Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Persfotograaf Michel Vanneuville brengt hommage aan schilder Paul Delvaux

Op zaterdag 20 juli zal het precies 25 jaar geleden zijn dat de Belgische kunstschilder Paul Delvaux op 96-jarige leeftijd het tijdelijke voor het eeuwige heeft geruild. Delvaux werd wereldberoemd met zijn schilderijen van stations, treinen en trams en van zijn vrouwelijke naakten in combinatie met de klassieke oudheid. De Brugse freelance-persfotograaf Michel Vanneuville (Het Nieuwsblad/De Standaard) volgde hem in Veurne-Koksijde-Sint- Idesbald vanaf 1977 tot aan zijn dood in 1994 en brengt van 13 juli tot en met 18 augustus in de Kapel Ster der Zee (tussen Koksijde en Sint-Idesbald) een mooie ode in grootbeeldfoto’s aan ’s mans leven en werk.

Michel Vanneuville ontmoette kunstenaar Paul Delvaux voor de eerste keer in 1977 toen hij nog ‘Foto en Film’ aan de Academie in Gent studeerde. Hij mocht hem fotograferen terwijl hij aan het schilderen was in zijn buitenverblijf aan het Park in Veurne. ‘Hij was verknocht aan de streek en zeker aan Veurne waar hij in 1979 ereburger is geworden. Hij hield van de streek omwille van de vrijheid, de stilte en het licht. Hij was erg geliefd bij de mensen. Toen ik hem voor mijn lens kreeg, was hij al een bejaarde man, maar nog altijd druk in de weer met kwast en doek. Hij was vriendelijk, maar timide, een beetje terughoudend zelfs. En hij kon soms wat verwarrend poseren, net zoals Dali dat ook vaak deed’, herinnert Vanneuville zich. ‘Toch liet hij me toe in zijn leven. Ik kreeg de kans om hem vaak te fotograferen in Sint-Idesbald, Koksijde en Veurne waar hij zich toen definitief vestigde. In het kunstenaarsdorp Sint-Idesbald voelde hij zich echt thuis.’

 

In het spoor van…

Paul Delvaux noemde zichzelf  ‘un peintre de rêve et de la poésie’, een schilder van een ‘poëtisch realisme’, en haatte het als hij de stempel van ‘een surrealistische schilder’ kreeg. Zijn droom kwam echt uit, want in Sint-Idesbald (het Vlierhof) kreeg hij in 1982 zijn eigen Delvauxmuseum waar hij op een oppervlakte van meer dan 1.000 m² zijn schilderijen, aquarellen, tekeningen, schetsboeken en etsen kon tonen. ‘In dit museum heb ik hem dikwijls gefotografeerd onder andere bij een surrealistisch zelfportret. Het is een unieke foto geworden die geen enkel andere fotograaf heeft kunnen maken’, zegt Michel. ‘Ook aan het station van Koksijde heb ik een prachtig beeld kunnen schieten toen hij net naast de sporen stond met een aanstormende trein op de achtergrond. Hij lachte, want hij had het gevoel dat hij in zijn eigen schilderij terecht was gekomen. Al deze unieke beelden zullen te zien op mijn fototentoonstelling in de Kapel Ster der Zee. De expo is opgebouwd volgens een tijdslijn, vanaf onze eerste ontmoeting in 1977 tot aan zijn dood in 1994, en heeft een documentaire inslag. Bezoekers krijgen ook de mogelijkheid om een fietstocht te maken naar alle plaatsen die in de tentoonstelling aan bod komen en die dus een belangrijke rol hebben gespeeld in het leven van Paul Delvaux.’

Andere projecten

Met deze tentoonstelling is Vanneuville niet aan zijn proefstuk toe. In het verleden zette de persfotograaf al diverse expo’s op met onder meer sfeerbeelden van de Belgische kust (Zomaar een Kustfoto) en de geschiedenis (lees: opkomst en teloorgang) van het muziekfestival Rock Torhout. ‘De Westhoek was een onontgonnen gebied voor een pas afgestudeerde persfotograaf en daar heb ik mooie beelden kunnen maken. In al die jaren heb ik ook heel veel op andere plaatsen gefotografeerd en zo een mooi oeuvre opgebouwd. Daaruit wil ik de komende jaren nog andere projecten puren.’ (ADC)

De tentoonstelling ‘Paul Delvaux- Foto’s Michel Vanneuville’ loopt van 13 juli tot en met 18 augustus 2019 en is elke dag (behalve op maandag) gratis te bezoeken van 14 tot 18 uur. Adres: Koninklijke Baan 266,

tussen Koksijde en Sint-Idesbald. Met medewerking van de Gemeente Koksijde en het Delvauxmuseum.

 

Derous, de jongen met het zwarte stiftje

(fotoEDM)

 

Er bestaan van die jonge turken die je al vroeg in de smiezen moet houden omdat het talent er in dikke druppels afdruipt. Bruggeling Maarten Derous is zo iemand. Amper 19 jaar jong en gezegend met een tekentalent om jaloers op te zijn. Straks beëindigt hij zijn zevende jaar ‘Publiciteit en illustratie’ aan het Technisch Instituut Heilige Familie (de ‘Maricolen’) en mag hij onder zijn kunstenaarsnaam ‘Deerous’ van 17 tot 21 juli zijn werk tentoonstellen in De Tank (Burg). Opmerkelijk: ook zijn opa Rony krijgt een plaats op deze expo.

 

Liever papier dan woorden

Maarten Derous: ‘Voor mij is tekenen een vorm van ontspannen, een manier om even te ontsnappen aan de realiteit. Overal waar ik kom, draag ik mijn schetsboek mee, mijn mobiel ‘atelier’. Ik kan gerust ergens een uurtje gaan zitten om te tekenen. Als ik met iets zit of als het minder goed gaat, dan zal ik het op papier zetten. Ik kan me beter uiten op papier dan met woorden. Ik teken bijna elke dag en probeer dan ook elke dag een tekening te maken. Ik doe het ook graag en iets dat je graag doet, daar haal je motivatie uit en daar wil je ook beter in worden. Ik ben nu al blij met wat ik kan.’

Illustraties voor Blauwdruk

Maarten: ‘Sinds een goede twee jaar heb ik de klik gemaakt om mijn werk meer voor te stellen aan de mensen. We kregen van school de opdracht om stage te lopen bij een drukkerij of een grafisch bedrijf, maar ik koos ervoor om bij Het Entrepot aan de slag te gaan. Dat is een zeer leuke en leerrijke ervaring geworden. Zo mocht ik bijvoorbeeld live tekenen tijdens de publieksvoorstelling van ‘Blauwdruk’, het uitgebreid onderzoek bij de Brugse muzikanten. De publicatie zelf heb ik ook geïllustreerd.’

Vraagtekens

Maarten: ‘Ik werk heel gedetailleerd, bijna altijd met een zwart stiftje op A5-formaat of zelfs nog kleiner. Ik vind het aangenamer om kleiner te werken, dan kan ik me beter concentreren. Schetsen doe ik bijna nooit, ik begin direct te werken met mijn zwarte stift. Die werkwijze ligt me goed, dat gaat me beter af dan met verf. Hoe ik me voorbereid? Ik zoek meestal wat documentatie bijeen op het internet waarna ik dan zelf mijn eigen verhaal en betekenis begin te verzinnen voor een tekening. Mijn thema’s neigen altijd wat naar de duistere en mysterieuze kant, verwacht bij mij dus niet meteen lieve tafereeltjes. Ik probeer de kijker altijd achter te laten met vraagtekens.’

Inspiratie op Instagram

Maarten: ‘Sinds 2014 post ik foto’s van mijn werk op Instagram en heb ik ondertussen al bijna 800 posts. Het is een ideaal forum om mijn tekeningen te delen en een goede manier om een evolutie te zien in mijn tekenwerk. Dit sociaal fotomedium biedt me ook inspiratie. Zo kijk ik op naar het werk van kunstenaar Christian Rex Van Minnen. Op een surrealistische manier creëert hij werken die ook tal van vragen oproepen. Momenteel ben ik bezig aan nieuw werk voor mijn eerste tentoonstelling in De Tank op de Burg van 17 tot 21 juli. Het wordt een bijzonder gebeuren, want ook de schilderkunst van mijn grootvader Rony zal er te zien zijn. Een dubbelexpo die verschillende generaties samenbrengt. In september zou ik graag aan KASK in Gent willen studeren. Ik kan me geen leven inbeelden zonder tekenen.’ (ADC)

Instagram/@deerous

Cirque Plus wordt springplank voor jong cirvustalent

 

Van 12 tot 14 juli kunnen jong en oud opnieuw genieten van het niet te missen (gratis) circusfestival Cirque Plus in de sfeervolle tuin van het Grootseminarie. Voor het eerst zet het festival heel bewust in op speelkansen voor jonge artiesten. Brugge Plus vzw gaf Gab Bondewel de opdracht om een voorstelling te creëren met net of nog net niet afgestudeerde circusartiesten. Gab is voorzitter van Circusatelier Woesh, geeft les in circustechnieken en toert rond met compagnie Pol & Freddy.

 EXit: Hoe is dit project ontstaan?
Gab Bondewel:
‘Ik ben sinds het ontstaan van Cirque Plus dertien jaar geleden, erg betrokken bij het festival. Circusatelier Woesh was sinds de start een belangrijke partner. De eerste edities vonden plaats op de site van Het Entrepot, waar toen ook Woesh gevestigd was. Zo is de samenwerking gestart en we blijven die goede band onderhouden. We wisselen heel vaak ideeën uit, ik tip voorstellingen voor hen, we geven workshops tijdens het festival en Woesh is een partner binnen andere projecten van Brugge Plus. Tijdens één van onze gesprekken kwamen we uit bij speelkansen voor jonge makers en de hiaten op dat vlak.’

 EXit: Wat zijn die hiaten?
Gab:
‘De circuswereld kende de afgelopen jaren heel wat positieve evoluties. Zelf ben ik een autodidact, maar ondertussen zijn er heel wat degelijke circusscholen met een kwaliteitsvolle opleiding. Er is niettemin een hiaat tussen het moment van het afstuderen en de start als professioneel artiest. Jongeren studeren af met een circusnummer, maar die zijn vaak moeilijk te verkopen. Buiten Duitsland, waar cabaret nog leeft, is daar weinig tot geen markt voor. Vandaar de vraag van Brugge Plus om dit project met jonge artiesten op te zetten en hen de nodige speelkansen te geven. Zie het als een soort stage, een springplank voor jong talent.’

 EXit: Je laat hen proeven van het professionele circusleven?
Gab:
‘Jonge artiesten oefenen hun technieken in eerste instantie in de zaal, maar ook zaalproducties zijn niet zo gemakkelijk aan de man te brengen. Met dit project laten we hen kennismaken met spelen op straat. We leren hen performen op een ondergrond die misschien niet altijd effen is, in minder goede weersomstandigheden, bijvoorbeeld tegen de wind in en voor een gevarieerd publiek. Ik werk daarbij vanuit mijn jarenlange ervaring in het vak.’

EXit: Wie zijn de jonge makers?
Gab:
‘Ik bezocht heel wat circusscholen in binnen- en buitenland en selecteerde uiteindelijk vijf artiesten. Hun werk is kwalitatief, erg leuk en op één of andere manier past wat ze doen ook erg goed bij elkaar. Drie ervan studeerden af aan de circusschool Lomme, nabij Rijsel. Het publiek krijgt verschillende technieken, stijlen en disciplines te zien. Tetê is een Braziliaanse muzikale, vrouwelijke clown. Wat ze doet, is vrij uniek. Clownerie is echt een vak apart. Evenwichtskunstenares Eugénie Hersant-Prévert werkt interdisciplinair en mixt poëzie, literatuur en jongleertechnieken. Elias Oechsner is een Duitse jongleur en straatartiest die in Frankrijk woont. Gilles Dodemont jongleert en danst. Léa Passard is acrobate met als specialiteit de Chinese mast.’

EXit: Hoe ga je concreet te werk?
Gab:
‘Ik vertrek vanuit hun eigen solo’s. In één week – dat is vrij beperkt – moeten we erin slagen om een homogene voorstelling op te bouwen. We gaan samen trainen, improviseren en technieken uitproberen. Ik denk er bijvoorbeeld aan om tijdens de solo’s de andere artiesten als koor te laten fungeren. We kunnen daarbij experimenteren met live muziek. Tetê speelt ukelele en sax. Waar we precies gaan eindigen, is dus ook voor mij nog een verrassing. Vast staat dat we vijf keer in de Brugse wijken optreden en we brengen de voorstelling ook twee keer op Cirque Plus.’

EXit: Ga je in de toekomst ook met de voorstelling toeren?
Gab:
‘Tetê is deze zomer in ons land, maar keert dan terug naar Brazilië. Een vervolg wordt dus moeilijk. Niettemin hoop/droom ik dat er misschien een klik ontstaat tussen de artiesten en dat daar nieuwe projecten uit groeien. Dat zou een mooi resultaat zijn. Banden smeden, ontmoeting en uitwisseling creëren en de creativiteit van de artiesten stimuleren. Dat is ons doel. En, uiteraard, ook ons publiek verrassen met een mooie voorstelling!’ (SD)

______ Alle speeldata op www.cirqueplus.be

 

Pastorie Préférée in pastorietuin Sint-Pieters

 

 

Deze zomer wordt de pastorietuin in Sint-Pieters opengesteld voor twee feestelijke pop-upweekends. Pastorie Préférée vindt plaats op 13 en 14 juli en op 31 augustus en 1 september. De Préférés – de organiserende buurtbewoners achter het project – proberen hiermee de pastorie van Sint-Pieters nieuw leven in te blazen en open te stellen voor het publiek.

 

‘In 2016 werd de pastorie van Sint-Pieters geselecteerd als één van de negen toekomstplekken van Brugge’, zegt medebuurtwerker Patrick Anthone. ‘Samen met de inwoners wou Stad Brugge op zoek naar een gedeelde en creatieve invulling van de pastoriewoning. We streefden er toen al naar om die historische site in het hart van de gemeente te behouden en het een publieke functie te geven. Ondertussen dienden we vanuit de preventiedienst Brugge een aanvraag in voor een subsidie bij het Vlaamse stedenbeleid die middelen vrijmaakt voor projecten die investeren in sociale infrastructuur. Het bottom-upinitiatief Sint-Pieters Deelt werd één van de zes geselecteerde projecten (goed voor een subsidie van 666.000 euro), te danken aan alle geëngageerde wijkbewoners en de diensten en organisaties die hebben meegebouwd aan dit verhaal. De eerste stap is nu een grondige renovatie van het gebouw.’

Pop-upweekends

Wie nu al kennis wil maken met de pastorie kan deze zomer terecht op Pastorie Préférée. Twee weekends lang wordt de pastorietuin het decor voor een gevuld programma met een gezellige bar en foodtruck. De feesten gaan van start op zaterdagavond 13 juli met een sfeervolle akoestische set van de Brugse band Straitjacket. Zondagvoormiddag speelt de lokale familie Cloetens een aperitiefconcert en in de namiddag zorgt het speeltheater Kip van Troje voor de kinderanimatie. Afsluiten gebeurt met Sint-Pieters Zingt, onder leiding van schepen van Cultuur Nico Blontrock.

Het tweede weekend van Pastorie Préférée opent op zaterdagavond 31 augustus met een optreden van de Brugse singer-songwriter George Dylan, gevolgd door een opluchtfilm in samenwerking met Mooov. Welke film er gespeeld wordt, kun je mee beslissen tijdens het eerste pop-upweekend. Na het ontbijt op zondagvoormiddag is er een bordspelmiddag met aperitief. De feesten, alsook de zomervakantie, worden afgesloten met een kinderdisco. Datzelfde weekend wordt er ook een inspraakmoment gehouden voor de bewoners van Sint-Pieters over hun visie op de toekomst van de pastorie. (LDD)

Toegang is gratis, enkel voor het ontbijt moet je je inschrijven en betalen, http://www.facebook.com/pastoriepreferee

 

 

D’Expediteurs brengen Burgrock op temperatuur

Al anderhalf decennium is Burgrock een vaste waarde op de Brugse evenementenkalender. Het muziekfestival ontstond in 2005 en wilde tussen de vele activiteiten rond de Vlaamse Feestdag (11 juli) een volwaardig (en gratis!) aanbod serveren voor de jeugd. Het deed dat met bravoure, want jaarlijks pakt(e) Burgrock uit met een programma dat spek voor de bek is voor jong en iets minder jong. Ook dit jaar toppen interessante namen de affiche (met een nostalgisch randje): Les Truttes, dj Dirk Stoops en de Brugse hiphoppers van D’Expediteurs.

Zoals de traditie het wil, krijgt lokaal talent eerst de volle aandacht op donderdag 11 juli, maar omdat het een feesteditie is – 15 jaar – contacteerde Burgrock de vroegere laureaten met de vraag om het optreden van toen nog eens over te doen. ‘Elektrik Blue, Elli Mac, Oriens en Massa Nobu gingen daar gretig op in en zullen een muzikale strijd leveren voor de ultieme titel van beste Burgrockband’, zegt voorzitter Roeland Van Den Driessche. ‘Voor deze 15de editie hebben we elke deelnemende band verplicht om een Nederlandstalig nummer te brengen’, zegt bestuurslid Sam Claeys. ‘Het is immers onze bedoeling om het Feest van de Vlaamse Gemeenschap tastbaar te maken en jongeren te betrekken. Bovendien levert een origineel Nederlandstalig nummer aardig wat punten op en bepaalt het meestal ook wie de uiteindelijke winnaar wordt. Naast de roem en een mooi aandenken, krijgt de laureaat een fotosessie, een waardebon bij Metronoom en demo-opnametijd bij muziekstudio Fuzzyopolis.’

Het avondgedeelte

Na het jonge geweld krijgt het podium ’s avonds een stevige beurt van D’Expediteurs (‘volgroeide hiphop in het Brugs met veel live-feel, een sprankeltje jazz, een snufje funk en een soeplepel soul’), Les Truttes (‘ze staan garant voor één groot dansfeest met meezingers’) en Dirk Stoops (‘brengt een spectaculaire dj-set met reusachtige lichtgevende ballonnen’). Bram Lagast is frontman van D’Expediteurs en mag zelfs een hele avond lang op het podium flaneren, want hij zal het muzikaal gebeuren aan elkaar praten/rappen/rijmen.

 Bram Lagast: ‘D’Expediteurs is eigenlijk gegroeid uit mijn soloproject No Exp. waar ik ook in het West-Vlaams zong. Een collega is bevriend met muzikant Lander Deroo en Lander deed me een voorstel om iets samen te doen. Ik vroeg me af: ‘Rappen, hoeft dat nog voor me?’ Ik voelde me immers een beetje ‘uitgerapt’. Maar kijk, een maand later had hij al een liveband samengesteld. Het was meteen supergeestig om mee te doen.’

EXit: In welke zin was je ‘uitgerapt’?

Bram: ‘Ik had met Nuff Said twee Engelstalige albums gemaakt en als No Exp. nog het soloalbum ‘Bal Populaire’ in het West-Vlaams. Ik had het gevoel dat ik op die cd’s alles verteld had wat ik wilde vertellen. Die nieuwe muzikanten hebben er nu een frisse schwung aan gegeven. We hebben tien nummers van de cd ingespeeld en we zitten nu al in de fase dat we nieuwe nummers maken. Onze eerste single ‘Je Wit Me Te Vien’ is pas uit.’

EXit: Waarom zing je in het Brugs?

Bram: ‘Is toevallig. Na Nuff Said kende ik ook zo’n moment. Ik maakte in opdracht de clip en het nummer ‘Bruhhe Bruhhe’ als laatste wapenfeit. Ik heb een haat-liefdeverhouding met die song, want ik vind het nu te plat, maar het heeft wel de liefde aangewakkerd om nu mijn ding in het Brugs te doen.’

EXit: Gaat rappen in het Brugs je gemakkelijker af?

Bram: ‘Nu is het veel eenvoudiger. In mijn puberjaren vond ik het Engels gemakkelijker. Ik was geobsedeerd om die taal machtig te worden, het was mijn second nature, maar door te rappen in het Brugs sta ik nu veel dichter bij de mensen. D’Expediteurs maken het toegankelijker, muzikaler dan een doorsnee hiphopact. Wat ik nu vertel in mijn nummers, staat niet zo ver af van wat de gemiddelde Bruggeling dagelijks meemaakt. Ik ben ook maar een getrouwde man met twee kinderen en een fulltime job en heb geen zwaar verleden om over te rappen. Dat maakt de teksten ook heel herkenbaar voor het publiek, al hoeven de lyrics daarom niet altijd superluchtig te zijn. Ik ben 34 jaar en zit niet meer te wachten op de grote doorbraak, maar ik amuseer me wel enorm met de groep.’

EXit: Koester je nog een bepaalde ambitie?

Bram: ‘Mijn ambitie is: veel optreden en leuke nummers maken. Ik laat alles op me afkomen. Een single met airplay is altijd welkom, maar ik besef wel dat het heel hard werken is als je van muziek je broodwinning wilt maken. Dat wil niet zeggen dat ik geen bepaald niveau nastreef. Je mag geen vrede nemen met een mindere kwaliteit omdat muziek maar een hobby is.’

EXit: Tot slot, breng je het nummer ‘Bruhhe Bruhhe’ op Burgrock?

Bram: ‘Abolsuut niet! Ik heb dat nummer van mijn setlist verbannen, want het staat te veraf van mijn ander werk waar ik wel met voldoening op terugkijk. Als ik het ooit zou willen herwerken, dan wordt het een compleet andere versie.’ (ADC)

http://www.facebook.com/burgrockbrugge

 

 

The Great Gatsby op geheime locatie in Knokke

‘Theater waar je als bezoeker zelf aan deelneemt’, dat is het recept dat The Great Gatsby deze zomer in Knokke aanbiedt. Wat is The Great Gatsby? Daar zijn de acteurs (waaronder Katja Retsin) zelf nog niet uit: musical, toneel of theater waarin de beleving centraal staat.

 Hoe dan ook, deze bijna nooit eerder uitgeprobeerde formule, waarbij het publiek een belangrijke rol speelt, is du jamais vu in het theaterlandschap. Je wilt wat graag meespelen ? De première speelt op 9 juli en nadien loopt de agenda nog tot 4 augustus.

Wat moet je je voorstellen? Geen podium, maar wel veel kamers, een slaapkamer, een bureau, een jazzbar, een verborgen boudoir. De genodigden doen mee: er wordt samen gezongen en gedanst. Extravagante kleding, stijl de twenties, is wenselijk, maar niet verplicht. De speelocatie? Eventjes geduld nog, het speeladres wordt pas een week voor de show bekend gemaakt.

Eenmaal ter plekke (in Knokke) word je meegevoerd naar de turbulente jaren twintig, met inbegrip vaan de glitters, de pluimen, de boa’s, de hoeden en dassen. De acteurs zijn personages uit het beroemde verhaal van de Amerikaanse auteur Scott Fitzgerald uit 1925. De rest van de show wordt nog als geheim achtergehouden.

Knokse villa met grote tuin

‘The Great Gatsby’ is drie jaar geleden in Groot-Brittannië ontstaan, verhuisde recent naar Brussel met een enthousiast publiek en staat straks in Knokke. Blijft de plek voorlopig geheim, toch meegeven dat het om een grote Knokse villa gaat met een grote tuin. De deelnemende Vlaamse auteurs, onder andere Katja Retsin, Emelien Raats en Veerle Malschaert, zijn lang geen onbekenden (meer).

De Brusselse optredens leerden dat de Gatsby heel origineel oogt en volgens de acteurs ‘nooit eerder in België gedaan’. Na meer dan dertig voorstellingen draait de Gatsby nu op volle toeren. (LF)

Tickets en data: 10 juli – 4 augustus, www.gatsbybelgium.be of via Toerisme Knokke-Heist.

 

Bario de Tango opent deuren in hartje binnenstad

Op zondag 30 juni vanaf 16 uur zwaaien de deuren van Barrio de Tango open, een nieuwe Brugse tangobar op de site van Oud Sint-Jan. Dit initiatief werd opgericht door een groep gepassioneerde Brugse tangodansers met onder meer Lut De Jaeger, Tinne en Leen Tavernier, Patricia Deleu, Frida Becu, Davy en Hilde Spriet-Tavernier en Remi Depont. ‘Wij willen een thuishaven creëren waar mensen elkaar kunnen ‘ont-moeten’ en ook gehoor geven aan de roep van de tango: het verlangen naar verbondenheid’, stellen ze unaniem.

Poëzie van de voeten. Of ook wel de dans waarbij de gezichten zich vervelen terwijl de konten zich amuseren. Hoe je (het) ook draait of keert, tango straalt passie uit, en uit die passie is Barrio de Tango vzw ontstaan. ‘Wij willen de tango als cultureel immaterieel erfgoed in standhouden en nog meer promoten’, zegt Davy Spriet. ‘Enkele tangoliefhebbers met jarenlange (internationale) ervaring in het tango-milieu sloegen de handen in elkaar om in het centrum van Brugge een ontmoetingsplaats te creëren waar mensen, ongeacht hun achtergrond, de Argentijnse tango kunnen beleven in al zijn facetten, gaande van muziek, dans, literatuur tot culturele gewoontes.’

De Argentijnse tango vindt zijn oorsprong in de Zuid-Amerikaanse havenbuurten aan de monding van de Rio de la Plata, een smeltkroes van verschillende culturen met invloeden van Europese migranten, Afrikaanse slaven en Joodse handelaars, allen met hun eigen gedroomd verlangen. ‘Vandaag voelen wij ons, ondanks de huidige welvaartsmaatschappij, vaak verloren in de individualistische, jachtige consumptiecultuur en gaan velen van ons op zoek naar een nieuwe ‘thuis’. Barrio de Tango op de site Oud Sint-Jan wil hier een antwoord bieden door een plek te zijn waar de tango in alle openheid beleefd kan worden. Met dit doel voor ogen willen we in de zomermaanden elke donderdag-, vrijdag- en zaterdagavond onze deuren openzetten en sfeervolle tango-avonden organiseren. Na de zomer willen we helemaal uit de startblokken schieten met allerhande activiteiten zoals begeleide practica, dansgelegenheden, lessen, stages, workshops, voordrachten, concerten, voorstellingen, exposities…’, aldus Davy.(ADC)

info@barriodetango.be

 

Dansand! Drie dagen hedendaagse dans in Oostende

Foto Tine Declerck

 

Van 5 tot 7 juli presenteert kunstencentrum KAAP voor de zesde keer het dansfestival Dansand in Oostende. Meer dan 25 projecten palmen evenveel bijzondere plekken in de stad in. Van prikkelende installaties in het park, aanstekelijke improvisaties op de dijk tot dansante voorstellingen op het strand.

Dansand! 2019 focust thematisch op de impact van de omgeving op ons lichaam. Hoe ervaren we verandering? Laat die zichtbare of voelbare sporen in ons lichaam achter? Worden er door verandering nieuwe mogelijkheden geboden? Dansand! maakt ruimte voor kwetsbaarheid en intimiteit in een maatschappij die steeds sneller moet gaan.

Pure van Christian Bakalov is een zintuiglijke één op één voorstelling. Hij leidt het publiek langs een ongewoon parcours en een wereld vol kleur en licht, waarin hij zijn vertrouwde omgeving bekijkt vanuit een volledig nieuw oogpunt. In Lover’s Eyes begeleidt choreograaf Rena Martins de Oliveira veertien afstuderende dansers van het Koninklijk Conservatorium voor Dans in Antwerpen. Ze onderzoeken samen hoe te overleven in een wereld die met een gevaarlijke snelheid vooruit raast en waarin herhaling de norm wordt. Hoe overleef je de druk op authenticiteit in een wereld die zoveel eenvormigheid aanmoedigt? Mette Edvardsen verbindt in Time has fallen asleep in the afternoon sunshine literatuur met beweging en politiek. In Body of Work duikt danser en choreograaf Daniel Linehan in zijn repertoire en ontdekt fragmenten die na al die tijd nog aanwezig zijn in zijn lichaam. Die remixt hij tot een nieuwe solo. Een beklijvende dansvoorstelling over het verstrijken van de tijd, op het strand, bij de ondergaande zon.

Dansen is denken

Dansand! geeft ook een inkijk in het werkproces van de kunstenaars. Er is work in progress van Vera Tussing. Deze danseres en trouwe gaste bij KAAP nodigt het strijkkwartet Quatuor MP4 en vier dansers uit voor een speelse, poëtische dialoog tussen beweging en geluid. Een naam die klinkt, is ondertussen ook die van Charlotte Vanden Eynde. Samen met contrabassist Nicolas Rombouts onderzoekt ze de kracht en kwetsbaarheid van het creëren in het hier en nu. Voor Rombouts is muziek spelen instant compositie, voor Vanden Eynde is dansen denken. In Hyphen verkennen ze het spanningsveld tussen intuïtie en mentale controle, tussen spontaneïteit en repetitie.

Het festival is ook het ideale labo voor experiment in de publieke ruimte. Uplifting Attractions in het Leopoldpark is een zinnenprikkelend parcours en een poëtische ode aan de zwaartekracht. Dansers in een kluwen van katrollen en koorden nodigen het publiek uit om de zwaartekracht te voelen, te bevragen en te bespelen.

Voor wie zelf wil meedansen of bewegen, zijn er workshops en yogasessies. De DANSBA’R vormt het kloppende hart van het festival. Elke avond zetten de dj’s de dansvloer in vuur en vlam.

Andere namen op Dansand! zijn onder meer Femke Gyselinck, James Batchelor, Sung Im Her, Platform-K, Patricia Carolin Mai, Renan Martins de Oliveira, Cassiel Gaube en Tuur Marinus / Busy Rocks. (SD)

Dansand wil drempelverlagend werken en zet daarom een alternatief ticketsysteem op: www.dansand.be

 

Cactusfestival 2019 (4)

Foto Carlos Nero

 

Onze ingebouwde gps stuurt ons op vrijdag 5, zaterdag 6 en zondag 7 juli automatisch richting het Minnewaterpark, want daar voltrekt zich naar jaarlijkse gewoonte het Cactusfestival. Editie 38 alweer en de affiche ziet er ook dit jaar weer bijzonder fraai uit. We laten hier vier ‘spelers’ aan bod komen: het publiek, de vrijwilligers, het promoteam en de artiesten. ‘In dat lang weekend slapen we gemiddeld vier uur per nacht!’

 

DE ARTIESTEN

Het vergt telkens veel puzzelwerk van organisator Patrick Keersebilck en zijn team om de affiche samen te stellen. Hij moet onder meer rekening houden met binnen- en buitenlandse tourschema’s, de ‘concurrentie’ van andere muziekevents, de filosofie van de Cactus en de smaak van het publiek om een ‘festival op mensenmaat’, zoals dat zo schoon heet, in elkaar te boksen. Ook voor dit jaar is het weer bijzonder goed gelukt. Op vrijdag 5 juli kleurt het podium bijna volledig zwart-geel-rood, want dan tref je daar alleen maar een kransje van uitstekende Belgische acts aan, op uitzondering van de Engelse Eliza die om 17 uur het feestje mag openen. We kijken alvast met belangstelling uit naar Faces On TV, SX, Goose en Oscar And The Wolf. Op andere dagen tref je nog meer vaderlandse bands aan, maar die zijn netjes verdeeld over de namiddag/avond. Zo treden op zaterdag 6 juli onder meer Reena Riot, Whispering Sons en Dead Man Ray aan samen met onder andere Rolling Blackouts Coastal Fever, Omar Souleyman, Cat Power, Joe Jackson en Bloc Party. Op slot(zon)dag 7 juli mag dEUS de boeken toedoen nadat onder meer Boy Azooga, Aldous Harding, Mono, Parquet Courts, Neneh Cherry, Band Of Hores en Trixie Whitley het beste van zichzelf aan het (Brugse) publiek hebben geschonken. Als je alle namen naast elkaar legt, dan zie je vooral een programma van sterke vrouwen, Belgische toppers en buitenlandse kleppers. Het belooft weer een hete (muzikale) zomer te worden, dankzij onder meer deze 37ste editie van het Cactusfestival in het Minnewaterpark. (ADC)

www.cactusfestival.be

Cactusfestival 2019 (3)

Sterke vrouwen, Belgische toppers en buitenlandse kleppers (deel 3)

Onze ingebouwde gps stuurt ons op vrijdag 5, zaterdag 6 en zondag 7 juli automatisch richting het Minnewaterpark, want daar voltrekt zich naar jaarlijkse gewoonte het Cactusfestival. Editie 38 alweer en de affiche ziet er ook dit jaar weer bijzonder fraai uit. We laten hier vier ‘spelers’ aan bod komen: het publiek, de vrijwilligers, het promoteam en de artiesten. ‘In dat lang weekend slapen we gemiddeld vier uur per nacht!’

HET PROMOTEAM

Lien Henneco is communicatieverantwoordelijke bij Cactus Muziekcentrum vzw en heeft tijdens het jaar haar handen vol met de promotie van het festival. ‘Eigenlijk is er geen echt start- en eindpunt. Door de shift naar online moet je in feite het hele jaar door actief zijn en je ‘product promoten’. Als het dan echt gaat over het promoten van de nieuwe editie, starten wij in het najaar, bij de aankondiging van de eerste namen. De campagne rolt zicht verder uit in de maanden die daarop volgen met een piek in de drie maanden voor het festival. Wanneer de line-up compleet is, schakelen we een versnelling hoger.’

Lien staat er niet helemaal alleen voor. ‘Wij hebben een team van promovrijwilligers die tijdens het jaar gaan flyeren bij concerten en promorondes doen. Dat team bestaat uit een 100-tal mensen. Voor het festival zijn er dat weer een pak meer. Reken daarbij nog alle mensen die een affiche aan hun raam hangen en dan spreken we al snel over 300 sympathisanten die ons op vrijwillige basis een handje toesteken met de verspreiding van ons promomateriaal. We zijn die mensen enorm dankbaar, want fysieke promo en zichtbaarheid in het straatbeeld blijven heel belangrijk! Op vlak van digitale promotie zijn we in de aanloop naar het festival vooral op onszelf aangewezen, maar tijdens het festival worden onze socials overgenomen door een fantastisch team van vier jonge en gedreven mensen. Je hoort het, er is heel veel goodwill bij mensen die een hart hebben voor Cactus. Ik kan echt niet genoeg benadrukken hoeveel dit voor ons betekent!’

Tijdens het Cactusfestival zelf is Lien het aanspreekpunt voor de pers en de presentator – dit jaar is dat Kirsten Lemaire – en de schakel tussen hen en de tourmanagers. ‘Voor mij is de eerste dag enorm druk en is het vaak hollen van hot naar her’, zegt ze. ‘Naarmate het einde nadert keert de rust terug en dan is het vooral genieten van het feit dat alles in z’n plooi valt. Zien dat het harde werk van het afgelopen jaar loont en bezoekers zich aan het amuseren zijn, artiesten tevreden zijn, vrijwilligers je komen vertellen hoe hard ze hebben genoten, is toch iets speciaals. Dat gevoel, daar doe ik het voor. En af en toe probeer ik natuurlijk ook nog eens een concertje mee te pikken!’ (ADC)

%d bloggers liken dit: