Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: juni 2017

De Tank huist creatieve jongeren

Foto EDM

 

Jonge Brugse kunstenaars kunnen sinds kort terecht in De Tank, de nieuwe atelierwerking van Het Entrepot. Het project kwam tot stand naar aanleiding van een grootschalig onderzoek die het jongerenhuis eind vorig jaar op poten stelde. Daaruit bleek dat de nood aan betaalbare ruimte in Brugge groot is. Desondanks was Het Entrepot even van zijn sokken geblazen door de overweldigende reactie die kwam na de bekendmaking dat de oude kantoren in het voormalig Provinciaal Gouvernement op de Burg aan democratische prijzen zouden verhuurd worden als atelierruimtes.

Omdat Het Entrepot regelmatig gecontacteerd wordt door jonge makers die op zoek zijn naar werkplekruimte werd het onderzoeksproject Blauwdruk in het leven geroepen. 83% van de respondenten gaf toen aan op zoek te zijn naar een nieuwe ruimte waarbij betaalbaarheid, grootte, bereikbaarheid en sociaal contact de belangrijkste factoren bleken te zijn waarover een atelierruimte moet beschikken. Met De Tank kan Het Entrepot nu aan al die wensen tegemoetkomen.

Tijdelijk huurakkoord

Na meer dan een jaar leegstand werd het voormalige overheidsgebouw enkele maanden geleden verkocht. In afwachting van de verbouwingswerkzaamheden kon Het Entrepot onder impuls van schepen en voorzitter Franky Demon een tijdelijk huurakkoord afsluiten met de nieuwe eigenaar. Daardoor kunnen jonge Brugse artiesten de komende twee jaar aan een democratische prijs een atelier huren op de Burg. De prijzen worden berekend per vierkante meter en jongeren tot 30 jaar kunnen genieten van een voordelig tarief. Daarnaast wordt er een exporuimte voorzien die ook gehuurd kan worden, maar waar de focus voornamelijk zal liggen op beeldend werk van jonge kunstenaars.

De naam van de nieuwe atelierwerking is een verwijzing naar de TANK# series, het kunstproject van Het Entrepot waarbij jonge kunstenaars de kans krijgen om een avond naar eigen wens in te vullen. De Tank kan voor hen nu ook een plek worden waar ze hun creativiteit een vaste stek kunnen geven. (LDD)

 www.detank.be

Zomerse gesprekken over kunst als prelude op Triënnale 2018

Solar Bell

 

 

U herinnert zich Triënnale 2015 nog? De boomhutten in het Begijnhof, de immense installatie van Song Dong aan de voet van de Sint-Salvatordskathedraal, de Diamondscope op de Markt of het druk bezochte Canal Swimmer’s Club naast de Carmersbrug? Volgend jaar beleven we de tweede editie.

Heel diverse kunstenaars als Peter Van Driessche, Wesley Meuris, Roxy Pine of de vermaarde Tomás Saraceno zullen de binnenstad kunstig onveilig maken met soms bizarre en vervreemdende constructies. Een zwemplatform in de Coupure ontbreekt evenmin. In afwachting van het grote werk organiseert Triënnale Brugge deze zomer vier donderdagavonden ART TALKS in de expositiecontainer van het URB EGG-café (tussen Station en Boeveriepoort), telkens van 20 tot 21 uur.

Opener

Triënnale Brugge 2018 buigt zich met Liquid city – Vloeibare stad over de gevolgen van de veranderende intermenselijke relaties in de samenleving, geïnspireerd op een aantal ideeën van de Pools-Britse socioloog en filosoof Zygmunt Bauman. In de zomer van 2018 wordt het historische hart van Brugge dé plek voor hedendaagse ingrepen van kunstenaars en architecten die meedenken over de stad van morgen. Tijdens deze ART TALK gaat Michel Dewilde (Cultuurcentrum Brugge) in gesprek over hoe het curatorenteam deze uitdaging zal aanpakken en met Belgisch kunstenaar Renato Nicolodi over hoe hij zijn eerste ideeën zal vormgeven. (donderdag 6 juli om 20 uur)

Platform of paviljoen?

De Belgische kunstenaar Wesley Meuris is gefascineerd door ons verlangen om te ordenen, catalogiseren, rationaliseren en benoemen. In zijn ruimtelijke installaties onderzoekt hij diverse architecturale typologieën waarin die notie van controleren en beheersen vervat zit. Hij ontwikkelt een beeldend voorstel voor Triënnale Brugge 2018 en gaat tijdens deze ART TALK in gesprek met Lennaert Claeys van het Brugse Architectuuratelier Dertien12, die in 2015 samenwerkte met Atelier Bow-wow aan het project voor het zwemplatform Canal Swimmer’s club. (donderdag 27 juli om 20 uur)

Bewoners of bezoekers?

Ruimteveldwerk, opgericht in 2013, is een jong interdisciplinair collectief dat de relaties tussen de stedelijke omgeving en haar gebruikers onderzoekt. In het bijzonder zijn kwetsbaren in de publieke ruimten voor hen een aandachtspunt. Voor Triënnale Brugge 2018 gaan ze aan de slag met lokale partners en begeven ze zich op de raakvlakken tussen architectuur, stedenbouw en kunst. Tijdens deze ART TALK gaan ze aan tafel met Raakvlak (de Intergemeentelijke Dienst Archeologie van Brugge & Ommeland) en vertellen ze over hun eerste verkenningen van Brugge. (17 augustus om 20 uur)

Vrijheid en veiligheid?

Vibeke Jensen uit Noorwegen was deelnemer aan Triënnale Brugge 2015 met 1:1 Diamondscope op de Markt in het centrum van Brugge, tegenover het Belfort. Ondertussen heeft ze hard gewerkt aan de publicatie van een boek The City Between Freedom and Security: Contested Public Spaces in the 21st Century, waarbij ze tijdens deze Engelstalige ART TALK in gesprek zullen gaan met Biljana Ciric uit Servië, die co-curator was van de Ural Industrial Biennial in 2015 én met Koen Timmerman van de Preventiedienst van Brugge. (donderdag 31 augustus om 20 uur)

Solar Bell, performance van Tomás Saraceno

De visionaire kunstenaar Tomás Saraceno deelt met Solar Bell zijn dromen over de utopie van nieuw land, niet gewonnen op de zee, maar gewonnen op de zwaartekracht. Wind die energie opwekt is voor Saraceno een inspiratiebron, de vliegende stad van Italo Calvino een toekomstscenario. De Solar Bell, een indrukwekkende, vijf meter hoge tetraëder van buizen uit kunststofvezel en oprolbare zonnepanelen als zeilen, zal gedemonstreerd worden tijdens een performance de laatste weken van augustus, bij gunstige de weersomstandigheden. (gepland eind augustus, begin september). (LF)

 

 

 

‘Als theatermaker wil je uiteindelijk wel iets losmaken’

Foto EDM

 

Na Feest in ’t Park (24 juni) gaat de Brugse zomer meteen verder met Vama Veche, een oergezellig en eigenzinnig festival in de schaduw van de bomen van het Astridpark. Op het programma een mix van muziek, theater, performances, workshops en animatie voor kinderen. De Kiosk in het park is opnieuw het decor voor werk van jonge theatermakers. Bruggelingen Tim Taveirne en Loes Swaenepoel studeerden net af aan het KASK in Gent en presenteren er hun gezamenlijke afstudeerproject.

 EXit: Stil(l) is een heel intieme voorstelling?

Tim Taveirne: ‘In ons stuk gaan twee mensen op zoek naar wat hen verbindt. Hebben ze nu een liefdesrelatie? Zijn ze broer en zus? Alles blijft onuitgesproken. Ze voeren ogenschijnlijk banale gesprekken die uiteindelijk wel diep gaan. Tegelijk nemen ze ook afscheid van alles wat zich rond hen bevindt.’

 EXit: Vandaar een minimaal decor?
Taveirne:
‘We spelen het stuk inderdaad net daarom op een heel sobere manier. Op scene staan twee stoelen, twee glazen water en een laptop. De tekst primeert. We hebben ze heel trouw gevolgd, als was het een soort partituur. Ik noem Stil(l) zelf een soort van tweestemmig lied. De muzikaliteit en het ritme van de tekst zijn erg belangrijk. Stil(l) is eigenlijk een soort poëtische trip. Anderzijds zit er, misschien net door die soberheid, veel beweging in het stuk en vraagt het fysiek heel veel van ons.’

 EXit: Die soberheid maakt het wel gemakkelijk om op locatie te spelen?

Taveirne: ‘Zeker. Stil(l) is een stuk dat je overal gemakkelijk kunt inpassen. Ik ben eigenlijk heel benieuwd naar hoe het stuk buiten in de Kiosk op Vama Veche zal staan. Deze zomer spelen we het ook tijdens Theater Aan Zee in een serre. Dat we buiten de klassieke theaterzaal gaan, maakt het extra spannend.’

EXit: Je staat op scene, maar schreef ook de tekst?

Taveirne: ‘De opleiding die Loes Swaenepoel en ik net achter de rug hebben, is de masteropleiding drama. Dat is geen pure spelopleiding, maar wel één die uitgaat van de acteur die mee creëert. Schrijven is echt mijn ding en vooral de combinatie met zelf spelen, vind ik heel fijn. Ik voel mij als maker totaal niet gedwongen om te kiezen.’

 EXit: Waar vond je inspiratie?

Taveirne: ‘Ik ben vertrokken vanuit Levels of Life van de Engelse schrijver Julian Barnes. Hij schreef het boek nadat zijn vrouw stierf aan een hersentumor. Als iemand sterft of verdwijnt, dan verandert de wereld onherroepelijk. Het is die gedachte die mij vooral inspireerde.’

EXit: Je werd goed begeleid?
Taveirne:
‘De Nederlandse actrice en theatermaakster Abke Haring was mijn coach en mentor. Ik volg haar werk al lang en vind het heel mooi en waardevol. Ook zij schrijft en speelt haar eigen teksten. Loes is een fijne tegenspeelster. We zijn destijds samen begonnen aan de Academie in Brugge en konden nu, na vier jaar KASK, samen afstuderen.’

EXit: Hoe belangrijk is het publiek voor jou?
Taveirne:
‘Tijdens het creatieproces ben je als maker niet de hele tijd bewust bezig met wat het publiek zal denken. Je kunt je artistieke keuzes daar niet van laten afhangen, maar als theatermaker wil je uiteindelijk wel iets losmaken. Is dat dan lachen, huilen of kwaad worden, dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Na de première waren de reacties alvast heel positief. Een aantal mensen raakte zelfs tot tranen toe beroerd.’

EXit: Wat brengt de toekomst?

Taveirne: ‘Er ligt nu al een reeks voorstellingen vast van dit afstudeerproject. Naast Brugge en Oostende spelen we dit najaar nog onder meer in Amsterdam en Antwerpen. Loes en ik willen alvast heel graag een tweede voorstelling maken, al dan niet met andere makers erbij. Ik neem vaak deel aan audities en blijf zeker en vast ook schrijven. Ik plan eigenlijk nu her en der zaadjes, om daar later de vruchten van te oogsten.’ (Sigrid Devisch

Stil(l) op vrijdag 30 juni 2017 in het Astridpark. Meer info over het programma op http://www.vamaveche.be

 

Playtime, het nieuwe seizoen van het Cultuurcentrum

Foto Stephan Vanfleteren

 

Vorig seizoen pakte het Cultuurcentrum uit met de treffende slagzin ‘Van alle kunsten thuis’. Volgend seizoen wordt het niet anders, zij het onder de noemer ‘Playtime’. Wie grasduint in de nieuwe seizoenbrochure wordt overstelpt met een aanbod dans, muziek, theater, circus en beeldende kunst. Het Cultuurcentrum kan daarbij gebruik maken van een breed palet aan infrastructuur, want samengeteld beschikt zij over het meest aantal zitjes voor cultuur in Brugge. Seizoen ’17-’18 wordt trouwens een zware klus voor de ploeg van het Cultuurcentrum met zowel de tweede versie van het kunstenfestival Triënnale als met de achtste versie van het accordeonfestival Airbag. U kiest en vindt ongetwijfeld uw gading in het aanbod van 260 podiumvoorstellingen en 9 tentoonstellingen.

Gaming

Het Cultuurcentrum hangt zijn programmering op aan het aspect ‘spel’, een bezigheid die de mens sinds zijn (Afrikaanse) oorsprong in de ban houdt. Spel is vandaag synoniem voor gaming, volgens onderzoek vandaag de meest beoefende culturele activiteit. Aan het thema ‘spel’ worden tien familievoorstellingen, vier theaterstukken en vier circusvoorstellingen gewijd. Er staat zelfs een dansvoorstelling gepland rond ‘Tetris’, het populaire gameboy-spel uit de tachtiger jaren. Maart 2018 staat overigens helemaal in het teken van een heus gameweekend, voor jong en oud.

Festivals

De Brugse cultuurwereld vindt mekaar steeds meer terug in de gezamenlijke organisatie van festivals. Zo is er de derde editie van het novemberfestival Krikrak waarvoor CC Brugge drie kindervoorstellingen programmeert.

December Dance behoeft geen krans (meer), maar wordt wel de laatste editie van curator Samme Raeymaeckers die volgend jaar verkast naar Noorwegen.

Andere festivals staan in het teken van ‘Nothin’ but the blues’ (oktober ’17), wereldmuziek (maart ’18) of een gloednieuw dansfestival (februari ’18). De kunst van de fotografie komt aan bod met de Fotonale (januari ’18) terwijl de meimaand alle registers opentrekt met WAK, de week van de amateurkunsten.

Airbag

Sinds het cultuurjaar 2002 stevig ingeburgerd is de tweejaarlijkse editie van het accordeonfestival Airbag (april-mei ’18) en straks aan zijn achtste editie toe. Voor het eerst wordt uitgepakt met een eigen productie onder de titel ‘Oud Brugge/Vieux Bruges.’ Lokale acteurs hangen een sfeerbeeld op van de tijd en de danssfeer van de Brugse danszalen uit vervlogen tijden. Plaats van gebeuren is de schitterende spiegeltent Magic Mirrors.

Triënnale

Editie één, in 2015, was een door een breed publiek gesmaakt verhaal, mede dankzij de mooie zomer, editie twee wordt er één onder de vlag ‘liquid city’ of de toekomst van een stad als Brugge. Aan het eind van het seizoen zet het Cultuurcentrum een grote tentoonstelling op in De Bond (Buiten Smedenvest) met werk van West-Vlaamse kunstenaars.

Openingsweekend

Noteer alvast in de agenda: het openingsweekend in september ’17. Als opener is de jaarlijkse Cultuurmarkt (in Sint-Jakobsstraat en in theaterzaal Biekorf) met muzikaal vertier, gevolgd door een week met concerten, dans en toneel voor kinderen. Met stip aangeduid: op zaterdag 23 september brengt de Belgische rockscene in de MaZ een tributeconcert aan The Band, de legendarische begeleidingsgroep van Bob Dylan. Hun afscheidsconcert, op 25 november 1976, The Last Waltz, wordt veertig jaar na datum, op de Brugse planken nog eens overgedaan.

Marijke Dermul

Het Europa van vandaag ligt op de rooster en houdt menigeen in de ban. Cultuurcentrum Brugge wil niet ontbreken in dit debat. De Brugse theatermaakster Marijke Dermul reisde Europa rond en verwerkte haar impressies in haar ‘European Citizen Popsong’, een aanzet tot een nieuw Europees volkslied en ‘een ode aan de Europese verbondenheid ‘. Biekorf op 23 januari 2018.

De cijfers

Met een zaalbezetting van 72 procent bereikte het Cultuurcentrum vorig seizoen 49.408 toeschouwers. Voeg daarbij de 14.200 leerlingen uit de schoolvoorstellingen en de 10.226 uit ‘Lessen in het donker’. CC Brugge is natuurlijk ook een open huis voor derden die programmeren, goed voor 144.856 toeschouwers. Goed nieuws: de MaZ pakt eindelijk uit met genummerde plaatsen. Weg gedrum aan de ingang. (LF)

Tickets via Cultuurcentrum, In & Uit of http://www.ccbrugge.be

 

 

EXit kiest

 *Achter de schermen (21 januari, 18 februari, 25 maart en 22 april)

Een kijkje achter de schermen van de Stadsschouwburg, kennismaking met ruimtes die anders (voor u) gesloten blijven. Gegidst bezoek met drankje achteraf.

*Unplugged (het seizoen rond)

Vorig seizoen druk bijgewoond en gesmaakt, deze concerten met talent van eigen bodem, zoals Lucy and the Birds, Transcoder e.a.

*Airbag (18 mei – 3 juni)

Deze achtste editie belooft heel wat, onder impuls van accordeonmeester Gwen Cresens, bekend van soundtracks bij films en televisieseries. Zijn eigen ensemble (Orquesta Tanguedia) legt zich toe op tango.

*Lambchop (28 oktober)

Merkwaardig fenomeen uit Nashville met muziek die moeilijk in een vakje past. Frontman Kurt Wagner is blijkbaar in de ban geraakt van de vroege elektronische muziek. Snel boeken.

*Le Mystère des voix Bulgares (30 september)

Ooit geweldig populair in het genre, maar namen een onderbreking van 20 jaar. Nu terug met Bulgaarse folk en unieke samenzang. Benieuwd of de magie gebleven is.

*Edward II van Theater Zuidpool (12 oktober)

Op tekst van Tom Lanoye en met muziek van Mauro Pawlowski. Klassieker.

*Ten Oorlog (10 november)

Door acteurs uitgeroepen tot ‘de meest noodzakelijk te hernemen voorstelling’, deze Ten Oorlog van Tom Lanoye. Twintig jaar na datum terug tot leven gebracht.

*Marx (3 februari)

Wie ooit de schitterende biografie ‘Liefde en Kapitaal’ over Karl en Jenny Marx heeft gelezen, weet dat vooral Jenny Marx een standbeeld heeft verdiend. Jan Decleir graaft zich hier in het leven van de 19de-eeuwse filosoof (?) op wiens begrafenis welgeteld zeven mensen aanwezig waren. (LF)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aan het strand van Oostende: Dansand!

Foto Bart Dewaele

Brugse regisseur Hannes Dereere in De Tuinen van Stene

 

Onder de noemer Dansand! presenteert KAAP in Oostende vier dagen lang dans in de buurt van de zee, het strand, de dijk en andere groene locaties. Van 28 juni tot en met 2 juli gaan dansers, choreografen, kunstenaars en muzikanten een krachtmeting aan met de natuurelementen. Op het programma nieuwe creaties en bestaand werk van gevestigde waarden en jonge makers. Hannes Dereere is er één van.

Hannes Dereere: ‘In tegenstelling tot heel wat anderen, ben ik niet van kleins af met theater bezig. De liefde voor het vak is ontstaan toen ik in Gent kunstwetenschappen studeerde. Ik kreeg les over theater en ging vanaf dan heel vaak kijken. Daarna werkte ik als dramaturg. Toen ik Silke Huysmans leerde kennen en zij mij vroeg om voor haar masterproef samen te werken, ging de bal echt aan het rollen. Silke is ondertussen afgestudeerd als theatermaakster aan het KASK en nu werken we al vier jaar samen.’

‘Ik heb geen praktische theateropleiding achter de rug, maar ik vind dat geen bezwaar. Ik heb een goede theoretische bagage en vind het persoonlijk een heel goede leerschool om alles in de praktijk zelf te ontdekken. Het geeft een grote vrijheid om vanuit een soort intuïtie te werken.’

EXit: Ben je acteur, regisseur of maker?

Dereere: ‘Ik sta zelf nooit op scene, dus wat ik doe, komt wellicht het meeste in de buurt van het begrip regisseur. Ons werk heeft een groot documentair karakter: we vertrekken zelden vanuit fictie en maken geen stukken met een klassiek verhaal of vaste personages. We gaan altijd uit van een bepaald onderwerp in de realiteit. Ik ben diegene die in de beginfase van een project alle materiaal verzamelt en de inhoudelijke lijnen uitzet. Silke houdt zich dan bezig met de artistieke manier waarop we dit zullen verwerken. Zij speelt, alleen of met andere acteurs. Dat kan in een theatervoorstelling zijn, maar het kan ook een performance worden.’

 EXit: Je bent ook ‘KAAP-maker. Dat betekent?

Dereere: ‘KAAP (voorheen Vrijsstaat O. en De Werf) zet zich 100 procent achter een reeks theatermakers en wij zijn daar één van. We krijgen ondersteuning bij onze projecten, maar ze geven ons ook artistieke opdrachten binnen bepaalde formats. We hadden trouwens al een band met De Werf. In 2014 presenteerden we er al een onderzoeksproject in het kader van Jong Wilt. KAAP-maker zijn we nu tot en met 2018 en we zullen er de komende jaren wel vaker te zien zijn.’

 EXit: Dansand! 2017 in Oostende: wat is jullie inbreng?

Dereere: ‘We werden gevraagd om voor het Atelier De Stad, een onderdeel van Dansand!, een sociaal-artistiek experiment op te zetten. De Tuinen van Stene is een stukje polder dat tussen stad en natuur ligt, maar gevrijwaard moet worden. We hebben gesprekken gevoerd met buurtbewoners, stadsplanners, biologen… en gingen op zoek naar welke invulling dat waardevolle stukje landschap precies kan krijgen en wat dat over onze toekomst zegt.’ (Sigrid Devisch)

www.dansand.bewww.kaap.be

 

DANSAND!

Klinkende naam Marc Vanrunxt toont in première zijn nieuwste voorstelling Mijn lichaam van u, met onder meer Charlotte Van den Eynde. Albert Quesada brengt een intrigerend duet op het strand. Needcompany presenteert interdisciplinair werk. Performer Maarten Seghers gaat de confrontatie aan met beeldend kunstenaars, muzikanten en dansers. Nog op het strand werk van Ayelin Parolin en Lisi Estaras (Les Ballets C de la B). Jong talent is er onder meer in de gedaante van leerlingen van P.A.R.T.S. die hun solo’s dansen in een mini-openluchttheater. (SD)

EXit juli met Roisin Murphy op de zwoele cover

Feest in ’t Park start de zomer met mondiaal vertier

 

Het Minnewaterpark wordt op zaterdag 24 juni opnieuw de setting voor Feest in ’t Park, het gratis mondiale festival en sinds 1989 een vaste waarde in het Brugse zomeraanbod. De organisatoren slagen er jaarlijks in om een gevarieerd programma aan te bieden door alle aspecten van de wereldbol op een familiale en positieve manier te benaderen. Verwacht u aan veel muziek, dans, workshops, infosessies, kinderanimatie en culinair lekkers uit het zuiden.

Feest in ’t Park brengt deze editie een nieuw aandachtspunt naar voren, namelijk de Sustainable Development Goals (SDG’s) ofwel de duurzame ontwikkelingsdoelstellingen. Deze zeventien doelstellingen werden opgesteld door de Verenigde Naties om zo onze planeet tegen 2030 te transformeren in een leefbaardere en duurzamere wereld. Dit initiatief wordt tijdens het festival tastbaar gemaakt door onder meer een fotoshoot voor wereldverbeteraars alsook een kennismaking met de energievriendelijke zonneoven SuniCook. Daarnaast zal er ook een Energiebox voorzien worden waar alle bezoekers hun kapotte lampen en klein elektroafval in kunnen deponeren. Deze apparaten krijgen op die manier een tweede leven en belanden dus ook niet op een vuilnisbelt in het Zuiden.

Taalcarrousel

Tijdens de dans –en percussieworkshops kan men kennismaken met onder andere reggae, dancehall en djembé. Een andere workshop die deze editie opnieuw plaatsvindt is de Fair Trade kookbattle waarbij hobbykoks een origineel gerecht, bestaande uit fairtradeproducten, op tafel moeten brengen. Nieuw dit jaar is echter de Taalcarrousel, een moedertalen speeddate met een simpel concept: ga een conversatie aan met iemand in je eigen moedertaal. Feest in ’t Park is immers een plaats waar heel wat nationaliteiten elkaar kunnen ontmoeten. De Taalcarrousel bevordert die kennismaking en geeft je de kans enkele woorden of zinnen in het Nepalees of Arabisch te leren.

Wereldkinderdorp

De festivalindeling is onveranderd gebleven. Zo is er voor jongste bezoekers een heus wereldkinderdorp gebouwd waar kinderen tussen 4 en 12 jaar kunnen knutselen, dansen en spelen in alle continenten. De Fair Trade Straat is ook weer van de partij, ditmaal met een chocolademuseum en een cacaospel. De Bazaar (vroeger de Zuiderse markt) zal plaats houden voor tientallen infostandjes en goede doelen bestaande uit mondiale humanitaire projecten alsook een culinaire wereldreis met tal van eetkraampjes en een fairtrade –en cocktailbar.

Dansperformances en muziek

Feest in ’t Park betekent natuurlijk ook muziek. In de namiddag uit zich dit vooral in dansperformances met optredens van de Indische dansformatie Jhalik Punjab Di en de Afrikaanse entertainmentgroep Nyaka Ngoma, die percussie-instrumenten combineren met een acrobatisch spektakel. ‘s Avonds wordt het podium ingepalmd door Afro-popkoningin Dobet Gnahoré, de Chileense latino funkgroep Xamanek en de Zimbabwaanse topper Mokoomba. (LDD)

Info: www.feestintpark.be

 

De Donkerste Kamer: een avond over fotografie met fotografen

In het Concertgebouw (21 juni)

De Donkere Kamer is een live magazine met allerlei visies en gasten uit verschillende disciplines van de fotografie. De avond bestaat uit korte interviews en presentaties, actuele discussies over fotografie en aandacht voor interessante evenementen en tentoonstellingen.

Een vast onderdeel van De Donkere Kamer is de pitch. Drie fotografen krijgen de kans om via het principe van crowdfunding geld te verzamelen voor hun fotoproject.

Op de eerste dag van de zomer komt De Donkere Kamer naar Concertgebouw Brugge.

Artistieke duizendpoot Wim Vandekeybus stelt zijn nieuwste boek ‘The Rage of Staging’ voor. Een visuele trip is door Vandekeybus’ universum.  Jan Rosseel komt vertellen over ‘Back-up’. Verder praten gastvrouw Anna Luyten en gastheer Lars Boering met Awoiska van der Molen over haar nieuwe boek ‘Blanco’ en met Gilbert Fastenaekens over hoe de nacht licht in zijn werk brengt. Stijn Meuris voorziet een foto van een spoken column en Eric Rinckhout stelt de pas geopende expo van Sebastiao Salgado in Nederlands Fotomuseum voor.

 21 juni 2017, 20 uur

Concertgebouw Brugge

’t Zand 34, 8000 Brugge

Tickets 10 euro

Info: www.ddk-live.com

De Brugse trommelaar van Vos

 

In het recent verschenen boek ‘Vos, het leven van Luc De Vos’ schrijft de Nederlandse auteur Leon Verdonschot in prachtige zinnen het levensverhaal neer van Vlaanderens bekendste muzikale volksheld die ons helaas te vroeg ontvallen is. Steven Van Havere van muziekschool Metronoom maakte als drummer zes jaar deel uit van Luc’s groep Gorki, die in zijn beginjaren De Kelk als repetitieruimte gebruikte.

Het begin

Steven Van Havere: ‘In het voorjaar van 1993 ben ik bij Gorki terechtgekomen. Ik hoorde via bassist Erik Van Biesen, met wie ik in de groep Diamond Dogs zat, dat Luc De Vos op zoek was naar een nieuwe drummer om een reeks optredens af te werken. De audities vonden plaats in de Gentse Vooruit. Die dag deed ik zelfs twee audities, want manager Noelle Vanhelsuwé had ook nog Wigbert Van Lierde onder zijn hoede. Het verrassende nieuws was dat ik bij alle twee mocht beginnen, maar ik koos voor Gorki. We zijn er razendsnel ingevlogen, want enkele maanden en vele optredens later zaten we al in Dakar voor de opname van de cd Hij Leeft.’

Heimwee naar huis

Van Havere: ‘In het boek ‘Vos’ komt naar voren dat de opnameperiode voor die cd in Senegal voor Luc een verschrikking was. Dat was ook zo. Ik deelde daar een kamer met hem en het viel hem zwaar. Luc wilde nooit ver van huis zijn. Hij verkoos zijn eigen omgeving en wilde het liefst elke nacht in zijn eigen bed slapen. Ondanks de cultuurshock was die periode voor mij wel een magnifieke ervaring. We hebben daar met plaatselijke muzikanten samengewerkt die fantastisch waren. Op het nummer ‘Boris komt na een lange reis terug naar huis’ hoor je die sfeer en al die mooie geluiden die in Senegal op straat zijn opgenomen prachtig tot hun recht komen. Je hoort in dat nummer evenwel de weemoed van Luc weerklinken.’

Altijd welgemutst

Van Havere: ‘We hebben samen drie cd’s gemaakt, het verzamelalbum niet meegeteld. Ik heb zes jaar lang met veel plezier bij Gorki gedrumd. Een vrolijke bende. Niet enkel het optreden, maar alles errond was een beleving. Voor elk optreden spraken we altijd af bij manager Noelle thuis. Vanaf dat moment was het al feest. We maakten plezier, dronken een potje koffie en we babbelden over alles. De rit in de tourbus naar een optreden verliep altijd in de opperbeste sfeer. Nooit tegen mijn zin naar een optreden geweest. Luc was een vrolijke gast, een optimist. Zelfs als de omstandigheden slecht waren, dan kon Luc daar een ludieke twist aan geven zodat het toch plezant werd. En eten en drinken, dat was bij Gorki minstens even belangrijk als het concert zelf. Dat gelukkig samenzijn, dat is de mooiste souvenir die ik aan die periode heb overgehouden.’

Slag in het gezicht

Van Havere: ‘Nadat ik gestopt ben, had ik nog maar weinig contact met Luc. Op de belangrijke momenten zagen we elkaar nog wel. Op zijn 50ste verjaardag heeft hij een feest gegeven en ik was blij dat we toen weer konden verbroederen en mijmeren over vroeger. Zijn nieuws over zijn dood was een slag in mijn gezicht. Ongelooflijk. Ik heb in de kerk tijdens zijn begrafenis zitten huilen als een klein kind. Al die mooie herinneringen kwamen weer naar boven. Ik heb veel aan Luc te danken, want mijn drumwerk bij Gorki betekende mijn persoonlijke doorbraak. Ik was een amateurdrummer die plots in eerste klasse mocht gaan spelen. Deftig betaald, goede omstandigheden, topcrew, goed management, fijne platenfirma. Zeer veel geleerd en veel contacten gelegd die later goed van pas zijn gekomen. Het verhaal van Arid zou nooit mogelijk geweest zijn zonder de Gorki-geschiedenis. Vos heeft me eigenlijk aangespoord om bij Arid te gaan spelen. Hij zei: ‘Die Jasper Steverlinck zal het nog ver schoppen. Ze hebben vodden met hun drummer, je moet het eens checken. Als je carrière wilt maken, dan krijg je nu die kans om internationaal te gaan met die gasten’. Hij heeft geen ongelijk gekregen.’ (ADC)

Info: http://www.metronoom.be

 

De Kelk is terug

Foto EDM

 

‘De muziek staat centraal’

 De Kelk, bekend om zijn rijke culturele geschiedenis, berucht vanwege langlopende burenklachten, is sinds maart opnieuw open. De nieuwe eigenaars, Vincent De Jaegher (37) en zijn vrouw Lisa Demeyere (25), starten met een volledige schone lei en wensen De Kelk als muziekcafé op de kaart te zetten. Voorlopig is er enkel het café, maar binnenkort kan er ook iets gegeten worden en zullen de zalen weer openen.

 

Een kleine twee jaar geleden sloot De Kelk zijn deuren na het overlijden van de toenmalige eigenaar Oswald Van Landegem. De culturele geschiedenis van het pand werd op dat moment al jaren overschaduwd door een kwalijke reputatie vanwege buurklachten en het niet meer voldoen aan de veiligheidsvoorschriften. ‘Het pand was in erbarmelijke staat toen we het kochten bij de openbare verkoop’, aldus nieuwe eigenaar Vincent De Jaegher. ‘Het was meteen duidelijk dat er grondige renovatiewerkzaamheden nodig waren.’

Het pand in de Langestraat dateert al van 1909, maar De Kelk werd pas een gevestigde waarde in 1973 toen (theatermaker) Rudy Geldhof het café nieuw leven inblies. Geldhof bouwde de ruimte achter het café om in een theaterzaal waar menige voorstellingen niet onopgemerkt werden opgevoerd. Eind de jaren 80 werd De Kelk overgenomen door Noël Van Oyen waarop de theatervoorstellingen werden ingeruild voor optredens en fuiven. Die invulling werd een tiental jaar later voortgezet toen Peter Roose de fakkel overnam.

 EXit: De Kelk is voor vele Bruggelingen een vast begrip. Hoe beantwoorden jullie aan die nostalgische verwachtingen?

Vincent De Jaegher: ‘We zullen daar vooral in moeten groeien, maar ik heb ook nooit beweerd het oude café in die hoedanigheid voort te zetten. Vanwege de grote renovatiewerkzaamheden was er weinig van het originele materiaal herbruikbaar, al hebben we wel de tijdsgeest proberen te integreren. Onze inkleding bevat bovendien enkele knipogen naar vroeger. Wat we echter zeker willen behouden, is de culturele nalatenschap die de vorige eigenaren hebben gecreëerd en die hier nog steeds leeft. Wij willen De Kelk als muziekcafé op de kaart zetten ,maar daar kunnen we pas voluit voor gaan eenmaal de zalen gebruiksklaar zijn.’

 EXit: Wanneer zullen de zalen openen voor het publiek?

De Jaegher: ‘Voorlopig is het nog even wachten tot ons dossier is goedgekeurd. Eens het papierwerk van de baan is, kunnen we de ruimtes volledig isoleren zodat we definitief een streep door de geluidsoverlastproblematiek kunnen trekken. Daarnaast worden beide zalen van een aparte ingang voorzien, wat nu nog niet het geval is. Dan volgt nog het visuele aspect en als laatste moet de akoestiek tot op de puntjes in orde gebracht worden. Ik wil de lat enorm hoog leggen op vlak van klank en beleving zodat we ons kunnen meten aan de fijnere concertzalen.’

 EXit: Welke optredens mogen we in de vernieuwde Kelk verwachten?

De Jaegher: ‘We willen ons niet vastpinnen op één bepaalde doelgroep. De nadruk ligt vooral op muziek, maar ook een comedyshow of tentoonstelling schuwen we niet. Er zal ook wel nog eens gefeest kunnen worden, maar het is niet onze intentie om elk weekend tot acht uur ’s morgens fuiven te organiseren. De muziek staat centraal in De Kelk.’ (LIESELOT DE DEURWAERDER)

www.dekelk.be en www.facebook.com/cafedekelk

 

%d bloggers liken dit: