Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: januari 2019

Een warme winter met Uitwijken en Wintervonken

Foto Tom Leentjes

Brugge Plus belooft u deze maand enkele gezellige winteravonden waarvoor u graag de koude wilt trotseren. Van zaterdag 19 tot en met woensdag 23 januari doorkruist de wintertoer van Uitwijken vijf Brugse deelgemeenten met vurig straattheater. Op vrijdag 25 en zaterdag 26 januari zorgt Wintervonken opnieuw voor warm spektakel op de Burg.

 Uitwijken

Uitwijken, het mobiele cultuurproject van Brugge Plus, houdt ook deze winter halt in vijf Brugse wijken. Tijdens de wintertoer brengt Compagnie Bilbobasso het verhaal van een huwelijk waarin liefde en tederheid zijn uitgemond in wreedheid en geweld. ‘Amor’ belooft vonken te geven en is tevens geschikt voor alle leeftijden. De wintertoer trekt dit jaar door de Groene-Poortdreef in Sint-Michiels (19 januari), de parochiekerk Sint-Thomas in Male (20 januari), Park ter Poele in Sint-Pieters (21 januari), het Kerkplein in Koolkerk (22 januari) en de Lisseweegse Steenweg in Zwankendamme (23 januari).

 Wintervonken

Op 25 en 26 januari staat Wintervonken opnieuw garant voor gezelligheid en spektakel met animaties, installaties, livemuziek en het, intussen befaamde, winterterras. Vanaf 17 uur wordt de Burg weer twee dagen omgetoverd in een wonderlijk vuurlandschap, gecreëerd door De Vuurmeesters. Dit vurige winterterras biedt doorlopend heel wat bezienswaardigheden aan: de Zingende Kachels van Leendert Van Accoleyen, een video-installatie van Nathalie Maufroy op de muren van De Tank, ’s Wereld Grootste Collectie Rariteiten in het Kleinste Museum ter Wereld van Charles&Tang, de vurige gewaden van Jules Tingles en Nila HoOp en Jean-Til komt zijn titel als drievoudig wereldkampioen complimentjes geven eer aandoen.

Voorts op het programma staat de Franse kunstenaar-performer Vincent Glowinski met zijn interactieve dans- en tekenvoorstelling ‘Human Brush’. De Fransman brengt dagelijks een dubbele voorstelling waarin hij de muren van het Stadhuis tot leven laat komen. Op vrijdagavond zorgen de jongens van Kosmo Sound voor de opzwepende grooves en zaterdagavond wordt het op de Burg nog net iets warmer met de Balkanklanken van brassband Bernard Orchestar. Ook De Tank, de expo- en atelierruimte in het voormalig Provinciaal Gouvernement houdt voor Wintervonken de deuren open met de tentoonstelling ‘Uitgelicht’ van Manon De Craene. (LDD)

www.wintervonken.be en www.uitwijken.be

Toegang is steeds gratis.

De Fragmenten van Maarten Goethals

 

 Bruggeling Maarten Goethals, tot voor kort Wetstraat-journalist bij De Standaard en vandaag woordvoerder van Hubertus Vereniging Vlaanderen, heeft na de poëzie nu ook de romankunst omarmd. ‘De Fragmenten’ is volgens de uitgever ‘een roman’, maar de auteur houdt het liever op ‘een novelle’. Het verhaal gaat over een fictief land, een koningin die sterft en een volk dat verweesd achterblijft. De Fragmenten gaat dan ook over het ‘Wat nu?’.

 Vier jaar terug debuteerde Goethals als dichter met de bundel Hees die een lovende ontvangst kreeg. Christina Van Geel noemde in EXit Heeseen bundel die je graag dichtbij houdt, om af en toe de woorden te proeven, en misschien een glimp op te vangen van de essentie’. En toen bleef het poëziegewijs stil rond de dichter.

Maarten Goethals: Hees was vrij snel uitverkocht, wat in Vlaanderen toch al een prestatie is. De voorbije jaren heb ik mij als dichter echter beperkt tot een aantal gedichten voor het poëzie-tijdschrift Het Liegend Konijn. Ik werk nu verder aan een nieuwe bundel, maar ik heb de voorbije vier jaar vooral aan De Fragmenten gewerkt en geschaafd.’

EXit: Poëzie in Vlaanderen is een hachelijke onderneming.

Goethals: ‘Jazeker, je wordt er schatrijk van (…) maar ondanks de matige belangstelling in Vlaanderen voor poëzie blijft het een fantastisch medium. In Nederland is de achting voor ‘de dichter’ veel groter dan hier.’

‘De dichters die hier de media halen zijn vaak halve standup-comedians, enfin: dit is mijn aanvoelen. Anderzijds verkoopt poëzie zichzelf ook slecht. Het onderwijs verliest zijn aandacht voor poëzie en dat is een spijtige zaak. Poëzie is een aparte taal met eigen wetmatigheden die je moet leren. Daarom, leer jongeren Hugo Claus te lezen, er is bij hen een gevoeligheid voor dit medium. Er is bovendien op dit moment een interessante lichting op komst die vooral scoort via Facebook en Instagram.’

EXit: De Fragmenten is een roman en een ei waarop u lang hebt gebroed.

Goethals: ‘Het staat zo op de cover gedrukt, maar ik noem het zelf liever een novelle. Het is beperkt qua ambitie. Een roman heeft verschillende verhaallijnen, terwijl De Fragmenten focust op één groot thema. Het woord novelle verwijst naar nouveau en iets nieuws, maar is hier als genre weinig gebruikelijk.’

EXit: Licht u eens een tip van de sluier?

Goethals: De Fragmenten gaat over een fictief land, een monarchie en de laatste koningin die sterft. De vraag is dan: wat nu? Het hoofdpersonage, een journalist met vakantie, houdt een dagboek bij waarin hij zeven dagen lang noteert wat dat doet met hem en het volk. Die zeven dagen zijn een soort niemandsland, een onbestemde ruimte. Er kan van alles gebeuren en dat zorgt voor heel veel onzekerheid en onrust. Dat gevoel probeer ik speculatief te beschrijven. Een monarch betekent veel voor elk van ons en is daardoor ook een van de laatste grote verhalen.’

EXit: Aan uw verhalen in De Standaard is vrij plots een eind gekomen. U zoekt nieuwe horizonten?

Goethals: ‘Ik heb mijn job bij de krant stopgezet omdat ik het gevoel kreeg dat ik mezelf aan het herhalen was. Na een aantal dienstjaren stel je vast dat sommige verhalen telkens terugkeren en dat bezorgt je een déjà vu-gevoel. Ik voelde aan dat het vuur van de verontwaardiging was gaan liggen, dodelijk voor een journalist, maar sans rancune. De Standaard blijft een fantastische gazet.

EXit: ‘U bent nu de woordvoerder van Hubertus Vereniging Vlaanderen. U wordt jager en moet de media tekst en uitleg geven?

Goethals: ‘Niet dus. Ik vind dat vooral de jager in beeld moet komen en veel minder de woordvoerder. Wel wil ik iedereen die op televisie of radio komt, zo goed mogelijk bijstaan. Ik zie mijn opdracht vooral in het bijsturen van het imago van de jager die nog steeds kampt met een negatieve perceptie. Onterecht, vind ik. Ik ga dus zeker assertiever communiceren en het debat proberen te sturen. Voorts ben ik een luisterend oor voor de achterban, klaar om mooie verhalen te brengen over opmerkelijke figuren.’ (LUC FOSSAERT)

Maarten Goethals, De Fragmenten, uitgeverij Vrijdag, 18,95 euro

Ook families beleven de muziek middenin het orkest bij Club Surround

Niet meteen een gewone foto van een orkest in het Concertgebouw. Klopt. Maar als je goed kijkt zie je het publiek tussen de muzikanten zitten. Dat is net het bijzondere aan ‘Club Surround’, deze keer ook voor families.

Op vrijdag 25 januari laat Symfonieorkest Vlaanderen zijn binnenste zien. Het publiek kan plaatsnemen tussen de muzikanten. In het hart van het orkest krijgt de muziek die ze spelen van Borodin (o.a. een selectie van de Polovtiaanse dansen en Symfonie nummer 2) en Tchaikovsky (Vioolconcerto in D) een andere dimensie.

Op zaterdag 26 januari (om 11 uur, 14 uur en 16 uur) doen we dit nog eens over, maar dan voor families en met Frascati Symphonic. Een unieke belevenis voor (groot)ouders en hun (klein)kinderen. De koters kiezen een plek uit middenin het orkest. Zachte klanken van violen, het geweld van de kopers of het hele lijf dat meetrilt met de trommels? Alles kan! Ook een praatje slaan met de muzikant naast je, stiekem meekijken op zijn partituur en het gevoel hebben dat je echt deel uitmaakt van deze orkestrale wervelwind. Je maakt het allemaal mee als een unieke belevenis. Voor het concert probeer je tijdens een korte workshop zelf een instrument uit onder leiding van Sterre De Raedt.

‘Je zit er echt middenin. Ik kan niet beschrijven hoe mooi het was. Ik heb er echt geen woorden voor.’ Nele Velghe (jongere)

Club Surround, vrijdag 25 januari om 19.30 uur en 21.00 uur

Club Surround voor families, van 6 tot 106 jaar, zaterdag 26 januari om 10.30 uur, 14.00 uur en 16.00 uur

www.concertgebouw.be of 070 22 12 12

Aanbod: EXit schenkt twee duo-tickets weg. Mail naar rik.de.jonghe@concertgebouw.be

De wolkenfluisteraar in Stef Van Alsenoy

Foto Peter Debruyne

Luister naar de wolken, ze vertellen op elk moment van de dag een ander verhaal. Dit devies heeft fotograaf en sounddesigner Stef Van Alsenoy goed begrepen. In zijn tentoonstelling ‘Mono no aware’ in het Concertgebouw toont de Vlaams-Brabander prachtige minimalistische foto’s en time-lapsen van wolken, symbolisch voor de vluchtigheid van het leven die letterlijk boven ons hoofd hangt. Nog tot 20 februari 2019 te bezichtigen tijdens Concertgebouw Circuit of voor, tijdens of na een voorstelling.

‘Mono no aware’ is een Japanse uitdrukking die een intens bewustzijn van de tijdelijkheid en vergankelijkheid van het leven beschrijft. ‘Deze manier van kijken naar de wereld laat toe om zowel de schoonheid en broosheid van het tijdelijke, als de melancholie van het vergankelijke te koesteren’, zegt Stef Van Alsenoy. ‘In wolken vind ik deze definitie terug. Wolken zijn in alle facetten voor mij belangrijk als stilstaand beeld. Tegelijkertijd zit er ook heel veel elegantie en schoonheid in de bewegingen ervan. Kijk naar de dynamiek, hoe wolken ontstaan en hoe ze terug oplossen in de lucht. In mijn fotowerk probeer ik die kracht en eindigheid te registreren zonder te regisseren. Als ik ’s morgens buitenkom, is de lucht het eerste waar ik naar kijk. Elke dag is compleet anders. Het is een apart landschap op zich dat zich boven ons klassieke landschap afspeelt.’

Pure tai chi

Op de tentoonstelling zijn verschillende soorten wolken te zien. Zo heeft Van Alsenoy onder meer de klassieke cumulus (stapelwolk) en de altocumulus lenticularis (lenswolk) vastgelegd. Verwacht geen idyllische plaatjes van blauwe lucht met witte accenten, maar krachtige zwart-witte registraties van het wolkendek. Zwart-wit, maar toch zoveel kleur in het beeld door de vele schakeringen die de fotograaf weet bloot te leggen. En de bewegingen van de ‘zichtbare waterdampen’ zijn haast pure tai chi en dus perfect passend aan de muren van het Concertgebouw, het huis waar dans, expressie en poëzie hand in hand gaan. Zijn foto’s geven het gevoel dat je door een raam naar het dreigende zwerk aan het loeren bent. Wolken zijn zo invloedrijk in ons leven. Ze zorgen voor het licht en bepalen op deze manier vaak ons humeur van de dag.

Luchtschouwspel rond de Toblerone-berg

Fascinerend zijn ook de time-lapsen-met-dreigende-ondertoon die Stef Van Alsenoy ons voorschotelt. Zo trok hij een aantal dagen naar de Matterhorn, de karakteristieke Toblerone-berg, en legde daar een prachtig gevecht van de natuur vast waaronder hij een donkere soundscape monteerde. Zo veel boeiender om naar te kijken dan het gemiddelde televisieprogramma. Net zoals haardvuur en schuimkoppen van de zee altijd esthetisch kijkspektakel opleveren. ‘Ik heb drie dagen in de buurt van de Matterhorn vertoefd’, vertelt Stef. ‘De eerste dagen viel er in de lucht niets te beleven, op de derde dag had ik prijs door een stormweer. Het is zo onvoorspelbaar, maar dat maakt mijn werk tegelijk zo spannend. Veel hangt ook van het toeval. In enkele minuten krijg je vaak een heel ander luchtschouwspel te zien. Ik maakte eerder trage time-lapsen, in gemiddeld een minuut per halfuur zie je de dartele en roterende vormen van wolken voorbijschuiven.’ (ADC)

http://www.concertgebouw.be/nl/stef-van-alsenoy-mono-no-aware

Nieuw project van Erfgoedcel Brugge rond herinneringen en erfgoed

 Vijf jaar geleden al lanceerde de Brugse Erfgoedcel Souvenirs. Dit project voor senioren telt intussen zes herinneringskoffers, met telkens een schat aan materiaal (voorwerpen, oude foto’s, verhalen, filmpjes…) rond het leven zoals het vroeger was. Het werd een succesverhaal waarmee heel wat woonzorgcentra binnen en buiten Brugge aan de slag gingen.

Anno 2018 konden de koffers een opfrisbeurt gebruiken, zowel inhoudelijk als praktisch gezien. De tijd staat immers niet stil, zowel bewoners als personeel van woonzorgcentra veranderen. Nieuwe voorwerpen, extra uitleg bij oudere voorwerpen en een handiger verpakking drongen zich op. Het resultaat hiervan is vanaf vandaag te zien.

Huiselijke Hoekjes

Aangemoedigd door het succes van Souvenirs zocht Erfgoedcel Brugge een extra formule om senioren en erfgoed te verenigen.

Ina Verrept: ‘We vonden een gesprekspartner in CM-Woonzorgcentrum Engelendale. Pratend met hen en met andere betrokkenen, kwam het concept van de reminiscentiekamer in beeld. Dit is een volledig ingerichte kamer in de stijl van toen, waar bewoners van woonzorgcentra in samenkomen om herinneringen op te halen.’

‘Niet elk woonzorgcentrum heeft echter de mogelijkheid om dergelijke kamer te voorzien. Hierdoor vroegen we ons af of de sfeer van zo’n ruimte ook niet kan worden opgeroepen op verschillende plaatsen in een woonzorgcentrum; dus zonder alles in één ruimte te concentreren. Zo werd het idee van de Huiselijke Hoekjes geboren.’

EXit: Het opzet oogt eenvoudig.

Verrept: ‘Zeker. Nodig is een verplaatsbare wand, enkele oude voorwerpen, een selectie foto’s, een streepje muziek, zaken die kunnen ontleend worden bij Erfgoedcel Brugge. Alle onderdelen verwijzen naar één kamer: de woonkamer, keuken, badkamer of slaapkamer. Het woonzorgcentrum bouwt op, vult aan met eigen meubeltjes en attributen en zorgt voor de finishing touch. Bij elke ‘kamer’ worden toegankelijke vragen aangeboden over hoe men vroeger leefde. Deze moedigen de bewoners aan om met een begeleider, een familielid of vriend ervaringen uit te wisselen en herinneringen op te halen. Maar evengoed beleven bewoners er op zichzelf een moment van rust en herkenning. ‘ (LF)

Zowel de Souvenir-koffers als de Huiselijke Hoekjes zijn gratis te ontlenen bij Erfgoedcel Brugge. Praktische info en reservatie: www.erfgoedcelbrugge.be/herinneringen.

 Meer info over dit project algemeen: ina.verrept@erfgoedcelbrugge.be of

050/44 50 47.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The best of Delphine Lecompte

‘Gedichten? Ja, natuurlijk, wat moet ik anders schrijven?’Herman Brusselmans twijfelt niet. Lecomptes nieuwste dichtbundel, The best of Delphine Lecompte, ‘slaat de benen vanonder je lijf, doet je ogen uit hun kassen puilen en trekt de adem uit je longen’. Dichter Menno Wigman gaat nog een stapje verder: ‘Ik heb jaren op deze dichter gewacht’. Na zeven dichtbundels zorgt de achtste Lecompte wellicht nu voor de definiteve doorbraak. Maar aan de lovende recensies heeft Delphine lak: ‘Ik hecht weinig geloof aan recensies. Lof is giftig.’

 EXit: Uw boek wordt aan de man gebracht als een pop-cd. Waarom?

Delphine Lecompte: ‘Het is een knipoog naar zowel Bob Dylan als naar Andy Warhol. Ik hou van Pop Art en van Blood on the Tracks. Maar als ik naar de cover kijk, denk ik toch vooral: ‘Oei! Veel te glanzend, veel te modern, veel te hip. Dit ben ik niet.’ Delphine is net donker en grimmig en paranoïde. Maar oké, misschien kopen mensen het boek op basis van de cover en schrikken zich dan een hoedje. Dat zou goed zijn.’

EXit: Hoe is deze The best of-bundel tot stand gekomen?

Lecompte: ‘De bloemlezing zelf was een idee van De Bezige Bij, maar de selectie van de gedichten heb ik zonder enige hulp van redacteurs gemaakt. Ik heb wel aan enkele vrienden en een moeder gevraagd welke gedichten zeker niet mochten ontbreken, maar aangezien zij mijn poëzie amper kennen, werd dat een dood spoor. Ik ben tevreden over de selectie, al kan ik mezelf voor de kop slaan dat ik het gedicht ‘Er was een park en daar dribbelde een engel’ ben vergeten op te nemen, en zo zijn er nog wel een paar darlings die ik (verbijsterend genoeg) over het hoofd heb gezien.’

 EXit: U schreef een zeer verhelderende tekst bij wijze van inleiding. Goed idee.

Lecompte: ‘Het voorwoord was mijn idee. We hadden het aan een literatuurwetenschapper kunnen vragen, maar hoe saai was dat niet geweest.

Mijn redactrice vindt mijn voorwoord ‘te lollig’, maar mijn vrienden vinden het net fantastisch en ‘helemaal Lecompte’. Ik hecht meer belang aan het oordeel van mijn vrienden dan aan het oordeel van een uitgeverij. Dit lijkt me juist en normaal.’

EXit: Wanneer waagt u zich aan proza? Sommige van uw gedichten leunen soms dicht aan.

Lecompte: ‘ Ik schrijf soms verhalen. Dat lukt wel, maar het is een andere manier van werken. Je moet meer rekening houden met regels en structuur. Ik houd net van de vrijheid die poëzie me biedt. Er mogen ongeloofwaardige dingen gebeuren, er is ruimte voor anarchie en ontregeling, het einde moet geen oplossing of uitleg of catharsis aan de lezer bieden. Gedichten mogen grillig, inconsequent, afwijkend en onbegrijpelijk zijn. Het schrijven van proza lijkt me erg uitputtend en vreugdeloos, drijfzand.’

EXit: Veel van uw gedichten laten de lezer verward achter. Zoekt u dat op?

Lecompte: ‘ Verwarring mag, alhoewel ik niet opzettelijk duistere of verwrongen gedichten schrijf. Maar ik wil de lezer ook niet betuttelen, dus af en toe ga ik ver en lijken mijn beelden en kronkels welhaast krankzinnig of psychotisch. Ik ben eigenlijk zelden of nooit bezig met eventuele reacties van lezers wanneer ik schrijf. Ik merk dat ik de laatste tijd hele rauwe, gewelddadige, en perverse gedichten schrijf. Als dat dan betekent dat een deel van mijn lezerspubliek afhaakt… Het zij zo. Voor kneuterige, geruststellende, en troostende gedichten moet men niet bij mij zijn. En ik hoop vurig dat mijn gedichten nooit op muren of kussenslopen terechtkomen. Ik zou dat ervaren als een belediging en een nederlaag!’

EXit: Uw grote literaire voorbeeld is de Russische schrijver Daniil Charms, hoewel hier vrij onbekend.

Lecompte: ‘Charms is mijn grote Russische held. Ik houd van zijn onbevangenheid, zijn ondeugendheid, zijn voortvarendheid, zijn moed. Hoe hij alle regels aan zijn laars lapte en de meest groteske fantasieën toeliet in zijn verhalen. Hij was ook heel flamboyant in het dagelijkse leven. Al is dat natuurlijk geen vereiste voor een schrijver… Maar tegenwoordig ben ik ook bezeten van ‘The Dream Songs’ van John Berryman, en van de ‘bekentenispoëzie’ van Anne Sexton.’

EXit: U noemt poëzie ‘de enige vreugde’ in uw leven. Beangstigende gedachte.

Lecompte: ‘Ik vind dat net het tegenovergestelde van beangstigend; het betekent dat ik altijd dat baken heb. Vreselijke dingen kunnen mij nog overkomen, gevangenis of hersentumor, maar ik zal altijd gedichten schrijven en die zullen mij steeds soelaas bieden.’

‘Vele mensen leven in een toxische cocon van scampi’s, dwaze televisieprogramma’s en materialisme. Dan verkies ik toch dit: lezen, schrijven, afzondering, drankzucht, roes, euforie.’

EXit: U verwijt uw publiek. U zegt: In mijn gedichten staat alles, maar iedereen leest dezelfde kleine gortigheid.

Lecompte: ‘Ik vind het soms jammer dat de mensen vooral gefocust zijn op het geweld en de obscene grollen en de semi-autobiografische gegevens in mijn gedichten, terwijl er toch ook veel religie en mystiek en kosmos in zit, als dat niet te esoterisch klinkt. Het zijn geen oppervlakkige hapklare gedichten, er zit meer in dan: verdorven sponzenverkoper molesteert bipolaire dichteres in bunker, een paar dieren, een analfabetische jongenshoer. Het is sowieso geen formule of kunstje.’

EXit: Lezers verwachten komische gedichten tijdens uw optredens. Voelt u zich goed begrepen?

Lecompte: ‘Ik schrijf nu al een hele tijd erg wrange zwartgallige gedichten. Ik merk wel dat als ik op een podium sta, dat ik dan op de lach mik, dan komt mijn behaagzuchtige kant naar boven; ik wil de mensen vermaken. Achteraf voel ik me dan een beetje verachtelijk. Ik heb me weer eens gedragen als een circusdier. Nu probeer ik dapperder te zijn en ook moeilijkere ‘ernstigere’ gedichten voor te dragen.’

EXit: U krijgt steeds meer appreciatie in de literairte wereld. Goed bezig?

Lecompte: ‘De onzekerheid en de vrees voor ontmaskering worden alleen maar groter. Maar dat geldt voor bijna elke kunstenaar. Ik hecht weinig geloof aan recensies. Lof is erg giftig en contraproductief; ik probeer het naast me neer te leggen. Ze begrijpen me toch niet.’ (LUC FOSSAERT)

The best of Delphine Lecompte, uitgeverij De Bezige Bij.

Op 16 februari is de auteur te gast in Saint Amour-Brugge.

Jongeren kleuren het Gruuthusepaleis

Foto EDM

 Op 23 mei 2019 gaan de deuren van het stadspaleis Gruuthuse terug open na een jarenlange en zeer grondige restauratie. Jong `Brugge wil dit feestelijk moment niet zomaar laten voorbij gaan.Ruim dertig jongeren, tussen 16 en 24 jaar, zijn in deze voorbereidende maanden intens bezig om het museum een nieuwe look te bezorgen middels een geheel eigen kunstproject dat op de openingsdag op de zolder van het Gruuthusepaleis zal worden getoond.

Vonden deze jongeren musea voorheen ‘eerder saai en stoffig’, vandaag werken ze enthousiast en onder begeleiding van vier professionele kunstenaars aan een zelf bedachte creatie.

De twee motors achter dit project zijn Lieven Devisch (adjunct-conservator Brugse musea) en Anne De Loof van De Batterie (Brugse kunsteducatieve organisatie). Ze werden in de voorbereidingsfase zelf verrast door de respons op hun project. Diverse Brugse scholen zegden hun medewerking toe, van de colleges tot de OKAN-klassen (anderstaligen).

De twee initiatiefnemers benadrukken dat het concept geheel door de jongeren is bedacht en disciplines omvat als film, audio, fotografie en installatie. Vier jonge kunstenaars, Didier Volckaert, Laura Mulderman, Sarah Eeckhout en Sebastien Synaeve, begeleiden de creatievelingen. Tijdens het feestelijke openingsweekend van 23 mei wordt de Gruuthusezolder benut, een ruimte die ook nadien behouden blijft voor creatieve invulling. (LF)

 

 

 

DE NIEUWJAARSBRIEF VAN LIEVE MOEREMANS

FOTO EDM

 Een jaar vol gastvrije ontmoetingen!

Hoewel ik nieuw ben in Brugge, ben ik niet aan mijn West—Vlaams proefstuk toe. Nooit had ik gedacht dat mijn levenspad me van het Vlaams-Brabantse Pajottenland naar het West-Vlaamse Brugge zou brengen.

In een van de mooiste stukjes van Vlaanderen beleefde ik een onbezonnen jeugd van ravotten in de velden. Met gezond ongeduld groeide er vanaf mijn zestiende een ontembaar verlangen naar de stad. De drang naar theater, schilderkunst, avonden op café en openbaar vervoer dat ook in het weekend rijdt, was groot. De enige –  toen in die tijd – gigantisch drempel was wachten tot ik 18 was!

Het kotleven in Gent voelde als thuiskomen in het onbekende. Ik heb daar geleefd, me uitgeleefd, gestudeerd en mijn lief opgedaan. En dan nog een lief, en dan…
Het krioelde van de West-Vlamingen in ‘Hent’. Waardoor het onvermijdelijk was dat eén van die lieven een West-Vlaming zou zijn. De taal van de liefde is gelukkig universeel, want het West-Vlaams was een linguïstische barrière voor deze Pajotse. Ongemerkt groeide mijn kennis van, maar vooral ook mijn liefde voor de West-Vlaamse taal.Toen volgde een job bij Theater Malpertuis in het West-Vlaamse Tielt. Als spring-in-’t veld was de bescheidenheid en de ‘kat uit de boom kijken-natuur’ wennen. Mijn prille kennis van de taal kwam de integratie ten goede. Eens de kat uit de boom was, leerde ik vooral de gastvrije natuur kennen van de hard werkende West-Vlaming.
Na acht fijne jaren op de grens tussen Oost- en West-Vlaanderen was ik eind 2017 klaar om dieper West-Vlaanderen in te trekken, richting Brugge.

2018 was voor mij een jaar vol gastvrije ontmoetingen, drempels overstappen en nieuwe (werk)relaties opbouwen in Brugge.

Net zoals vele niet-Bruggelingen kende ik de stad als een middeleeuwse, toeristische stad met haar reputatie ‘Bruges la Morte’. Het voorbije jaar ontdekte ik echter steeds meer fijne initiatieven, nooit eerder geziene plekken en inspirerende mensen die een andere kant van Brugge laten zien.

Op mijn blauw-rood-witte stadsfiets laveer ik ondertussen behendig op de kasseien tussen de bussen en toeristen op weg naar de zoveelste gastvrije ontmoeting. Zo word ik verrast door erfgoedpareltjes, de bruisende stadrepubliek, heerlijke lunchadressen, ondernemende jonge gasten, beeldende kunst of intiem openluchttheater in een groene wijk…

Gastvrijheid loopt ook als een rode draad door Brugge Plus. Het historische Vestenhuis langs de schone Brugse vesten kraakt en piept meer dan me lief is, maar de drempel ligt sympathiek laag. Het team ontvangt je met open armen en dat gevoel trekken ze door in de evenementen, zowel naar de bezoeker als naar de vele (vrijwillige) medewerkers.

Deuren, poorten, tenten, wagens, installaties… de “plus” staat voor je welkom voelen in Brugge. Daarom blijven we zoeken hoe we drempels kunnen wegwerken om een gastvrij evenement te organiseren. Hoe we mensen kunnen verleiden om deel te nemen aan het openbare en culturele leven. Ook in 2019.

We staan aan de vooravond van zes boeiende jaren. Een nieuw beleid, een nieuwe wind. Als kersverse ambassadeur van Brugge, wens ik de Bruggelingen een plek waar kwaliteit primeert boven kwantiteit, een plek waar het historische karakter van de stad gekoesterd wordt en waar een hedendaagse dynamiek niet geschuwd wordt.

Een plek voor kinderen en jongeren, voor bewoners en bezoekers. Een gastvrije plek voor iedereen die zich door Brugge wil laten omarmen en verrassen.

Recent heb ik Gent ingeruild voor het meer landelijke De Pinte om mijn tweejarige dochter ook te kunnen laten ravotten in de natuur. Zo is Brugge nu mijn dagelijkse dosis stad, kunst en cultuur. Ik kijk er naar uit om in 2019 opnieuw elke dag te kunnen bijdragen aan het Brugge van vandaag en morgen! Een levendige en leefbare stad waarin iedereen zich welkom voelt.

Lieve Moeremans

Directeur Brugge Plus vzw

Villa Bota start negende seizoen in een vernieuwde studio

 

Villa Bota, de jongerenradio van Het Entrepot, heeft haar negende seizoen alvast goed ingezet in een gloednieuwe studio in het Astridpark. De ruimte werd uitgebreid en kreeg een meer hedendaagse interieur met als pronkstuk de grote moderne radiotafel die werd ontworpen en gebouwd door meubelmaker Sam Vanroose. De update komt er een klein jaar nadat de voormalige internetradio haar eigen frequentie kreeg in Brugge (106.4 FM) en Torhout (107.9 FM).

‘De radiowerking van Villa Bota is de voorbije negen jaar sterk geëvolueerd’, zegt radiocoördinator Pieter Devriese. ‘De nieuwe studio was dan ook een logische stap in de transformatie van Villa Bota om een goede werking in de toekomst te garanderen. Het ontwerp kwam er echter niet zomaar. We hebben geluisterd naar onze radiocrew en talloze ideeën bij elkaar afgetoetst. Het resultaat is een studio die voldoet aan onze noden en eisen. Nu is er meer zicht op het park, meer ruimte om bezoekers te ontvangen en meer comfort voor iedereen die hier radio maakt. Het is niet zonder reden dat we onze studio vaak vergelijken met een living voor radiomakers.’

De grote blikvanger is echter de grote, op maat gemaakte, radiotafel die werd ontworpen door de jonge Brugse meubelmaker Sam Vanroose. ‘We hebben een beroep op Sam kunnen doen omdat hij werkt in De Tank, de atelierwerking van Het Entrepot’, legt Pieter uit. ‘Als jonge creatieve Bruggeling past hij volledig bij de identiteit van Villa Bota. Hij heeft voor ons een tafel ontworpen en gebouwd die futuristisch oogt maar die ook aan alle noden van een radiomaker voldoet.’ (LDD)

 

De EXit-Awards 2018

 Januari: Het nieuwe (verkiezings)jaar werd stevig ingezet met de bekendmaking van de plannen voor de nieuwe Beurshalle. Sober, stijlvol, modernistisch, oprecht gevoelig’, het ontbrak niet aan goede credits. Ook opgevallen, Brugse letteradepten ontwierpen de ‘Colard Mansion’, een hedendaags Mansionfont (alfabet).

   Februari: Elf Europese musea, met Musea Brugge als trekker, zetten een schat aan informatie over de schilderijen van Jan van Eyck online. De website heet Closer to Van Eyck en bundelt detailopnames van zijn volledige oeuvre.

Ook nieuw: Brugge heeft een stadsdichter(es). Tania Verhelst belooft twaalf gedichten over een periode van twee jaar.

  Maart: Kunstencentrum KAAP, een recente fusie van het Oostendse Vrijstaat O. en het Brugse De Werf, belandt in woelig water. De tering moet naar de nering, enkele trouwe medewerkers moeten opstappen. KAAP zoekt een nieuwe start. En niet alleen De Werf treurt bij het overlijden van haar oprichter en jazz-icoon Rik Bevernage.

  April: De tentoonstelling Haute Lecture in Groeninge is genieten van topstukken uit de wereld van de boekdrukkunst. Zoals: het allereerste gedrukte boek in Vlaanderen uit 1473.

Nieuwe aanwinst in de Sint-Jakobsstraat: onze huiscartoonist Marec richt samen met Vlaanderens meest gelezen thrillerauteur Pieter Aspe De Loge op, een koffiehuis én uitgeverij.

  Mei: Het blijft soms wat onderbelicht, maar het tweejaarlijkse accordeonfestival Airbag is een blijver en een klepper met 20 concerten, honderd accordeons, dans, zang, volksspelen en muziek van Nirvana tot Schubert.

  Juni: Brugge is een troefkaart rijker: de Triënnale. Binnen- en buitenland reageerde positief en de pers haalde superlatieven boven. Ook dit wordt een blijver, drie- of tweejaarlijks.

  Juli: Tropische temperaturen zorgen voor een geslaagde festivalzomer. Onder meer Vama Veche, Burgrock, Cactusfestival, Brugge Tripel Dagen, Uitwijken, Cirque Plus en Klinkende Kroegen trakteren duizenden cultuurliefhebbers op een gezonde portie decibels en ontspanning.

  Augustus: Na een puike editie van het Cactusfestival maakt augustus plaats voor het MAfestival, WeCanDance en Bomboclat in Zeebrugge en Moods!, de jaarlijkse afspraak voor sfeervolle concerten op Burg en pleinen (Benenwerk).

  September: Het Concertgebouw verwelkomt een nieuwe, grote speler: Brussels Philharmonic en intendant Gunther Broucke. Orkest en Vlaams Radio Koor brengen hier dit seizoen meer dan tien producties. Nog een grote speler: de vernieuwde De Republiek, een parel aan de Brugse kroon. Nieuwkomer Pachafest steekt zijn neus aan het venster.

  Oktober: De politici spelen hun troeven uit: verkiezingen! De beloften zijn niet minnetjes: een nieuwe Triënnale, een literatuurfestival, een nieuw profiel voor het Guido Gezellemuseum…

  November: De Brugse Erfgoedkoepel (milieu- en erfgoedverenigingen) maakt, ten behoeve van het nieuwe stadsbestuur, een tienpuntenprogramma bekend. Interessante ideeën voor de toekomst van deze stad.

 December: EXit gaat, naast de papieren uitgave, voortaan ook online. Wie het magazine online wil lezen, surft best naar http://exit.gemeentemagazine.be/ Lees ook onze Facebookpagina en de dagelijkse berichten op onze webstek www.exit.be. (LF)

%d bloggers liken dit: