Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maryam Najd daagt het Groeningemuseum uit

 

maryam-najd-mediterranean-blanket-i-oil-on-canvas-2016-220x150cm 

Nog tot 2 oktober stelt de Iraanse kunstenares Maryam Najd (Teheran, 1965) haar recentste serie werken voor in het Groeningemuseum. Deze solotentoonstelling werd in samenwerking met het Cultuurcentrum opgestart en maakt deel uit van het artist-in-residence programma van Musea Brugge. Maryam Najd verliet Iran in 1991 en zette haar studies hoger kunstonderwijs verder in België, eerst vanaf 1992 aan de Academie voor Schone Kunsten te Antwerpen en vervolgens aan het HISK te Gent in 1996. Sindsdien ontwikkelde zij een boeiend oeuvre en groeide uit tot een van de interessantste schilders van het laatste decennium.

 Curator Michel Dewilde volgt Nadj al een hele tijd. Waarom?

Dewilde: ‘Nadj bouwde een gelaagde beeldtaal op waarbij ze de wereld van de figuratie en de abstractie met elkaar vermengt. Op vlak van de inhoud staat ze bekend als een scherpe observator van de realiteit zoals die wordt weergegeven via de sociale en massamedia. In haar schilderijen verwerkt Najd gevonden beelden en foto’s afkomstig van het internet, de televisie of de gedrukte media. Ze selecteert beelden die haar raken, bewegen, en brengt ze in verband met haar eigen identiteit en de positie als vreemdeling binnen een Westerse maatschappij.’

Waar vindt Maryam Najd haar inspiratie?

Dewilde: ‘Zo bekommert Najd zich bijvoorbeeld om het vaak negatieve beeld van vrouwen opgevoerd door de media, de wanhoop van migranten en vluchtelingen en hun zoektocht naar een veilige omgeving.Voor haar project Eight Volumes of Fantasy in het Groeningemuseum, zocht de kunstenares inspiratie in enkele dichtbundels van de in Iran befaamde dichter en schilder Sohrab Sepehri (*Kachan 1928- Teheran 1980). Specifiek richtte de kunstenares zich op extracten uit zijn bekendste werk: Hasht Ketab (The Eight Books, De Acht Boeken) gepubliceerd in 1976. Vanuit deze gedichten gaat Najd dieper in op een van de meest actuele onderwerpen in Europa, met name de recente toevloed van vluchtelingen en hun precaire conditie. Tegelijk legt zij een aantal relaties met werken uit de verzameling van het Groeningemuseum.’

De kunstenares bedacht niet alleen een originele voorstelling, maar ook een confrontatie tussen de oude kunst in Groeninge en haar hedendaagse kunst.

Dewilde: ‘Voor de tentoonstelling in het Groeningemuseum bedacht Najd een strakke structuur, vergelijkbaar met de vorm van een gedicht. Ze bouwt haar tentoonstelling op van rechts naar links en deelde de vijf zalen in volgens Sepehri’s dichtbundels, die deel uit maken van zijn cyclus. De kunstenares verspreidt de acht boeken over vier zalen, waarbij de vijfde zaal dienst doet als preludium, een inleiding op haar oeuvre en de tentoonstelling.’

‘De laatste zaal van de tentoonstelling vormt in feite het begin van de tentoonstelling, waar ze haar oeuvre verbindt met de verzameling van het museum als met de wereld van de dichter. Zo brengt de kunstenares haar imposant olieverfschilderij Contemplation (2015) in relatie met George Minne’s (*1866-1941) sculptuur Drie heilige vrouwen bij het graf (1896) en met Sepehri’s dichtbundels. (LF)

Maryam Najd in het Groeningemuseum, nog tot 2 oktober, van dinsdag tot zondag, alle info op www.bruggemusea.be. Gratis voor Bruggelingen.

 

 

Skordatura Punkjazz Ensemble: muziek zonder sticker

Skordatura_Geert Van de Poele

Foto Geert Van de Poele

 

Vrijstaat O. laat tijdens de zomermaanden niet harteloos zijn muziekpubliek verweesd achter, want programmeert onder de noemer SO WHAT? op vrijdagavonden gratis concerten. Op 19 augustus bestormt Skordatura Punkjazz Ensemble het podium en het gezelschap staat gretig na de succesvolle release van zijn tweede cd ‘Empty The Headbin’. We vroegen bassist Joshua Dellaert of de ouders fier zijn.

 Joshua Dellaert: ‘We zijn vooral opgelucht, denk ik. We hebben net de stap gezet van het eerder bescheiden podium en de kleine jazzclubs naar de iets grotere podia, en dan is het wel even spannend afwachten. Vooral de vraag of we genoeg volk zouden trekken om aan de release een goed gevoel over te houden hield me bezig. Gelukkig viel dat heel erg mee. We hadden door de drukke agenda van de bandleden dit repertoire ook niet kunnen try-outen, wat extra stress met zich meebracht. De reacties achteraf waren echter lovend, dus we zijn opgelucht, fier en blij tegelijk. En ook heel tevreden over de cd zelf, uiteraard.’

EXit: Dit keer vooral composities van jou en van Sebastiaan Vekeman. Toeval?

Dellaert: ‘Sebastiaan (drums) is een echte veelschrijver, en niet alleen voor Skordatura. Voor zijn eigen trio, Bestiaal, schrijft hij alles zelf, en hij heeft nog een aantal projecten in de pijplijn die de elektronische toer op gaan. We hebben redelijk wat nummers van hem gerepeteerd en opgenomen, en de sterkste takes staan op de plaat. We nemen een aantal van de composities die de plaat niet hebben gehaald wel op in het live-repertoire; er zitten nog een aantal knallers tussen. De andere groepsleden schrijven meer specifiek voor de groep. Het hangt een beetje van de drukte van het moment af wie met het meeste materiaal op de proppen komt. We houden ons er wel graag aan om van elk groepslid iets op de plaat te hebben, al moet het wel passen binnen het verhaal, natuurlijk. Er is al heel wat muziek gepasseerd die niet wordt opgenomen in het repertoire.’

EXit: Een sticker kleven op jullie muziek is onmogelijk. Doe toch eens een poging …

Dellaert: ‘Onze muziek heeft duidelijk zijn wortels in de jazz, al mag je je daar geen Charlie Parker bij gaan voorstellen. We zijn ooit begonnen in volle bewondering voor groepen als Aka Moon en Greetings from Mercury, en bij het schrijven van de nummers voor de eerste plaat is nogal wat (onder andere) Vijay Iyer, Henry Threadgill en Steve Lehman doorgesijpeld. Je kunt hier wel wat invloeden opsommen, maar we vinden het zelf moeilijk om de muziek in woorden te omschrijven, en al zeker om er een genre of subgenre op te plakken.’ (PJG)

Provinciale erfgoedbibliotheek op de dool

406660A8-E8F8-406D-9D73-7B6761E31534

Provinciale bibliotheek

 

 

Het was een interessante tentoonstelling rond de jaarwisseling in het Provinciaal Hof op de Markt. De Provinciale Erfgoedbibliotheek etaleerde er, onder de naam Westflandrica, het kruim van haar erfgoedbibliotheek. Terzelfdertijd was de tentoonstelling een noodkreet, want de Provincie moet vanaf volgend jaar een overnemer vinden voor deze bibliotheek. Brugge bedankt voor overname, Kortrijk aarzelt en de discussies lopen op via sociale media of wat daarvoor doorgaat. Een overzicht.

De Vlaamse Regering had het, besparingsgewijs, mooi op papier: de Provincie stoot (ondermeer) alle culturele bevoegdheden af en zoekt daarvoor geprefereerde partners. De praktijk valt tegen: veel gemeentebesturen zitten niet te wachten op extra-uitgaven en overnamekosten. Zo ook vergaat het de Provinciale Erfgoedbibliotheek, gehuisvest in het Tolhuis op het Jan Van Eyckplein. Minister Sven Gatz én de Provincie zagen Brugge als de gedroomde overnemer, maar het Schepencollege houdt de boot af.

Renaat Landuyt: ‘Volgens onze Dienst Erfgoedbibliotheek zitten er weinig stukken van waarde in de verzameling. En zeker niet voldoende om de totale verzameling, met al de kosten van huisvesting, personeel (LF. 9 man) en herordening die dat met zich meebrengt, over te nemen.’ Naar verluidt deelt ook Biekorf-hoofdbibliothecaris Leen Speecke deze mening, de lokale historici overwegend niet.

Het pijnpunt in de discussie is de overname van het Tolhuis, die de collectie huisvest. Brugge hoopte, bij overname, op bibliotheek én gebouw, maar de Provincie wil in het Tolhuis een ondernemerscentrum (LF. bedoeld voor start-ups) onderbrengen. Hier wringt het schoentje, volgens burgemeester Landuyt: ‘Zolang de Provincie het huisvestend gebouw voor zichzelf houdt, hebben verdere gesprekken geen zin meer’.

Heeft Brugge hier een punt? Wat is het nut van een (provinciaal) ondernemerscentrum in de binnenstad waarvan de bereikbaarheid ronduit slecht is. Bovendien ruikt het plan een beetje naar een prestigeproject van de Kortrijkse gedeputeerde Jean de Bethune, die eventuele samenwerking met de Stad Brugge uitsluit, ook al bestonden daar gelijkaardige plannen.

Intussen is de bibliotheek voer voor felle discussies onder politici, historici en geïnteresseerden. Senator Pol Vanden Driessche gooide de discussie in de krant, anderen sloten zich aan via sociale media, waaronder de vroegere stadssecretaris Dirk Michiels. Hij houdt een vurig pleidooi voor het voortbestaan van de bibliotheek. Waarom?

Dirk Michiels: ‘De bib bevat belangrijke, soms unieke, stukjes, aanwezig in fondsen en collecties van persoonlijkheden als Streuvels, Duclos, English, Verbouwe en een tiental andere persoonlijkheden en instellingen meer. Namen zoals Walter Baes, Werner De Baere, Renaat Bosschaert, Jaak Fontier, André Demeulemeester, Egied Strubbe, Hervé Stalpaert, James Weale, Kunstwerkhuizen Claeys en de uitgeverij Witteryck, om er maar enkele te noemen, spreken toch tot de verbeelding? Om dan nog te zwijgen van de honderden aankopen en verwervingen via veilingen en privaat aanbod. In alle stilte heeft Brugge deze collecties geweigerd.’

Kortrijk

 Volgens de jongste geruchten ziet ook Kortrijk af van de overname. Kortrijkzaan Bart Caron, parlementslid voor Groen, pleit voor een aanpak in twee stappen. Hij vindt Brugge, als provinciale hoofdstad en huisvester van enkele uitstekende archieven, de gedroomde partner, meer dan Kortrijk. Bij een Brugse njet stelt hij voor dat Provincie en Stad Brugge samen een uitzondering bepleiten op de overnameregel. Concreet: de Provincie behoudt het beheer over de bibliotheek en zoekt een nieuwe locatie. Het bestaande Provinciaal Archief in Sint-Andries ligt voor de hand, de verhuis van het Jan Van Eyckplein toch al gepland voor zeer binnenkort.

Dirk Michiels denkt in dezelfde richting: ‘Laten we verder constructief deze toestand in de goede richting sturen. Als tolk van vele Brugse en Westvlaamse erfgoedliefhebbers vragen we aan alle verantwoordelijke Brugse beleidsmakers hun stelling te herzien. En mocht dit echt niet mogelijk zijn, dan bepleiten we hun tussenkomst en deze van de provinciale beleidsmakers bij de Vlaamse beleidsverantwoordelijken om de integratie mogelijk te maken van deze bib in het provinciaal archief te Sint-Andries (zoals reeds beslist was door de Deputatie). Op die wijze blijft dit stuk erfgoed in Brugge.’

Een discussie over een waardevolle biliotheek, het is dezer dagen een verademing.’ (LF)

 

 

 

 

 

 

 

Israel Vibration en Brooklyn Funk Essentials verkennen Bredene

Het Afro C Festival in Bredene is ook in 2016 helemaal gratis en brengt op drie verschillende stages twee dagen lang een kleurrijk en exotisch programma met muziek uit de vier windstreken. Te beleven in park ’t Paelsteenveld vlakbij het MEC Staf Versluys.

The Beat

Op vrijdag 12 augustus is er muziek op de mainstage en op het Greenpeace Island, want ook dit jaar is er opnieuw een samenwerking met Greenpeace, dat op Afro C Festival zijn eigen stage host. Er zijn optredens van Shanty (UK) en Pura Vida brengt er zijn 10th anniversary show. Op de mainstage opent de soukousband Koba (CO/BE) het festival en er zijn concerten van Zuco 103 ( BRA/NL) en Moombahteam (NL). Top of the bill is Israel Vibration, een legendarische rootsreggaeband uit Jamaica. Rutger De Cloedt, directeur MEC Staf Versluys: ‘Ze ontstond eind jaren 60 in een revalidatiecentrum voor poliopatiënten. Om de problemen te vergeten begonnen enkelen daar samen muziek te spelen en onverwachts bouwden ze een fantastische carrière uit die hen de naar alle uithoeken van de wereld bracht. Ze scoorden tal van hits en hebben vele klassiekers op hun naam staan zoals ‘The Same Song’ en ‘Herb is the Healing’. Israel Vibration speelde voor het laatst in België in 2010 en dit exclusieve concert is dus echt iets om naar uit te kijken.’

Op zaterdag  13 augustus zijn er drie stages en toppen Brooklyn Funk Essentials (USA), Locomondo (GR) en Meta & the Cornerstones (Sen) de affiche. Maar ook Vaudou Game (Togo) en de skapioniers van The Beat (UK) komen deze zomer naar Bredene. In totaal staan ongeveer dertig acts op het menu.

‘Naast muziek is er ruim aanbod van worldfood en drinks en zijn er verschillende workshops voor jong en oud. Op de grote wereldculturenmarkt is het gezellig rondkuieren en snuisteren. We mikken opnieuw op 25.000 bezoekers’, aldus De Cloedt. (ADC)

Info: http://www.afrocaribbean.be

 

 

Cirque du Soleil in Knokke-Heist

Het wereldvermaarde circusgezelschap Cirque du Soleil is deze zomer te gast in Knokke-Heist met de spectaculaire show Amaluna. Nog tot 21 augustus te bewonderen in de Big Top-tent naast het treinstation aan de Natiënlaan.

Cirque du Soleil

Het verhaal Amaluna: ‘Een mysterieus eiland, vol schoonheid en moed… Koningin Prospera heeft voor haar dochter die volwassen is geworden een ceremonie georganiseerd met als thema’s vrouwelijkheid, vernieuwing, wedergeboorte en balans. Daarna veroorzaakt ze een storm. Een groep jonge mannen komt op het eiland terecht, waarna zich een episch liefdesdrama ontwikkelt met in de hoofdrollen Prospera’s dochter en een dappere jonge aanbidder. De liefde tussen deze twee zal danig op de proef worden gesteld.’

Cirque du Soleil ontstond in 1984 uit een twintigtal straatartiesten en vormt vandaag een grote organisatie die vanuit Québec hoogstaand en artistiek entertainment brengt. De Cirque du Soleil familie telt zo’n 4.000 werknemers, waaronder 1.300 artiesten, afkomstig uit meer dan 50 verschillende landen. Cirque du Soleil verwelkomde ondertussen al bijna 155 miljoen bezoekers, in meer dan 300 steden in meer dan veertig landen op zes continenten.

Info: www.cirquedusoleil.com

 

Zeebrugs festival WeCanDance kiest voor Space

Dancefestival op zaterdag 13 en zondag 14 augustus

WeCanDance

 

De vierde editie van WeCanDance staat op zaterdag 13 en zondag 14 augustus in de Zeebrugse steigers. Aan de St George’s day-wandeling zorgt deze zomerse hoogmis van de elektronische muziek voor de nodige beats in stijl. WeCanDance is echter veel meer dan muziek alleen, want eten, mode en kunst spelen er ook een grote rol.

WeCanDance is ontsproten uit de breinen van Bart Roman, John Noseda en Thomas Van Hoof, de businesspartners achter Kitsch Club in Knokke, Magic in Antwerpen en Club 69 in Gent. Wim Van der Borght (Bananas) trad enkele jaren geleden ook toe tot het bestuur van dit festival. In 2013 beleefden ze met WeCanDance hun vuurdoop op het evenementenplatform in Zeebrugge. Ondanks de aangename temperaturen was het bibberen geblazen voor deze heren. Hun festival stoelde immers op een nieuw concept waarbij niet alleen aan de oren werd gedacht. Het ging van start onder de noemer ‘een klein en gezellig ‘Boutique Festival’ dat niet enkel goede muziek aanbood maar de festivalbezoekers een weekend vol ‘fun, peace, love & happiness’ beloofde. Dat impliceerde: een thema met dresscode, een festival met aangekleed decor en wraps, sushi en ander wereldkeukenvoedsel op de menukaart. Het concept sloeg aan, want de organisatoren mochten aardig wat volk verwelkomen (vorig jaar: 20.000 m/v) en sleepten ondertussen ook al enkele prijzen in de wacht voor de aanpak van het festival. Voor de vierde editie leggen ze de lat nog hoger met het centrale thema ‘space’ en mikken ze zelfs op 30.000 bezoekers over de twee dagen verspreid. Veel groter willen ze echter niet worden. Opvallend: 62 % van de bezoekers is een vrouw en de gemiddelde leeftijd is 27 jaar. Het grootste deel van de festivalgangers komt uit de driehoek Brussel, Gent en Antwerpen.

CO2-neutraal festival

De vier basisbegrippen voor WeCanDance zijn muziek, eten, mode en kunst, maar daar mag gerust nog een vijfde pijler aan toegevoegd worden, met name ecologie. ‘Natuur is zeer belangrijk voor ons’, zegt organisator Bart Roman. ‘We leveren enorme inspanningen en investeren financieel zwaar om het ecologische aspect van ons festival waar te maken. Dat gaat ver: zo laten we ons personeel dat zorgt voor de opbouw van het festival ter plaatse overnachten zodat ze niet heen en weer moeten rijden. Keep the beach clean is ook ons motto en we nemen maatregelen om de uitstoot van CO2 te beperken. We willen een CO2-neutraal festival zijn. Ons publiek apprecieert dit en gaat ook mee in onze filosofie.’ (ADC)

Info: http://www.wecandance.be

 

Het MA-festival: Oude Muziek in Brugge

‘De stad Brugge is onze concertzaal’

Piet Kuijken 2 (c) Farid Beckx

Piet Kuijken (foto Farid Beckx)

Tiptoe Company

Tiptoe Company

Van 5.8 tot 14.8 vindt andermaal het MAfestival plaats, een tiendaags zomerfestival voor oude muziek met een uitgebreide reeks van concerten rond een uitgewerkt thema en dat op heel diverse locaties. Daarnaast is er een gerenommeerde internationale wedstrijd voor jonge solisten, een beurs voor gespecialiseerde instrumentenbouwers en een reeks gratis Fringe-concerten voor jonge ensembles. Afsluiten doet men met Vélo Baroque, een muzikale fietstocht door het Brugse Ommeland.

Wat zijn de sterke troeven van dit festival, vroegen we de directeur van het MAfestival?

Tomas Bisschop: ‘Het centrale thema wordt zeer intensief uitgewerkt en het aanbod is zeer divers. De jongste generatie musici krijgt een prominente plaats naast gevestigde waarden uit de sector. Dit creëert een aparte dynamiek die voor beide partijen aanstekelijk werkt. Ook nog: de stad Brugge is onze concertzaal: we zijn niet gebonden aan een specifieke locatie, maar kiezen de plaats van het concert in functie van het repertoire. En op dat vlak heeft Brugge heel wat te bieden! En tot slot: dankzij een lange traditie van meer dan vijftig jaar hebben we een trouw, maar kritisch kennerspubliek.’

Een van de blikvangers tijdens MAfetival is Piet Kuijken, docent piano en pianoforte aan het Conservatorium van Brussel en gastprofessor pianoforte aan het Conservatorium van Antwerpen. Zijn carrière bracht hem als solist en kamermusicus op piano, klavecimbel en pianoforte naar belangrijke festivals en concertzalen in heel Europa, Japan en Mexico. Tijdens het MAfestival brengt hij ‘Children’s Corner’ (11.8, Concertgebouw).

Kuijken: ‘Het programma verwijst naar de droomwereld, de fantasie en onschuld van het kind, waarbij enkele van de grootmeesters zoals Schumann, Debussy, Bartok en Kurtag de revue passeren in meesterlijke kleinoden vol poëzie, rake typeringen, humor en verwondering. Childrens Corner is daarbij de cyclus van Debussy, die hij voor zijn dochtertje schreef. Het programma wordt een ode aan het kind en het kind in ons allen. En vooral ook aan die vier grote mannen uit drie verschillende generaties ,van oud tot nieuw, die met een minimum aan middelen in grootse eenvoud zulke klanken naar boven weten te toveren. ‘

Wat betekent het MAfestival voor Piet Kuijken?

Jeugdherinneringen waarbij we naar concerten gingen luisteren, waarbij mijn vader of familie al dan niet meespeelde. Zeker ook het Concours en de tentoonstelling van klavierbouwers lieten bij mij een grote indruk na. De keren dat ik zelf mocht aantreden in concerten voor het festival waren voor mij ook bijzondere belevenissen. Ik kijk nu enorm naar uit het Concours, nu niet enkel als publiek, maar ook als jurylid. Ik ben zeer benieuwd welke schare internationale kandidaten er deze keer in Brugge neerstrijkt. Het zal professioneel bijzonder verrijkend zijn al deze mensen zo in detail te beluisteren en samen met de collega’s juryleden naar beste vermogen te beoordelen.’

    

Een ander concert om naar uit te kijken is Pilgrimage van het ensemble Utopia. (zondag 14.8 in de Sint-Pieterskerk in Oostkamp)

 Griet Degeyter: ‘Met Utopia brengen wij het programma Pilgrimage’in het kader van Vélo Baroque, de MA-fietstocht rondom Brugge met allerlei concertjes onderweg. Sinds de middeleeuwen stapte hij naar Rome, naar Jeruzalem, naar Santiago de Compostela….: de katholieke pelgrim. Hij is de reiziger die, uit devotie of uit roeping, onderweg is naar een begraafplaats of bestemming die men beschouwt als heilig.  Utopia wil met het programma Pilgrimage een ode brengen aan deze reiziger van alle tijden. Met schitterende muziek van o.m. Josquin, Willaert en Morales begeleiden zij de zoekende mens in ieder van ons,’

Wat betekent MAfestival voor u persoonlijk?

 Degeyter: ‘Een jaarlijks feest voor uitvoerders en melomanen van oude muziek, dat dan ook nog eens plaats vindt in en rond een van onze mooiste Belgische steden. Het betekent ook voor mij dat heel veel collega’s allemaal in dezelfde periode in Brugge vertoeven ,waardoor ik elk jaar mensen terugzie die ik reeds lang niet gezien heb.’

Jona Kesteleyn is een veelzijdig gitarist en bezieler van de Tiptoe Company. Op vrijdag 12.8 nemen zij in het Concertgebouw La Folia onder handen.

Kesteleyn: ‘ De voorstelling kan je zien als een soort innerlijke reis aan boord van het Narrenschip, een schip dat in de middeleeuwse satirische kunst al geregeld opdook. Tekstfragmenten uit Erasmus’ Lof der Zotheid zijn te horen in een soort oud-Latijns dialect, maar ook in teksten van tijdgenoten van Erasmus. Klank, muziek, video, een audio-track, belichting,… dit alles tezamen wil de toeschouwer prikkelen en uitnodigen om die innerlijke en associatieve reis doorheen tijd en ruimte samen met de muzikanten mee te beleven.’

MAfestival staat ook voor bijzondere locaties. Zo brengt het Ensemble Imago Mundi (rond Sofie Vanden Eynde) op woensdag 10.8 (11.30!) het programma Divine Madness op de zolder van het Sint-Janshospitaal.

Sofie Vanden Eynde: ‘Divine Madness is een programma dat het thema van de melancholie als rode draad heeft. Uitgangspunt van het programma is een definitie van het begrip religieuze melancholie, dat we terugvinden in het boek The Anatomy of Melancholy van Robert Burton uit 1667. Hij ziet deze vorm van melancholie als de nostalgie van de mens naar zijn goddelijke oorsprong. Dit is een idee dat ook erg present is in het sufisme. Divine Madness zet Engelse lute-songs naast gezongen sufi-teksten. Qua inhoud blijken hier ontzettend veel overeenkomsten te zijn.’

Het MAfestival heeft een trouw publiek zoals Jan Denolf, directeur Dienst Cultuur Provincie en Yves Roose, ex-Schepen van Cultuur. Wat betekent het festival voor hen?

Jan Denolf: ‘Ieder jaar opnieuw, op fietsafstand, een dikke week kunnen genieten van –wat mij betreft- de mooiste muziek die ooit werd gecreëerd. En dat genieten wordt dan nog extra gekruid door de historische setting waarin deze muziek ooit tot stand kwam. Weergaloos, uniek en vooral van een tijdloze schoonheid.’

Een tip? Anne Boleyn’s Songbook. Music and passions of a Tudor Queen door het Alamire ensemble. Op 6 augustus. Mijn eigenste verjaardagsconcert …’

Yves Roose: ‘Het MA festival is het meest internationale Brugse festival. Dit niet alleen door de gerenommeerde musici, maar vooral door de unieke wedstrijd met telkens zo’n 80 jonge participanten van over de hele wereld. Het concours winnen betekent immers een boost voor iemands carrière . Al draait het rond oude muziek, het festival is de laatste 10 jaar uitgegroeid tot een jong, hedendaags en modern cultureel festijn vol experimenten en cross overs.’

Tip? ‘Ik kijk andermaal uit naar de gezellige, participatieve en hoog kwalitatieve Lissewege-dag en Vélo Baroque. Daarnaast de vaak verrassende en verfrissende middagconcerten en ik ben echt benieuwd wat voor moois Concerto Copenhagen en de Academie Bizantina  ons zullen brengen.’

MAfestival loopt van 5.8 tot 14.8

Alle info op http://www.MAfestival.be

 

Klinkende Kroegen, elke woensdagavond

Mother Jumps The Gun

Foto Mother jumps The Gun

 

‘Het perfecte alibi om met een veel te korte froufrou in een oversized parka op het podium te kruipen’

Brexit of niet, de Brugse (cover)band Mother Jumps The Gun (MJTG) koestert een voorliefde voor Britpop. De groep speelde in mei nog op de Markt tijdens de kampioenenviering van Club Brugge voor duizenden mensen, op woensdag 3 augustus doen ze het aan L’Estaminet (Astridpark) tijdens Klinkende Kroegen nog eens over voor een kleiner en minder blauwzwart publiek. Minder gezellig wordt het alvast niet, daar zorgen onder meer Blur, Oasis en The Who wel voor.

 

Mother Jumps The Gun is eigenlijk de bezetting van The Famous Black Polar Cubs aangevuld met Gino Claeys. De niet evidente, doch zeer effectieve gitaartandem Gunter Groth en Frederick Defraeye, de wat eigenwijze en koppige Kris Vandekerckhove en Henk ‘mister coolness’ Vanhee achter de microfoon, met zoals al aangehaald krijger van vele oorlogen Gino op drums.

Henk Vanhee: ‘Wij maken een soort synthese van vier decennia Britse rock en pop, omdat die zo bepalend zijn geweest voor zoveel mensen en stijlen. The Beatles en The Kinks zijn helden en voorbeelden voor verschillende generaties muziekfans over de hele wereld. Dat wilden we in de verf zetten door eigenzinnige covers van die bands te spelen, zonder de parels van nu te vergeten. Soms is dat heel riskant en voel je je klein als muzikant en dat geeft mij alvast een fijn gevoel. En het geeft je het perfecte alibi om in een oversized parka op het podium te kruipen en je froufrou veel te kort te laten knippen, laten we ook dat niet vergeten.’

EXit: Welke classics moeten zeker in jullie set?

Vanhee: ‘Onze keuze is eigenzinnig, want we vermijden een beetje de platgetreden paden. Iedereen heeft zo wat zijn verlangens binnen MJTG. Zo breekt Frederick het kot af als we niks van Oasis zouden spelen. Ik zelf blijf zeuren over The Who. De jongens hebben me al twee zoethoudertjes gegeven maar ik hou niet op vooraleer “I Can See For Miles” van mijn favoriete band in de set zit.’

 EXit: Welke nummers uit de Britpop-catalogus zijn (te) moeilijk om te spelen?

Vanhee: ‘Ik ben bang van alles van The Beatles. Ik voel me nooit op mijn gemak als we aan dat repertoire denken. Gegeneerd is het juiste woord, want The Beatles, dat is genie, cool en brillance in songs van 3 à 4 minuten. Ook de withete soul van The Small Faces is afschrikwekkend. Al doet het bijzonder veel deugd om mijn keel open te trekken zoals Steve Marriott. Ik ben trots op mezelf als ik het uithoud tot op het eind van de song.’

 EXit: Voorlopig geen eigen nummers op de setlist?

Vanhee: ‘Neen, die ambitie hebben we voorlopig niet. Ik merk dat het soms wel jeukt bij mijn collega’s, maar ik voel me alleszins niet geroepen om met deze band mijn ei te leggen. Via mijn andere band Cowboys & Aliens kan ik mijn drang om iets te creëren volledig kwijt en alle muzikanten binnen deze band zijn met zovele andere dingen bezig dat die drang niet overheerst binnen MJTG. MJTG is een ode aan onze helden. En een alibi om mijn haar te laten knippen zoals Liam Gallagher, uiteraard. Of om mijn platste Britse accent te kunnen bovenhalen. Heerlijk!’ (ADC)

Info: www.brugge.be/klinkendekroegen

Jasper van het Groenewoud zet debuutalbum ‘Hufter’ online

Jasper van het Groenewoud_Ellen De Meulemeester

Foto Ellen De Meulemeester

 

‘Songs met weerhaken in’

 Er lijkt geen maat te staan op de productiviteit van Jasper van het Groenewoud. Hij zette net zijn debuutalbum ‘Hufter’ (met twaalf nummers) online op bandcamp en smeedt nu al plannen voor een tweede én derde plaat. En ook nog dit jaar wil hij zijn eerste boek geschreven hebben.

 Hij heeft er lang op gebroed, maar sinds de geboorte van zijn dochter vorig jaar kon Jasper van het Groenewoud vanaf oktober de eindspurt inzetten om zijn cd af te werken waar hij al enkele jaren op zat te broeden. Helemaal in zijn eentje. Hij schreef zelf alle teksten van de Nederlandstalige songs, speelde alle muziek zelf in en producete alle twaalf nummers. ‘Ik heb gewacht tot Prince gestorven is om de fakkel over te nemen’, grapt Jasper. ‘Neen, technisch gezien geraak ik nog niet aan zijn enkels. Ik maak mijn muziek alleen, maar dat is eerder uit noodzaak. Ik ben niet sterk genoeg om mensen over de streep te trekken als hun mindframe niet dezelfde is als de mijne. Ik vind het goed dat je mijn muziek niet meteen kunt linken aan andere muziek, maar het is wel moeilijker om muzikanten uit te leggen wat ik precies wil bereiken. Enfin, ik doe het nu allemaal zelf. Het zal dan misschien wel wat meer tijd in beslag nemen, maar dan ben ik ook van de moeite af om iemand te scholen tot wat ik wil bereiken.’

 Koosnaampje

‘Hufter’ heet dus de eersteling van Jasper. Die geestige titel heeft hij aan zijn moeder te danken. ‘Telkens ik iets serieus had mispeuterd, gebruikte ze dat mooi ‘koosnaampje’ om me te benoemen. Tijdens mijn tienerjaren heeft ze dat toch veel moeten gebruiken … Niettemin, ik vind dat een schoon woord op zich. Er zit een weerhaak in, ik wil niet de meest perfecte schoonzoon zijn, al wil ik ook niet gratuit expliciet overkomen. Het mag allemaal niet te perfect te zijn, ik ben Clouseau niet’, stelt Jasper. Dat merk je ook aan de teksten van nummers zoals ‘Alweer Sorry’, ‘Ik Ben Ziek’, ‘Introvert’ of ‘Meneer Verbrand’. Tekstlappen waaruit blijkt dat hij vaak – zoals wij allemaal – wel eens met het Dagelijkse Leven worstelt en het spartelend moet ondergaan. Zonder dat hij de grote boodschap wil verkondigen of ons met wijze levenslessen wil opzadelen. De humoristische toets die hij veelal in variatie in zijn nummers stopt, zorgt er dan wel weer voor dat de blijheid het steeds wint van de weemoed. Zijn liedjes kun je ook met geen enkele andere artiest vergelijken, ze klinken allemaal als het ‘Jasper van het Groenewoudiaans’. ‘Dat is een van de beste complimenten die ik kan krijgen. Authenticiteit is ook iets wat ik apprecieer bij andere artiesten’, zegt hij.

 Goesting

Voorlopig bestaat ‘Hufter’ nog niet als fysieke geluidsdrager. Het is de bedoeling dat de verkoop van de nummers op de website bandcamp de nodige fondsen genereert zodat er een vinyluitgave kan verschijnen. Ondertussen heeft Jasper al een aantal platenfirma’s aangeschreven. Zonder druk te leggen op zichzelf. ‘Het zou me helpen als een platenmaatschappij een promocampagne kan opzetten, dan kan ik me volop concentreren op het boetseren van nieuw materiaal, want dat heb ik al. Toen ik mijn album online zette, viel er een enorme last van me af en had ik meteen goesting om aan nieuwe nummers te werken. Ik heb nu vastgesteld dat het in een veel kortere periode kan. Misschien werk ik dit jaar nog twee platen af. Er liggen immers al honderden onafgewerkte stukjes muziek in mijn lade. Straks stort ik me ook op een boek en de tekst zal vergelijkbaar zijn met mijn liedjes. Een non-fictie verhaal met humor, gekruid met hier en daar wat vuiligheid.’

 Geen STRESS meer

Enkele jaren geleden was Jasper nog de frontman van STRESS, de Nederlandstalige groep van zijn broer Leander, maar dat behoort tot het verleden. De focus ligt nu volledig op zijn solowerk, al zal Jasper wel een band rond zich moeten verzamelen als hij live op de bühne wil staan. ‘Een bassist en een gitarist heb ik al, nu nog een drummer vinden. Romantisch gezien kom ik een goeie tegen op café, maar de praktijk wijst uit dat ik best een oproepje op Facebook lanceer. Uiteraard hoop ik dat het een goede drummer is, maar het zou misschien nog prettiger zijn dat het ook een leuke mens is.’

Noblesse oblige: we moeten het nog even hebben over zijn achternaam, want er is natuurlijk de associatie met vader Raymond, een monument in het muziekwezen. ‘Het is dubbelzijdig’, bekent Jasper, ‘maar ik houd er nu alleen maar positieve gevoelens aan over. Vroeger had ik het er moeilijk mee, maar nu stoort het me niet meer. Ik ben heel tevreden wat mijn pa heeft bereikt in zijn leven en wat hij op muzikaal vlak betekent voor veel mensen. Mijn stemkleur kan ik niet veranderen en de teksten gaan soms ook zijn richting uit, maar moet ik het daarom veranderen? Neen, ik ben wie ik ben. En dat is nog altijd Jasper van het Groenewoud.’ (ADC)

 Info: www.bandcamp.com/jaspervanhetgroenewoud

‘Mad Songs’: muziek helpt muren slopen

TTFKapelPZOnzelievevrouw-1

Foto Tom Talloen

MAfestival, dat zich traditiegetrouw op verschillende locaties zowel binnen als buiten het centrum van Brugge uitrolt, is dit jaar opgedragen aan ‘Lof der Zotheid’. Het satirisch traktaat van Desiderius Erasmus waarin Vrouwe Zotheid de mens genadeloos op de korrel neemt, is de inspiratie voor een hele reeks concerten waarin uiteenlopende facetten van “zotheid”, zoals de fantasie en naïeve verwondering van de kindertijd, dromen, magie, muzikaal illusionisme, maar ook waanzin aan bod komen.

Dat laatste aspect bv. wordt vertaald in ‘Mad Songs – Music from Bedlam’. Het Londense Bethlem Hospital is de oudste psychiatrische instelling van Europa en “Bedlam” groeide uit tot een symbool van waanzin en melancholie. Zijn inwoners figureren in talloze liederen van Purcell, Blow en tijdgenoten.

Zeer passend koos men voor dit optreden van Tictactus ensemble, Lucile Richardot (mezzosopraan), Jeffrey Thompson (tenor) als locatie Psychiatrisch Ziekenhuis Onzelievevrouw in Brugge dat zich als missie (o.a.) oplegt om in tijden van vermaatschappelijking van de zorg de muren rond de psychiatrie te slopen en de drempel van de hulpverlening te verlagen door meer mensen vertrouwd te maken met de geestelijke gezondheidszorg.

Tom Talloen, verantwoordelijke PR en Communicatie bij PZ Onzelievevrouw: “Het initiatief voor deze samenwerking, alsook de keuze qua concert, kwam volledig van MAfestival zelf: de organisatie was bijzonder gecharmeerd door de locatie en de akoestiek.” (PJG)

Maandag 8 augustus om 11.30 uur in de kapel van PZ Onzelievevrouw Brugge

Tickets en info: www.mafestival.be

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.465 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: