Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Stefanie Troffaes en de kunst van de traverso

Foto Stijn Vos

 Op zondag 13 augustus brengt de Brugse traverso-speelster Stefanie Troffaes samen met klavecinist Julien Wolfs sonates van J.S. Bach in de Heilig-Hart kerk van Steenbrugge, in het kader van Vélo Baroque. Een mooie aanleiding voor een gesprek over Bach, een vroege carrière en de unieke klank van de traverso.

‘Als dochter van twee architecten heeft Bachs werk mij altijd gefascineerd door zijn ingenieuze opbouw en expressie. Deze muziek ontroerde me al in mijn kindertijd’, zegt Stefanie Troffaes, al 17 jaar professioneel aan de slag als traversospeler.

EXit: Ik lees dat u, amper elf jaar oud, al gefascineerd was door de muziek van Bach. Toch vrij uitzonderlijk.

Stefanie Troffaes: ‘Muziek was bij ons thuis altijd aanwezig. In de vroege uurtjes tokkelde mijn zus preludes op haar gitaar en in de woonkamer stond het klavecimbel waar mijn broer goed mee overweg kon. Je kunt het best een ‘muzikaal nest’ noemen waarin ik opgroeide.

Mijn enthousiasme voor J.S. Bach is er dan ook vroeg gekomen. In het Brugse Conservatorium had ik het geluk les te krijgen van traverso-speler Patrick Beuckels. Toen was de oude muziek beweging in volle opmars en Patricks enthousiasme werkte zo aanstekelijk dat ik als tiener al nieuwsgierig was naar die ‘grote Bach’. Er hing een aureool omheen en ik was vastbesloten het hoe en waarom van dat mysterie rond Bachs genie te doorgronden.’

EXit: U koos van jongsaf meteen voor de Oude Muziek?

Troffaes: ‘Het is een misvatting dat ik als kind bewust koos voor oude muziek op zich. Het was het timbre van de traverso dat mij voor het instrument deed kiezen. Automatisch kwam ik later uit bij de vele vragen die de historische uitvoeringspraktijk met zich meebrengt. Maar het was in de eerste plaats die fascinatie voor de klank die mij bij de traverso bracht. Het voelde als een soort roeping.’

‘Wat mij specifiek heeft verleid tot de traverso? Ik denk vooral de warmte van het hout, het voelen van de lucht dicht tegen je vingertoppen als je blaast, dat geeft een sensueel gevoel. Met de dwarsfluit heb ik dat gevoel nooit gehad.’

EXit: U koos voor een historisch instrument. Dat was niet de gemakkelijkste weg.

Troffaes: ‘Zeker niet, maar wel een hele interessante weg. De keuze voor historische uitvoeringspraktijk maakt de muziek voor mij veel sterker omdat de intenties van een componist duidelijker spreken. Daar kan ik persoonlijk niet omheen. De historische achtergrond, de keuze van het type instrument: je kruipt als het ware in het hoofd van de componist. Er blijven natuurlijk altijd veel vraagtekens over. De interpretatie van die grijze zone maakt het ook net voor het publiek interessant.

Omwille van dat historische aspect heb ik ook veel verschillende instrumenten. Naargelang het land en de locatie waar het werk geschreven werd, speel ik op een ander type fluit. Daarbij komt nog dat een standaardstemming in de 18e eeuw nog niet bestond. Daardoor speelde men in een land als Frankrijk bijvoorbeeld ’een toon lager’ dan de stemming waarop vandaag bijvoorbeeld een piano gestemd staat. Die hele voorafgaande zoektocht werpt soms een hele andere kijk op een muziekstuk. Ik denk dat iedere muzikant zich vragen moet stellen bij de wijze waarop hij muziek uitvoert. Of dat nu oude muziek is of hedendaagse, dat maakt misschien niet zo veel uit.’

EXit: Leeft de discussie nog tussen de believers en de non-believers van de historische uitvoeringspraktijk?

Troffaes: ‘Moeilijk te zeggen. Ik denk dat het voor een muzikant interessant is bewust je keuzes te maken qua uitvoeringspraktijk en te weten wat je een publiek wil meegeven. Dat is voor iedereen anders.’

EXit: U bent nog jong en toch hebt u al een gevulde carrière?

Troffaes: ‘Toen ik nog studeerde bij Barthold Kuijken en Marc Hantaï aan het Koninklijk Conservatorium Brussel was ik al aan het werk bij het Franse barokorkest Les Talens Lyriques. Zovele jaren later word ik als freelance muzikant gevraagd bij verschillende internationaal gerenommeerde barokensembles. Daarnaast houd ik ervan mijn eigen solo projecten te realiseren. Die combinatie van solo-en orkestwerk is erg uitdagend, want je moet een ijzersterke techniek hebben. Als orkestmuzikant moet je het idee van een dirigent meteen kunnen vertalen naar je eigen spel, als solist doe je je eigen ding. Dat is een heel andere métier.’

EXit: 17 jaar professioneel bezig. Dat eist zijn tol?

Troffaes: ‘Een carrière is meer dan alleen maar spelen. Het beeld dat mensen hebben van ‘de chaotische artiest’ klopt niet. Er komt veel meer bij kijken: de dagelijkse discipline, de druk om altijd op topniveau te staan, de financiële onzekerheid. Het vele reizen kan ook best vermoeiend zijn. Mensen bekijken ons soms als een halve toerist, maar dat is het allerminst. ’s Ochtends het vliegtuig op, ’s middags snel een hapje eten, dan repetitie en ‘s avond op het podium. Wanneer je op tournee dat ritme tien dagen aanhoudt, voel je je helemaal niet als een toerist.’

EXit: U staat op de affiche van het MAfestival. Een oude liefde?

Troffaes: ‘Zeker. Ik ben opgegroeid in het centrum van Brugge in een tijd waarin de meeste (toen nog) Musica Antiqua-concerten plaatsvonden op verschillende historische locaties binnen de stad. Het Concertgebouw stond er toen nog niet. Het deed je een beetje reizen in je eigen stad, je kwam op plaatsen waar je anders nooit kwam. Tegelijk kwam de wereld naar je toe met dat talrijke internationaal publiek van het Festival. Die uitbundige sfeer bij elk concert, dat had iets speciaals.’

‘Aan het Concours heb ik wel de mooiste herinnering. In 2002 behaalde ik er een finaleplaats voor traverso. Vooral de appreciatie van een jury van vakmensen en de steun van lokale supporters waren fijne ervaringen. Het gaf een enorme boost om verder te realiseren waar ik in geloofde. Ik ben dan ook erg blij na het succes van onze debuut-cd samen met Julien Wolfs ons programma met Bachsonates op Vélobaroque te brengen.’ (LF)

http://www.mafestival.be

MAfestival haalt de mosterd bij Dante

 

Foto Myriam Devriendt

 

De Italiaanse dichter Dante kende het 13de-eeuwse Brugge en citeert deze stad in zijn in ballingschap geschreven Divina Commedia (1307-1321), een denkbeeldige reis door de hel richting paradijs. Van 4 tot 13 augustus pendelen een kleine twintig MA-concerten tussen hemel en hel. De affiche belooft kwaliteit met topartiesten als Cappella Mediterranea, het Ensemble Correspondances, Vox Clamantis en Hofkapelle München. Naast gevestigd staat ook de nieuwe generatie paraat met onder andere het Sollazzo Ensemble, InAlto en Voces Suaves.

 *De festivalopener (4.8) slaat de bal meteen raak met Monteverdi’s Orfeo. Kenners kijken uit naar de geheel eigen accenten van Leonardo Garcia.

*B’Rock (5.8) is bijna jaarlijks op post en doet dat straks met een muzikaal bezoek aan het duivelshuis, verwijzend naar Boccherini’s symfonie ‘La Casa del Diavolo’. Haydn, Mozart en Andriessen met een instrumentale boetepsalm vervolledigen dit programma.

*Jury aan zet (8.8): voor één middag ruilen de juryleden van de Internationale Wedstrijd Musica Antiqua hun zitjes voor het podium. Onder meer Bruggeling Johan Huys en ex-Bruggeling Jan De Winne. De inspiratie halen ze bij Telemann.

Dezelfde jury jureert de jaarlijkse Internationale Wedstrijd Musica Antiqua, die zich dit jaar richt naar blokfluit, traverso, barokhobo, cello en viola da gamba. Op de slotdag (9.8) nemen de finalisten het op tegen elkaar met een opgelegde compositie van de Belg Karel Goeyvaerts.

*Sterrenmuziek (10.8) is dit jaar de festival-uitschieter. Blijkt dat de sterren aan het firmament galmen als reusachtige gongs, elk met een uniek geluid. Samen vormen ze een kosmisch orkest. De ‘harmonie der sferen’ is het bijzondere studieobject van Katrien Kolenberg, professor astrofysica aan de Universiteit Antwerpen. Met behulp van haar cello legt ze uit hoe we kunnen ‘luisteren’ naar de sterren. Een lezing op muziek.

*De vaste ingrediënten worden evenmin over het hoofd gezien. MAfestival in Lissewege (6.8) is jaarlijks een publiekstopper en dat zal dit jaar niet anders zijn.

Ook Vélo Baroque (13.8), 30 kilometer richting Sijsele met muziek en snacks onderweg, en de tien gratis bij te wonen Fringe-concerten (jonge professionals) staan op het programma. (LF)

MAfestival van 4 tot 13 augustus. Alle info op http://www.mafestival.be

 

Afscheid in stijl: Atelier Wolk

Foto Kathleen Demey

 

De dichter J. Eijkelboom heeft het voor ons uitgedacht: ‘Doodgaan behoort tot het zeer weinige/ dat niet zou mogen/ Toch wordt het veel gedaan/. Iemand die daar beroepshalve veel mee geconfronteerd wordt, is de Brugse letterkapster Maud Bekaert. Naast haar werk voor ‘letters in steen’ start ze nu met een nieuw bedrijfje: Atelier Wolk. Hoofddoel: de doden stijlvol herdenken met poëtische teksten.

 Waarom?

Maud Bekaert: ‘Omdat ik al 20 jaar op kerkhoven kom en mij erger aan het gebrek aan schoonheid van de teksten die op het graf zijn aangebracht, en voor alle duidelijkheid: niet op de grafstenen. Het wemelt er van de kitsch. Terzelfdertijd krijg ik van veel klanten in mijn winkel de vraag naar teksten voor op het graf. Er is blijkbaar hoge nood aan. Vandaag worden dat soort zaken besteld in lageloonlanden en en masse naar hier versleept.’

‘Atelier Wolk wil nu twee dingen doen: grafstenen op maat maken. Samen met de klant wordt het ontwerp besproken en een zestal maanden later is de grafsteen klaar. Twee: de aanmaak van, overwegend poëtische, grafplaatjes.’

Voor wie?

Bekaert: ‘Voorbeeld? Ouders willen voor hun dochter, die twee jaar geleden overleed, rond haar verjaardag een tekst op het graf te zetten. Of andere ouders vragen voor Sinterklaas een tekst voor hun overleden kindje. Voorlopig bieden wij teksten uit een klein gamma, maar vanaf september komen er heel veel teksten bij. Een voorbeeld van zo’n grafplaatjes-tekst is een vers van (Mauds partner, LF) Peter Verhelst: ‘Zolang we niets vergeten/ gaat niets verloren.’’

Het rouwen evolueert

Bekaert: ‘Klopt en ik heb daar veel onderzoek naar gedaan. Blijkt dat een rouwproces in fases verloopt. Aanvankelijk kiest men voor teksten die de nadruk leggen op het gemis (‘Ik mis je’), en dat is ook nodig in die beginfase. Nadien evolueert dat naar poëtische teksten. Mensen die daar nood aan hebben kunnen terecht op de website ‘atelierwolk.be’ en kiezen daar voor een tekst, het materiaal, de uitvoering. Wie via de site bestelt, krijgt het grafplaatje een paar dagen later thuis besteld.’

Religies

Bekaert: ‘Na 20 jaar carrière focus ik mij op een viertal zaken: grafstenen maken, vrije werken voor mijn tentoonstelling in december en de grafplaten onder de naam Atelier Wolk, een naam die ik heb gekozen omwille van het religie-overstijgend karakter.’

‘Mensen rouwen ook steeds minder op het kerkhof. Vaak wordt de as uitgestrooid of bijgezet op een favoriete plaats. Het bestaande aanbod teksten is echter zeer karig. Daarom wil Atelier Wolk een mooie in- of aanvulling zijn, gegoten in een hedendaagse vormgeving. Dat aanbod is vrij nieuw in de Brugse regio. Ik ga ook samenwerken met enkele Brugse begrafenisondernemers, die trouwens vragende partij zijn. Daarnaast is er nu ook nog ‘Doodgewoon’, (een Brugse begrafenisonderneming met thuisopbaring als grondgedachte, LF). Ook zij experimenteren met nieuwe manieren om met de dood en de nieuwe rituelen om te gaan.’

‘Blijft nog het urgente probleem van het schreeuwend gebrek aan stijlvolle begrafenisruimtes, los van religieuze gebouwen. Een plek met de schoonheid van een Concertgebouw, met grandeur, met hedendaagse architectuur. Waarom politici deze vraag niet beantwoorden, is onbegrijpelijk.’

Fair Trade

Bekaert: ‘Ik wil toch benadrukken dat alle tekstplaten van Atelier Wolk hier worden gemaakt. Wij kiezen bewust niet voor platen die gemaakt zijn in lageloonlanden. Ik werk uitsluitend met Brugse bedrijven. Dat drukt fel op de winstmarges, maar ik wijk daar niet van af. Eerlijk duurt het langst.’ (LF)

www.atelierwolk.be en http://www.dood-gewoon.be

Stadsfestival Moods! trekt alle muzikale registers open

Corinne Bayley Rae

 

De Burg en het binnenplein van het Belfort op de Markt: dat zijn de belangrijkste locaties in hartje Brugse binnenstad om er als muziekliefhebber te vertoeven nog tot en met woensdag 8 augustus. Moods! strooit dan alweer een lading veelkleurige en verrassende optredens over de muziekkalender, verspreid over acht concertavonden waarvan het merendeel gratis mee te maken. Een overzicht.

 Binnenplein Belfort

Leun op dinsdag 1 augustus (21.30 uur) gerust wat meer achterover in uw stoeltje om het talent van Melanie De Biasio te aanschouwen.

‘De Biasio’s mysterieuze stem vlijt zich elegant in de schaduw van Nina Simone, Billie Holiday en Beth Gibbons van Portishead. Ongrijpbare, atmosferische jazz met een hoge gevoelsfactor én dito temperatuur’, zeggen de kenners.***Let op woensdag 2 augustus vooral op het voetenwerk van Eduardo Guerrero (21.30 uur) die met zijn Grupo Flamenco op het podium van Moods! staat. Naar het schijnt is dat tot op de millimeter nauwkeurig en is zijn draaitechniek een uniek staaltje kunnen in de wereld van de moderne flamenco. In combinatie met zijn fascinerende armbewegingen maakt dit Eduardo tot een van de meest complete en esthetische jonge flamencodansers van deze tijd.***Genoteerd met stip in onze agenda: het concert van de Engelse Corinne Bailey Rae (21.30 uur) op dinsdag 8 augustus. Deze vocaliste/gitariste beschikt over een jazzy/R&B stijl die het midden houdt tussen Alicia Keys en Norah Jones. Haar eerste soloalbum, met de hitsingles ‘Put Your Records On’ en ‘Like A Star’, leverde haar twee Grammy’s op, waaronder die voor beste R&B performance.***Het laatste optreden op Moods! is op woensdag 9 augustus weggelegd voor Ásgeir (21.30 uur) uit IJsland. Zijn recentste cd ‘Afterglow’ houdt het midden tussen de ijzige electronica van Bon Iver, James Blake en Ahnoni en soul, R&B en zelfs gospel, invloeden die hij oppikte tijdens het touren. Dit alles wordt moeiteloos verweven tot één geheel met Ásgeir’s prachtige vocals als perfecte bindmiddel.

 NOOT: bij slecht weer (regen of veel wind) verhuizen de concerten van het binnenplein van het Belfort naar de Stadsschouwburg (Vlamingstraat 27). (ADC)

 Dansen! Dansen! Dansen!

De binnenstad van Brugge vormt op zaterdag 12 augustus alweer het decor voor de (ondertussen al) 16de editie van Benenwerk – Ballroom Brugeoise. Dat is dansen en genieten van live bands en dj’s die op meer dan tien ballrooms met de meest uiteenlopende dansmuziek voor een unieke dansmarathon zorgen. Het uitgebreide programma vind je in de bijgevoegde folder in deze EXit. (ADC)

 

Marec in Bredene: een schreeuw van tederheid

Boeiende expo van een ‘cultuuroptimist met de nodige melancholie’

 

 

Nog tot 9 september kunt u – neen, moet u! – in het Staf Versluyscentrum in Bredene een boeiende en verrassende tentoonstelling bezoeken over het grafisch oeuvre van (onze huiscartoonist) Marec. En dit helemaal gratis.

De eerste vier zalen tonen zijn (en ook andermans) cartoons over de recente aanslagen en terrorisme, omkaderd met schetsen en voorwerpen die zijn inspiratie en zijn werktechniek verklappen. Eén zaal toont werk van een twintigtal collega-cartoonisten, van Kroll tot Herr Seele, die zich inspireerden op het thema zee. De tentoonstelling toont ook een heel andere kant van ‘s mans artistieke kunnen die zich meer en meer uitbreidt met schilderkunst.

Rijke kant van zijn tekentalent

Zo tref je in de overige zalen (na de cartoons) een aantal schetsen en composities die los staan van de actualiteit, maar een heel verhaal vertellen. Dit soort tekeningen, die sinds dit jaar elke maand op de cover van EXit verschijnen, tonen een heel andere en rijke kant van zijn tekentalent. Er zijn ook nog een reeks naakten zoals enkele jaren geleden bijeengebracht in een boek rond dit thema. Eén schilderij staat er als blikvanger op de schildersezel, een bezigheid die hem steeds meer in de ban houdt. Los van de cartoons en tekeningen is er, een soort kijkkast met voorbereidend materiaal voor een boek dat hij in het najaar wil uitbrengen. Afscheid van een muze, een project in samenwerking met Pieter Aspe, vertelt over de inspiratie die Aspe dankte aan zijn (onlangs overleden) echtgenote.

Hugo Camps’ broer

De feestrede op de openingsavond (in juni) viel ten deel aan vriend en columnist Hugo Camps die in zijn bekende drammerige stijl zijn liefde voor het werk van Marec etaleerde.

Camps: ‘Marec is een ‘broer’ bij wie ik een soort verwantschap voel die je alleen in de kunst ervaart. De essentie van zijn oeuvre is dat hij de ‘balkanisering’ van mensen heeft weggenomen en heeft laten neerdalen in mondhoeken, soms grimmig, soms fragiele mondhoeken.’

Camps noemt Marec ‘een cultuuroptimist met de nodige melancholie’. Zegt hij voorts: ‘Er zit een stukje romantiek in, maar evengoed woede. Hij geeft de werkelijkheid dag aan dag een frame. Het is goed dat er iemand is als hij die elke dag met een kleine pennestreel zegt: hier gaat het om.’

Camps vergelijkt Marec graag met de Nederlandse auteur Simon Carmiggelt ‘wiens oeuvre ook neigde naar troost met een glimlach. Net als bij Carmiggelt is er de tederheid in zijn werk. In sommige cartoons ligt een schreeuw van zoveel tederheid waar romanciers anderhalve roman voor nodig hebben.’

 Ode aan Bredene

De tentoonstelling is tenslotte een ode aan Bredene. Marec illustreerde daarvoor een tiental ligzetels met strandtaferelen en heel diverse figuren uit de actualiteit van alledag. (LF)

Marec in Bredene, Staf Versluyscentrum, gratis inkom, info@thecartoonist.be

 

Theater Aan Zee blinkt uit in diversiteit

Foto Phile Deprez

 

Van 27 juli tot en met 5 augustus 2017 kun je tijdens Theater Aan Zee genieten van meer dan honderd podiumvoorstellingen en concerten, familievoorstellingen, films én veel jong talent. Gastcurator is Dirk Pauwels, een man met een belangrijke rol in onze theatergeschiedenis. Hij was samen met Josse De Pauw één van de aanstichters van het gezelschap Radeis, opende het Nieuwpoorttheater, riep het Gentse Victoria in het leven en was de man achter het Gentse Kunstencentrum CAMPO. Als gastcurator zet hij de inhoudelijke lijnen van het festival uit.

 EXit: Diversiteit loopt als een rode draad doorheen het programma?
Dirk Pauwels: ‘TAZ 2017 wil een forum zijn waar ook diegenen die moeilijk toegang vinden tot de kunstwereld, volwaardige deelnemers worden. Het festivalparcours werd getekend na vele inspirerende gesprekken met kunstenaars, theatermakers, maar ook met inwoners van Oostende en mensen voor wie het reguliere kunstenlandschap niet evident is. Het programma dat daaruit voortvloeit, blinkt inderdaad uit in diversiteit. Ook creatievelingen die niet in het beroepsveld verwacht worden, krijgen een stem. Ze nemen geen aparte plaats in, ze horen er gewoon bij.’

EXit: Dit resulteert in enkele heel opvallende experimenten?
Pauwels:
‘Het festival start met een duivenwedstrijd. Tachtig Oostendse duiven strijken neer met post voor TAZ. Ze brengen persoonlijke boodschappen van Oostendenaren wiens stem te weinig wordt gehoord. In Mu.ZEE loopt de tentoonstelling Museum van de Eigenzin. Een unieke overzichtstentoonstelling van kunstenaars die hun werk realiseren binnen een psychiatrische omgeving. Vanuit Londen komt Shout at Cancer, waarbij mensen, na een kankeroperatie, een koor vormen.’

 EXit: Je presenteert ook enkele nieuwe producties?
Pauwels:
‘Met Misschien Marieke schrijft Lieve Blancquaert samen met actrice Greet Jacobs haar eerste theatertekst. Dit op basis van diepgaande gesprekken met onder andere enkele Oostendse thuisloze moeders. In Soirée Émancipée, vrouwen zingen Drs. P brengen vier zangeressen/actrices, onder wie Ineke Nijssen en Maaike Cafmeyer, het werk van deze in 2015 overleden dichter, cabaretier en liedjesbricoleur opnieuw tot leven. Drs. P leverde de meest spitsvondige bijdrage tot de absurdistische Nederlandstalige liederen. Dat onder leiding van Jean Blaute en Jan De Smet.’

EXit: Je brengt ook een eerbetoon aan de te vroeg overleden theatermaker Eric De Volder?
Pauwels:
IN STUKKEN is een voorstelling met een heel diverse groep tien- tot twaalfjarigen uit Oostende die, onder begeleiding van Ineke Nijssen en Hendrik Van Doorn, het werk van De Volder exploreren. Ze destilleren uit zijn rijke oeuvre een nieuwe tekst die de relatie tussen ouders en kinderen centraal zet. Ze doen dat in zijn heel typische stijl: op groteske wijze en met opvallende belichting en maquillage. Op die manier wordt De Volders rijke nalatenschap ook doorgegeven aan de jongste generatie.’

 EXit: Er zijn heel wat ‘oude bekenden’ op het festival te zien?
Dirk Pauwels:
‘Ook daarin zit die diversiteit. In mijn lange theaterleven zijn veel ‘artistieke vrienden’ van grote betekenis geweest. Ik nodig ze niet uit, uit nostalgie, maar wel omdat hun werk na al die jaren niets aan belang heeft ingeboet. Ik verwelkom graag onder meer Peter Van den Eede, Josse De Pauw, Arne Sierens, Lisbeth Gruwez, Jan Decorte, Miet Warlop, Ad Cominotto en Daan Vandewalle. Topacteur Tom Jansen gaat in De herder en de garagist aan de slag met een ijzersterke tekst van Elvis Peeters.’ (SD)

 

_____

 

http://www.taz.be

 

In volle zomer, een volle EXit

EXit 272, het augustusnummer, ligt nu al op de vertrouwde plekken. Op de cover, andermaal een schitterende Marec die ‘Benenwerk’ vereeuwigt. Voorts: Moods! trekt alle registers open, Damme viert 150 jaar legende van Uilenspiegel, Maud Bekaert start Atelier Wolk, Stefanie Troffaes over de kunst van de traverso, veel Theater Aan Zee en een gids voor MAfestival. Grijp’em.

Springlevend circus op terreinen Grootseminarie

Foto Yvan Van De Cappelle

 

Drie dagen lang zullen de koeien en enkele brevierende seminaristen van het Grootseminarie elders onderdak moeten vinden. Immers, van vrijdag 21 tot en met zondag 23 juli, wordt dit unieke plekje natuur in de binnenstad het decor van Cirque Plus, het jaarlijkse, druk bezochte circusfestival van Brugge Plus. Zoals steeds zijn de honderd-en-één activiteiten gratis, met uitzondering van de warm aanbevolen voorstelling van Circus Ronaldo: Fidelis Fortibus.    

Uitschieter in deze editie is de veel geprezen tentvoorstelling van Circus Ronaldo, drie avondvoorstellingen voor een publiek van twaalf-plus. Deze solo wordt gespeeld door Danny Ronaldo zelf (‘Dappere Danny’) en heeft als thema ‘de oude trouw en de bijna absurde verbondenheid die de oude circusfamilies zo’n mystieke melancholie geven’. De titel betekent ‘trouw aan de dapperen’ en verwijst naar de oude nomadische circussen die trouw blijven aan hun traditie. Wat Danny Ronaldo met Fidelis Fortibus ‘ten tonele’ brengt is springlevend circus, geestig en vol emoties.

Topper twee, met stip aangeduid, is het programma ‘Black Coffee’ van de Mechelse circusschool Circolito, gemaakt in samenwerking met Circus Ronaldo. De groep artiesten toont zijn beste truken en technieken, terwijl het publiek in de tent een drankje krijgt toebedeeld.

Gratis, maar op voorhand reserveren, doe je voor Circo Ripopolo (beperkt aantal plaatsen!) Een clown komt na twintig jaar ‘als duo’ plots alleen te staan. Als achterblijver moet hij al zijn creativiteit boven halen, want the show must go on.

Koordlopen met Woesh

Uitkijken doen we ook naar de experimentele voorstelling van het Brugse circusgezelschap Woesh: Pechstrook. Speciaal voor deze voorstelling brachten ze Brugse jongeren en volwassenen samen om te leren koordlopen. Voorts nodigden ze asielzoekers én Bruggelingen uit om een circusvoorstelling te maken rond het thema ‘grens’.

Behalve deze drie producties zijn er nog vijftien voorstellingen gepland, zowel van Belgische als van buitenlandse makelij.

Must in het zomeraanbod

Het gratis driedaagse circusfestival met (inter)nationale circusartiesten is een must in het Brugse zomeraanbod. Ook dit jaar zijn jong en oud opnieuw welkom op deze unieke locatie voor heel wat circusspektakel. Aan de inhoud van dit festival wordt niet gesleuteld: humor, acrobatie, een vleugje emotie, een gezellig zomerterras en heel veel sfeer zorgen voor de succesformule die Cirque Plus al 11 jaar is. (LF)

Praktisch: kom best met de fiets, ingang via de Peterseliestraat. De tuin gaat open om 13.30 uur, de voorstellingen lopen tot 20.30 uur. Data: 21, 22 en 23 juli.

 

 

 

 

 

Nieuw festival Bomboclat zorgt voor leven op Zeebrugs strand

Foto EDM

 

Tropical beats on the beach

Zeebrugge verwelkomt op vrijdag 21, zaterdag 22 en zondag 23 juli op zijn strand een gloednieuw muziek/familiefestival. Bomboclat slaat een brug tussen dancehall, afrobeat en reggae en mikt op 2.500 bezoekers per dag. ‘Wij focussen ons op tropical muziek met een sterk accent op Caraïbische en Afrikaanse hedendaagse dansmuziek’, zegt organisator Wannes Loosveldt.

Wannes Loosveldt: ‘Mijn broer Bram en ik zijn al jaren actief in de festivalwereld. Wat begon als een vrijetijdsbesteding op lokaal vlak werd later onze vakantiejob en nog later onze vaste job. Tot voor kort was Bram actief bij Gent Jazz Festival en Jazz Middelheim, ikzelf was actief op Tomorrowland. Hoewel we elk in zeer interessante teams werkten en veel konden bijleren, bleef de jeugddroom bestaan om een eigen festival op te richten.’

EXit: Waarom Bomboclat Festival?

Loosveldt: ‘We voelen al lang dat er in het Belgische festivallandschap nood is aan een festival dat zich specifiek richt op tropical music. Vanuit mijn achtergrond als lid van deejay collectief Team DAMP kan ik terugvallen op een netwerk dat dit verhaal kan ondersteunen. We hadden het gevoel dat de puzzelstukjes allemaal op zijn plaats terechtkwamen en dus hebben we ons op dit project gesmeten.’

EXit: De muziekgenres zijn onder meer dancehall, afrobeat, reggae… Is het een uniek festival voor België?

Loosveldt: ‘Uniek zijn als festival gaat verder dan muziek alleen. Maar wat muziek betreft zijn we toch redelijk uniek. Je zou ons op een bepaald vlak kunnen spiegelen aan Reggae Geel, maar zij zijn een pure sang Reggae Festival dat zich richt op alle facetten van reggae. Je zou ons kunnen vergelijken met een Couleur Café wat muziek betreft, maar zij gaan dan weer veel breder. Wij focussen ons echt op tropical muziek met een sterk accent op Caraïbische en Afrikaanse hedendaagse dansmuziek.’
‘Daarnaast onderscheiden we ons van andere festivals door te kiezen voor een locatie op het strand. Ook onze vrienden van WeCanDance hebben deze keuze gemaakt. Het is geen cadeautje voor je productie. Er is zand, er staat meestal wind. Maar het loont de moeite, denk aan de zonsondergangen, het gevoel, de beleving…’

‘Tot slot, en dit is voor mij misschien het belangrijkste, we zetten in op diversiteit op elk niveau. We werken met muziekgenres waarvan de grondslagen grotendeels aan Afrikaanse volken te danken zijn. We vinden het enorm belangrijk om deze culturen, en de verscheidenheid aan culturen in het algemeen, op elk niveau in het festival te betrekken en een platform te bieden. Niet enkel op het podium, waar topartiesten uit verschillende samenlevingen een kans krijgen, maar ook in de teams, achter de schermen, in het assortiment van restaurants op het festival, enz. Onze persverantwoordelijke Dalilla Hermans bracht onlangs een boek uit “Brief aan Cooper en de wereld” waarin ze haar zoon verteld over haar ervaring als Rwandese vrouw in België. Dalilla komt heel vaak op tegen discriminatie en het nog steeds aanwezige racisme. We proberen meer te zijn dan enkel een leuke boel, we proberen een maatschappij te vormen. Een maatschappij waar iedereen zijn plaatsje heeft, waar onze gelijkenissen als mens centraal staan en onze verschillen ons sieren.’

EXit: Wie draagt het festival?

Loosveldt: ‘Het festival wordt gedragen door VZW DAMP OORD. Met de vzw zijn we bedenker van het festival. Voor de uitwerking van de productie en financiëring hebben we een sterk team samen gesteld. We kunnen rekenen op connecties die we opdeden toen we in de voorbije jaren overal in België onze jobs deden. Maar wie het festival echt draagt? Dat zijn de bezoekers, het evenement zal staan en vallen met hun aanwezigheid.’ (ADC)

http://www.bomboclat.be

De toppers van Bomboclat

 Wannes Loosveldt: ‘Op vrijdag 21 juli zijn dat Konshens, de nummer 1 van de Jamaicaanse Dancehall; Stonebwoy, de nummer 1 van de Ghanese Afro en Assassin aka Agent Sasco, die onlangs een puur Reggae album uitbracht, maar eerder ook gastbijdragen mocht leveren voor Kanye West en Kendrick Lamar.’
‘Op zaterdag 22 juli is het zeker uitkijken naar Charly Black die met zijn hit Party Animal meer dan 300 miljoen streams verzamelde op de bekendste online platformen, en natuurlijk staan alle ogen gericht op de Congolese superster Fally Ipupa die met zijn volledige band en dansers afzakt naar Bomboclat na zijn passage op 22 juni in Parijs.’
‘Op zondag 23 juli gaan we dan vooral genieten van Etana, dé godin van hedendaagse reggae. Tot slot is er Anthony B die het festival afsluit. Dit is een persoonlijke favoriet. Anthony B was in mijn jonge jaren toonaangevende reggae ster en blijft nog steeds overeind bij de jongere generaties. De man is heeft een ontembare energie op het podium!’ (ADC)

 

Onrust in Brugge

Foto EDM

 In het Biekorf Cultuurcafé in de Naaldenstraat loopt van woensdag 19 juli tot 1 september een tentoonstelling met het werk van de Brugse schilder Jan Devisscher (°1959). Titel van de tentoonstelling is ‘Onrust Brugge’.

Jan Devisscher: “Mijn atelier, het leven in de bubbel. Werken met verf, borstels en doeken. Er is muziek, veel muziek, steeds muziek. In de bubbel heerst het onvoorspelbaar creatief proces. De afgebakende comfortzone. Buiten de bubbel is het leven anders, het vraagt een alertheid en dit zorgt voor onrust. Maar onrust is geen onvrede, onrust houdt je wakker. Het prikkelt, het inspireert en zo kan ik weer naar mijn atelier, verder werken aan het onvoorspelbare creatief proces.”

Info: www.devisscherjanpaintings.com

%d bloggers liken dit: