Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Agenda toneel december

 

Dinsdag 18 december, 20 uur (Biekorf Theaterzaal)

Brother Blue

Maxim Storms

Vorig seizoen kon de Brugse theatermaker Maxim Storms jong en oud bekoren met zijn voorstelling Klutserkrakkekililokatastrof. Dit keer kiest hij voor een veel eenvoudiger titel, wat niet wil zeggen dat deze voorstelling minder interessant is. Wel integendeel. Storms studeerde vijf jaar geleden af aan het KASK en al drie keer was werk van hem te zien tijdens het jaarlijkse Theaterfestival. De voorstelling Brother Blue werd geselecteerd voor Circuit X, een lanceringsplatform voor aanstormend talent onder de vleugels van het festival. Storms staat op de rand van een enorme schans, een reuzegrote ijsschots, zo lijkt het wel. Zijn gezicht is blauw geschilderd en hij draagt een pruik. Meteen trekt hij je mee in een bevreemdend spektakel waarin hij in de huid kruipt van een protagonist die zijn staart verliest. Een absurd uitgangspunt. Niemand weet van iets, maar hij verdenkt alles en iedereen, zelfs zichzelf. In deze vreemde zoektocht speelt hij met mime en clownerie, mengt hij brute chansons met commedia dell’arte-achtige bewegingen, danst en brabbelt hij. Storms creëert een bijzonder stuk theater dat op zijn minst verrassend te noemen is.

 

Avondlijk genieten in Brugse Musea

 

Geboeide bezoekers van de Brugse musea om 17 uur de deur wijzen wegens sluitingstijd, het blijft een heikel punt. Musea Brugge wil daaraan verhelpen door één (derde) donderdagavond per maand de deuren open te houden tot 21 uur. Ze hoopt hiermee zowel de Bruggeling (na de kantooruren) als de toerist te verleiden tot het bijwonen van een nocturne. Het campagnebeeld is op zijn minst opmerkelijk te noemen: een geeuwende Margaretha Van Eyck die uitnodigt.

Op donderdag 20 december kan men in het Volkskundemuseum genieten van de kerstsfeer. Vertelster Renata Bruggeman neemt je mee naar de oorsprong van kerst. Waarom valt Kerstmis op 25 december? Waarom hangen we rode bollen in de boom, en vanwaar de rode bessen aan de hulst? En hoe zit dat nu met die maretak?

Op donderdag 17 januari 2019 is het Sint-Janshospitaal aan de beurt. Even de pauzeknop aanzetten en ingaan tegen het razen van de tijd. Daarom zetten ze de klok die avond stil in het museum. Ze keren terug naar het langzame ritme van de kloosterlingen, in de stille wintertijd, een periode waarin zelfs de natuur pauzeert. Ze doen dat op twee manieren. Enerzijds zijn er op verschillende momenten ‘Slow Art Talks’: langer stilstaan bij één kunstwerk en dan zoveel meer zien. Zo ontdek je details waar rijke verhalen achter schuil gaan. Elk half uur – vanaf 17.30 uur – start er een nieuwe Slow Art Talk in de ziekenzalen.

Voorts staan op de grote zolder twee yogasessies op het programma. Net zoals men het beste uit de schilderijen haalt, haal je zelf het beste uit geest en lichaam. Ze werken aan de gezondheid op een plek waar dat eeuwen lang het geval was. Men beleeft deze hedendaagse yogasessie onder een eeuwenoud dakgebinte, en dat is een bijzondere ervaring op een unieke locatie.

Yoga onder een eeuwenoud dakgebinte

Daarnaast kun je op de grote middeleeuwse zolder kun je volledig ontspannen en onthaasten tijdens twee yogasessies. Je kunt aansluiten om 18u of om 19u30. Elke sessie duurt een uur. Je voelt je helemaal herboren na deze yogasessie onder een eeuwenoud dakgebinte. Een heel bijzondere ervaring op een unieke locatie. Concreet: om 18 uur: herstellende yoga met Melanie Surmont; om 19.30 uur: yin yoga met Karel Ingelaere van Pure Yoga. Deelname is gratis en inschrijven hoeft niet, maar breng indien mogelijk wel je eigen yogamat en/of bolster mee. Omkleden kan in een aparte gemeenschappelijke ruimte. Er is geen douche aanwezig.

Op
donderdag 21 februari 2019 tenslotte staat het Groeningemuseum op het programma. De inhoud hiervan wordt later bekendgemaakt. (LF)

Praktisch: Bezoekers betalen telkens het reductietarief, d.w.z. 10 i.p.v. 12 euro (Groeningemuseum & Sint-Janshospitaal) & 5 i.p.v. 6 euro (Volkskundemuseum). Kinderen -18 jaar: gratis

Wintercircus in Zeelaan (2)

Pictures by Thomas Leonard / Reporters Agency

 

Brugge Plus en Cultuurcentrum Brugge blijven verrassen met originele locaties voor evenementen. Zo laten ze hun oog nu vallen op het groene decor van Zeelaan (2), gelegen naast het crematorium. De twee organisaties slaan daar begin januari de handen in elkaar en organiseren samen een Wintercircus. Op vrijdag 4, zaterdag 5 en zondag 6 januari 2019 komt het Brusselse circusgezelschap Carré Curieux naar Brugge met hun verrassende voorstelling Famille Choisie.

Famille Choisie  – Carré Curieux

Na straten en zalen onveilig te hebben gemaakt, trekt Carré Curieux eropuit als nomadisch circus met hun eerste tentvoorstelling. Famille Choisie gaat over vier vrienden die al zo lang samenleven en rondtoeren dat ze familie zijn geworden. Maar zijn ze ook echt familie? Carré Curieux neemt de proef op de som. Verwacht je hier aan minimalistisch circus van de bovenste plank. Grappig, maar altijd met een wat oncomfortabele ondertoon. De voorstelling wordt opgebouwd uit herinneringen, dromen en feesten.

Carré Curieux is voor de circusfanaten geen onbekende in Brugge. Ze waren hier al verschillende keren te gast op Cirque Plus en ook tijdens Uitzomeren in het Sebrechtspark.  Voor jong en oud en circusfan, niet te missen.

Deze voorstelling is geschikt voor kinderen vanaf 6 jaar. De voorstelling vindt plaats in een verwarmde tent, maar draag best warme kledij.

Nog meer gezellige winteravonden?
Brugge Plus brengt van zaterdag 19 tot en met woensdag 23 januari 2019 nog meer warmte naar de wijken met de Wintertoer van Uitwijken. Compagnie Bilbobasso brengt vijf avonden op rij de vurige en hartverwarmende voorstelling ‘Amor’.  Data en locaties op www.uitwijken.be. (LF)

 

Tijdens Wintervonken, op vrijdag 25 en zaterdag 26 januari 2019, wordt de Burg vanaf 17 uur de gezelligste plek om te vertoeven. Op het programma staan verrassende voorstellingen met onder andere Human Brush van Vincent Glowinski, stemmige livemuziek en uiteraard het warmste winterterras aangekleed door de Vuurmeesters.

Praktisch voor Carré Curieux: Tent, ingang via Zeelaan 2, 8380 Brugge.Info en tickets op www.ccbrugge.be  I In&Uit Brugge (Concertgebouw), ’t Zand 34, 8000 Brugge

www.wintervonken.be

 

Warmste rockers tonen hun goed hart op zaterdag 8 december

 

De Warmste Week, het initiatief van radiozender Studio Brussel waarbij allerlei acties worden opgezet om goede doelen te steunen, laat ook de Brugse rockers niet onberoerd. Op zaterdag 8 december spelen de bands The Sillycons, Vague View, Dollarqueen, BEUK en Vultures At Dusk hun ‘music for life’ in Jeugdhuis Comma ten voordele van Clinidogs. ‘Clinidogs wordt geleid door vrijwilligers en zij kunnen wel een hart onder de riem gebruiken’, zegt zanger Jeroen Klein Gunnewiek van Vultures At Dusk.

 

‘Wij kozen voor Clinidogs omdat deze organisatie mensen in staat stelt (weer) in contact te komen met honden. Sommige mensen zijn niet (meer) in staat zelf een dier te onderhouden of te betalen, maar hebben daar wel behoefte aan. De therapeutische werking van dieren op mensen is bewezen en Clinidogs stelt mensen in staat met honden contact te maken en fijne momenten met dit dier te beleven’, zegt Jeroen Klein Gunnewiek die samen met Diederik Van Cleven (drums), Bas Misschaert (bas), Franklin Janssens (ritmegitaar) en Kim De Meyer

(leadgitaar) deel uitmaakt van Vultures At Dusk die sinds 2016 bestaat.

Eigen grunge-nummers

De leden van Vultures At Dusk zullen op zaterdag 8 december een uur lang eigen nummers spelen en hopen op een grote publieksopkomst. ‘Er staat op onze setlist ook een nieuw nummer (‘The Way’) dat we onlangs hebben afgewerkt. Wij proberen altijd een set te spelen met veel vaart en een goede opbouw. Geen opvulling tussen de nummers met onnodig gebabbel. We vinden het belangrijk om de muziek te laten spreken en daarvoor zijn een goede set en een goed tempo in de set belangrijk’, stelt Jeroen. ‘Het eerste jaar in ons bestaan hebben we veel covers gerepeteerd en ook live gespeeld. Dit was nodig om elkaar muzikaal beter te leren kennen en zo konden we ook experimenteren met onze muziek. Ondertussen begonnen we met het schrijven van eigen materiaal. Het werd al snel duidelijk dat onze muziek zich zou situeren in de grunge. Grote voorbeelden zijn Pearl Jam, Alice In Chains, Mad Season, Soundgarden en Neil Young. Onze sound ligt in het verlengde van die jaren negentig grunge. We hebben ondertussen al opgetreden in diverse cafés, in Jeugdhuis Comma, op het festival ‘In The Garden’ (Beernem) en in het voorprogramma van Channel Zero op ‘Hillrock’.’

Opnames in Room 13

Vultures At Dusk vouwt ook al een toekomstplan open. Eind oktober namen ze in de Gentse studio Room 13 nummers op voor een eerste fullcd. ‘Deze studio heeft een goede naam voor live-opnames: je kunt er zo puur en zo spontaan mogelijk opnemen. We namen daar alle nummers samen live op en niet, zoals vaak gebeurt, elk instrument apart. Momenteel zijn we bezig met de mixing van elf nummers. Aan de hand van de mix zullen we bepalen welke nummers we zullen laten masteren en welke nummers op onze eerste cd komen. We werken dus hard aan ons repertoire, maar het plezier van het samen musiceren staat altijd voorop’, aldus Jeroen. (ADC)

http://www.clinidogs.be

 

December Dance focust op Australië en Nieuw-Zeeland

 

foto EDM

 

‘Qua techniek en virtuositeit zijn de Australische gezelschappen top’

 

Na twaalf jaar staat het festival December Dance stevig op de nationale en internationale danskaart. Waar vorig seizoen het programma in handen was van curator Christian Rizzo, is de blik dit keer opnieuw op een dansante regio gericht. Onder de noemer ‘Dancing Down Under’ staat de rijke dansscène uit Australië en Nieuw-Zeeland centraal. Georg Weinand is de nieuwe artistiek coördinator dans in Brugge. Hij heeft het festivalprogramma geërfd van zijn voorganger Samme Raeymaekers.

 

EXit: ‘Dancing Down Under’: wat moet het publiek zich hierbij voorstellen?
Georg Weinand:
‘Dans in een regio is altijd geworteld in zijn geschiedenis. Daarom is wat context handig. Australië en Nieuw-Zeeland waren tot aan de ‘ontdekking’ van het continent in de achttiende eeuw autonome eilanden met een rijke, eigen cultuur. De Westerse kolonisatie heeft er, net als elders, verstrekkende gevolgen gehad. Op een bepaald moment was de oorspronkelijke cultuur er bijna onbestaande. Ook nu nog is die spanning tussen ‘oud en nieuw’ te voelen en wordt de vraag gesteld van wie het land eigenlijk is. Het blijft een heel complex gegeven. Aan het festival is een kleine tentoonstelling gekoppeld met landkaarten van Australië. Op eentje staat het continent in het midden op de wereldkaart en krijg je de kans om de wereld vanuit een andere oogpunt te zien.’

 

EXit: Speelt de openingsvoorstelling Complexity of Belonging daar op in?
Weinand
: ‘Deze compacte, betekenisvolle titel sluit daar inderdaad heel goed op aan. De veelgeprezen Nederlandse choreografe Anouk van Dijk nam in 2012 het gerenommeerde Australische dansgezelschap Chunky Move over. Ze zet negen dansers op de scène. Zij worstelen één voor één met de vraag: ‘Hoe moeilijk kan het zijn om ergens bij te horen?’ Van Dijk werkte voor deze grote, dansante choreografie samen met regisseur Falk Richter. Hij schreef de tekstfragmenten en er worden ook videobeelden in het concept verwerkt.’

 

EXit: Zijn er nog voorstellingen binnen dit thema?
Weinand:
‘Het Australian Dance Theatre en Garry Stewart spelen met The Beginning of Nature visueel en esthetisch in op de rituelen van de bronbevolking, op ritmes uit de natuur als dag en nacht, de seizoenen, de getijden, volwassen worden … Twee vocalisten zingen de partituur van componist Brendan Woithe in Kaurna, de eerste inheemse taal van de Australische Adelaide Plains. Een heel expressionistische, beeldende voorstelling.’

 

EXit: Hoe past een voorstelling van het Ballet Vlaanderen binnen dit programma?
Weinand:
‘Het gezelschap brengt een choreografie van de Australische choreografe Meryl Tankard. Zij heeft een heel eigen signatuur en heeft internationaal een bijzonder mooie carrière uitgebouwd. Met Furioso maakte ze wereldwijd furore. In deze indrukwekkende choreografie, deels aan touwen in de lucht, gaat ze in op de binnen de danswereld heel actuele genderproblematiek. De grenzen van mannelijkheid en vrouwelijkheid worden tot het uiterste gedreven.’

 

EXit: Er is ook werk van jonge makers?
Weinand:
‘Australië is een groot continent met veel hedendaagse dansgezelschappen. Qua techniek en virtuositeit zijn die vaak indrukwekkend. Een weekend lang is er aandacht voor de volgende generatie die heel explorerend werkt. Op één dag zijn telkens twee, drie makers te ontdekken. Rising star James Batchelor werkt in Deepspace samen met beeldend kunstenares Annalise Rees. Hij onderzoekt hoe lichamen zich verhouden in de ruimte. Daniel Kok en Luke George tasten dan weer de grenzen van verlangen, vertrouwen en macht af.

 

EXit: Welke voorstelling wil je zelf zeker niet missen?
Weinand:
‘Mijn voorganger Samme Raeymaekers heeft het programma samengesteld. Ik heb zelf weinig live gezien. Australië is niet meteen een evidente regio om op prospectie te gaan (lacht). Daarom ben ik vooral heel nieuwsgierig. Ik laat me, mee met het publiek, graag verrassen. Ik heb alle vertrouwen in de keuzes van Samme. Ik kijk vooral uit naar The New Zealand Dance Company. Die brengt een triple bill. In twee uur krijg je drie heel uiteenlopende signaturen te zien. Ook Split van Lucy Guerin wordt heel mooi. Een eenvoudige, minimalistische choreografie met twee danseressen die synchroon bewegen op een speloppervlakte die steeds kleiner wordt.’

 

EXit: Je bent ondertussen enkele maanden aan de slag in Brugge. Hoe ervaar je deze stad als dansstad? Wat is nog mogelijk?
Weinand:
‘Brugge heeft prachtige locaties en platformen en er is heel wat expertise in cultureel ondernemerschap. De alliantie tussen Cultuurcentrum Brugge, het Concertgebouw en KAAP is in de danswereld en zeker in ons land, uniek. Deze troef ontdek je pas als je hier bent. Buiten onze regio zijn er zich heel weinig mensen van bewust. Dat gegeven moeten we veel beter uitspelen. Inhoudelijk is een geloofwaardige kwaliteitstandaard opgebouwd, maar na de vraag ‘wat is goed?’ stelt zich nu ook de vraag: ‘wat is belangrijk?’, ‘waar gaat het vandaag om?’, ‘waar heeft het publiek behoefte aan?’, ‘waar pakken wij met deze alliantie verantwoordelijkheid voor en welke accenten leggen we, in en over de stad heen?’. In hoeverre kan ‘de kunst van het eigen lichaam’ ook invloed hebben op hoe wij met ons lichaam in de wereld leven? In samenspel met de opgebouwde expertise zou ik me graag inzetten om het volgende hoofdstuk van dans in Brugge mee vorm te geven.’

 

EXit: Een startpunt voor een volgende editie van December Dance?
Weinand:
‘In 2019 volgen we nog het bestaande stramien en is opnieuw een curator aan zet. De keuze viel op het collectief Needcompany dat een heel rijke waaier aan disciplines beheerst. Daarna wil ik gaan nadenken over een andere formule. De gesprekken lopen volop, dus ik hoop dat ik dan voor nog meer dansant vuurwerk kan zorgen!’ (SD)

 

______

 

www.decemberdance.be

De Mugge van Brugge is ‘Oender invloed’

 

Wie zijn/haar mondhoeken graag naar boven trekt, stipt best de data van vrijdag 7, zaterdag 8 en zondag 9 december in zijn/haar agenda aan. Op deze dagen presenteert Kevin Rombaux aka De Mugge van Brugge immers zijn gloednieuwe comedyshow ‘Oender invloed’ in cultureel centrum De Dijk in Sint-Pieters. We vroegen tekst en uitleg aan De Mugge. Ip zun Brugs.

EXit: Voor de goede verstaander: de titel van je nieuwste show heet ‘Oender invloed’, maar dat heeft niets met drankmisbruik te maken. Je brengt een hommage aan al je helden. Wie zijn die en waarom waren/zijn ze zo belangrijk voor jou?

De Mugge van Brugge: ‘’t Et inderdoad niétend me drank te maken, mo der worden ier en dor wel verwiezingen no gedoan. Zogezeid de inspiratie van men helden dak uutgedroenken en… ’t et een dubbele bodem. Men helden zien mensen lik Willy Lustenhouwer, wo dak ols kiend de plaatjes van griesde droaide en die shows bluuven toe ip de dag van vandage nog geistig! André Van Duin is ook zo e krak! Zen revues en sketches zaten zo goed in malkoar en je ield em dikwijls ni an zen tekst wodeure dat den ander de slappe lach kreeg. Mo ken vil invloeden, Jacques Vermeire, Gérard Vermeersch, The Mounties zelfs Eddie Murphy wodeure da men interesse vo stand-up gegroeid is, e bitje ’t grovvere werk en gif toe der is ook soms eki niet zo geistig of e vuule klucht te vertallen…’

EXit: Je zet typetjes neer in je show. Het is dus geen typische stand-up comedy?

De Mugge van Brugge: ‘’ t Is e miengelienge van de twee… Stand up, mo ni zo grof lik ofdak anders zoen briengen in stand-up cafés. ’t Got em over ’t begun van men carrière bievorbild den eeste sketch dak oait gespild en ofgewisseld met vertelliengstjes uut men leven… Een werekieken no ’t begun en een begun van wa da nog moe kommen.’

EXit: Hoe bereid je je voor op een dergelijke show? Uren YouTube-materiaal bekijken en oefenen voor de spiegel?

De Mugge van Brugge: ‘Awal, vanzeneigens kruipt er do vil werk in… ’t Schrieven ollene is idd ol e werk van lange oasem. Inderdoad vele YouTube, mo ken van men eigen ol e grote collectie comedy material dak kunnen bekieken. En eki dat in malkoar zit, ist e kwestie van e ki per weke tope te kommen met e deel moaten en olles te erlezen olsan mor ipnieuw en meestol kommen we ton nog ip geestige diengen bie ’t lezen zelve… Eki dat de datum noadert, wordt meerdere keren per weke en de weke van de show olle dagen rippeteren.’

EXit: Je comedytaal is het Brugse dialect. Leg je jezelf daarmee geen beperking op?

De Mugge van Brugge: ‘Gôh, ja ik zient ni echt ols e beperkingen, ik doen geweun wa dak geiren doen en wa damme beter in de moend ligt. Ieder veugeltje ziengt lik of dat ie gebekt is. Freddy De Vadder sprikt ook in zen eigen tolle en wordt ook overol gevraagd. Deur ‘Eigen Kweek’ en ‘Bevergem’ en consoarten wordt Westvlams nu overol meer gevraagd… Ken ook ol ip plekken meugen spelen woar dak anders noois zoen gekommen en. Lik Oed-Turnhout bievoorbild.’

EXit: Droom je van een grote (jaarlijkse) onemanshow in de Stadsschouwburg, net zoals Willy Lustenhouwer, een van je grote helden?

De Mugge van Brugge: ‘Als antwoard ip je latste vrage, tuurlijk droom ik do van, mor eigenlijk ek nu ol ieder joar e werekerende show vo VBRO plus dak ook eki int joar e show doen met Amicom vzw lik nu in moarte die komt doen we een show met ols titele: t’is ier up zen Brugs. Dus in feite ziek ol poar joar bezig met werekerend e show te briengen vo men Brugs publiek. Plus dak nog meespelen met ’t Brugs Variététheater ook sedert twi joar… Khopen dat mag bluuven deuren en dan de mensen willen bluuven kommen… Want der komt nog vele! ’t is e verslavienge da podium… Kzien der volledig van oender invloed!’ (ADC)

Tickets Oender invloed: 050/44 30 60 of via http://www.ticketsbrugge.be
Tickets: Ip zun Brugs : 
ticketsbrugge.be of http://www.ipzunbrugs.be   

 

MINT gaat naar de maan (en terug)

Joke en Jana (r.), foto EDM

 Het Concertgebouw zet in op jonge vertolkers. Op 5 december in de Kamermuziekzaal bijvoorbeeld. Op de affiche, liederen over de liefde, een mini-opera in een vertolking van de jonge Brugse luitiste Joke De Ketelaere en sopraan Jana Pieters. Ze noemen zich MINT en gaan naar eigen zeggen ‘op zoek naar pepermuntfrisse interpretaties van het repertoire voor luit en stem’.

 EXit: Hoe is jullie muzikale carrière tot nu toe verlopen?

Jana Pieters: ‘Als duo komen we eigenlijk nog maar net piepen. Zes Jaar geleden speelden we voor het eerst samen, toevallig bij elkaar beland voor het vak kamermuziek. Al snel ontdekten we een gezamenlijke liefde voor oude muziek. Ik heb veel repertoire en componisten leren kennen via Joke. Pas sinds heel kort heeft ons duo een naam, Mint.’

Joke De Ketelaere: ‘Als Mint willen we pepermuntfrisse interpretaties brengen van het repertoire voor stem en luit. Niet enkel de meest voor de hand liggende stukken, maar we graven graag naar meer onbekende componisten en muziek. Heel belangrijk is daarbij de aandacht voor de tekst en de emotie die deze teweeg brengt. Met tekst kun je heel veel doen.’

EXit: De titel van jullie optreden luidt ‘Mint, tot de maan en terug’. Waar slaat deze titel op?

Joke en Jana: ‘Concertgebouw Brugge gaf ons vorig jaar de opdracht om een programma uit te werken rond het nieuwe seizoenthema Kosmos. Binnen het renaissance- en barokrepertoire gingen we op zoek naar geschikte werken die thuishoren in de kosmos. We hoopten op stukken waar gezongen werd over planeten en het nieuwe wereldbeeld uit die periode. Hoewel het in die tijd een veelbesproken onderwerp was, vinden we die astronomie niet vaak terug in de liederen. Wel toonde men dikwijls een fascinatie voor de kosmische verschijnselen: een ode aan de sterren, de zon of de maan komen meermaals voor. We bundelden de mooiste werken tot een mini-opera waar enerzijds de maan en de zon centraal staan en anderzijds het aloude verhaal van de liefde wordt verteld. Beide elementen komen passend samen in de titel Tot de maan en terug. Het is het antwoord op de vraag Raad eens hoeveel ik van je hou uit het bekende kinderverhaaltje.’

EXit: Joke, u speelt aartsluit en luit. Geen eenvoudige keuze.

Joke: ‘Ik koos 14 jaar geleden in de muziekschool voor een niet zo bekend instrument, de luit. Vaak vragen mensen, waarom precies dat instrument. Viool of gitaar was inderdaad net iets meer voor de hand liggend. Toch was het net dát minder gekende instrument dat me aantrok. Een instrument dat bij mijn karakter past.’

‘Gaandeweg leerde ik meer en meer kennen over het repertoire en de schoonheid van luitmuziek. Het stille instrument heeft in de geschiedenis een aantal aanpassingen ondergaan om niet enkel als solo- maar ook als orkestinstrument te kunnen worden gebruikt. Vandaar het ontstaan van de aartsluit, de theorbe, en andere. Door verder te studeren aan het Conservatorium ging de orkestwereld pas echt voor me open. Opbotsen is soms wel een correcte omschrijving. Bij een groot orkest moet je je manier van spelen echt aanpassen om voldoende ondersteuning te kunnen bieden. Maar daarnaast heb je het grote voordeel om net in zachte, stille passages een mooi contrast te creëren tegenover dat orkestgeweld’

EXit: Jana, sopraan, een branche met veel concurrentie. Hoe lastig timmeren is het aan de weg?

Jana: ‘Ja, aan sopranen inderdaad geen gebrek. Als ik kon kiezen, was ik dan ook een mezzo of een alt, maar dat kies je jammer genoeg niet. Het is moeilijk, er is niet echt een template of een gids met een pad naar succes als zangeres ofzo. Er komt, denk ik ,deels ook gewoon geluk bij kijken, de juiste mensen op het juiste moment tegen het lijf lopen bijvoorbeeld. Wat niet wegneemt dat je je geluk ook wel voor een deel zelf in handen hebt. Je moet ook zelf initiatief nemen en dingen op poten zetten en zorgen voor goede opnames voor op YouTube, of goede foto’s, een website… Ik heb in dat departement nog wel wat werk voor de boeg en dingen die in de steigers staan.’

EXit: Hoe ver reiken jullie muzikale ambities?

Jana: ‘Solo ben ik nog op het punt dat ik wil en durf dromen, de wereld rondreizen, rollen in barokopera’s, onderdeel zijn van, samenwerken met supergoede ensembles.’

Joke: ‘Ik vind het vooral belangrijk om de schoonheid van de muziek te kunnen tonen aan het publiek. Als Mint hebben we nog een aantal frisse projecten in gedachten. We willen graag loskomen van het traditionele statische beeld van een concert waar de sopraan en de luitist stil op podium zitten met een reeks van liederen. Met dit project bundelen we stukken uit verschillende gebieden, in verschillende talen en stijlen tot één universeel liefdesverhaal. En als mini-opera horen daar natuurlijk ook wat extra visuele impressies bij.’ (LF)

EXit: Joke, u werkt nu ook als onthaalmedewerker in het Concertgebouw. Een boeiende ervaring?

Joke: ‘Niet enkel als medewerker van het onthaalteam, maar ook als toehoorder maak ik in het Concertgebouw prachtige concerten mee. Het is fantastisch om nu ook als artiest de scène te kunnen ontdekken en deel uit te maken van de programmatie.’ (LF)

Mint, Tot de maan en terug, Joke De Ketelaere en Jana Pieters op woensdag 5 december in Kamermuziekzaal

Kinderspel in het Concertgebouw

 

Uw kroost een zondagochtend lang (gratis) aan de slag in één van de vele crea-hoekjes , terwijl de ouders een (te betalen) ontbijt nemen: het kan voortaan elke eerste zondag van de maand in het Concertgebouw. Deze open deur-activiteit past wonderwel in het Concertgebouw Circuit, dat bezoekers gidst langs de vele kunstige ingrepen  die er de voorbije jaren werden uitgevoerd.

 Vorig jaar werd het Concertgebouw erkend als ‘Kunstinstelling van de Vlaamse Gemeenschap’. Dat brengt verplichtingen met zich mee die vooral meer en ander volk over de drempel wil halen. Zo ontstond het Concertgebouw Circuit dat bezoekers laat kennismaken met de architectuur en de kunstige ingrepen van deze cultuurtempel . ‘Oud’ werd snel verleid, ‘jong’ wordt nu extra verwend met crea-ateliers op zondag.

 Evi Huys (coördinator Kunsteducatie Concertgebouw): ‘Dit jaar willen we nog meer inzetten op ‘families’, met Atelier Matinée als speerpunt. We doen dat met speelhoeken, workshops voor kinderen, spelkoffers & brunchmogelijkheid. Concertgebouw heeft immers een boontje voor families. Elke eerste zondag van de maand wordt onze Inkomhal een ontdek- en speelplek voor kinderen en hun (groot)ouders. De kinderen leven zich uit tijdens een betalende workshop. En  families genieten ondertussen van een heerlijk ontbijt, een drankje, een hapje of een gezellig moment met vrienden in ons Concertgebouwcafé.’

Voor alle duidelijkheid: de ontdek- en speelhoeken richten zich naar kinderen uit de groep 4 tot 12 jaar en zijn gratis. Daarnaast is er ook keuze uit enkele betalende workshops die een breed palet van activiteiten aanbieden, van fotografie over dans tot koken.

 Hanne Pirlet (communicatiemedewerker): ‘Het Concertgebouw Circuit loopt intussen als een trein. Vorig jaar namen ruim 9.000 bezoekers de proef op de som, met een uitgesproken voorkeur voor de weekenddagen. Twintig procent van die bezoekers was trouwens jonger dan 26 jaar. Het loont dus zeker dat we ook een parcours op kindermaat hebben uitgewerkt. Daarnaast telden we bijna 23 procent buitenlands publiek, vooral afkomstig uit de buurlanden. Onze ervaren gidsen, die van woensdag tot zaterdag telkens om 15 uur en zonder meerprijs paraat staan, spreken gelukkig heel wat talen. Het Circuit is een betalende activiteit, maar Bruggelingen krijgen het op zondag gratis opgediend.’ (LF)

_____

De eerstvolgende Atelier Matinée(s) vinden plaats op zondag 2 december en zondag 6 januari. www.concertgebouw.be

Concertgebouw Circuit is open op woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag van 14 tot 18 uur en op zondag van 10 tot 14 uur.

Dertig jaar Galerie Indigo in Damme

 

Hilde Kuypers (Foto Stijn Vos)

 

Damme, stad van restaurants en vier tweedehands boekenwinkels, timmert vol overtuiging aan een kunstig(er) imago. Zo kunt u er nog tot 2 december terecht voor een kunstzinnig parcours dat vertrekt in ’d’Oede Schole’ en in het teken staat van ‘verhalen’, onder het motto ‘Er was eens….’. Dit kunstenfestival is een creatie van vzw Stichting Ijsberg en zowat de tegenhanger van het zomerse Watoufestival. Ze krijgt het leegstaande schoolgebouw de komende vijf jaar ‘in concessie’ om het kunstenfestivalgebeuren in Damme op de kaart te zetten.

Voor het najaar 2019 is er ook een ruime samenwerking voorzien tussen Stichting Ijsberg en Galerie Indigo om het indigojaar verder uit te bouwen. Naast het luik van het kunstenfestival zal er ook plaats voorzien worden voor workshops, lezingen en een tentoonstelling met etnisch textiel rond het thema indigo. De praktische uitwerking is in de maak.

Na het literaire kunstenfestival is het vanaf begin december de beurt aan Kunstgalerie Indigo, die haar dertigste verjaardag viert. Te midden van haar eigen aanbod aan etnische kunst ruimt organiseert galeriehoudster Hilde Kuypers vanaf 2 december een expositie van twee kunstenaars met een zeer uiteenlopend parcours. Zo stelt André Navez er tentoon met geometrisch muraal werk in beton met kleurpigmenten in reliëf. Zijn werk is abstract, het kleurgebruik subtiel en sober. Ook de witte raku-potten en -schalen van keramist Rudie Delanghe zullen er te zien zijn. Sober en strak in vormentaal.

Zowel winkel als galerie

Hilde startte haar Dammeverhaal op 3 december 1988. Ze groeide op in Brussel, waar haar moeder een kunstgalerie runde met abstacte constructivistische kunst. Zelf volgde ze een opleiding tot handweefster, waarna ze naar West-Vlaanderen verhuisde. Ze belandde verhuizingsgewijs eerst in Moerkerke en verhuisde nadien naar Damme op de huidige locatie. Voordien volgde ze een textielopleiding en verbouwde ze intussen het zwaar verwaarloosde pand van de vroegere dancing Ell Torro, toen de favoriete plek voor swinging Brugge.

Haar droom was een plek te bouwen die zowel winkel als galerie is, met een accent op etnische juwelen en etnisch textiel. Stukje bij beetje verwierf Indigo een trouw publiek op dat regelmatig getrakteerd wordt op thema-tentoonstellingen. Sinds enkele jaren is ook het kledingaanbod ook belangrijk geworden. Hilde specialiseert zich in originele kleding voor vrouwen boven de 40 jaar. ‘Waarom? Er is weinig keuze voor een steeds grotere groep vrouwen die zich bewust wensen te kleden met modekleding van duurzame én degelijke materialen, met vrouwelijke lijnen en hedendaagse modellen’, zegt Hilde Kuypers. Ook het bredere assortiment in de winkel ademt Hildes passie voor indigo, het blauwe goud waarmee al eeuwenlang stoffen geverfd worden over de hele wereld. In zijn synthetische vorm is indigo het pigment waarmee jeans geverfd wordt. Hildes passie voor indigo lees je af uit het aanbod in de winkel. Deze wereldkleur speelt een zeer grote rol bij het verven van traditionele stoffen uit verschillende continenten gaande van China over Japan, Afrika tot Latijns-Amerika.

Alles in het teken van indigo

Het dertigste levensjaar van de galerie staat dan ook helemaal in het teken van deze boeiende kleur. Er worden komen lezingen en workshops gehouden, en er komt een jaar van workshops en een tentoonstelling (2019) van etnische en hedendaagse kunst gedurende het hele jaar 2019. (LF)

 

 

 

‘La Deuxième’ in (Brugse) première

Bureau Delstreau

 

Vier jaar na hun debuut ‘Egoïste’ laten de jonge Brugse cinéasten Jelle Stroo en Stephanie Delbecque hun tweede langspeelfilm op de wereld los. ‘La Deuxième’ vertelt het verhaal van Jean Barreau, een wispelturige man die een commune leidt op het Franse platteland waar hij mensen een tweede leven belooft. Camille, één van de inwoonsters, loopt er al snel haar dubbelgangster tegen het lijf waardoor ze gelooft dat Jean zijn belofte letterlijk waar kan maken.

Jelle Stroo: ‘Dat idee van een tweede leven is ontsproten uit iets wat een vriend me heeft gezegd. Hij was aanwezig tijdens de aanslagen in Parijs, hij bleef gelukkig ongedeerd, maar zei me daarna ‘On a qu’une vie, mais moi j’attaque la deuxième’. Dat deed me stilstaan bij het feit dat iedereen wel zo’n sleutelmoment heeft. Een gebeurtenis waarbij men plots nadenkt in termen van ‘een leven vóór’ en ‘een leven na’ dat ingrijpende moment. Hoe je dat nieuwe leven aanpakt, inspireerde me tot het schrijven van de plot.’

EXit: ‘La Deuxième’ is opnieuw een Franstalige film geworden. Een bewuste keuze?

Jelle: ‘Eerder een toevallige samenloop van omstandigheden. Stephanie en ik woonden in Parijs tijdens de productie van ‘Egoïste’ (waar de film zich afspeelt, red.). Daar hebben we ook heel wat mensen leren kennen die ons hebben geholpen met het proces. Ondertussen wonen we alweer vier jaar in Brussel, maar hebben we toch met, grotendeels, dezelfde ploeg ‘La Deuxième’ gemaakt. Die ploeg, in combinatie met een geschikte Franse locatie, resulteerde organisch in een Franstalige film.’

EXit: De setting van de film was ook jullie verblijfplaats tijdens de opnames.

Jelle: ‘Inderdaad. De opnames hebben net geen twintig dagen in beslag genomen en tijdens die periode hebben we met de voltallige ploeg in datzelfde huis gewoond waar de film zich afspeelt. Dat was redelijk hectisch en intens, maar we hadden allemaal hetzelfde doel voor ogen en iedereen ging er dan ook voluit voor.’

EXit: Jullie debuutfilm ‘Egoïste’ werd internationaal vertoond?

Jelle: ‘De film heeft in België en Parijs gespeeld en werd ook geselecteerd voor het filmfestival van Peking. Dat was een licht surrealistische, maar fantastische ervaring.’

EXit: Welke horizonten zullen er nu verkend worden?

Jelle: ‘We hopen om opnieuw vertoningen op diverse locaties te plannen en dit keer richten we ook onze pijlen op het filmfestivalcircuit. Voorlopig zijn er echter nog geen concrete plannen. De film is nog maar net afgewerkt en we hebben ons voluit gefocust op de première.’

EXit: De première vindt plaats op 30 november in cinema Lumière. Back to the roots?

Jelle: ‘Dat klopt. We werken met een internationale ploeg: Belgen, Nederlanders, Fransen een Italiaan en een Amerikaan, maar Stephanie en ik zijn van Brugge. Eén van onze acteurs, Gert De la Marche, is ook een Bruggeling, net als zijn vriendin Julie die mee instond voor de art direction. Zelfs mijn zus verzorgde de catering. In dat opzicht kun je toch wel spreken van een Brugse film. We zullen ook met de voltallige cast en crew, met uitzondering van onze cameraman, aanwezig zijn op de première. Het wordt een mooie avond.’ (LIESELOT DE DEURWAERDER)

La Deuxième: vrijdag 30 november om 20 uur en zondag 2 december om 11 uur in cinema Lumière. Tickets via www.lumierecinema.be. Meer info: facebook.com/filmladeuxieme

%d bloggers liken dit: