Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

‘Brugge in affiches’, nu in wekelijkse blog

Tot voor kort schreef Pol Martens een wekelijkse column in het Brugsch Handelsblad over een affiche uit zijn uitgebreide affichecollectie. Die spitse teksten waren altijd gekoppeld aan een actueel gebeuren. Toen de krant na vierhonderd cursiefjes de reeks stopzette, miste Pol niet enkel de kans om zijn affiches voor een ruim publiek te ontsluiten, ook zijn vertelstem kon hij niet meer laten galmen. Een wekelijkse blog (waarop lezers zich gratis kunnen ‘abonneren’) bleek het ideale alternatief.

EXit: Van gedrukt papier naar het wereldwijde web: schept dat meer mogelijkheden voor jou?

Pol Martens: ‘Wie een papieren collectie opbouwt kijkt uiteraard met gemengde gevoelens naar de toenemende digitalisering. Ongetwijfeld verliest de affiche daarin haar tot voor kort nog prominente plaats, om wellicht binnen een handvol jaren uit ons straatbeeld te verdwijnen. Maar anderzijds biedt internet voorheen ondenkbare kansen om mijn collectie aan de buitenwacht te tonen.’

EXit: Wat is de leidraad om je wekelijkse blog te pennen? Een portie humor en persoonlijke betrokkenheid zijn alvast belangrijk?

Pol: ‘Toen ik in 2012 mijn eerste krantencursiefjes schreef, kreeg toenmalig hoofdredacteur Jean Herreboudt elke week een voorzichtig geformuleerd, weinig persoonlijk tekstje in zijn mailbox. Op een keer besloot ik, van een column twee versies door te sturen. Eentje in de gebruikelijke vorm en een versie in iets persoonlijker stijl. Het antwoord van de redacteur op mijn vraag naar zijn voorkeur was kort en duidelijk: ‘Doe mij maar voortaan die ik-vorm!’.’

‘Die boodschap nam ik met plezier mee in mijn blogverhalen. Meestal link ik Brugse affiches aan nieuws uit de actualiteit. Waarbij tussen de lijnen wel eens een eigen bedenking of opinie doorschemert. Wat ik mij nu iets makkelijker kan veroorloven dan voorheen in de krant. Al verneem ik van mijn lezers dat ze ook de doorgaans opbeurende toon van mijn verhalen op prijs stellen.’

EXit: Als je in je archief duikt, kun je stellen: de geschiedenis herhaalt zich?

Pol: ‘Uiteraard maakte de Brugse affiche grafisch èn inhoudelijk een hele evolutie door. Zoals Brugge qua architectuur opvallend lang koketteerde met neogotiek, kleurde onze stad ook op grafisch vlak veelal braaf binnen de lijntjes. Eigenlijk was het wachten op de jonge generatie grafici die in de jaren zestig met eigentijdse affiches voor onder meer de Korrekelder nieuwe wegen bewandelde.’

‘Inhoudelijk laten vooroorlogse affiches niet zelden een devote stad zien, die uitpakt met soms pompeuze ontwerpen voor Heilig Bloedprocessie en andere godvruchtige initiatieven. De affiche van toen toonde Brugge zoals het was. De actuele Brugse affiche toont de stad zoals hij vandaag is. Voorzichtig mee met zijn tijd, zonder veel behoefte om voorop te lopen.’

EXit: Heb je nog andere plannen om je immense collectie affiches te ontsluiten?

Pol: ‘Een tijd geleden werd mijn website, een selectie van meer dan duizend affiches uit de verzameling, geïntegreerd in de stedelijke portaalsite ‘erfgoedbrugge.be’. Een erkenning die ik heel erg kan waarderen. Ook krijg ik af en toe het aanbod om over mijn collectie een voordracht te houden.’

‘Soms gaan affiches in bruikleen naar een expositie. Met de Erfgoedcel heb ik op dat vlak goeie contacten en momenteel vind je enkele sportaffiches op ‘Een droomploeg voor het WK’, de tentoonstelling in het Stadsarchief. En dit najaar reizen vooroorlogse affiches, ingekaderde litho’s van Flori Van Acker, naar het designmuseum van ’s Hertogenbosch voor een prestigieuze expositie waarin neogotiek wordt gekaderd in historisch perspectief.’ (ADC)

_______

Zin om (gratis) de blog van Pol te lezen? Stuur een mail naar info@bruggeinaffiches.be en ontvang wekelijks een link naar een nieuw Brugs afficheverhaal.

Reiefestival, een nieuw creatiefestival in de stad 

Brugge krijgt er vanaf 2023 een nieuw, meerdaags festival in openlucht bij. Daarbij wordt – letterlijk en figuurlijk – ruimte gemaakt voor de creatie van podiumgerelateerde artistieke disciplines zoals theater, muziektheater, performance, dans, muziek, klankkunst, spoken word…  Het programma van het Reiefestival krijgt vorm via de inzendingen van professionele kunstenaars en makers van podiumkunsten. Die kunnen tot 30 november intekenen op een open oproep. 

Het Reiefestival is een initiatief van Brugge Plus in samenwerking met Concertgebouw Brugge en KAAP, met de steun van Stad Brugge. Het nieuwe kunstenfestival zal driejaarlijks plaatsvinden en, afwisselend met Triënnale Brugge en de Gouden Boomstoet, deel uitmaken van een cultuurlus.

Alle artistieken projecten zijn podiumgerelateerd en vertrekken vanuit de rijke geschiedenis van Brugge en het erfgoed van de stad. Hedendaagse podiumkunst is de verzamelnaam voor een breed spectrum aan disciplines. Verscheidenheid – zowel naar vorm als naar schaalgrootte – zal samen met interdisciplinariteit centraal staan in het programma. 

Op dit moment ligt op dat vlak alles nog open, want het nieuwe creatiefestival werkt niet met een curator. ‘Het wordt gedragen door de inspiratie van kunstenaars die, in een coproductie met Brugge Plus, een project creëren voor een openluchtlocatie op of rond de reien’, zegt Lieve Moeremans, directeur van Brugge Plus. Wie professioneel met podiumkunsten bezig is, kan een project indienen bij een selectiecommissie. 

EXit: Waarmee moeten kandiderende kunstenaars rekening houden? 

Lieve: ‘We hopen op veel nieuwe en verrassende creaties voor de bijzondere speelplekken op en rond het water. De locatie zal dus zeker een rol spelen. Elk Reiefestival krijgt ook een thema mee: in 2023 is dat ‘geloof’, maar dan in heel ruime zin: geloof als vorm van religie, als oproep tot hoop en vertrouwen, als persoonlijke overtuiging. Geloof kan ook gaan over facts en fake news, over het moment waarop iets ophoudt geloof te zijn en een onwrikbare waarheid wordt …’

EXit: Het Reiefestival wil de brug slaan tussen hedendaagse podiumcreaties en erfgoed. Moeten kunstenaars op dat vlak ervaring hebben? 

Lieve: ‘Neen, het festival kan juist een impuls zijn om voor het eerst met erfgoed te werken. Wie zich wil laten inspireren op erfgoedvlak, vindt op de website van het Reiefestival een inspiratiebox. Die heeft Alan Quireyns, projectleider van het Reiefestival, samengesteld met inbreng van diverse erfgoedpartners.’

Alan Quireyns: ‘De box illustreert hoe rijk ons erfgoed en de geschiedenis van Brugge is en toont ook aan hoe breed interpreteerbaar het thema ‘geloof’ is. Maar als kunstenaar ben je zeker niet gebonden aan de bijeengebrachte bronvermeldingen, verhalen, objecten, documenten… Het is een mogelijk vertrekpunt vanwaar kunstenaars en makers creatief verder kunnen associëren. De erfgoedinspiratie is aantoonbaar, maar de artistieke vertaling is vrij.’

EXit: Wat mogen de kunstenaars van initiatiefnemer Brugge Plus verwachten?  

Alan: ‘Als de selectiecommissie een artistiek project kiest, dan treedt het Reiefestival op als coproducent. Dat wil zeggen dat we een unieke speelplek aanbieden en het creatieproces inhoudelijk ondersteunen. Cofinanciering in functie van het project is mogelijk, evenals ondersteuning in het verbinden met partners. Elke creatie gaat ook mee in de promotie van het festival die nationaal en internationaal gevoerd wordt.’ (RD)

______________

De inschrijvingen worden afgesloten op 30 november 2021. Online infosessies op 5 oktober en 5 november. Inschrijven kan via www.reiefestival.be

Belangrijke aanwinst van Gillis Claeissens voor Musea Brugge

Musea Brugge breidt alweer haar collectie uit, dit keer met een kunstwerk van de Brugse portrettist Gillis Claeissens. Pas enkele jaren geleden werd de Brugse meester uit de anonimiteit gehaald en kon zijn belangrijke connectie met Brugge bewezen worden. Sindsdien probeerde Musea Brugge een kunstwerk van zijn hand te bemachtigen. Nu is het gelukt.

Het aangekochte portret is van een onbekende man in wapenrusting. De maker van het schilderij kennen we inmiddels gelukkig wél. ‘Pas in 2008 kwam er een doorbraak in het onderzoek naar Gillis Claeissens. Toen konden we voor het eerst werk aan hem toeschrijven op basis van archiefbronnen’, zegt Anne van Oosterwijk, directeur Collectie van Musea Brugge. ‘Toen in 2015 uit onderzoek bleek dat verschillende hoogwaardige gemonogrammeerde portretten ook van zijn hand waren, was de puzzel compleet: Gillis Claeissens was herontdekt als belangrijke Brugse meester.’

De mooie vondst werd in 2017 voor het eerst gepresenteerd aan het publiek in de tentoonstelling ‘Pieter Pourbus en de vergeten meesters’ in het Groeningemuseum. ‘Zowel het brede publiek als specialisten waren blij verrast door de herontdekking van Gillis Claeissens, die de Brugse kunstgeschiedenis van de 16de eeuw in één klap verrijkte met een opvallend en kwalitatief hoogstaand oeuvre.’

‘Slachtoffer’ eigen succes

Sinds die succesvolle tentoonstelling proberen we een kunstwerk van de hand van Gillis Claeissens voor de collectie van Musea Brugge te bemachtigen. Dat bleek niet eenvoudig want – mede door die tentoonstelling in het Groeningemuseum – wordt de kunstenaar steeds bekender en dus geliefder. Musea Brugge werd in zekere zin slachtoffer van zijn eigen succes.

Maar nu lukte het toch: ‘Door de nauwe samenwerking met de Italiaanse galerie Caretto & Occhinegro – die bemiddelde voor een privéverzamelaar en een beroep deed op onze expertise – konden we het werk onderzoeken en tot een overeenkomst komen. Een belangrijke aanwinst voor onze collectie’, zegt schepen van Cultuur Nico Blontrock. ‘Dit is een knap resultaat van het onderzoek dat Musea Brugge heeft gevoerd. Zo kunnen we nieuwe toevoegingen doen en onze collectie in belangrijke mate versterken. Op die manier kunnen we ook steeds nieuwe en rijke verhalen vertellen over de Brugse geschiedenis en kunstgeschiedenis. Het belang van deze aanwinst kan dus niet overschat worden.’

Onbekende jongeman

Die aanwinst zelf is een klein aantrekkelijk portret van een jongeman die ons vanuit zijn ooghoeken aankijkt. Hij draagt een mooi gedecoreerd harnas in donker metaal dat glimt in het licht, met daaronder een wit hemd dat langs de hals en de polsen zichtbaar is. Zijn helm heeft hij net afgenomen en voor zich neergelegd. Zijn hand rust er nog op. Met zijn andere hand houdt hij een zwaard of dolk vast die aan zijn gordel is vastgegespt. Zijn uitrusting verwijst naar zijn nobele achtergrond en mogelijk naar een militaire carrière. Helaas weten we nog niet wie de jongeman is. Daarvoor is nog meer onderzoek nodig.

Het portret van Gillis Claeissens zal vanaf de loop van dit najaar te zien zijn in het Groeningemuseum. (RD)

_____

http://www.museabrugge.be

Anna Vercammen: ‘Spatjes heimwee naar de jaren negentig’

De Brugs-Gentse theatermaakster en dichteres Anna Vercammen (°1982) speelt het komende cultuurseizoen een thuismatch met verlengingen. Corona 2020 doorkruiste immers haar artistiek parcours, dat ze uitgetekend had voor Cultuurcentrum Brugge. Dat haar bedankte met de uitgave van een dichtbundel. Zelf noemt ze het ‘Kort hechtingsproza voor wildplassers & exoten’.

In deze pittige bundel haalt ze herinneringen op aan haar tienerjaren in deze stad en de jaren dat ze er terugkeerde (uit Gent) om op adem te koen na de dood van haar moeder. Vandaag resulteert dat in een rake en heldere dichtbundel.

Anna Vercammen: ‘Dichterschap is een oude kinderdroom van mij en het Cultuurcentrum gaf mij het nodige duwtje in de rug. Ik schreef al teksten op de ramen vanmijn’ (Biekorf)pleintje en voor het fotoproject ‘Sluitertijd’, hetfotoproject aan de muren van de vroegere Gistfabriek. Deze bundel zie ik als een ode aan het opgroeien in deze stad. Ik droom dan ook dat we de komende tijd ‘een revelanche’ beleven, een tijd die bruist van leven en nabijheid.’

Of deze bundel zich laat lezen als poëzie dan wel proza is hier geheel bijzaak. Een van de mooiste teksten heet ‘Vier op een rij’ (p. 39) en goochelt met ontroering. De overige 26 stukjes spelen met woorden en ideeën die samen een beeld geven van haar herinneringen aan deze stad tijdens haar tienerjaren. Een bundel klein maar fijn. (LF)

____

‘Kort hechtingsproza voor wildplassers & exoten’, een uitgave van Cultuurcentrum Brugge. Te koop in De Reyghere, Raaklijn en de Brugse boekhandel De Meester, www.exooten.be

Foto EDM

Een blik op de najaarsprogrammatie van Cactus Muziekcentrum

Cactus Muziekcentrum staat volledig klaar om het najaar muzikaal in te kleuren met een pak optredens verspreid over verschillende locaties in de stad. Niemand is beter geplaatst dan programmator Felix Van De Loock om ons met zijn deskundige uitleg door het ruime concertaanbod te loodsen.

EXit: De piano staat centraal op woensdag 13 oktober in de Biekorfzaal. Sebastian Plano en Pieter De Graaf nemen er plaats achter. Wat kun je over deze heren vertellen?

Felix: ‘Sebastian Plano is een Argentijnse cellist/componist en Pieter de Graaf een Nederlandse pianist. Beiden maken verstilde neoklassiek met toetsen electronica en ambient. Omdat ze een gelijkaardige spanningsboog en feel in hun muziek hebben, leek het ons een mooie double bill om aan te bieden, ook al zijn het nog nobele onbekenden. We hebben met Cactus een vruchtbare traditie in neoklassiek en piano met concerten van onder andere Nils Frahm, Olafur Arnalds, Johann Johansson, Peter Broderick en Lubomyr Melnyk waar we graag op voortbouwen.’

EXit: Villa Bota mag zich op donderdag 14 oktober klaarmaken voor een Brugs-Gents onderonsje met Ratmosphere en Teen Creeps. Gitaren boven?

Felix: ‘En versterkers op 11! Het Gentse trio Teen Creeps bracht eind vorig jaar een heel fijne plaat vol catchy en emotioneel geladen gitaarrock die fans van Dinosaur jr, Pavement en Nirvana zeker moeten checken. De groep telt trouwens rasmuzikanten in de rangen die spelen bij onder andere Whispering Sons, Sophia, Mooneye en Hypochristmutreefuzz. Onze Brugse Sound Track laureaten Ratmosphere supporten, niet de eerste keer trouwens. Fijne combi in een klein zaaltje.’

EXit: Nog meer gitaren van DIRK. op zaterdag 23 oktober, de hitmachine van De Afrekening op Studio Brussel?

Felix: ‘Inderdaad, op een bepaald moment hadden ze twee of drie singles gelijk in de heilige lijst. Hun plaat kwam ook mid-corona uit en konden ze tot nog toe bijna enkel voor een zittend publiek spelen. Niet ideaal, dus. Maar nu we in het najaar weer kunnen rechtstaand rocken, zijn we blij dat we het concert van het voorjaar uiteindelijk verplaatst hebben.’

EXit: Veelbelovend moet het concert van Patches zijn op zaterdag 30 oktober, zeker als er namen worden gedropt als Sade, The XX en Lana Del Rey om haar muziek te omschrijven…

Felix: ‘Patches is het project van PXL-studente Lotte Lauwers, die trouwens van Brugge afkomstig is. In Villa Bota komt ze haar debuut EP voorstellen en die referenties zijn echt niet uit de lucht gegrepen. Haar muziek heeft iets heel speciaals, mysterieus en verleidelijk. Er is niet echt iemand actief in de huidige Belpop-scene waarmee je haar kunt vergelijken. Zeer spannend en beloftevol.’

EXit: Hup België hup: drie dagen na elkaar Belgische trots in de MaZ. Millionaire en BRNS op donderdag 4 november, Stikstof een dag later en Compact Disc Dummies + Aili sluiten op zaterdag 6 november het drieluik  in Brugge af. Voor de liefhebbers van stevige muziek?

Felix: ‘Het is bijna een klein festivalweekend. Door de beperkte beschikbaarheid in de MaZ komen die concerten inderdaad heel dicht op elkaar. Een probleem waar we met onze eigen club binnenkort gelukkig van af zullen zijn. Het is allemaal stevig, maar ook anders. Tim Vanhamel komt met Millionaire eindelijk zijn nieuwe plaat live spelen op donderdag. Op vrijdag is het de beurt aan de Brusselse hiphoppers van Stikstof, met Zwangere Guy in de rangen, om hun album dat binnenkort uitkomt voor te stellen. En zaterdag kan iedereen dansen op de electropop van Compact Disk Dummies en nieuw talent Aili.’

EXit: Pink Siifu is ons totaal onbekend, maar brengt op vrijdag 12 november een ferme pot hardcore naar de MaZ mee?

Felix: ‘Pink Siifu is de getipte Amerikaanse artiest die zich op elke plaat heruitvindt en switcht van hiphop naar freejazz, funk, soul, tot hardcore punk. Zijn laatste plaat ‘GUMBO’ is een fantasievolle rapplaat die fans van Tyler The Creator, Earl Sweatshirt en Danny Brown zeker moeten checken. Maar vorig jaar bracht hij dan weer een withete noisepunk-plaat uit die je gewoon tegen de muur plakt. Hij komt naar Brugge met zijn NEGRO6 band en als we de verhalen mogen geloven breken die standaard het kot af.’

‘Dit is trouwens een concert in onze Breaking Waves-reeks die ik zeker wil tippen. Met die reeks zetten we in op nieuw en onbekend talent waar we zot van zijn. De concerten zijn gratis met onze prikkaart abonnementsformule of aan een zachter prijsje, ideaal om een ontdekking te doen. Ook Pieter de Graaf en Sebastian Plano zitten in die reeks, samen met de singer songwirter J.E. Sunde en de Zwitserse folkrockers van Black Sea Dahu in november. Brugse muzikale avonturiers: niet twijfelen!’

EXit: Uitstel is gelukkig geen afstel, want de Kortrijkzanen van Amenra kunnen nu toch de film ‘The Mirror’ van regisseur Andrey Tarkovsky met livemuziek voeden. Wat zal dat geven? 

Felix: ‘Het heeft veel langer geduurd dan verwacht, maar eindelijk kan Amenra de soundtrack die ze componeerden voor The Mirror live komen spelen. Dit is een concert in de reeks Cult!Live die we samen opzetten met MOOOV. We vragen telkens een Belgische artiest om een soundtrack te componeren bij een cultfilm en die live te spelen tijdens de film. Een heel fijn project waar we al mooie avonden binnen konden presenteren met onder andere Illuminine, The Black Heart Rebellion en Raketkanon. Van de Amenra-passage verwachten we uiteraard zeer veel en daarom verhuizen we ook naar het Concertgebouw om voldoende capaciteit te hebben.’

EXit: Om het jaar 2021 af te sluiten, staan er nog twee aparte Belgen bij jullie geprogrammeerd. Op vrijdag 17 december Meskerem Mees en op zondag 19 december Jan Swerts. Wat bevat het repertoire? 

Felix: ‘Meskerem Mees behoeft ondertussen weinig introductie. Na haar overwinning op Sound Track en Humo’s Rock Rally en haar megahit ‘Joe’ is het duidelijk dat we hier met een nieuw talent te maken hebben dat maar eens in de zo veel jaar langs komt. Zeer benieuwd wat we nog gaan krijgen van deze straffe madam. Jan Swerts draait dan weer iets langer mee en komt in december met zijn nieuwe plaat. Dit keer voor de eerste maal op Unday!, een van onze lievelingslabels. Swerts combineert de hoedjes van neoklassieke componist en singersongwriter en is dé Belgische naam als het gaat over intens minimalisme en verstilde schoonheid.’ (ADC)

____

Alle info op www.cactusmusic.be

Brugse kunstglazenier Leo Crul restaureerde brandglasramen uit de voormalige kapel van het oude Sint-Lodewijkscollege

Naar aanleiding van de inhuldiging van het nieuwe internaat besliste de voormalige directeur van het Sint-Lodewijkscollege Brugge, Koen Seynaeve, om de oude brandglasramen, die ooit de oude kapel in de Zilverstraat sierden, terug te laten restaureren, en te integreren in de nieuwe kapel.Dit huzarenwerkje werd toevertrouwd aan de bekende Brugse kunstglazenier Leo Crul. 

Deze unieke collectie neogotische brandglasramen werden in 1972 op een onvoorzichtige manier uit de oude kapel verwijderd. Tot in 2002 bevonden zich de tientallen kisten met de verhakkelde glasramen in de kelders van het nieuwe college.

Monnikenwerk

De brandglasramen, ooit 32 ramen in totaal, werden vanaf 1889 uitgevoerd door Jean-Baptist de Bethune, in de periode van de Sint-Lucas-negotiek. We zien bij de Bethune de directe invloed van de Engelse glazeniers uit de ‘Arts and Crafts beweging’. De restauratie op zich is in de loop van de jaren 2002-2021, aangevat, zij het in verscheidene tijdsperiodes.

De werkwijze

Leo Crul: ‘Van alle ondertussen gerestaureerde glasramen werd er vooraf fotodocumentatie aangelegd. Van ieder glasraam werden de formaten opgetekend, en frotti’s (afwrijftekeningen) van het bestaande loodpatroon gemaakt. Het demonteren van alle glasstukken, het uittekenen van de nieuwe patronen (of kalibers), van de gebarsten, of veelvuldig gebroken, of totaal verdwenen glasstukken, is een eerste bewerking gemaakt. Van alle honderden, zoniet duizenden stukken oud glas, is ieder stuk door mijn handen gegaan in die voorbije 19 jaar. Ieder stuk glas is manueel aan de voorzijde, achterkant, en zijkant, gereinigd van alle oude verharde mastiek kit.’

De kleuren

Crul: ‘Daarna begint de juiste keuze en studie van de glaskleuren, die zoveel mogelijk identiek aan het originele stuk glas moeten zijn. Verf kan men onderling mengen, maar glaskleuren niet. Sommige van de honderden verdwenen, en/of te ernstig beschadigde stukken glas, zijn voor de nieuwe stukken, met de originele bruinrode/sepiakleurige contourverf, beschilderd en ingebrand. Na al het voorbereidend werk worden na het afkoelen in de oven, alle glasstukken in nieuw lood gevat, en gesoldeerd met tinsoldeer identiek aan de originele schriftuur van het loodpatroon.’

Leo Crulkreeg ook carte blanche voor de compositie van de glasramen.  Hij heeft daarbij de meest dominante kleur van het wapenschild van het college, een ‘veld van blauw (azuur) met een gaffel van zilver, een zonnebloem en een korenaar van goud (geel)’, gebruikt voor de talrijke omzomingen, rond de oude glasramen. Er zijn ongeveer een 782 stukken antiek mondgeblazen glas in een gamma van blauw-violet-en turkoois. De totaliteit van het brandglasraam, met zijn 15 heiligenfiguren, is om en bij 53m², en de tweede fase voor de aanpassing van de nog extra 30 glasraampanelen, en de omzoming, heeft 15 maanden in beslag genomen.’

Leo Crul: ‘Dit ismijn mooiste en grootse restauratie-opdracht ooit. Straks restaureer ik 14 glasramen in de St. Stefanuskerk in Vichte. Mijn vader zaliger, Daniël Crul, begon ooit in volle oorlogstijd, in 1942, aan de Brugse Academie zijn opleiding als siertekenaar/kunstschilder en een opleiding als keramieker-glazenier bij Joost Maréchal. Straks is dat 80 jaar geleden.Voor die gelegenheid van twee generaties glazenieren, bereid ik momenteel een tentoonstelling voor met eigen recent werk. Daar zal ik schetsen, tekeningen, schilderijen, glasramen, glassculpturen, en recent gemaakte houtassemblages, tentoonstellen.’ (LF)

Smells like Brugotta Tribute: bands gezocht

Na Madonna, Tom Waits en David Bowie wil Cultuurcentrum Brugge opnieuw een grootheid uit de pop- en rockwereld eren. Het Cultuurcentrum zoekt Brugse bands die een verfrissend en spraakmakend eerbetoon aan Kurt Cobain van Nirvana willen brengen.

Tijdens de vorige drie edities van Brugotta Tribute bracht Cultuurcentrum Brugge, samen met de goed geoliede Metronoomband, hulde aan de muzikale grootheden Madonna, Tom Waits en David Bowie. Voor de volgende editie op zaterdag 5 maart 2022 mag Brugs talent zich met volle overgave gooien op het oeuvre van rockicoon Kurt Cobain. Met een treffende knal maakte deze zanger/gitarist uit Aberdeen op 5 april 1994 een veel te vroeg einde aan zijn leven in Seatlle en trad hij daarbij toe tot de legendarische en tegelijk morbide club van ‘27’…

Cultuurcentrum Brugge roept alle Brugse bands op om zich te laten inspireren door het krachtige oeuvre van Nirvana-frontman Kurt Cobain en om van een van zijn onsterfelijke nummers een eigenzinnige interpretatie of een originele remix te maken.

Brugse bands mogen hun opname van hun ‘tribute’ aan Kurt Cobain vóór 1 december 2021 sturen naar het mailadres brugotta@brugge.be. Ze maken daarmee kans om zelf te schitteren op het podium van de Koninklijke Stadsschouwburg op zaterdag 5 maart 2022. Yeah yeah yeah yeah! (ADC)

Boek als eerbetoon aan architect Arthur Degeyter

Hij was in de Brugse regio een van de beeldbepalende architecten uit de tweede helft van de 20ste eeuw, heeft hier meer dan duizend plannen uitgetekend en krijgt nu – na al die jaren – eindelijk een eigen publicatie die récht doet aan zijn oeuvre: wijlen architect Arthur Degeyter, 1919-2004.

Arthur Degeyter is geboren in Brugge op 16 november 1919. Zijn vader was schrijnwerker-meubelmaker in de Langestraat. De kleine Arthur bleek al vlug een echt tekentalent. Hij volgde les aan de Brugse Academie en startte in 1937 een architectuuropleiding aan het Gentse Sint-Lucas. Hij liep stage bij de Brugse monumenten Jozef en Luc Viérin, maar volgde oorlogsschepen en VNV-er Jozef Beyne, toen die onder Duitse bezetting in Groot-Brugge een nieuw stedenbouwkundig bureau wou oprichten.

Na de oorlog belandde Arthur Degeyter als ‘zwarte’ in Sint-Kruis, maar hij hield er geen bitterheid aan over, wel een rijkgevuld orderboekje vanwege toenmalige lotgenoten. Via connecties in het bisdom (Michiel English) kreeg hij nogal wat opdrachten voor kloosters en abdijen. In Brugge onder meer het Engels Klooster, de abdij van Male, de Godelieve-abdij en het Hof Bladelin: harde restauraties, bijna reconstructies.

Algauw kon Arthur Degeyter zich meer gaan toeleggen op wat uiteindelijk zijn handelsmerk zou worden: villa’s in de rand van Brugge, eerst nog heel klassiek in Vlaamsche stijl, maar algauw ook eclectisch, tot zelfs ronduit modernistisch. Begin jaren 1950 gaat Degeyter in de Zeeweg bij Varsenare wonen, vormt er met de glaskunstenaar Michel Martens en de metaalkunstenaar Roger Bonduel een kleine kunstenaarskolonie. En onder invloed van zijn reizen naar Scandinavië en de kennismaking met het werk van architecten als Arne Jacobsen, gaat hij steeds nadrukkelijker zijn eigen weg.

In zijn blijvende zoektocht naar het esthetische, had Degeyter ook steeds aandacht voor de relatie tussen binnen en buiten. Hij streefde naar een eenheid tussen architectuur en omgeving/landschap. Niet voor niks werkte hij graag samen met een landschapskunstenaar als Paul Deroose, die ooit over hem getuigde: ‘Zijn beste werken realiseerde hij met bouwheren die hem voluit vertrouwen schonken.’

Niet alleen in Brugge overigens bepaalde Arthur Degeyter mee het beeld van zijn tijd. Groenhove in Torhout, de Godelieve-abdij in Gistel, de Sint-Sixtusabdijkerk in West-Vleteren, het gemeentehuis en het nationaal Visserijcentrum in Oostduinkerke, de houtstapelplaats en de bedrijfsgebouwen Vandecasteele in Aalbeke: het zijn zovele uitingen van zijn heel specifieke aanpak, in verschillende stijlen, maar steeds met de kracht, de rust, het gevoel voor verhoudingen en materialen die als constante kenmerken in zijn werk terugkomen.

Architectuurcriticus Marc Dubois: ‘Dit boek zal in elk geval voor velen een openbaring zijn van een oeuvre dat tot op heden onvoldoende aandacht heeft gekregen.’ (EVH)

______

‘Arthur Degeyter – architect’ is een uitgave van MER., imprint of Borgerhoff & Lamberigts, Gent, www.merbooks.be, telt 240 bladzijden en kost 45 euro, verzending niet inbegrepen.

EXit-oktober ligt sinds dit weekend op de geëigende plekken. Daarin veel aandacht voor:

*De elf werven van de Schepen van Cultuur

*Anna Vercammen, huiskunstenaar van het Cultuurcentrum

*AMOK schudt Brugge wakker

*Brugse cultuurwereld bundelt de krachten

*Een blik op de najaarsprogrammatie van Muziekcentrum Cactus

*Leo Crul restaureert de oude glasramen van het Sint-Lodewijkscollege

*En talloos veel meer….

OORT is muziek voor baby en ouders

Een van de meest originele ’concerten’ dit jaar in het Concertgebouw vindt plaats in het weekend van 25 en 26 september. Drie spelers nemen je mee naar een klankenspel uit de baarmoeder.

OORT, zo heet programma, is een muzikale ontdekkingsreis voor baby’s van 0 tot 14 maanden en hun (groot)ouders. Immers, maanden voor onze geboorte ontmoeten we die wereld al: we horen ruisen en rommelen, bonzen en borrelen, maar ook praten, lachen, zingen. De herinnering aan deze wondere klankenwereld ligt verzonken op de bodem van ons bewustzijn. In OORT voeren drie spelers je mee terug naar deze plek vol klanken. Tijdens een muzikale ontdekkingsreis herontdek je samen met je baby deze geluiden, die je vaak niet alleen kan horen, maar ook voelen of zien. Het resultaat is muziek: meerstemmig en eeuwenoud, puur en prikkelend. De uitvoerders zijn Isabel Voets, Zoë en Astrid Bossuyt. (LF)

_____

OORT vindt plaats op 25 en 26 september, telkens in drie beurten (10.30, 14.00 of 16.00 uur)

%d bloggers liken dit: