Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: juli 2013

The Spectors op Vama Veche

Vama Veche

Foto Arthur Joos

 

Een minifestival binnen het grote festival: dat is Vama Veche van Het Entrepot dat loopt t.e.m. zaterdag 3 augustus en een gevarieerd (muziek)programma brengt. Veel goede muziek in het Astridpark telkens vanaf 14.00 uur met onder meer Helder, Astronaute, Faces On TV, Soviet Grass, Low Vertical, Saimn-I, Protection Patrol Pinkerton en nog zoveel meer. Een van dé bands die we op Vama Veche (en ook daarna) met aandacht moeten volgen, is The Spectors op donderdag 1 augustus om 15.00 uur een relatief nieuwe band aan het Brugse popfirmament van Marieke Hutsebaut, Maxiem Charlier, Hannah Vandenbussche, Bart Baele en Stefanie Mannaerts.

Marieke Hutsebaut: ‘Vorige zomer ben ik begonnen met nummers te schrijven en samen met mijn ex-lief had ik een song online gezet. Daarop hebben we ontzettend goede reacties gekregen. Ik merkte ook wel dat nummers schrijven iets was dat ik graag deed en wil blijven doen. In februari van dit jaar heb ik een band samengesteld en zijn we ‘officieel’ The Spectors geworden.’

EXit: De groepsnaam hebben jullie ontleend aan de excentrieke producer Phil Spector. Is hij iemand naar wie jullie opkijken?

Hutsebaut: ‘Absoluut, hij heeft – om het licht uit te drukken – wel een paar ‘stoute’ zaken uitgehaald waardoor hij nu in de gevangenis zit, maar het is wel een mens waar je op muzikaal vlak niet naast kunt kijken. Zijn ‘girl groups’ uit de sixties en zijn wall of sound vormen een grote invloed op onze muziek.’

EXit: Jullie muziek klinkt dromerig…

Hutsebaut: ‘Het was niet de bedoeling om een bepaalde richting uit te gaan, maar onze sound is geëvolueerd naar ‘shoegazers-dreampop’. We zijn beïnvloed door bands als The Jesus And Mary Chain en Brian Jonestown Massacre en die invloeden voegen we toe aan onze catchy sound. Bij de tweede zanglijn wordt een octaaf hoger gezongen en dat geeft een heel dromerig effect aan onze songs. We krijgen vaak te horen dat we niet-Belgisch klinken. Dat vind ik alvast een compliment.’

EXit: Ondanks jullie pril bestaan, hebben jullie zich al laten gelden in muziekwedstrijden…

Hutsebaut: ‘Ja, we hebben het rockconcours ‘Verse vis’ in Leffinge gewonnen waardoor wij op zaterdag 14 september op Leffingeleuren mogen spelen. We kijken er al naar uit om op hetzelfde podium te staan als The Horrors, Steak Number Eight en A Place To Bury Strangers. Ook tijdens CommaRocks in april laatstleden speelden we in de kijker wat resulteerde in een optreden op Burgrock.’

EXit: Kunnen jullie teren op ervaring om de angst voor het grote podium te verdringen?

Hutsebaut: ‘We zijn weliswaar maar pas bezig sinds begin dit jaar, maar bijna alle leden van The Spectors spelen ook nog in andere groepen: Maxiem in Vincent&Jules, Hannah in MONAMI en Bart bij Speedozer.’

EXit: Het komt niet zo vaak voor in bands, maar met Stefanie hebben jullie girl power achter het drumstel zitten.

Hutsebaut: ‘Ja, en Stefanie is een hele goede drumster. Alle leden zijn goede vrienden van me. We zitten met drie vrouwen in de band, al was dat niet zo specifiek bedoeld. Met Bart en Maxiem kunnen we het evenwicht tussen de sexen goed bewaren.’ (ADC)

Info: http://www.hetentrepot.be

Oostende tien dagen lang theaterhoofdstad

foto TAZ

‘Een editie om in te lijsten’

Wat in 1997 klein en bescheiden werd opgestart, een theaterfestivalletje in Oostende, is anno 2013 met Theater Aan Zee uitgegroeid tot een van de toppers van de zomeragenda. Augustus aan zee is natuurlijk dreamtime en het festival deint gezwind mee op de vakantiegolven. De ingrediënten zijn vertrouwd: heel veel theater, een vrijgeleide voor jonge muzikanten, confrontaties met literair Vlaanderen (en verder), kortfilms en talloos veel meer. De sturende hand is dit jaar die van theatergroep De Roovers.

Dit jaar heeft Oostende er een troef bij: Cultuurcentrum De Grote Post, het professionele kunstenpodium waar Oostende zo lang heeft moeten op wachten. Toch blijven De Roovers met hun theaterprogrammering beroep doen op locaties verspreid in de stad en vaak synoniem van onbekend. Het zijn deze verborgen speelplekken en ingepalmde ruimtes die de charme van TAZ mee uitmaken.

Wie grasduint in de lijvige brochure (ontwerp Kaat Flamey) wordt overstelpt met aanbod allerlei. Theater tekent hier voor meer dan 50 voorstellingen, waaronder het succesvolle ‘Qui a peur de Regina Louf’ van het Brugse kunstencentrum De Werf en het meeslepende en geprezen ‘An Old Monk’ van Josse De Pauw & Kris Defoort.

Sympathiek en welluidend is het hoofdstuk Muziek, dit jaar toevertrouwd aan zes jonge muziekgroepjes die elk gedurende vier dagen gekke dingen mogen doen. Tussen het jong geweld ook aandacht voor gevestigde namen als Frank Vander Linden, Stijn Meuris en de sterpianiste Claire Chevalier die stemmenman Tibo Vandenborre meebrengt.

Literatuur op TAZ is een luik waar menige stad in Vlaanderen jaloers naar kijkt. De formule is eenvoudig: auteur vertelt op een ochtendlijk uur (10.30) over leven & werk, waarna Bernard Dewulf met column en Jelle Vasterhaeghe met muziek afronden. Opvallende namen zijn Walter Van Den Broeck, Stefan Brijs, Aidan Chambers (!), Peter Terrin, Peter Verhelst.

Uiteraard biedt TAZ nog veel meer, gaande van ‘Helden aan Zee’ (jonge kunstenaars krijgen platform) over ‘Kortfilms op TAZ’ tot ‘In de Rand’-activiteiten. De stuurhut van waaruit het allemaal gebeurt is het gezellige Leopoldpark tegenover De Grote Post. (LF)

Alle info (en tickets) op www.theateraanzee.be of via In & Uit Brugge (Zand). Tel. 059-33 90 00

 

 

SHOKUZAI in Lumière: schuld en veel boete

SHOKUZAI Kyoko KOIZUMI from the Scene of Chapter1
Veel hedendaagse bekende regisseurs hebben tijdens hun loopbaan wel eens een productie voor televisie tot stand gebracht; hetzij als een beginnersoefening of als tussendoortje. Ook Kiyoshi Kurosawa vond via de televisie ingang in de filmbusiness, maar hij heeft het medium sindsdien nooit echt de rug toegekeerd. Afgezien van zijn pink films; een categorie van Japanse films van uiteenlopende genres voor volwassenen – vaak verkeerdelijk als zuiver softpornografisch begrepen – en experimentele kortfilms werkte hij al zijn ideeën uit met het kleine scherm in het achterhoofd. Vele daarvan, zoals bv. zijn psychodrama Seance (2000), worden zelfs tot zijn beste werken gerekend.
Met Shokuzai koos de Japanse regisseur Kiyoshi Kurosawa voor een vijfdelige tv-reeks die het hele gamma van genres en verteltonen die hij meester is aan bod laat komen. Gebaseerd op de gelijknamige roman van misdaadschrijfster Kanae Minato, draait de plot rond schuld en boetedoening (‘shokuzai’), een thema dat een belangrijke plaats inneemt in de Japanse cultuur.
In een vijftien minuten durende proloog krijgt de kijker te zien hoe de 9-jarige Emili op de speelplaats van haar school voor de ogen van vier vriendinnen door een vreemde man wordt meegevraagd naar de turnzaal, waar ze even later haar levensloze lichaam terugvinden. Hoewel ze het gezicht van de man hadden gezien,  konden de vier het bij hun verhoor niet beschrijven. Na zes maanden blijft de zaak onopgelost. De moeder van Emili, Asako, roept de meisjes samen en laat hen beloven om de moordenaar te vinden, zoniet zullen ze op gepaste wijze boete doen voor hun fatale nalatigheid. Wat volgt zijn vier episodes die duidelijk maken hoe, vijftien jaar later, de dood van Emili de verdere levensloop van Sae, Maki, Akiko en Yuka lijkt te hebben uitgestippeld. Zo maakt Sae ongewild deel uit van de vreemde fantasie van haar kersverse man; verwerd Maki tot een onbenaderbare lerares die met alle mogelijke middelen wil verhinderen dat zich ooit nog een gelijkaardig ongeluk voordoet. Akiko werd door iedereen – zelfs door haar ouders – ‘een beer’, dom en lelijk genoemd, en wil haar nicht tegen haar pedofiele broer beschermen maar vindt ondanks haar goede bedoelingen geen verlossing. Slechts Yuka lijkt zich als enige te kunnen verzetten tegen de belofte…  Aan het eind van elk hoofdstuk kruist de moeder als wraakengel opnieuw hun pad. In een vijfde en laatste episode brengt de informatie die Asako kreeg van een van de vriendinnen haar terug bij een lang bewaard geheim, wat meteen een heel andere kijk op ‘boetedoening’ oplevert.

Met ingetogen empathie neemt Kurosawa een kijkje in de diepten van de menselijke ziel, waarbij hij toont dat zelfs achter de meest verwerpelijke daad een begrijpelijke menselijke behoefte schuilt. De combinatie van Koizumi’s (Asako) acteerspel en Kurosawa’s vorm- en mysteriegerichte regie doen de duur van de film vergeten.

MICHIEL DEMYLLE

Shokuzai speelt in Lumière op zaterdag 3.8, zondag 4.8, zaterdag 10.8, zondag 11.8 en zondag 18.8

 

 

Stadsfestival Klinkers van 26 juli tot en met 10 augustus

thof_van_commerce

tHof van Commerce

Klinkeren in de Brugse zomer

Het zal misschien de laatste editie van Klinkers zijn in deze vorm, maar ook deze keer worden alle registers opengetrokken voor een zomers cultureel aanbod.  Van vrijdag 26 juli tot en met zaterdag 10 augustus krijgt bezoeker/toerist een mooie mix van muziek, humor, film en ander fraais. Een overzicht.

Burgconcerten

Het goede Klinkersleven neemt een aanvang op vrijdag 26 juli op de Burg met een concert van de Belgische Douglas Firs (check het debuutalbum ‘Shimmer & Glow’) en de Engelsman Billy Bragg (en band) die tijdens zijn optreden nog steeds het evenwicht bewaart tussen protestsongs en romantische ballads. Een dag later (27 juli) zorgt The Souljazz Orchestra voor een explosie van soul, jazz, afro, latin en dub, ideaal om het podium op te warmen voor de Izegemse rappers van ’t Hof Van Commerce. Het weekend daarop (vrijdag 2 augustus) nog een Orchestra, maar dan die van Submotion, goed voor een portie live elektronica. The Brandt Brauer Frick Ensemble sluiten de avond af door technogeluiden uit hun klassieke instrumenten te persen. Op zaterdag 3 augustus nog meer fraais op het Burgpodium met Flying Horseman (de groep van Bert Dockx) en Wovenhand (de groep van David Eugene Edwards – 16 Horsepower).

Klinkers Intiem

Verrassende concerten vallen te beleven op het Gruuthuseplein. Op woensdag 31 juli zorgt Isabel Cuca Roseta uit Portugal voor heerlijke fado, 24 uur later zal singersongwriter Tom McRae met zijn melancholische stem iedereen zijn keel dichtsnoeren. ‘Sferische fluisterelektronica met een ultrahoge kippenvelfactor’ komt van MÚM (uit Ijsland) op dinsdag 6 augustus; een dag later laat Accademia del Piacere volksmuziek en klassieke muziek innig met elkaar verstrengelen. Compania Flamenca Maria Juncal tekent op donderdag 8 augustus voor hedendaagse flamencodans van topkwaliteit. Maria brengt de virtuoze gastdanser Alfonso Losa mee.

Klinkers Comedy

Binnen Klinkers is er altijd plaats voor een streepje humor. Op vrijdag 2 augustus proberen Han Solo en William Boeva iedereen in de Biekorf aan het lachen te krijgen. Bruggeling David Galle – in 2009 winnaar van de Comedy Casino Cup op Canvas – behoort stilaan tot een vast ingrediënt van Klinkers Comedy. Vorig jaar nog presenteerde hij zijn debuutshow ‘D’, nu legt hij in de Stadsschouwburg uit hoe te ‘Overleven in de chaos’.

Openluchtbioscoop

Niet alleen Zeebrugge fungeert elke zomer als openluchtbioscoop, ook het Astridpark vormt jaarlijks de uitgelezen locatie voor film in the open air. Op maandag 29 juli (om 22.00 uur) speelt de film Van de kat geen kwaad (2010) van regisseur Jean-Loup Felicioli. De dag nadien staan de lotgevallen van Monsieur Hulot centraal in de prent Playtime (°1967) van Jacques Tati. Breng dat dekentje maar mee naar den Botanieken Hof!

Klinkers for Kids

Na de openluchtfilms en Vama Veche wordt het Astridpark nog eens opengesteld voor een onderdeel van Klinkers, meer bepaald voor Klinkers for Kids op zondag 4 augustus vanaf 13.00 uur. Brugge Plus staat in voor een geestige familiedag met echte muziek voor echte kinderen, diverse workshops, circusvoorstellingen en een openluchtbal. Strekken die nu nog te korte beentjes!

Klinkende Kroegen

Op en rond 7 stemmige cafélocaties spelen verschillende bands hun beste repertoire. Hierbij een overzicht van deze muzikale driedaagse:

          woensdag 7 augustus

LITTLE ROMAN & THE DIRTY CATS  in Charlie Rockets (Hoogstraat )
TRIO BOMBELINI • DOUBLE BLUE & FRIENDS in Wijnbar Est (Vismarkt )
RAFFA & LIZE ACCOE • dj MADFINGAZ  in The Vintage (Westmeers)
SWEET TALK in Nocturne (Wollestraat )
MUSIC TOWN BAND in ’t RISICO (Jeruzalemstraat)
CAJUN MOON in ’t Silversant (Zilverpand ) 

          donderdag 8 augustus

RITMO LATINO in Joey’s Café ( Zilverpand)
SOFIE DOBERMANN in Café Vlissinghe (Blekersstraat) 
PURKWAPA in Patio & Vino Vino (Grauwwerkersstraat)
ANUS DE BAND • THE DISCOSLUTS in ’t Hof van Beroep (Langestraat)
BLUES IN BRUGES BAND in L’Estaminet (Park)
THE MOUSE in Café Rose Red (Cordoeaniersstraat)
BARABAS in Druid’s Cellar (Sint-Amandsstraat)

           vrijdag 9 augustus

ROBERT ABIGAIL in De Vuurmolen (Kraanplein)
CHAMAQUIANDO in La Buena Vista (Sint-Clarastraat)
SOVIET GRASS • CAJUN MOON • dj DELICIAZ in Entrenous/Bauhaus (Langestraat)
THE FOUR UNUSUAL SUSPECTS in Belleman Pub (Jozef Suvéestraat)
LONG TALL DANNY in Het Visioen (Katelijnestraat)
EDJE SKA & THE PILCHARDS in Cafés Eiermarkt
BALANÇO BRASIL & QUENTE! In The Top (Sint-Salvatorkerklaan)

Benenwerk

Een cliché als geen ander, maar het klopt als een bus: de afsluiter van Klinkers heet sinds jaar en dag Benenwerk ‘Ballroom Brugeoise’ en dit luik binnen het stadsfestival staat bekend als ‘dansen op de grootste dansvloer van Vlaanderen’. Verschillende podia, verspreid over de binnenstad, vormen het ideale decor om het lijf te bewegen op de muziek van onder meer

Mr. Scruff, Coely, Lefties Soul Connection, Septeto Nabori, Antonio Sorgentone & His Night Clubbers, Tango 02, Ballroom Orchestra, Silent Disco en Blades On Vinyl. (ANTOINE DE CLERCK)

 Info: www.klinkers-brugge.be

 

 

Straffe muzikale zussen in Vrijstaat O.

Lili Grace_2

 

Zoals al geprezen in de “papieren” EXit van augustus, schreef Vrijstaat O. voor de zomermaanden een gevarieerd programmaboek waarin de meerwaardezoeker, elk naar eigen smaak, zonder moeite enkele boeiende pagina’s cultuurbeleving moet kunnen vinden. Het hoofdstuk met als titel “Belgium 12 Points”, verwent 7 vrijdagen lang zowel jonge, beloftevolle Belgische groepen als publiek: de muzikanten krijgen een podium om al dan niet stormenderhand in te nemen, de bezoekers kunnen met dat nieuwe talent van eigen bodem geheel kosteloze kennismaken. 

Na The Isle of Man (05.07), Equinox, the Peacekeeper (12.07) en Martine de Kok & band (19.07), is het op 26 juli de beurt aan Lili Grace: twee zussen voor wie cello, toetsen en enige elektronica volstaan om in muzikale termen te vertalen wat zij wensen over te brengen. En dat heeft al wat indruk gemaakt: een finaleplaats in Humo’s Rock Rally (2012) en support act van Anton Walgrave in de AB… (PJG)
Praktisch:  vrijdag 26 juli om 21.30 uur – info op www.vrijstaat-o.be

 

 

Muziekfans verwend op MAfestival (2-11 augustus)

foto Tomas B.

Tomas Bisschop (foto Stijn Vos)

 

Tomas Bisschop: ‘Wij breken een lans voor de artiesten van de toekomst’

In 2008 erfde het (toen nog) jonge duo Tomas Bisschop en Hendrik Storme het Brugse  Oude Muziek-festival Musica Antiqua. Ze kregen de organisatie uit handen van de Brugse familie Dewitte die in de voorgaande tientallen jaren dit festival op de internationale kaart hadden gezet. De kop boven een toenmalig EXit-interview luidde: ‘De vraag is of iedereen onze vernieuwende ideeën zal smaken’.  Die vraag is inmiddels volmondig ja beantwoord. Er wacht u een feesteditie.

EXit: Oude muziek op oude instrumenten, blijft dat de focus van dit festival?

Tomas Bisschop: ‘We zijn natuurlijk niet alleen (meer) bezig met oude muziek in een zo correct mogelijke context, dat thema hebben wij al lang opengetrokken. ‘Feest’ omwille van het 50 jaar bestaan is het hoofdthema, maar wij smeren dat uit over diverse historische periode, van oude tot hedendaagse muziek.  De context is altijd: wat kan deze muziek ons vandaag nog vertellen? Dat is een belangrijkere vraag dan ‘hoe zou het toen geklonken hebben?’. Historische uitvoeringspraktijk is best een boeiend onderwerp, MAfestival heeft daarin een voortrekkersrol gespeeld, maar die rol is nu gespeeld, want die muziekpraktijk is ingeburgerd in de concertpraktijk.’

EXit: Hoe kijkt het traditionele MAfestivalpubliek naar jullie vernieuwingsdrang?

Bisschop:  ‘Een brede kijk op het repertoire biedt altijd een meerwaarde voor ons publiek. En deze editie zal nog meer verrassen door zowel de keuze van het thema (‘Celebrate this festival’) als door de hoge kwaliteit. Enkele gevestigde waarden zijn present – René Jacobs, Hervé Niquet, Il Gardellino– aangevuld met namen uit de nieuwste generatie waar wij in geloven en dat zijn toch de artiesten van de toekomst. Ons trouwe publiek volgt ons daarin, hoewel dat publiek zelf zeer divers is. Sommigen zweren bij een traditionele H-Moll Messe van Bach, anderen kiezen voor flamenco, dans en jazz dat ook op de affiche staat. En, niet vergeten, er is ook een publiek dat mixt.’

EXit: Er wordt aardig wat gemixt op dit festival.

Bisschop:  ‘Er zijn nu eenmaal veel hedendaagse muzikanten die oude muziek als inspiratiebron hebben en daaruit ontstaan vaak cross-overs of vermenging van stijlen. Ik hou van dat brede tintje. Als een gambaconsort samengaat met een jazztrio (LF. Sit fast and fear not, 9.8)  en Purcell combineert met eigen improvisaties, dan interesseert mij dat.  Dat is een van de redenen waarom ik zelf contact heb gelegd met zowel Cactus als De Werf om een samenwerking op  touw te zetten. Uiteraard leent niet elk concert zich hiervoor, maar het publiek zal geregeld verrast worden. Ik wil hierin nog veel verder gaan, want er kunnen geweldige formules uitgewerkt worden,  maar momenteel zijn we daarvoor budgettair te beperkt.’

EXit: Komen de grote namen nog steeds gezwind naar het MAfestival?

Bisschop: ‘Ze doen dat zeker, maar onderhandelingen daarover worden altijd op het scherp van de snede gevoerd, dat is de regel nu. Ook de grote festivals discussiëren over elke euro. Anderzijds ervaren wij dat de uitstraling van dit festival nog steeds zeer groot is. Veel grote namen willen hier staan. En de nieuwe invulling van het programma draagt hun appreciatie weg. Binnen het Europese palet van de Oude Muziek-festivals behoren wij tot de voortrekkers, onder meer door de gedurfde combinaties die wij programmeren. Er wordt gekeken naar Brugge en dat sterkt ons in de overtuiging hiermee door te gaan.’

EXit: Hoe spannend is deze affiche?

Bisschop: ‘Het is een zeer ambitieus programma dat exclusief opent met de Händel-opera  Orlando, die reeds in De Munt te zien was, een prestigieuze start die mee mogelijk is gemaakt door een extra-subsidie van de Stad. De rode draad doorheen deze affiche is dat we traditie en een frisse wind combineren. Zo staan B’Rock  en René Jacobs samen op het podium, vader en zoon Suzuki in één recital, Il Gardellino met tien laureaten van ons concours.  Dat zijn stuk voor stuk unieke projecten.’ (LF)

Het volledige interview met Tomas bisschop leest u in EXit 224, het augustusnummer

Alle info op http://www.mafestival.be

‘Het klavecimbel van Ligeti’. 50 jaar Oude Muziek in expo en in boekvorm

foto Sophie Taes

Auteur Sophie Taes met eerste exemplaar

Een bijzondere verjaardag verdient een bijzondere viering. En omdat het MAfestival met zijn 50 jaar bovendien niet bepaald piepjong meer is, misstaat een terugblik niet. De combinatie van deze twee elementen resulteerde in een tentoonstelling en een publicatie naar aanleiding van en over een halve eeuw Oude Muziek in Brugge.

Om dit te realiseren, nam Thomas Bisschop contact op met musicologe Sofie Taes. Met haar specialisatie in Oude Muziek en karrenvracht aan ervaring door haar werk als freelance-tekstschrijver bij tal van festivals en huizen zoals B’Rock en het Klarafestival, was ze de geknipte vrouw. Bovendien is Taes actief bij Anima Eterna en bijgevolg kent ze de Brugse context.

Maar zelfs voor iemand met haar achtergrond was de opgave om een publicatie rond 50 jaar MAfestival te verzorgen niet evident. ‘Het is nog maar een dik jaar geleden dat de vraag mij werd gesteld; ik wist uiteraard op voorhand dat het een gigantische taak zou worden, maar anderzijds een taak die je onmogelijk kunt laten liggen. Zoiets is een opportunity of a lifetime’. Taes heeft die uitdaging voor haarzelf nog wat vergroot door er zich niet gemakkelijk vanaf te maken. Voor het schrijven van het boek heeft de musicologe zich niet enkel gebaseerd op een 13-tal interviews met mensen uit de sector maar is ze ook gaan graven in het omvangrijke archief van het MAfestival en de familie Dewitte (Robrecht Dewitte was de stichter van het toenmalige Festival Oude Muziek, AJ). Desondanks mondde dit werk niet uit in een duffe wetenschappelijke studie maar wel in een zeer breed toegankelijk overzichtswerk. ‘Ik denk dat zelfs Thomas Bisschop wat verrast was toen hij het eindresultaat doornam. Het boek leest immers als een historische roman. Zo heb ik het ook opgevat: de geschiedenis van het MAfestival gewoon als een leuk verteld verhaal. Wat uiteraard ook helpt is dat het werk rijkelijk geïllustreerd is met divers beeldmateriaal’.

Dat beeldmateriaal is ook deels voorwerp van de tentoonstelling. In het Stadsarchief, samen met het MAfestival mede-initiatiefnemer van de expo, zullen verder onder andere brieven van reuzen als Sigiswald Kuijken en Gustav Leonhardt, persrecensies en programmaboeken van vroegere festivals, maar evenzeer ook audiovisueel materiaal te zien zijn. Tot slot, moest u zich afvragen waarom zowel boek als expo de titel “Het klavecimbel van Ligeti” dragen: op de tentoonstelling zal er ook een iconisch instrument, een klavecimbel, staan. De link met Ligeti moet u echter ter plaatse ontdekken. (ALEXANDER JOCQUE)

Info

De tentoonstelling Het klavecimbel van Ligeti. 50 jaar oude muziek in Vlaanderen, van Musica Antiqua tot MA loopt van 19 juli tot 11 augustus.
Stadsarchief Brugge, Burg 11a, gratis toegang

De zomerEXit in de rekken

323736_cover_exit_224

EXit gaat niet met vakantie, want dit weekend alweer een nieuwe editie die vooruit kijkt op de augustusmaand met heel wat moois in petto. Onder meer:

*Muziekfans verwend op MAfestival, een verjaardagseditie om in te kaderen

*Brody’s werk in Galerie Indigo in Damme

*Klinkeren in de Brugse zomer

*Vama Veche kleurt het Astridpark met sfeerfestivalletje

*Bonkende beats op het Zeebrugse strand

*De Halve Maan blijft zot van jazz

*Theater Aan Zee: Oostende tien dagen lang theaterhoofdstad

*Johan Debruyne blogt in boekvorm

*en talloos veel meer….

Voor wie van pop en rock (in zaal) houdt

P_Keirsbilck

Patrick Keirsebilck (Cactus)

 

Het voorbije Cactusfestival kijkt, met 23.000 toeschouwers, terug op een van de beste edities van de voorbije jaren. De affiche stond als een huis, de organisatie (met 500 vrijwilligers!) was rimpelloos, het zomerweer deed de rest. Bovendien kwamen politici hun steun betuigen aan de bouwplannen voor een Cactusclub op het aan het Minnewaterpark aangrenzende Kanaaleiland.

Voor wie van data houdt: Muziekcentrum Cactus en het bijbehorende festival  zorgen reeds meer dan dertig jaar voor pop- en rockvertier in deze stad. Sinds 3 november 1972, de opening van het Cactuscafé op het Sint-Amandspleintje, is een gigantische weg afgelegd: van small is beautiful (een gratis festivalletje op het pleintje voor de deur) tot de huidige affiche met Deus als afsluiter. In die tijdspanne verhuisde Cactus, meer dan haar lief was, naar diverse locaties in de binnenstad. Het meest aantrekkelijk was de periode  ‘Sint-Jacobsstraat’ , steunend op twee peilers: het Cactuscafé in wat nu De Republiek is en de Cactusclub in dezelfde straat, in een voormalige autogarage. Brugge was toen niet het Mekka van de pop, maar in de kelder van de Club meldden zich grote namen als Nick Lowe, Eliott Murphy, Steve Earle en andere Novastars.

Toch bleef de roep naar een grote(re) zaal voor pop en rock weerklinken, een ambitieus project dat in het cultuurjaar 2002  onverwacht  werd gerealiseerd met de bouw van de Magdalenazaal (MAZ) in Sint-Andries. Deze interessante locatie is echter ook de thuishaven van het Cultuurcentrum en andere spelers, waardoor de hoge bezettingsgraad vooral voor Cactus een probleem is.  Zo kunnen interessante last minute aanbiedingen niet altijd ingevuld  worden of moet worden uitgeweken naar het Concertgebouw.

Vanuit die vaststelling groeide de vraag naar een eigen huis, een clubgebouw met zelfstandige café-exploitatie en een podium voor clubconcerten, dat moest verrijzen op de gronden achter de MAZ. Het vorige stadsbestuur steunde het project  en de Vlaamse Regering parkeerde alvast een subsidie van 1,1 miljoen euro voor de bouw.  Wat daarop volgde klinkt Vlaanderen vertrouwd in de oren: buren trekken naar de Raad van State en het dossier schuift op de lange baan, opdracht volbracht. Het vorige stadsbestuur en Cactus besloten toen om het zekere voor het onzekere te nemen en kwamen uit bij de alternatieve piste Kanaaleiland,  een voorstel dat door het huidige stadsbestuur in haar recente Beleidsnota werd overgenomen.

Of de nieuwbouw Cactusclub hiermee al in de steigers staat is nog twijfelachtig, zo waarschuwt Patrick Keersebilck van Cactus: ‘Het komt het er op aan om op korte termijn concrete voortgang te maken in dit dossier. Hiervoor ligt de sleutel voor de volgende fase bij de stad. Dit is niet alleen nodig om de toegezegde subsidies definitief veilig te stellen, maar ook om de positie van Brugge als concertstad voor pop en rock naar de toekomst toe verder  te garanderen en te verbeteren’.

Volgend jaar is het bovendien hét verkiezingsjaar en de vrees is terecht dat de (geparkeerde) Vlaamse subsidie voor de Cactusclub wel eens zou kunnen verhuizen naar andere dossiers (in andere steden) die meer concreet uitgewerkt zijn. Het initiatief is nu aan het Brugse stadsbestuur dat voor een doorbraak kan zorgen in dit reeds lang aanslepend dossier.   (LF)

Wild Card voor Judith

judith beeld 1judith foto

Van 5 tot 28 juli vindt in de Schipperskapel, de nieuwe tentoonstellingsruimte langs de Komvest, een foto-tentoonstelling plaats van de Brugse fotograaf Peter De Bruyne. Daarbij nodigt De Bruyne de jonge talentvolle Brugse fotografe Judith Desmytere (studente Kunsthumaniora) uit die een selectie van haar werk mag presenteren. Het beladen thema is ‘revaliderende jongeren’.

De Bruyne motiveert zijn keuze als volgt: ‘Foto’s nemen van jonge mensen die een herstelproces meemaken kan heel delicaat zijn. Maar Judith benadert haar onderwerp met een sterke empathie, een grote betrokkenheid. Tegelijk houdt ze een respectvolle afstand tegenover die jonge mensen en hun begeleiders. De focus ligt niet op de omgeving, de manier van werken, het gebeuren. Wat je ziet zijn de ervaringen van deze jonge mensen, welke emoties ze hebben, de obstakels en de vooruitgang die ze meemaken. Dat gevoelige weet Judith heel sereen in beeld te zetten, en dat waardeer ik.’

Judith motiveert haar keuze: ‘Ik heb veel tijd doorgebracht met revalidatie. Ik ben tien keer naar het centrum Pulderbos in Zonhoven gegaan. De eerste dag zonder camera. Gewoon om het vertrouwen te wekken. Nooit heb ik me een indringer gevoeld omdat er heel veel warmte tussen opvoeders en jongeren aanwezig was.’ (LF)

Te zien van 5 tot 28 juli in de Schipperskapel: Peter De Bruyne / plus Judith Desmyttere.

 

 

 

%d bloggers liken dit: