onderstaande vier vragen aan vijf lijsttrekkers. Hoe mooi kunnen beloften zijn! 

We starten met burgemeester Renaat Landuyt, morgen met Dirk De Fauw.

 1. Hoe evalueert u de inspanningen die Brugge de voorbije zes jaar heeft ontplooid op het gebied van cultuur en evenementen?

 2. Welke nieuwe accenten op cultureel gebied wil uw partij leggen bij een (eventuele) deelname in het nieuwe stadsbestuur?

 3. Wilt u, bij deelname, het beleid van de Triënnales voortzetten?

4. Van welke programmapunten-cultuur wilt u desnoods een breekpunt maken?

                           ***********************************

Burgemeester Renaat Landuyt (sp.a) : ‘Niets houdt de bouw van de Cactuszaal nog tegen’

1. In tegenstelling tot Vlaanderen hebben we niet bespaard. Integendeel, er is bijgekomen: B-Major!, Bru-Taal en vooral de Triënnale. We hebben de evenementen gespreid in tijd en ruimte, van Ver-Assebroek tot aan de zee, niet alleen met Uitwijken, maar ook met nieuwe jaarlijkse evenementen zoals WeCanDance en Bomboclat.

2. Wij willen verder met het begonnen nieuw beleid. Na de architecturale beeldende kunst van de Triënnale willen we sterker inzetten op de literaire en letteren lijn via verdere uitwerking van Bru-Taal door alle Brugse betrokken culturele instellingen. In het verlengde hiervan maken we van het Guido Gezellemuseum een gezellig letteren-huis met tuin. En samen met de Republiek werken we de kunstendriehoek uit. Poortersloge en de nieuwe Museumhal zorgen voor meer tentoonstellingsruimte. En vergeet niet dat we eindelijk ook een volwaardige depot en museumatelier zullen hebben. Tenslotte: niets houdt de bouw van de Cactuszaal nog tegen. 

 3.Uiteraard. Na als minister van Toerisme Beaufort te hebben gelanceerd, droomde ik er altijd van om ooit de Triënnale terug in Brugge te brengen. Dit is gelukt. Ik ben blij dat sommigen tot inkeer gekomen zijn en tijdig de afschaffing van de Triënnale uit hun programma geschrapt hebben.

4. Ik maak nooit breekpunten en laat me nooit breken. Ik probeer altijd voortdurend iedereen stap voor stap te overtuigen ook cultureel verder met Brugge te gaan. Ook daar is de Triënnale op alle vlakken een mooi voorbeeld van.

Rudy Denolf (l) en Bertil van Outryve

Sinds 1958 zijn ze een verrijkende troef voor de Brugse musea: de ‘Vrienden van de Stedelijke Musea’, een vrijwilligerslegioen met 1.800 leden en een veelkoppige werking. Ze doen prospecties, schenkingen en aankopen van kunstwerken, dit in overleg met en steunend op de expertise van het museumbestuur. Ze bestaan zestig jaar en vieren dat men een opgefriste uitgave van hun ‘Museum Brugge Magazine’ en een overzichtstentoonstelling in het Arenthuis onder de vlag ‘Schatten van vrienden, 60 jaar aanwinsten’. Voorzitter Bertil van Outryve en secretaris en doet-al Rudy Denolf lichten hun verhaal toe.

Bertil van Outryve: ‘De werking van de Vrienden is in de loop der tijden enorm veranderd. Nu verzamelen we vooral fondsen via crowdfunding, zoals recent met de succesvolle campagne voor de restauratie van de Bidkapel van het Gruuthusepaleis die 65.000 euro opbracht. Daarnaast doen we ook gerichte aankopen, zoals onlangs met een 15^deeeuws borstjuweel van een historische Bruggeling. We richten onze werking ook steeds meer naar publiekswerking en promotie van onze musea, middels exclusieve bezoeken, nocturnes en druk bijgewoonde lezingen in ‘onze’ Vriendenzaal. Een nieuwe look van ons Museumblad en een up-to-date website kon niet achterblijven. Het hoogtepunt is nu de tentoonstelling in het Arentshuis met een selectie van door ons aangekochte kunstwerken.’

EXit: Het verhaal van de Vrienden startte toch vroeger dan in 1958?

Rudy Denolf: ‘Dat klopt. In 1902 werd in het Provinciaal Hof een tentoonstelling georganiseerd met werk van de Vlaamse Primitieven waar 35.000 bezoekers op afkwamen, een zelden geziene overrompeling. In het kielzog kwamen lokale notabelen samen en richtten een maatschappij, De Vrienden van de Musea, op. Het hoofddoel was de bouw van een museum voor de Vlaamse Primitieven die toen nog een bedreigd bestaan hadden in de Bogaerdenkapel. Ze deden ook een aantal aankopen, waaronder Het Laatste Oordeel van JHeronimus Bosch. Spijts de goede wil duurde het toch tot in 1930 vooraleer het Museum er kwam.’

EXit: De werking van die Vrienden verwaterde en in 1958 werd een nieuwe poging opgestart.

Denolf: ‘Op 27 november 1958 werd in het stadhuis de nieuwe vereniging ‘De Vrienden van de Musea’ opgericht. Volgens de statuten mochten alleen werken van overleden kunstenaars worden aangekocht, maar desondanks werden ook heel wat moderne werken als van Paul Delvaux en Magritte aangekocht. Een zeer belangrijke aankoop liep in 1983 met twee luiken van Petrus Christus, maar later onderzoek leerde dat beide panelen nogal ‘ingrijpend’ waren gerestaureerd.’

EXit: Jullie beschikken over een zeer talrijk vrijwilligerslegioen. Opvallend.

Denolf: ‘Vooral na 1987 startte het mooie verhaal van de vrijwilligers die, onder meer, logistieke steun verleenden tijden de grote tentoonstellingen. Zij baatten de museumshop uit en met de opbrengsten werden kunstwerken aangekocht. Er waren ook moeilijke momenten. Een door de Stad bestelde ‘doorlichting van het museumbeleid’, uitgevoerd door professor Guido De Brabander, oordeelde snoeihard over ‘De Vrienden’. Ze hadden ‘te veel impact op het museumbeleid en trokken taken naar zich toe die in feite door het museumpersoneel uitgevoerd moesten worden.’ Later kwam alles weer goed. Voor De Vrienden wordt de uitdaging om op domeinen, waarop de musea om financiële redenen niet kunnen inspelen, zich nuttig te maken.’ (LF)

Schatten van Vrienden, 60 jaar aanwinsten in Arentshuis, tot 27 januari 2019. Bruggelingen gratis, anderen 6 euro. Info op http://www.vsmb.be

Foto Paul Willaert

Op 9 oktober 1978 overleed Jacques Brel, een van ’s werelds grootste chansonniers en eigenaar van een pak wereldnummers. Exact veertig jaar en twee dagen later na deze tragische dag vindt er een mooi herdenkings- en benefietconcert plaats in Bistro Zwart Huis (Kuiperstraat 23). Parisien Arnaud Askoy kruipt op donderdag 11 oktober in de huid van Brel. Hij heeft niet alleen de looks van Jacques mee, hij brengt zijn meesterlijke songs met (bijna) evenveel verve. Quand on n’a que l’amour…

De organisatie van dit uniek concert is in handen van de vzw Save Askoy II, niet toevallig de naam van het twintig meter lange zeilschip waarmee Jacques Brel en zijn toenmalig lief Maddly Bamy midden de jaren 70 naar de Markiezeneilanden voeren. Piet en Staf Wittevrongel uit Blankenberge richtten in 2004 deze vereniging op met als hoofddoel het wrak van Askoy II terug naar ons land te brengen en het in zijn volle glorie te (laten) herstellen. Het avontuur van de broers startte in 2004 toen ze de eigendomsrechten van het schip van de vorige eigenaar konden bemachtigen. ‘In 2007 zijn we naar Nieuw Zeeland gereisd om het wrak op te graven vanop Baylys Beach – een uitgestrekte strandoppervlakte van 90 km lang aan de Tasmaanse zee – waar het veertien jaar lang onder zand en water heeft gelegen. Na drie pogingen in drie dagen is het gelukt. Het schip was voor 80 procent intact gebleven, maar het had wel een verwrongen en verroeste romp. De masten, het dek, de verstaging, de motor, het interieur en de dekuitrusting waren verdwenen. In mei 2008 konden we het schip België binnenbrengen’, vertelt Piet Wittevrongel. ‘Het was de bedoeling dat de Maritieme Site Oostende het schip in zijn oorspronkelijke toestand zou restaureren, maar de Maritieme Site moest alle activiteiten stopzetten. Daarom werd op 8 april 2010 de Askoy II naar de Nieuwe Scheldewerven in Rupelmonde overgebracht. Daar werd volop gewerkt aan de restauratie van de romp van het schip. Er werd een nieuw dek toegevoegd. In het schip werd een stuk staal ingewerkt van de WTC-torens. Op de werf Van Damme in Zeebrugge werden ondertussen naar de originele plannen houten masten vervaardigd. In 2014 hebben we het schip naar Zeebrugge overgebracht om het verder af te werken. We hebben een loods van de MBZ ter beschikking gekregen om ons fantastisch project tot een goed einde te brengen. We hebben letterlijk en figuurlijk nog veel werk voor de boeg, maar gelukkig krijgen we veel steun en hulp van firma’s uit Brugge en Zeebrugge.’

 Aan de Coupure

De Askoy II is een schip (bouwjaar 1960) met een indrukwekkende geschiedenis en behoorde ooit toe aan twee bekende Belgen. De eerste was burgerlijk ingenieur bouwkunde Hugo Van Kuyck, leerling van Victor Horta, die als architect imposante en geschiedeniswaardige gebouwen heeft getekend. Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft Van Kuyck meegeholpen met het ontwerpen van de landingsplaatsen in Normandië. Jacques Brel kocht het schip van hem over en trok er dus mee naar de Markiezeneilanden. De ultieme droom van de Wittevrongels is om met het schip, eenmaal volledig klaar, terug naar de Markiezeneilanden te varen. Net zoals Brel deed. Maar eerst zal iedereen binnen afzienbare tijd het maritiem erfgoed kunnen bezoeken. ‘De thuishaven van de Askoy II is Zeebrugge, maar het is de bedoeling om het schip in de wintermaanden aan de Coupure te leggen, dicht bij het standbeeld van Brels Marieke’, zegt Piet.

 Zeilmakers

Vanwaar die fascinatie voor de boot van Brel? Piet: ‘We zijn een familie van zeilmakers. Mijn vader heeft indertijd de zeilen gemaakt voor de boot van Brel. Hij is een aantal keren bij ons thuis geweest en er is een vriendschapsband ontstaan. Mijn vader vroeg indertijd aan hem waarom hij bij ons terechtkwam. Brel zei: ‘Omdat iedereen het afgeraden had om naar jullie te komen’. Mijn vader kon goed met hem omgaan. Ik heb ook lange gesprekken met hem gevoerd. Brel was mijn geestelijke vader voor de Franstalige muziek, net zoals Bob Dylan dat was voor de Engelstalige en Boudewijn De Groot voor de Nederlandstalige muziek. Het is voor ons een groot genoegen dat we het erfgoed van Brel kunnen bewaren. De opbrengst van het concert van Arnaud Askoy op 11 oktober zullen we gebruiken om de boot verder af te werken.’ (ADC)

 Info en tickets: Dominique Govaere, tel. 0476/095 382

www.askoyII.be

Francesca Melandri (foto Michela Gobbi

Auteur Francesca Melandri mag dan al tot de Europese top behoren, in deze lage landen is ze nog (te) weinig bekend. Daar komt nu wellicht verandering in, want ze tourt nu doorheen Europa met haar nieuwste boek, De lange weg naar Rome, dat enkele pijnlijke en onthutsende bladzijden uit Italiës racistische en verzwegen verleden onthult.

Kunstencentrum KAAP brengt haar naar Brugge en confronteert haar met twee andere kleppers: de Iraanse Nederlander Kader Abdolah en de Palestijnse dichter Ghayath Almadhoun, hier vorig jaar te gast tijdens het literaire festival Bru-Taal.. Het thema: de migratie. Tijdens Unsettled (een miniproject over ontheemding, zie bladzijde 7) schenken kunstenaars aandacht aan kleine en grote verhalen die achter elke tocht schuilen. Het gesprek tussen deze auteurs wordt in vakkundige banen geleid door de Pools-Belgische filosofe Alicja Gescinska. Deze confrontatie vindt plaats op zaterdagavond 6 oktober in de (prachtige) kapel van de Psychiatrische kliniek Onze-Lieve-Vrouw in Sint-Michiels.

De Reyghere

Melandri is hier te gast van 28 september tot 8 oktober. Ze resideert dan boven boekhandel De Reyghere (Markt) waar ze een verhaal zal schrijven over Brugge dat in een later stadium verschijnt.

Melandri’s jongste boek, De lange weg naar Rome, kreeg een uitstekende ontvangst en een aantal viersterren-recensies. Het boek is het derde deel van een trilogie dat zich ook afzonderlijk laat lezen. Haar debuut, Eva Slaapt, ging over de vrijheidsstrijd in Zuid-Tirol, Hoger dan de zee over de rol van de Rode Brigades (LF. een linkse terreurgroep) en in De lange weg naar Rome worden de misdaden uit het koloniale verleden aangepakt. Je leest het boek op de eerste plaats om de razend interessante inhoud. (LF)

Dichtbij en veraf, zaterdag 6 oktober (20 uur) in Kapel PZ Onzelievevrouw, Koning Albertlaan 1, Brugge. Tickets: 11 euro, duur 150 minuten, Engels gesproken

Foto Cato Lein

Wandel van 4 tot en met 7 oktober zeker even in de richting van het Brugse station voor het project Un|settled in public space. KAAP speelt daarmee in op de brandend actuele migratieproblematiek. Nog nooit leken zo veel mensen weg van huis te zijn, uit noodzaak of uit vrije wil. KAAP neemt je mee langsheen een kleurrijk pad van theatrale interventies, beeldende installaties, performances en verrassende acties. Tientallen kunstenaars, acteurs, schrijvers, performers … tekenen present.

De plaats van gebeuren is niet toevallig gekozen. Het station is de plek waar dagelijks duizenden mensen elkaars pad kruisen en waar iedereen die onderweg is zijn sporen nalaat. Net op die plek waar constant beweging is, wil KAAP dat je even stilstaat bij hoe het voelt om je stabiliteit te verliezen en om je niet thuis te voelen.

Elke dag zijn er opvallende performances en parcours. Kunstenaars op het appel zijn onder meer: Kyoko Scholiers, Benjamin Vandewalle, Filip Berte, Maarten De Vrieze, Sien Vanmaele, Peter Aers en Christian Bakalov.

Kyoko Scholiers is actrice en theatermaakster, speelde onder meer bij Toneelhuis, De Roovers en Theater Antigone. De laatste jaren werkt ze aan haar eigen, opvallende projecten. Voor de installatie Misconnected liet ze een jaar lang een zelfgebouwd telefoonhokje rondreizen. Iedereen kon daarin zijn of haar verhaal doen: gevangenen, vluchtelingen, kluizenaars, prostituees … Je hoort ze in een eigenzinnige geluidsmontage in één van de vier telefoonhokjes.

Benjamin Vandewalle is een trouwe gast bij KAAP. Tijdens de afgelopen edities van het zomerse Dansand in Oostende was hij te gast met Inter-view, Birdwatching 4×4, Walking The Line en Peri-sphere. Vandewalle creëert in de openbare ruimte werk vanuit een groot maatschappelijk engagement. Met een groot stuk krijt gaat hij straks het stationsplein op. Hij volgt de routes van de vele voorbijgangers op het plein en komt tot een unieke, complexe compositie van lijnen.

De Mobile Cinema van Filip Berte is een zwarte doos op wieltjes waarin je een unieke kijk krijgt in het leven in het gesloten Centrum voor Illegalen in Brugge. Berte probeert op die manier het mechanisme van inclusie en exclusie van deze nieuwkomers in de maatschappij te doorgronden. In Witlof from Syria experimenteert de jonge theatermaakster Sien Vanmaele met het gegeven ‘foodperformance’. Ze verbindt daarin twee van haar passies: theater en koken en wil via die weg zichzelf en de wereld kritisch bevragen.
Literatuur
Literatuurliefhebbers komen aan hun trekken op zaterdag 6 oktober. In de kapel van het Psychiatrisch Ziekenhuis staat een bijzondere ontmoeting tussen drie schrijvers gepland. Niemand minder dan meesterverteller Kader Abdolah krijgt het woord. Hij wordt geflankeerd door de Italiaanse Francesca Melandri die met de bejubelde roman De Lange Weg naar Rome een intrigerend relaas schreef over kolonialisme en migratie van begin vorige eeuw tot nu. Dichter Ghayath Almadhoun was vorig jaar de publiekslieveling tijdens het literatuurfestival Brutaal en leest voor uit eigen werk. Hij werd geboren in een Palestijns vluchtelingenkamp in Damascus en vluchtte in 2008 naar Stockholm.

Het kloppende hart van deze driedaagse is het meetingpoint Agora. Iedereen is er welkom. Op deze ontmoetingsplek nemen artiesten, experts en activisten de thema’s onder de loep. Er zijn debatten gepland, een talkshow en je maakt er op interactieve manier kennis met het postkaart-project van dichteres Carmien Michels. In het meetingpoint kan men ook genieten van een hapje en een drankje. (SD)

http://www.KAAP.be