Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Tag archief: Cactus

Maze stelt debuutvinylplaat voor in de MaZ

‘Eén brok gebalde energie’

Interesse voor een nieuw geluid? Rep dan op zaterdag 30 maart naar de MaZ waar Maze, een Brugs powertrio met Jason Slabbynck, Arjen Verswijvelt en Timo Bonneure in de rangen, hun eerste vinylplaat zullen voorstellen. Ergens te situeren tussen noise, lofi en punk, maar met een geweldige energieke drive gebracht. ‘Ons repetitiekot heeft een belangrijke invloed op welke muziek we spelen: we repeteren in een kelderruimte en er brandt welgeteld één lampje’, luidt het bij Maze.

Timo Bonneure: ‘Sinds we de provinciale talentenjacht Westtalent in 2011 hebben gewonnen, is er veel veranderd voor ons. We beschikten daardoor over meer financiële armkracht en leerden verschillende mensen uit de muziekwereld kennen zodat we de studio konden inkruipen.’

Jason Slabbynck: ‘We hebben gekozen om onze plaat niet thuis op te nemen. Het ontbreekt ons aan de juiste knowhow. Onze interesse gaat ook meer uit naar muziek spelen dan naar het precieze resultaat in de studio. We vonden het goed om met andere mensen te werken.’

Timo: ‘Het gaat niet enkel om opnemen, er komen nog heel wat technische aspecten bekijken zoals mixing en mastering van de nummers.’

 Geen vrijblijvende achtergrondmuziek

Arjen Verswijvelt: ‘Als de muziek iets losmaakt bij het publiek is dat leuk, maar als dat niet gebeurt dan is dat hun probleem. Het publiek hoeft ons niet goed te vinden, maar als ze ons goed vinden dan kunnen wij alleen maar blij zijn.’

Jason: ‘Energie, daar draait het ook om bij Maze. We willen energie creëren, die bundelen en dan weer uitstralen naar het publiek. Persoonlijk vind ik onze energieke nummers ook de beste, want je hoort goed dat er daar een drive inzit.’

Arjen: ‘De drive is belangrijker geworden dan vroeger. Vroeger letten we meer op de technische kant, maar of een song nu eenvoudig of ingewikkeld klinkt, dat maakt niets meer uit. Het gaat om hoe en wat er gebeurt.’(ADC)

 De rest van het interview leest u in EXit april.

Matthias Yzebaert

foto MatthiasYzebaert

 

Info: www.mazeasamaze.be en www.cactusmusic.be

Serge Feys met muzikale spitsbroeder Arno in MaZ op zaterdag 23 februari

 
 

1359884162nserge_feys
Foto Danny Willems (Serge Feys, Arno, Parish)
 
‘Arno klinkt als Arno en dat zal altijd zo blijven. Puur natuur’
 
 
De Jagger & Richards van Oostende: al meer dan drie decennia lang zijn Arno Hintjens (°1949) en Serge Feys (°1959) twee handen op één buik. Twee tegenpolen die zo perfect matchen in de schoonste kunstvorm die er is, de muziek. Recent bundelden ze nog maar eens hun talenten samen in de nieuwe cd Future Vintage. De live-uitvoering ervan is te bewonderen in de MaZ op zaterdag 23 februari. EXit sprak met Serge, Arno’s ‘brother from another mother’.

 
  
EXit: Herinner je je nog jullie eerste ontmoeting?
 
Serge Feys: 'Ja, hoor, dat was op café! (lacht) In februari 1980 leerden we elkaar kennen in de Sloopy, een muzikantencafé waar alle groepen van Oostende toen kwamen. Ze draaiden daar goede muziek en je kwam er altijd wel iemand tegen die met muziek bezig was. Ik kende Arno van Tjens Couter. Hij vroeg me wat ik vond van hun single If it blows let it blow. Ik gaf mijn mening: goed nummer, maar geen goede productie. Hij zocht iemand om synthesizer te spelen in zijn groep en vroeg mij om eens te proberen. ik heb dat geprobeerd. Ondertussen wacht ik nog altijd op zijn antwoord, nu meer dan 30 jaar later (lacht).'
  
EXit: Wat maakt jullie als duo zo sterk?
 
Feys: 'Begrijp me niet verkeerd, maar Arno is geen muzikant in de echte betekenis van het woord. Dat is niet slecht, dat is eerder positief. Daardoor benadert hij de muziek op een andere manier, met een open mind, en houdt hij er een andere visie op na. Ik ben een geschoold muzikant en ik heb andere uitgangspunten. Dat levert een aparte en boeiende combinatie op. Nu weet ik hoe hij denkt en zo voel ik hem beter aan. Als hij iets begint uit te leggen, dan weet ik al waar hij heen wilt.'
 
EXit: Wat voor mens is Arno eigenlijk? De media hebben van hem een bepaald typetje gecreëerd…
Feys: 'Mensen en media geven graag een stempel aan iemand, maar Arno kun je moeilijk een stempel geven. Ik zeg altijd dat hij een luxe stratier is: iemand die op straat leeft, kijkt naar de wereld en de dingen doet die hij wil doen. Arno is zoals hij is. Hij gedraagt zich totaal niet als een sterrenartiest. Mensen hebben soms de indruk dat hij raar doet of dronken is, maar dat beeld klopt niet. Op tournee drinkt hij soms een glaasje bij het eten, maar meer niet.'
'Vergeet ook niet dat hij lang zwarte sneeuw heeft gezien. Hij was al 30 jaar toen we met T.C. Matic begonnen en dat was in het begin ook geen vetpot. Zijn leven is maar pas echt in gang geschoten op zijn 50ste terwijl dat bij anderen misschien al op 20-jarige leeftijd gebeurt. Hij heeft ook zijn hele leven tegen de stroom in gezwommen: hij doet niet mee aan trends en maakt de muziek die hij wil maken. Hij leeft ook zo. Arno klinkt als Arno en dat zal altijd zo blijven. Zet er een symfonisch orkest bij en het zal nog altijd als Arno klinken. Puur natuur.'  (ADC)
 
Hetvolledige interview leest u in EXit 218.
 
 
 

Concerttip: De Portables & Fence & Movoco

 

1359617384nportables2012
 
Vrijdag 1 februari 2013, MaZ
 
We schrokken toen het concert van de portables in de MaZ van december laatstleden werd uitgesteld door een breuk. Het bleek uiteindelijk om een lichamelijke breuk te gaan zodat de draagbaarsten der postrockers opnieuw kunnen postrocken dat het geen aard is. Ze brengen die avond nog fijn volk mee: Fence ofte de Hasseltse pophelden van weleer en de nieuwbakken Nieuwpoortse band Movoco. Met permissie: It's Time To Leave This World Behind'. (ADC)
 
Info: www. cactusmusic.be
 

Aan de feestdis met A Brand

 
 
 

A_brand
 
De Belgische rockgroep A Brand laat op zaterdag 1 december een grote verjaardagstaart aanrukken: de band van Dag Taeldeman, Frederik Heuvinck, Frederik De Lepeleere, Tim Bekaert en Tom Vermeir bestaat tien jaar en bundelde alle radiosingles in de hagelverse cd met de toepasselijke titel 'The Singles'. Met Grammar speelt A Brand een uniek verjaardagsconcert in de Magdalenazaal.
 
Tom Vermeir (zang, gitaar): 'Laat ik zeggen dat Grammar een lofzang is van iets waar we ons tien jaar lang in verdiept hebben. Het is een mash-up van ons werk, maar we spelen de nummers op een heel andere manier. Riedels van een bepaald nummer lopen bijvoorbeeld naadloos over in een ander nummer, we lassen instrumentale uitwijdingen in en er is ook veel plaats voor improvisatie. Het concert Grammar duurt exact één uur, we verweven alles – geheel geconcentreerd – in elkaar tot een intense en perfecte A Brandmix. Je zou het ook kunnen zien als een dj-set van onze eigen nummers. Het zal voor de kijker/luisteraar alvast een unieke concertbelevenis zijn.'
 
EXit: Sowieso zijn jullie als groep ook al uniek: drie gitaren en vijf stemmen.
Vermeir: 'Tien jaar geleden zijn we vertrokken om in het popidioom een bepaalde weg te vinden om vooral instrumentaal muziek te benaderen op een manier die niet courant was. In het begin was onze sound wat geënt op de glamrock, maar we hebben die gaandeweg ontwikkeld tot de typische A Brand-klank. Als je al die singles na elkaar ziet, is dat toch wel een mooie lijst. Een schone balans van tien jaar werken.'
 
EXit: Jullie handelsmerk waren de witte pakken. Zijn die intussen ingeruild?
Vermeir: 'Tijdens de tour naar aanleiding van onze derde cd (Judas, 2008) staken we allemaal keurig in het wit. Voor onze laatste tournee (Future You, 2011) hebben we ons grijze pakken aangemeten en voor Grammar wordt het weer iets helemaal anders. De verpakking moet ook juist zitten bij A Brand, hé.' (ADC)
 
Het volledige interview leest u in EXit december.
 
 

Cactusfestival zoekt zuurstof

 Absynthe Minded in grote doen op Cactus '12
 
 

Absynthe
Foto: Sarah Bauwens
 
 
Brugge maakt zich stilaan klaar voor een augustusmaand vol straat- en zaalvertier (Klinkers, Vama Veche, Benenwerk, MAfestival…), nadat juli op gang werd getrokken door Feest in ’t Park (beste editie sinds jaren met10.000 bezoekers) en de 31ste editie van het Cactusfestival met 20.000 moedige regentrotseerders. Meer nog dan met hels (on)weer kreeg Cactusfestival dit jaar af te rekenen  met felle concurrentie  én klinkende namen op gelijktijdige festivals (Rock Zottegem, Les Ardentes en Gent Jazz). Bovendien speelt het ongehinderde machtsmonopolie van Rock Werchter stilaan elke festivalorganisator parten, want naast het nieuwe derde podium  (The Barn, tent voor 10.000 bezoekers en zachtere programmering) speelt Schueremans reeds met de idee van een vierde vloer.
 
Desondanks slaagt Cactus er elk jaar in om een mooie affiche samen te stellen, (deze editie weliswaar zonder toppers, maar met Trixie Whitley,John Hiatt, Daniël Lanois en Absynthe Minded toch nog als uitschieters) maar de waarheid leert dat de organisatie stilaan kreunt onder een scherp afgemeten budget. Welk festival immers steunt vandaag nog op een vrijwilligersleger van plusminus 500 man? Als Stad Brugge de toekomst van dit festival wil veilig stellen, moet ze mee op zoek naar een grote klepper die voldoende zuurstof aanlevert om minstens die ene grote naam op de affiche te krijgen waarvoor het publiek storm loopt. En nu maar aftellen naar de editie 2013, badend ini zuiderse zon. (LF)

Cactusfestival klaar voor boeiend weekend

 

Coverexit_211_1
 
 
Organisator Patrick Keersebilck: ‘Bij ons staan artistieke uitgangspunten voorop bij de programmering.’
 
 
Het komend baart Cactusfestival-organisator Patrick Keersebilck enkele kopzorgen, want ‘er wordt dat weekend bijzonder veel georganiseerd. Dat heeft zo zijn implicaties. Zoals? Een aantal groepen wil op het laatste moment zijn uurschema aanpassen, omdat ze ook nog met andere verplichtingen zitten. Dat betekent dan voor ons weer voortdurend puzzelen om de planning in goede banen te krijgen. Door het massale aanbod aan festivals in die periode is de onderlinge strijd soms hevig, zoals recent nog geïllustreerd werd met het dispuut tussen Herman Schueremans en de Pinkpop-organisator omtrent Metallica. Het is hard knokken om alles op rij te krijgen.’
 
EXit: En toch: u hebt meer dan dertig jaar ervaring als organisator. U kent toch onderhand wel de knepen van het vak?
 
Patrick Keersebilck: ‘ Ervaring hebben we zeker, maar daarmee krijg je nog geen greep op het bookingscircuit. De manoeuvreerruimte naar onderhandelen wordt steeds kleiner. Een groep met internationale ervaring, of zelfs een Belgische groep die er een beetje boven uitsteekt, biedt steeds vaker een pakket aan ‘te nemen of te laten’. Een gevolg van de verdere professionalisering van het circuit. Op zich een goede zaak, maar duidelijk met een meerkost. De omstandigheden waarin vandaag gewerkt moet worden zijn heftig veranderd.’
 
EXit: Wat zijn de criteria die Cactus hanteert bij het samenstellen van de affiche?
 
Keersebilck: ‘Wij vertrekken van een wish-list waarop tot 150 namen figureren en daarin leggen we een aantal prioriteiten vast die worden afgetoetst naar haalbaarheid. Het feit of een groep al dan niet op Rock Werchter of Pukkelpop zal staan, is hierbij belangrijk. Meestal claimen zij op dat moment immers exclusiviteit voor de rest van het land. Iets wat soms absurde dimensies aan neemt.’
 
EXit: De machtsconcentratie in festivalland is een reëel probleem?
 
Keersebilck: 'Machtsconcentratie” is een zwaar woord, maar je kunt niet naast de vaststelling dat LIveNation het concertgebeuren in grote mate beheerst en bepaalt. Zelf organiseren ze zowel Rock Werchter, Werchter Boutique en Werchter Classic. Daarnaast zijn ze heel direct betrokken bij de programmering van Pukkelpop. Daarenboven komt dat elke andere, belangrijke festivalorganisator voor de meeste groepen bij hen als boekingsagentschap voor België moet passeren. Herman Schueremans  heeft doorheen z’n carrière heel wat  internationale én exclusieve contacten opgebouwd in die wereld, wat overigens zijn verdienste is. Het is niet altijd gemakkelijk om je te verhouden tot die situatie. Tot op vandaag lukt dit ons nog steeds, maar het wordt er duidelijk niet makkelijker op, ook rekening houdend met de nog steeds groeiende concurrentie in binnen- en buitenland. Nu, gelukkig is er erg veel publieksappreciatie voor onze eigen aanpak. Typisch Cactus, zegt men, en dat wil zeggen: een eclectische, verrassende programmering over genres en generaties heen, met een aantal groepen die je nergens anders op de affiche ziet en die gepresenteerd worden in een kleinschalige sfeer op mensenmaat. In tegenstelling tot het commerciële circuit staan artistieke uitgangspunten voorop bij de programmering.  Natuurlijk zonder blind te zijn voor de financiële realiteit. Aan het einde van de rit moet de rekening ook kloppen, wat betekent dat hier en daar ook wel een artistieke toegift moet worden gedaan.
Het is jammer om in dit verband te moeten vaststellen dat het festivalcircuit niet echt op veel rechtstreekse ondersteuning kan rekenen vanwege de Vlaamse overheid. Men gaat er nog steeds al te vaak van uit dat dit circuit gemakkelijk financieel zelfbedruipend kan zijn. We betreuren dit. Waarom? Omdat er aspecten uit het festivalleven in Vlaanderen aan het verdwijnen zijn. Veel typische genrefestivals met een uitgesproken profiel hebben het moeilijk of dreigen stilletjes te verdwijnen. Ze maken plaats voor een uniforme aanpak, “met z’n allen naar het midden” en naar een steeds meer onderling inwisselbare programmering. Dat is jammer. Bepaalde artistiek interessante genres  en initiatieven kunnen nu eenmaal slechts overleven door ondersteuning vanuit de overheid.’
 
EXit: Op blogs en dergelijke lees je vaak liefdevolle herinneringen aan vroegere tijden toen Cactusfestival klein, gezellig en (bijna) gratis was.
 
Keersebilck: ‘Ik begrijp de nostalgie van die mensen tot op zekere hoogte. Wat men echter schijnt te vergeten, is dat de programmering ondertussen toch wel enorm opgewaardeerd werd en dat daar duidelijk een prijskaartje aan vast hangt. Daarenboven zijn ook de eisen en verwachtingen van het publiek op het vlak van programmering en comfort gaandeweg sterk gegroeid. Voorbeeldje van het laatste: Base, in het verleden één van onze hoofdsponsors, stond onder andere in voor screening van de concerten op groot scherm op het festivalterrein. Dit jaar haakten ze onverwacht af. Het laten vallen van de video was echter geen optie, vermits het publiek dit ondertussen standaard verwacht op een festival van enige omvang. Gevolg: we financieren het zelf, wat een serieuze meerkost met zich meebrengt. En gelukkig werken we dan nog samen met een schappelijke firma hiervoor. Dit jaar voorzien we bijvoorbeeld ook een tweede toegangsbrug tot het Minnewaterpark om zo de publieksmobiliteit  op die plaats serieus te verbeteren. Ook daar hangt een stevig nieuw prijskaartje aan vast.’
 
Info:
Cactusfestival vindt plaats op 6, 7 en 8 juli in het Minnewaterpark. De toppers van deze editie zijn Daniël Lanois,Zita Swoon Group, Blonde Redhead (exclusief Belgisch concert) , Low, Absynth Minded, Vintage Trouble, John Hiatt, Paolo Nutini en Woven hand.
 
Tickets kosten in vvk 40 euro (1 dag), 69 euro (vrijdag, zaterdag) of 90 euro voor de driedaagse. Het volledige programma staat op www.cactusmusic.be
 
 

Cactusfestival: The Kills vervangen Explosions in the Sky

   
StuBru-gezichten Ayco Duytser en Christophe Lambrecht
 
          
Explosions in the Sky, gepland op het zondagpodium van het Cactusfestival (6, 7 en 8 juli) , geeft ter elfder ure verstek. Tot hun eigenste grote spijt, melden ze, maar:
'We are extremely saddened to announce that we are cancelling our July European tour. A family member remains extremely ill, so travelling overseas and being that far from home is not really possible for us right now. Thanks for understanding.'
 
Gelukkig is er ook goed nieuws: ondertussen bevestigden The Kills, volgens de organisatie 'het meest sexy én slimme duo in rock 'n' roll-land', hun komst voor een exclusief festivalconcert op diezelfde zondag 8 juli. 
Nieuw ook dit jaar: de presentatie is dit jaar in handen van het StuBru-duo Ayco Duyster en Christoph Lambrecht.
Tenslotte is het probleem van de toegang via die ene toegangsbrug eindelijk van de baan. Dit jaar wordt de mobiliteit fel verbeterd door het gebruik van een tweede toegangsbrug.  (LF)

 

Een nieuw geluid van Ynoji

 
 

Ynoji
Foto Mayli Sterkendries
 
Tijdens Sonar Sounds, een clubreeks van Cactus Muziekcentrum in de MaZ voor elektronische geluidsfenomenen, tekenen op zondag 3 juni de ‘bands’ Gonjasufi, Biaz en Ynoji present voor een avondje bleeps en clicks. EXit sprak met Lucian en Bruno van Ynoji.
 Lucian Ditulescu is de techneut, creatieveling en het brein achter Ynoji. Al drie jaar houdt hij zich onledig met sounddesign, beats, mixing, sampling, kortom alles wat met software te maken heeft. Hij richt zich op de ritmische stijlen (jazz, jungle, drum&bass, future garage), genres die instrumentale geluiden fuseren met elektronica.
 Bruno Van Damme is de occasionele inspiratiebron en medeoprichter. Hij is de belangrijke schakel in de beginperiode en doet nu soms wat melodiewerk, speelt saxofoon en klarinet (als bezigheid, niet bij Ynoji), maar is nog niet volledig ingewijd in de wondere wereld van de software.
 
EXit: Jouw grote voorbeeld is Amon Tobin, Lucian?
 Lucian Ditulescu: ‘Amon Tobin is zowat mijn held: vorig jaar heb ik hem ontdekt door zijn album ISAM. Sindsdien is er een hele wereld voor me opengegaan. Zijn manier van sounddesign, sampling, mixtechnieken.. hij is, naast enkele anderen, de belangrijkste figuur geweest sinds de start van Ynoji. Hij had een bepaalde visie op geluid die ik ook had, maar ik wist gewoon niet hoe ik die visie moest omzetten in geluid. Nu weet ik het wel.’
 
Bruno Van Damme: ‘Ik denk niet dat er echt een groot voorbeeld is waar ik mij op richt bij het maken van muziek. Niet dat ik niet opkijk naar sommige groepen, hoor. Ik ben grote fan van namen als Eddie Vedder en Rise Against, maar ben ook zeker te vinden voor Slagsmallsklubben of Burial. Ik denk dat ik mij soms zelf minder bewust ben van hun invloed.’
 
Het volledige intervew leest u in EXit-juni
 

Breaking the waves met Siskiyou

Siskiyou-1

 Met een Cactus Prikkaart kun je gratis naar de Breaking Waves-concerten in de MaZ en krijg je twee euro korting op alle andere concerten van Cactus. Bovendien bespaar je op reservatiekosten want reserveren kan gewoon via mail. Het optreden van Siskiyou op zaterdag 26 mei in de MaZ valt onder de Breaking Waves-noemer: je hoort folk en alt country doorschemeren in hun songs, maar hun muziek ademt een bezwerende, donkere sfeer die graag ontspoort in energieke chaos.

 Info: www.cactusmusic.be

Joseph Arthur, de troubadour van het elektronische tijdperk

Josepharthur

 

'Mensen die triestige muziek schrijven kunnen best hilarisch zijn', laat  Joseph Arthur optekenen die op zondag 13 mei 2012 in MaZ, alleen gewapend met zijn akoestische gitaar, met zijn buitengewone live samplingtechniek de indruk weet te wekken dat hij door een volledige band wordt begeleid. Zo heeft troubadour van het elektronische tijdperk bovendien twee handen vrij voor 'The Simultaneous Painter', een live schilderij dat hij ook tijdens dit concert zal maken. Twee jaar geleden trok Joseph Arthur nog samen met Ben Harper en Dhani Harrison op tournee met de supergroep Fistful Of Mercy. Maar ondertussen is er een nieuw soloalbum, 'Redemption City', dat opnieuw Arthur's klasse weerspiegelt: indringende vocals, gevoel voor melodie en afwisseling. (ADC)

%d bloggers liken dit: