Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

EXit februari in vroege verpakking

Nummer 302 wacht op u met ondermeer:

*Atelier Dertien12 hertekent de Biekorfsite

*Raymond zeventig, twee keer in de Stadsschouwburg

*Jan Verhaeghe strijdt voor tentoonstellingsruimte

*Na December Dance alweer een nieuw dansfestival in de steigers

*Brugs bloed op de preselecties Humo’s Rock Rally

*Pilootproject voor Kapucijnenkerk

Gezelle en de gazette

 

Ja, Gezelle is alive and kicking. De jaarlijkse studiedag van het Guido Gezellegenootschap lokte veel belangstellenden. Gezelle en de muziek was de invalshoek, met onder andere een gewaardeerde uiteenzetting van David Vergauwen over Joseph Ryelandt en Gezelle. Over Ryelandt horen we in het voorjaar meer, want dan staat een grootse viering van deze Brugse componist op het programma. En nu verschijnt nog een Gezelle-boek: Gezelles Gazette, met als leuke ondertitel: de strijd tussen blauw en zwart. Het zwart is de kleur van de priestertoog, het blauw staat hier voor de ‘liberalen’, Gezelles opponenten, door hem steevast ‘ribberollen’ genoemd.

Het genie

Na Gezelles overlijden, nu precies 120 jaar geleden, begon algauw de heiligverklaring en de cultus van het genie de kop op te steken. Gezelle en de bloempjes en de bijtjes, de priester, de zoetgevooisde dichter, de publicatiedrift tierde welig.

Maar er zijn meerdere Gezelles, zo bijvoorbeeld de taalgeleerde, de woordverzamelaar, en ook: de journalist, de polemist. Dit facet kwam in de Gezellestudie al meerdere keren aan bod, maar bij het grote publiek is dit weinig gekend. Deze lacune wordt nu opgevuld door Dirk Van Tieghem.

 

Gezelles Gazette

De auteur maakte een grondige studie van ’t Jaer 30. Dit weekblad, voor het grootste deel volgeschreven door Gezelle, verscheen van 1863 tot 1870. Vanaf 1857 werd de katholieke kerk geconfronteerd met een antiklerikaal liberalisme en een actieve vrijmetselarij. De invloedrijke paus Pius IX(1846-1878) leverde een titanenstrijd voor het behoud van de oude privilegies. De encycliek Quanta Cura en de bijgevoegde Syllabus Errorum waren een oorlogsverklaring aan de moderne wereld. Die katholieken die deze visie ondersteunden werden ultramontanen genoemd, zoals de bisschoppen Malou (1848-1864)en Faict (1864-1894), die Gezelle voor hun kar spanden om de liberalen lik op stuk te geven. Veel overtuigingskracht hadden ze wellicht niet nodig, en zo werd Gezelle een ‘gedirigeerd’ journalist, een kruisridder tegen het goddeloze liberalisme, die de ‘penne als een goedendag’ hanteerde.

De Westvlaming

Zo heette de krant van de liberalen, die ze oprichtten in aanloop van de verkiezingen van 12 januari 1864. Het episcopaat stelde daar Kiesgazetje voor het arrondissement Brugge tegenover, dat achtentwintig maal verscheen, van mei 1863 tot augustus 1864. Gezelle was een van de opstellers.

Aangemoedigd door zijn superieuren, bouwt Gezelle ’t Kiesgazetje uit tot een geregeld weekblad: ’t Jaer 30 met als ondertitel Politike wegwyzer voor treffelyke lieden. De titel beroept zich op de grondwet van 1830, maar verzet zich fel tegen de consequenties van de ingebouwde grondwettelijke vrijheden. We zijn dan wel uit de handen van Jantje Kaes weten te ontsnappen, maar we dreigen in de klauwen van Pietje Pek te raken, is de visie van de hoofdredacteur. In 1830 heerste eendracht en samenhorigheid, nu gaat het ‘hoe langer hoe beter met de averechtse’ . Gezelle belooft een zachte aanpak, wel af en toe een ‘blygeestig kleed onder een spotzieke kappe monkelend’, maar van die goede bedoelingen komt weinig in huis. Een week later is er de gepikeerde reactie van de Westvlaming: ‘Er is een schimpschriftje verschenen van bisschoppelijke desem (…), een samenhangsel van schijnheilige leugens en laster.’ De toon is gezet, en de rust zal nooit weerkeren, integendeel.

 ’t Jaer 30

Het weekblad verschijnt elke zaterdag, van 1863 tot 1870, in een oplage van 1.000 exemplaren in de begintijd, tot 2.150 in het laatste jaar. Iedere zondagmorgen kregen haast alle West-Vlaamse steden en dorpen een of meerdere exemplaren. Maar de doorsneelezer van het blad was een ‘hoorlezer’, want in 1866 waren er tot 53% analfabeten: het blad werd voorgelezen in herbergen, familiekring, en in vergaderingen van verenigingen. Zo werd een kring van bij de 40 à 50.000 mensen bereikt.

Gezelle zag het katholieke Vlaanderen bedreigd door de erg veranderende wereld, door een ‘Umwertung aller Werte’, en die oude orde wilde hij in stand houden. Hij wilde een restauratie bewerkstelligen van de godsdienstbeleving zoals die tot aan de Franse Revolutie in Vlaanderen had bestaan. Hij koesterde de droom van de ideale middeleeuwse samenleving, zoals hij die zag herleven in de neogotische beweging.

Boyaval

Vandaar dat Gezelle, en velen met hem, de neoclassicistische architectuur afwees, immers een kind van de Verlichting. De nieuwe Stadschouwburg met de renaisssancegevel werd dan ook bestreden als een uiting van het antireligieuze wereldse denken. Meer bijval genoot de restauratie van de H.Bloedkapel op de Burg.

Alle initiatieven uitgaande van het liberale Brugse stadsbestuur werden bestempeld als werk van het kwaad. Burgemeester Boyaval was de schietschijf, de ‘oppergaai’, en de compromisloze Gezelle scherpte zijn pen. Brugge kende 22 jaar liberaal bestuur. ‘Ze zitten aan het scheuteltje’, schreef Gezelle. Zijn houding was in wezen regressief, hij voerde een niet te winnen anachronistische strijd. Zo is ook het gebruik van de West-Vlaamse volkstaal te begrijpen: zo kon hij zijn teksten haarfijn afstellen op de gemeenschap die hij wou bereiken. Dirk van Tieghem breekt hier wel een lans voor een herwaardering voor Boyaval, die een palmares kan voorleggen die het aanschijn van het Brugge van die tijd grondig veranderde. Het beeld van ‘Bruges-la morte’ klopt niet : de schouwburg, het station en West-Brugge, de verbreding van straten en moderniseringen, het zijn vele realisaties van Boyaval en zijn ploeg.

Boek

Voor wie is dit boek bestemd ? De Gezellianen hoeven niet te worden overtuigd, maar zoals professor Johan Van Iseghem bij de voorstelling beklemtoonde: al wie interesse heeft voor de sociale geschiedenis van het Brugge van die tijd, zal er zijn gading in vinden. En er mag ook gelachen worden: de humoristische teksten van Gezelle toveren nu nog een lach, een glimlach of een ‘monkellach’ op de lippen. Hier spreekt de taalvirtuoos, de scherpe observator van mens en dier, van hemel en aarde.

Het tweede deel van het boek geeft een systematisch overzicht van alle ’t Jaer 30 – nummers.

Een must-read dus. En zeg nu zelf: wie niet weet wat er zich voor zijn of haar geboorte afspeelde, is gedoemd eeuwig kind te blijven. (ROBRECHT FOSSAERT)

Gezelles Gazette, de strijd tussen blauw en zwart, Uitgaven West-Vlaamse Gidsenkring (UWG), 450 blz., € 39,50

Peer Gynt is een ordinaire rokkenjager met ‘een niet zo clean leven’

(foto EDM)

Na het succes van het project Young Curators vorig jaar, laten Het Concertgebouw, Het Entrepot en Musica, Impulscentrum voor Muziek opnieuw een groep jongeren los op een meesterwerk uit de muziekgeschiedenis. Dit keer is dat de toneelmuziek bij Peer Gynt van Edvard Grieg. Het resultaat van hun creatieve denkwerk is te zien op 24 en 25 januari 2020 in De Tank. EXit laat drie van de jongeren aan het woord.

 EXit: Jullie vertrekken vanuit een van de meest bekende suites uit de klassieke muziek?
Dorine:
‘Met de Young Curators werken we binnen de zogenaamde ‘topstukweken’ van het Concertgebouw. Daarin staat het werk van Edvard Grieg centraal. Grieg schreef deze muziek voor het gelijknamige theaterstuk van zijn vriend Hendrik Ibsen. Eigenlijk voelde Grieg niet zoveel voor de figuur van Peer Gynt. Hij wilde de opdracht aanvankelijk ook niet aannemen. Misschien terecht, want het stuk zelf werd niet een van Ibsens meest memorabele werken. De suite daarentegen werd een onsterfelijke klassieker en wordt nog heel vaak opgevoerd.’

EXit: Wat betekenen het stuk en de muziek nog voor jullie?
Dorine:
‘Het verhaal is gebaseerd op een oud-Noors sprookje en vertelt het verhaal van de egoïstische Peer Gynt. Hij is een brokkenmaker die zijn verantwoordelijkheid ontvlucht, maar aan het einde van zijn leven toch in de armen van zijn geliefde Solveig sterft. Peer Gynt is in onze ogen een ordinaire rokkenjager met ‘een niet zo clean leven’. We geven dus een heel eigen, hedendaagse twist aan het verhaal.’

EXit: In welke zin?
Alicia:
‘We zijn vooral uitgegaan van de centrale thema’s van het stuk: waarheid, schoonheid en leugen. We zijn daar heel breed rond gaan denken tijdens de eerste bootcamp. Uiteindelijk zijn we uitgekomen op een concept met drie kamers: een voor elk thema. In de kamer rond waarheid komt een installatie met een kubus met spiegels. Naast beeldende kunst, wilden we absoluut ook dans in ons werk. Die discipline ligt ons alle vijftien, dus daar waren we het snel over eens. Ten slotte gaan we ook met foto’s en tekeningen aan de slag.’

EXit: Vanwaar die verschillende disciplines?
Alicia: ‘We zijn gestart met een ‘bootcamp weekend’ in De Tank in de herfstvakantie. Een heel leuke ervaring. Verschillende coaches en experten deelden hun kennis met ons. We zijn de stad ingetrokken om filmpjes te maken. Er was ruimte voor experiment met muziek en geluiden. Na die drie dagen mochten we aangeven met welke professionele makers we verder gaan. Er was ook een bootcamp in de kerstvakantie en nu komen we samen op zaterdag.’

EXit: Hoe hebben jullie het project leren kennen?
Dorine:
‘Een medewerker van Het Entrepot is het project komen voorstellen in de klas en we vonden het meteen een unieke kans. We zitten alle drie op de Steinerschool in Assebroek. Binnen de schoolmuren is er sowieso veel ruimte voor kunst, cultuur en creativiteit, maar ook daarbuiten zijn we ermee bezig. Young Curators leek ons een uitstekende gelegenheid om kennis te maken met nieuwe technieken, genres en stijlen. Young Curators biedt ons vooral de kans om uit onze comfortzone te stappen en een project te realiseren met professionele makers.’

EXit: Jullie kiezen voor De Tank als presentatieruimte?
Jana: ‘
De Tank leent zich uitstekend voor ons concept met drie kamers. We komen er ook heel graag. Het is een plek waar creativiteit broeit. Er vinden heel veel workshops plaats, er zijn verschillende makers gevestigd en we ontmoeten er ook de andere Young Curators. Het is voor ons een soort jeugdhuis voor kunst. De Tank is trouwens, zowel voor ons als voor het publiek, een gemakkelijk te bereiken plek, centraal gelegen, midden in de stad. Geen excuus dus om niet te komen kijken (lacht).’ (SD)

www.concertgebouw.be

 

Toneeltip januari 2020

Cabaret, De Speling

24, 25 januari, 20 uur en 26 januari, 15 uur (CC De Dijk)
Het Antwerpse gezelschap De Speling brengt in Brugge Cabaret. Deze Broadwaymusical uit 1966 werd ondertussen ontelbare keren opgevoerd. Het verhaal speelt zich af in een nachtclub in het vooroorlogse Berlijn. De dreiging van de nazi’s is reëel. De Amerikaanse auteur Clifford Bradshaw komt in de stad aan en verblijft in het pension van Fräulein Schneider. Daar woont ook Sally Bowles. Bowles, die haar geld verdient als zangeres in de Kit Kat Club, wordt verliefd op de homoseksuele Clifford. Wanneer Sally zwanger blijkt, besluit Clifford zijn verantwoordelijkheid te nemen. Zijn plannen om met Sally te trouwen en samen met haar Duitsland te verlaten, worden echter doorkruist door de abortus die Sally in het geheim laat plegen. De Speling voert deze klassieker op met liveorkest.

www.toneelkring-werkgroep66.be

Derde boek van Brugse fotografe krijgt Engelse vertaling

Ellen Charlotte Marie brengt nieuw boek ‘Everyday vegan’ uit: ‘Plantaardig eten is de toekomst’

Ellen De Meulemeester is naast onze Brugse huisfotografe ook al jarenlang een gepassioneerde foodblogster. Op Instagram post ze onder de naam Ellen Charlotte Marie voor meer dan 135.000 volgers bijna dagelijks kleurrijke foto’s van haar heerlijke, plantaardige gerechten. Niet alleen digitaal is ze actief, ook op papier komen haar recepten tot leven. Sinds kort ligt haar nieuw boek ‘Everyday vegan’ in de winkel. Opmerkelijk: haar boek verschijnt ook in een Engelse vertaling, bestemd voor de buitenlandse markt.

 

‘Everyday vegan’ (Lannoo) is al het derde boek van de Brugse foodie en fotografe Ellen Charlotte Marie (De Meulemeester). Eerder bracht ze al de twee succesvolle boeken ‘One healthy family’ en ‘One healthy kitchen’ uit. Ook haar tweetalige app ‘Effortlessly healthy’  – zeg maar een digitaal kookboek – is nog altijd populair in de App Store en in de Google Play Store. En op Instagram volgen meer dan 135.000 mensen hoe ze de plantaardige ‘keuken’ vertaalt naar gezonde en lekkere maaltijden. ‘Er is nog veel onwetendheid rond een vegan lifestyle. Bepaalde mensen denken dat deze manier van eten niet haalbaar is in hun dagelijkse leven. Met de recepten in mijn nieuw boek bewijs ik het tegendeel. Het zijn eenvoudige, smaakvolle gerechtjes die je lichaam voeden en je gezondheid een boost geven’, zegt Ellen.

Als we de wetenschap mogen geloven, is plantaardig eten onze toekomst en kunnen we enkel door massaal dierlijke producten te schrappen uit ons dagelijks eetpatroon onze planeet redden. ‘Overschakelen naar een plantaardig dieet vergt in het begin wat inspanning en motivatie, maar als je jezelf de tijd gunt om geleidelijk anders te leren koken, zul je merken dat vegan koken zo verrassend lekker en veelzijdig is. Zodra je zover bent, wil je niet meer terug. Als je daarbij ook je gezondheid een boost geeft, het dierenleed vermindert en de planeet redt, dan kan het niet anders dan je gelukkig maken, toch?’

Ellen creëerde voor het boek ‘Everyday vegan’ gevarieerde regenbooggerechten die lekker en snel te bereiden te zijn. Ook bij kinderen vallen ze in de smaak. Alle vegan recepten bevatten geen geraffineerde suikers en zijn bovendien lactose- en hoofdzakelijk glutenvrij. ‘Ik hoop dat ik met mijn voedzame recepten met goede smaakcombinaties de mensen zal aanzetten om met plezier de keuken in te duiken. Mijn grootste motivatie om dit derde boek te schrijven, is om zoveel mogelijk mensen aan te sporen om beter te gaan eten, meer te bewegen, voor onze planeet te zorgen en zich daardoor beter te voelen in lichaam en geest. Kortom, kleine stapjes te zetten naar een grote verandering.’

Suiker op de schop

Het boek ‘Everyday vegan’ bevat ook een ‘14 dagen sugar free challenge’. Ellen geeft hierbij allerlei tips om zoveel mogelijk (slechte) suiker te bannen uit het dagelijkse leven. ‘Ik daag mijn lezers uit om minder overbodige (geraffineerde) suikers te consumeren, maar ik wil hen vooral ook bewuster maken van de ingrediënten in bepaalde voedingsmiddelen. Als je je bewuster wordt van deze ingrediënten, ga je automatisch anders inkopen doen. En met de juiste voedingsmiddelen in huis, ga je gezonder koken. Zo simpel is het.’

Naast deze sugar free challenge neemt Ellen Charlotte Marie de lezers van haar derde boek mee in de wereld van kombucha en toont ze hoe ‘mealprepping’ de week een stuk efficiënter kan maken. ‘Het leven raast voorbij en we hebben het allemaal drukdrukdruk en daardoor te weinig tijd. In ‘Everyday vegan’ geef ik praktische tips hoe je met de juiste voorbereiding een gezonde week tegemoet gaat en dus tijd bespaart.’

Internationale markt

Het boek ‘Everyday vegan’ verschijnt niet alleen in het Nederlands. Het kreeg ook een Engelse vertaling, bestemd voor de internationale markt. ‘Aangezien ik op Instagram heel wat internationale volgers heb, klonk de vraag steeds luider of mijn boeken ook in het Engels verkrijgbaar waren. Ik moest hen telkens teleurstellen, tot nu. Uitgeverij Lannoo heeft die vraag nu beantwoord met een vertaalde versie van mijn nieuwste boek. Het zal te koop zijn in enkele buitenlandse boekhandels en straks ook te bestellen zijn via Amazon’, aldus Ellen Charlotte Marie. (LF)

Instagram: @ellencharlottemarie

Facebook: Ellen Charlotte Marie

 

Ik was 18 in 1980 in Brugge

 

Stadsarchief en Red Zebra-zanger Peter Slabbynck zoeken materiaal voor expo ‘Ik was 18 in ’80 in Brugge’

In 2020 viert Red Zebra 40 jaar ‘I can’t live in a living room’. Ook Cultuurcentrum Brugge en het Stadsarchief zetten mee de schouders onder dit initiatief. Zo zal de groep op zaterdag 18 april optreden in de Magdalenazaal samen met De Brassers en Alk-A-Line. Ze stellen die avond ook hun nieuwe verzamelcd voor, ‘Songs and Stripes’, met daarop de nieuwe single ‘My boss, the robot’. Sinds september 2019 draagt het Biekorfplein ook de naam ‘Peter Slabbynck-plein’.

Het Stadsarchief organiseert samen met zanger Peter Slabbynck in het voorjaar 2020 de tentoonstelling ‘Ik was 18 in ‘80 in Brugge.’

1980 was echt een scharnierjaar voor Red Zebra met de release van ‘I can’t live in a living room’ en hun plaats in de finale van Humo’s Rock Rally. “Er gebeurde in die jaren zo veel in Brugge”, zegt Peter Slabbynck. “Er waren heel veel bands actief en er was een opmerkelijke punkbeweging, met cafés als Het Slecht Ventje en Het Slecht Wuvetje. Kort nadien sloeg ook de new wave aan. Maar er was ook metal met een groep als Acid. Je kon elk weekend naar tal van fuiven of je kon een concert van een interessante buitenlandse band gaan bekijken in de Groene Meersen in Zedelgem. Het hoogtepunt van het jaar was de massale uittocht van Brugse jongeren naar Rock Torhout. En wie platen van al die straffe bands wou kopen, kon terecht in de Bilbo, toen nog een kleine winkel aan het eind van de Noordzandstraat. Met deze expo wil ik die positieve sfeer van toen oproepen. Met veel visueel materiaal. Ik heb al tal van interessante zaken kunnen verzamelen, maar wie weet heeft iemand in Brugge nog iets interessants op zolder of in een schuif liggen.”

Het Stadsarchief lanceert hierbij een oproep. Schepen van Cultuur Nico Blontrock: “Wie meent dat hij of zij iets bruikbaars heeft, kan op zaterdag 25 januari tussen 13.00 en 17.00 uur naar het Stadsarchief op de Burg (nr. 11A) komen. Daar kunnen die zaken oordeelkundig gerepertorieerd en gescand worden. En wie weet kunnen we die dan gebruiken voor de expo. We zijn alvast zeer benieuwd naar wat er nog allemaal zal opduiken. De tentoonstelling beperkt zich wel tot de jaren 1979, 1980 en 1981 en focust op het uitgaansleven en de muziekscene.”

Wie materiaal heeft maar op zaterdag 25 januari niet kan langskomen, kan contact opnemen met het Stadsarchief (stadsarchief@brugge.be).

De expo ‘Ik was 18 in ‘80 in Brugge’ vindt plaats van 17 april tot en met 21 juni 2020 in het Stadsarchief, Burg 11A, 8000 Brugge

Vuurwerk

Vuurwerk

Er komt niet opnieuw een dronesshow op Oudejaarsavond op het Zand in Brugge. Dat is beslist op een vergadering met het betrokken bedrijf, organisator van Brugge Feest het Comité voor Initiatief en Pluzand, de handelskring van het Zand. We gaan voor geluidsarm vuurwerk, eventueel in combinatie met een Lasershow, zo meldt Schepen van Cultuur Nico Blontrock.

Toneeltip januari 2020

Wat is de Wat, HetPaleis/Simon De Vos
20 januari, 20 uur (MaZ)

Simon De Vos is ongetwijfeld een van de meest interessante jonge theatermakers van dit moment. Zijn bewerking van de theaterklassieker Romeo en Julia enkele jaren terug was fris, geestig en spits, en werd een echte publiekslieveling. Wat is de Wat is een stuk gebaseerd op de gelijknamige roman van Dave Eggers. Het boek en het stuk draaien om Valentino Achak Deng. Hij behoort tot de zogenaamde ‘Lost Boys’, een verzamelnaam voor de bijna 20.000 kinderen die bij het uitbreken van de burgeroorlog in Soedan in 1987 een onmenselijke voettocht naar veiligheid ondernamen. Na een verblijf in Ethiopië en Kenia, kon Deng naar Amerika verhuizen. Een van de allerlaatsten voor 9/11 een einde maakte aan Amerika’s gastvrijheid. Acteur Gorges Oclo brengt een beklijvende monoloog. Mauro Pawlowski speelt livemuziek.

www.ccbrugge.be

Toneeltip januari 2020

 Een man een man, Popop Producties
17 januari, 20 uur (CC Scharpoord)

 

In deze komedie delen twee levende Vlaamse theaterlegendes het podium: Herbert Flack en Bob De Moor. Ze worden daarbij geflankeerd door de jonge actrice Fleur Hendriks. Een man een man gaat over hen, de twee mannen, maar ook over een tafel, een serveerster en over de dingen (niet) groter maken dan ze zijn. De twee mannen zijn collega’s en gaan samen uit eten om hun band te versterken. Wanneer een van de twee naar het toilet gaat, is hij compleet vergeten waar het gesprek over ging. Dit ogenschijnlijk kleine detail groeit uit tot een avond vol wantrouwen, miscommunicatie en verbaal geweld. Van hun ‘gezworen vriendschap’ blijft geen spaander heel. De Nederlandse krant Het Parool is lovend: ‘Prins en Bloemen schreven een hilarisch stuk waar de verbale ballen in hoog tempo over het net vliegen’.

www.cultuur.knokke-heist.be

Vurig straattheater in vijf Brugse wijken

 

In het kader van de Uitwijken Wintertoer laten de vuurtemmers van La Salamandre vijf avonden op rij de temperatuur stijgen in vijf Brugse wijken, van 18 tot 22 januari. Ze toerden al eens mee met Uitwijken in 2015. Brugge Plus nodigt ze opnieuw uit tijdens het feestjaar, want in 2020 blaast Uitwijken 10 kaarsjes uit. En wie kan die kaarsen beter aansteken dan Cie La Salamandre?

Met hun poëtische voorstelling Péplum overstijgen ze tijd en ruimte. Ze katapulteren iedereen naar de antieke oudheid en terug. Tijdens Péplum reizen ze naar het hart en de oorsprong van de hitte. Een mysterieuze opvoering waar vuurrituelen centraal staan. Lichtcirkels, vuurlansen, brandende paraplu’s en prachtige choreografie maken hun opwachting.

 

Data en locaties
Za 18 januari – Groene-Poortdreef t.h.v. nr. 16, parking Casserole, Sint-Michiels
Zo 19 januari – Male, kerk Sint-Thomas in de Brieversweg – Peellaertplein, Sint-Kruis
Ma 20 januari – kerk Sint-Paulus in de Sint-Paulusstraat, Sint-Pieters
Di 21 januari – Kerkplein in de Arendstraat, Koolkerke
Wo 22 januari – Noordbruggestraat, Sint-Andries

 De Uitwijkenbar gaat open om 19 uur voor dranken aan kleine prijzen, gratis koffie, thee en plat water. Om 19.30 uur start Compagnie La Salamandre de voorstelling ‘Péplum’ (duurt een half uur). Alle leeftijden zijn welkom, voorstelling is gratis.

 

_____

 

 

http://www.uitwijken.be

 

%d bloggers liken dit: