Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

‘Ons werk heeft altijd een documentair karakter’

Foto Tom Callemin

 

Silke Huysmans en Hannes Dereere zijn nog tot 2019 huiskunstenaars bij KAAP. Mining Stories op 20 oktober in De Werf is hun eerste voorstelling voor de theaterzaal. Het stuk gaat over een mijnramp in Brazilië in 2015. Na een dambreuk werden verschillende dorpen er door een verwoestende modderstroom volledig van de kaart geveegd. Mining Stories kreeg heel wat lovende reacties in de pers.

EXit: Vanwaar een stuk over deze mijnramp?

Silke Huysmans: ‘We waren op dat moment net begonnen aan een nieuwe voorstelling, maar toen we dit nieuws vernamen, werd onze aandacht er meteen naartoe getrokken. Ik werd geboren op een tiental kilometer van de plek van de ramp en woonde er een hele tijd. Ik ken er ook nog heel wat mensen. We zijn toen, heel intuïtief, materiaal daarrond beginnen te verzamelen en snel werd duidelijk dat we daarrond zouden gaan werken.’

 EXit: Jullie zijn ook naar Brazilië getrokken?

Hannes Dereere: ‘Om een verhaal te brengen dat echt klopt, vonden we dat noodzakelijk. We hebben er onder meer interviews afgenomen van mensen die op een of andere manier bij de ramp betrokken waren. We spraken met inwoners, met mensen uit de politiek, uit de mijnindustrie en met slachtoffers. We interviewden bewoners die hun job kwijt zijn, zoals de vissers die niet meer kunnen vissen door het vervuilde water. Het publiek krijgt zo verschillende perspectieven te zien op een en dezelfde gebeurtenis.’

EXit: Het wordt een realistisch stuk?

Dereere: ‘Ons werk heeft altijd een groot documentair karakter. We vertrekken telkens vanuit een bepaalde gebeurtenis of vanuit een bepaalde plek, doen research, gaan gesprekken aan. We benaderen ons materiaal op journalistieke wijze. Ons werk heeft daardoor altijd een grote maatschappelijke relevantie. Tot nu resulteerde dit altijd in locatieprojecten. Mining Stories is onze eerste voorstelling voor de theaterzaal.’

EXit: Wie speelt?
Huysmans: ‘Ik sta op scene, maar ben eigenlijk zelf weinig aan het woord. We experimenteren met de interviews en een hele reeks pedaaltjes die voor mijn neus staan. Zo maken we een mix van de vele werkelijkheden en nemen we het publiek mee in een gedachtestroom. We geven heel veel puzzelstukjes aan en laten het aan het publiek om een totaalplaatje te maken. Als het publiek alle elementjes gaat verbinden, krijgen ze een heel goed zicht op de boodschap van ons verhaal.’ (SD)

 

Mining Stories, vrijdag 20 oktober, 20.30 uur, KAAP/De Werf, www.kaap.be

Brugge Plus heeft zijn langverwachte ‘teamcoach’

Foto EDM

 

Het leek stilaan een knelpuntberoep te worden: directeur van evenementenorganisatie Brugge Plus, maar sinds 1 september is de bevrijdende kogel door de kerk. Aan het roer staat nu Lieve Moeremans (37), gepokt en gemazeld in de theatersector. Ze erft er een gedegen team met een sterk evenementenaanbod. Ze start met een onbeschreven blad en de belofte dat ze het langer uitzingt dan haar voorgangster Lies Buyse die het na één maand Brugge Plus voor bekeken hield.

 

EXit: Vanwaar de interesse voor een job die maar moeilijk ingevuld geraakte?

Lieve Moeremans: ‘Ik werd gecontacteerd door het selectiebureau dat aangesteld was voor het opzetten en begeleiden van de aanwervingsprocedure. Doordat ik hoogzwanger was, twijfelde ik aanvankelijk of het een goed moment was om mij kandidaat te stellen voor een nieuwe job. De zin in een nieuw avontuur maakte dat ik toch deelgenomen heb aan de selectieprocedure waar ik als laureaat uitkwam. Op dat moment kende ik de werking Brugge Plus niet echt. Ik was mij heerlijk onbewust van het verleden en dat het invullen van de job moeizaam verliep. Alvorens de jobaanbieding toe te zeggen, heb ik me geïnformeerd over de werking en de activiteiten. Dat heeft me snel overtuigd dat deze job een kolfje naar mijn hand zou zijn. Mijn blik is gericht op de toekomst en niet op het verleden.’

EXit: U kent de culturele wereld?

Moeremans: ‘Ik kom uit de culturele wereld, vooral uit de theatersector. Ik heb zeven jaar ervaring achter de rug bij Theater Malpertuis uit Tielt waar ik als zakelijk leider een duo vormde met de artistiek directeur Piet Arfeuille. In die periode zijn we er in geslaagd om Malpertuis terug op de kaart te zetten. De publiekstoename was en is spectaculair, de appreciatie in de sector voor de werking groot. Bovendien ontstonden er in die periode boeiende samenwerkingen met grote culturele partners en dat heeft geloond. De recensies in de pers waren veelal lovend. Voorafgaand aan Malpertuis ben ik ook nog vier jaar algemeen coördinator geweest bij het Gentse kindertheater 4Hoog. Op een gegeven moment ben je klaar voor iets nieuws en de kandidatuur voor Brugge Plus leek mij zo’n kans.’

EXit: Uw voorgangster, Lies Buyse die hier amper één maand aan de slag was, noemde zich een teamcoach. Geldt dat ook voor u?

Moeremans: ‘Zeker. Er is hier een zeer gedreven team werkzaam dat veel energie tentoon spreidt. Ze hebben het tenslotte een lange periode zonder officiële directeur moeten rooien en ze hebben dat, mede dankzij Steven Slos (waarnemend directeur), prima geklaard. De werking en activiteiten zijn in die periode meer dan overeind gebleven, wat onderstreept dat hier een sterke ploeg aan de slag is. Het is aan mij om hen daarin verder te begeleiden en te vertrekken vanuit de expertise die zij hebben opgebouwd.’

EXit: Welk beeld hebt u van Brugge?

Moeremans: ‘Ik ben op dit moment nog weinig vertrouwd met deze stad. Ik ben opgegroeid op de boerenbuiten van het pajottenland als Vlaams-Brabander. Op mijn achttiende ben ik naar Gent verhuisd om er kunstgeschiedenis en theaterwetenschappen te studeren en ben er gebleven. Ik heb nood aan een stedelijke omgeving en daarom vind ik Brugge, na Tielt, een goede keuze. Er is hier een grote diversiteit aan culturele partners aanwezig en ik kijk er naar uit om met hen samen te werken.’

‘Nieuwe ambities? Het is nog iets te vroeg om daar uitspraak over te doen. Ik ga eerst mijn huiswerk maken en de medewerkers, de stad en de andere culturele organisaties leren kennen. Pas daarna kunnen we nadenken over nieuwe mogelijkheden. Zelf heb ik veel belangstelling voor de wereld van de beeldende kunst, gastronomie en podiumkunsten. Met de wereld van de muziek ben ik iets minder vertrouwd.’

EXit: Straks moet u verantwoording afleggen aan een politiek gekleurde raad van bestuur. Hebt u daar ervaring mee?

Moeremans: ‘Toch wel, ik weet hoe dat werkt. Ik streef altijd naar een goede werkrelatie met de raad van bestuur die ik beschouw als een klankbord, en niet als enkel als een controleorgaan (wat het ook wel is). Alle expertise is welkom.’ (LF)

 

De ultieme Brugse cultuurtips

Foto EDM

 

Het cultuurseizoen belooft dit jaar, meer nog dan de vorige jaren, een rijk geschakeerd palet van muziek, dans, toneel en beeldende kunst te worden. Kiezen wordt zo steeds moeilijker. Daarom gaan we te rade bij de professionals van het vak. Zij tippen ons hun soms verrassende top-drie.

 Steven Slos (Cultuurbeleidscoördinator)

 1. Benjamin Britten – War Requiem van 8-11 november in het Concertgebouw: topstukken uit de muziekgeschiedenis worden soms, precies omdat ze zo bekend zijn, verrassend weinig uitgevoerd. Het Concertgebouw programmeert dit seizoen vijf topstukken en kadert die telkens in een topstukweek, met heel wat context, debat en minder bekende werken. Ik ben zeer benieuwd naar het concept en kies er, wegens vertrouwd met het onderwerp, het War Requiem van Benjamin Britten uit.

2. Tentoonstelling – Haute Lecture by Colard Mansion van 1 maart 2018 – 3 juni 2018, Groeningemuseum: een samenwerking tussen de Brugse Musea en de Bibliotheek. De Biekorf is de thuis van een belangrijke collectie handschriften en vroege drukken. Daaronder een topcollectie werken van de Brugse drukker Colard Mansion, die in de vijftiende eeuw als eerste gravures ging verwerken in gedrukte boeken. Een belangrijke evolutie die in de tentoonstelling uit de doeken wordt gedaan. En meteen de kans om een onbekende Brugse collectie te ontdekken.

 3. Triënnale Brugge 2018 in de Brugse binnenstad: van 5 mei tot 18 september is de Brugse binnenstad het podium voor de tweede Triënnale. Geïnspireerd door het concept Liquid city van Sigmund Baumann worden tijdelijke, gastvrije ruimte gecreëerd. Plekken van ontmoeting in de stad, waar bezoekers en bewoners even anders naar de stad kunnen kijken. Aangevuld met tentoonstellingen in het Grootseminarie en de Poortersloge.

STROOK for Bruges

Foto Stijn Vos

 

Kunst in de publieke ruimte, het blijft een delicate opdracht. Pogingen in het verleden, kunst op rotondes, waren niet altijd succesvol, maar er is beterschap. Onder impuls van Brugge Plus krijgen jonge Brugse kunstenaars een vrijgeleide om hun kunst (noem het geen street art meer), losjes gebaseerd op Brugse legenden, op Brugse gevels aan te brengen.

Het startschot werd enkele maanden geleden gegeven door Jeremiah Persyn die een imposante Maria Van Bourgondië op een zijgevel van een hotel in de Hauwerstraat aanbracht. De recentste opvolger is een creatie van Stefaan De Croock, beter gekend als Strook, die een originele constructie bevestigde aan de zijmuur van het café op de hoek van de Speelmansrei.

Strook: ‘Het opmerkelijke is dat deze installatie geheel bestaat uit verweerd hout waar telkens een stukje lokale geschiedenis aan verbonden is. Zo gebruik ik groene en bruine planken van een gesloopt Brugs klooster in de Katelijnestraat. Beschouw het als hout-met-littekens en een kunstwerk waar meerdere mensen hebben aan meegewerkt. Daarom ook geef ik mijn installaties geen naam meer zoals in het verleden. Ik beschouw ze als een metafoor voor de mens an sich, de mens met zijn vele geleefde verhalen.’

Het project krijgt binnenkort een derde invulling met een installatie van de Brugse kunstenaar Stan Slabbinck. (LF)

 

Ode aan Madonna

Na de succesvolle uitreiking van de Brugotta Awards in april zetten Cultuurcentrum Brugge en muziekschool Metronoom opnieuw lokaal muzikaal talent in de kijker. Ze dagen de Brugse muziekscene uit om een ode te brengen aan Madonna. De queen of pop wordt volgend jaar 60 en dat mag al eens gevierd worden. Bedoeling is om met je band één van haar vele nummers te coveren of er een eigenzinnige remix van te maken. Wie zijn opname van die ode aan Madonna vóór 31 oktober naar brugotta@brugge.be stuurt, maakt kans op een plaats op het podium van de Stadsschouwburg tijdens de Brugotta Tribute-avond op zaterdag 14 april 2018. Meer info op www.ccbrugge.be/tribute

(ADC)

Westtalent

Hoewel het steeds vreemd aanvoelt om muziek in een wedstrijdformule te gieten, bestaan er toch competities in alle geuren en kleuren waar talrijke decibelsproducerende bands tegen elkaar worden opgezet. En toch gaan we altijd kijken en luisteren, want we zijn toch zo benieuwd naar de uitslag, meneer. De tweejaarlijkse Humo’s Rock Rally is zonder meer de belangrijkste. In hometown Brugge stralen Comma Rocks, Burgrock en Red Rock Rally kracht uit en in de provincie West-Vlaanderen geldt Westtalent al sinds jaar en dag als het instituut van het muziekconcours. Voor editie 2017 schreven 163 bands en muzikanten zich in. Een jury selecteerde 24 gelukkigaards die in verschillende voorrondes op verschillende tijdstippen en op diverse locaties mogen strijden voor een plaats in de finale op zaterdag 18 november 2017 in het Wilde Westen in Kortrijk. Maar eerst dus de vier voorrondes waar er eentje van plaatsvindt in de MaZ op zaterdag 14 oktober. Behalve Mickey Doyle (Zwevegem) bestaat de line-up van die avond volledig uit Brugse bands: TukTukThailand, Sunflower, MADCHA, Eszra, Mickey Doyle en Josefien Deloof. Ook deze keer weer zeer benieuwd welke groepen de juryleden Kirsten Lemaire (StuBru), Bert Moerman (Boomtown, Trix), Wouter Vanmeenen (Leffingeleuren) en Bram Vermeersch (Melkrock, RifRaf) met geld en prestige zullen belonen. Oja, dit waren enkel winnende bands uit het verleden: Nemo, The Glücks, SX, Steak Number Eight, Balthazar en MAZE. Niet min, dus. (ADC)

De ultieme Brugse cultuurtips

 

 Het cultuurseizoen belooft dit jaar, meer nog dan de vorige jaren, een rijk geschakeerd palet van muziek, dans, toneel en beeldende kunst te worden. Kiezen wordt zo steeds moeilijker. Daarom gaan we te rade bij de professionals van het vak. Zij tippen ons hun soms verrassende top-drie.

          Katrien Steelandt en Ina Verrept (Erfgoedcel Brugge)

 1. Eind december brengt Sioen samen met andere muzikanten ‘Graceland’ van Paul Simon in de Stadsschouwburg. Paul Simon is veel meer dan jeugdsentiment, hem ben ik altijd blijven volgen. De veel jongere Sioen was ik de laatste jaren een beetje uit het oog verloren, maar ik ben benieuwd naar wat hij met ‘Graceland’ doet. (Ina Verrept)

2. De expo ‘Pieter Pourbus en de vergeten meesters’ in het Groeningemuseum lijkt me niet te missen voor Bruggeling en toerist. Een 16de eeuws topwerk gecombineerd met petite histoires van lokale bodem. Erg benieuwd!

3. Daarnaast kijk ik uit naar het concert van het Brugs symfonisch orkest Artis Dulcedo op 23 december in het Concertgebouw. Dit orkest van gedreven amateurmusici brengt dan het celloconcerto van Schumann met de Portugese cellist Pablo de Naveran en de onvoltooide symfonie van Schubert. Wat een uitdaging! (Katrien Steelandt)

De ultieme Brugse cultuurtips

 Het cultuurseizoen belooft dit jaar, meer nog dan de vorige jaren, een rijk geschakeerd palet van muziek, dans, toneel en beeldende kunst te worden. Kiezen wordt zo steeds moeilijker. Daarom gaan we te rade bij de professionals van het vak. Zij tippen ons hun soms verrassende top-drie.

Foto EDM

 

Burgemeester Renaat Landuyt

 1. Eerst is er de tentoonstelling ‘Smoke, Ashes, Fable’ van William Kentridge van 20 oktober 2017 tot 25 februari 2018 in het Sint-Janshospitaal. William Kentridge, veelzijdige kunstenaar, zoon van twee Zuid Afrikaanse anti-apartheidsadvocaten, confronteert ons in het 850 jaar oude ziekenhuis met trauma en genezing in al zijn eeuwige vormen van schets en video. Dit is internationale kunst in een passend Brugs historisch kader.

2. Even veelzijdig is rock-, mode en danskunstenaar Christian Rizzo die ons vanaf 7 december belooft in het Concertgebouw te imponeren met elf dagen December Dance 2017 met lichamen in transformatie, dans als gedaanteverwisseling. 

3. De stad in transformatie ontdekken we vanaf 5 mei 2018 dankzij de Triënnale 2018. Het wordt weer kunstwerken beklimmen en bewonderen, dit keer rond het thema vloeibare stad, zeg maar stad in transformatie. 

 ‘Kunst is verandering, verandering is kunst’ is de rode draad doorheen mijn drie keuzes. Maar er is nog zoveel meer te beleven, zoals blijkt uit andermans keuzes.

 

De ultieme Brugse cultuurtips

 

Bart Vanduyver (Cultuurcoach Brugotta)

 Het cultuurseizoen belooft dit jaar, meer nog dan de vorige jaren, een rijk geschakeerd palet van muziek, dans, toneel en beeldende kunst te worden. Kiezen wordt zo steeds moeilijker. Daarom gaan we te rade bij de professionals van het vak. Zij tippen ons hun soms verrassende top-drie.

 Ook vanuit het Brugotta-label binnen Cultuurcentrum Brugge staat weer heel wat op stapel. Persoonlijk kijk ik het meest uit naar de Brugotta Tribute in de Stadsschouwburg. 2018 is het jaar waarin Madonna, de onbetwiste koningin van de popmuziek, 60 jaar wordt. Onze Brugse artiesten brengen op 14 april, in samenwerking met Metronoom, een avondvullende show waarin de veelzijdigheid van de popdiva in de verf wordt gezet.

Ik ben ook benieuwd welk fotografisch schoon aan het licht zal komen tijdens de jaarlijkse Fotonale Brugge. Dit jaar werken de fotografen rond het thema ‘Spel’, tevens het jaarthema van Cultuurcentrum Brugge. De tentoonstelling is gratis te bezoeken in Brugotta Hal Burg van 6 t.e.m. 14 januari.

Komend seizoen zijn er nog tal van Brugotta-optredens in het kader van Daverend/Unplugged in Daverlo en Brugotta Club in Biekorf Theaterzaal. Kiezen is verliezen, maar als ik er dan toch één moet uitpikken waar ik naar uitkijk is het Brugotta Club met BEUK op 20 april in Biekorf Theaterzaal. Nederlandstalige hardrock & roll met een livereputatie om ‘u’ tegen te zeggen. Dat wordt een feestje!

Debuutfilm ‘Cargo’ van Gilles Coulier kiest het ruime sop

 

Foto EDM

 

Zeven jaar: zoveel tijd had de Brugse cineast/scenarioschrijver Gilles Coulier nodig om van idee tot zijn eerste langspeelfilm ‘Cargo’ te komen. Het resultaat is een mooie, donkere prent over de drie bonkige vissersbroers Broucke die na een ongeluk van hun vader het familiebedrijf proberen te redden. De hoofdrollen zijn weggelegd voor Sam Louwyck (nog een Bruggeling), Wim Willaert, Sebastien Dewaele en bluesman Roland Van Campenhout. Authentiekere karakterkoppen voor dergelijke rollen kun je niet aantreffen.

Het verhaal van Cargo speelt zich af in, op en langs ’t zèètje van Oostende en dat weet je meteen na het bekijken van de openingsscène. Op volle zee danst het schip De Broodwinner op de woeste golven terwijl zoon Jean (Sam Louwyck) en vader Leon Broucke (Roland Van Campenhout) de vangst van de nacht aan boord hijsen en verwerken. De storm gaat zo krachtig te keer dat vader – gewild of ongewild – overboord slaat en daardoor de rest van zijn nog weinig resterende dagen van zijn leven aan een beademingsapparaat moet doorbrengen. Jean krijgt de last en de verantwoordelijkheid van het noodlijdende vissersbedrijf op zijn schouders. De relatie met zijn broers Francis (Sebastien Dewaele) en William (Wim Willaert) is op zijn minst troebel te noemen, zeker als er initiatief moet worden genomen om de familietraditie voort te zetten. Geen spoiler alert, want het verloop van de film verklappen we hier niet.

They lost the art of conversation

‘Het is een eerlijk en realistisch portret van drie broers die proberen om te gaan met de dood van hun vader, tegen de achtergrond van de visserij’, zegt Gilles Coulier. ‘Het onvermogen om als broers deftig en duidelijk met elkaar te communiceren, dat is eigenlijk de essentie van de film. Ik ben zelf de oudste van drie broers. Ik weet dus hoe broers met elkaar omgaan en wat ze elkaar al of niet vertellen. Dat onvermogen om met elkaar te praten is het sterkste thema in mijn film. In de harde visserswereld tref je ook vaak zulke mentaliteit aan en dus vormde de visserij de ideale achtergrond om mijn verhaal te laten plaatsvinden. Vissers zijn niet de grootste praters, al hebben ze vaak schitterende verhalen te vertellen.’

 De Dag

Met ‘Cargo’ levert Gilles Coulier een prachtig visitekaartje af en maakt hij ons meteen duidelijk dat we in de toekomst nog veel straffe dingen mogen verwachten van hem in de (Vlaamse) cinemazalen. Als jonge filmmaker creëerde hij al de drie kortfilms Ijsland (2009), Paroles (2010) en Mont Blanc (2013) waarvan de eerste en de laatste zich lieten opmerken op het festival van Cannes. Coulier maakte in 2015 nog meer naam en faam als regisseur en scenarioschrijver van de bejubelde tv-reeks Bevergem op Canvas. En straks kijken we met zijn allen naar ‘De Dag’, een spannende dramareeks voor tv van Jonas Geirnaert en Julie Mahieu. Samen met regisseur Dries Vos schoot Coulier de serie maandenlang in het voormalige politiekantoor in de Brugse Hauwerstraat. Hoofdrollen voor ‘De Dag’ zijn weggelegd voor Sofie Decleir, Willy Thomas, Johan Van Assche, Jeroen Perceval, Barbara Sarafian en Sebastien Dewaele. Zeer benieuwd wat daarna de volgende langspeelfilm van wonderboy Coulier wordt… (ADC)

http://www.dewereldvrede.be

 

%d bloggers liken dit: