Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: december 2021

Kunstfotograaf Jean Godecharle

‘Ik was rijp voor een nieuwe stap’

Brugge en de fotografie is een onderbelicht thema, maar daar wordt aan gewerkt, zie het stadsfestival ‘Brugge Foto’ en straks ‘De Donkere Kamer’ in het Concertgebouw. De blikvanger dezer dagen (en dat nog tot 9 januari) is de boeiende tentoonstelling van de Brugse kunstfotograaf Jean Godecharle. Hij toont zijn kunnen op drie locaties: de Bogardenkapel (Katelijnestraat), Exporuimte Burg en ten huize Godecharle. Bezoek aan zijn studio (in de Weidebekestraat 1, Assebroek) is bij deze warm aanbevolen en een buitenkans.

In zijn studio plaatste Godecharle een creatie van de Canadese kunstenaar David Altmejd, een werk dat schreeuwt om aandacht. Een reus, samengesteld uit beton en allerlei moeilijk definieerbare voorwerpen zoals kokosnoten, nepling en kwarts, vult de studio. Afkomstig uit de rijke collectie van kunstverzamelaar Vanhaerents. De GVR wordt daarbij geconfronteerd met Godecharles wandvullend fotografisch werk. Het tweede luik van zijn project bewonder je in de Bogardenkapel. Hier toont de kunstenaar elf nieuwe werken waarvan er zeven gemaakt werden tijdens een vertraagde wandeling door velerlei bomen. Aspects Of (a) Being toont een vreemde wereld.

Het vak

‘Een vriend die een zomercursus fotografie gaf in de Volkshogeschool zette mij op weg. Hij had een donkere kamer waar ik gebruik van mocht maken. Op mijn zesentwintigste heb ik mij ingeschreven in een cursus fotografie. Op mijn dertigste heb ik me dan ‘gevestigd’ als zelfstandig free lance fotograaf om me kort daarna te specialiseren in publiciteitsfotografie. Dat vak heb ik geleerd bij en van Stephane Verheye met wie ik nog altijd veel contact heb. Waarschijnlijk niet toevallig heeft Stephane intussen ook de stap gezet naar kunstfotografie, vooral dan als curator.’

Digitaal 

‘Deze digitale tijden zijn onlosmakelijk verbonden met de ontelbare beelden die vooral via sociale media de wijde wereld ingestuurd worden. Vakmanschap heeft grotendeels plaats moeten ruimen voor snelheid en automatisatie, fotografen voor influencers, camera’s voor gsm’s. Er is echter ook een soort van fotografische tegenbeweging. Misschien relatief klein en in de marge, maar net daardoor inherent onafhankelijk en dus belangrijk.’

 
Kunstfotografie

‘Sinds enkele jaren ben ik zelf overgestapt naar de kunstfotografie. Voor mij was dat een bijna vanzelfsprekende evolutie. Ik was gekend als een out of the box denkende fotograaf en ik heb lang als dusdanig mijn creativiteit kunnen beleven, zelfs botvieren in toegepaste fotografie, in opdrachten.’

‘Na 35 jaar als zelfstandig publiciteitsfotograaf was het gewoon tijd om zelf te bepalen wat ik fotografeer, om mijn drang om ongebonden te creëren de vrije teugels te geven. Het is een erg moeilijk pad omdat het zo verschillend is van wat ik ervoor deed, maar net daardoor ook zeer bevrijdend en verrijkend.’ 


Debuut in Brugge

‘Aspects Of (a) Being is inderdaad mijn debuut in Brugge. Waarom heeft het zo lang geduurd? Eigenlijk heb ik pas sinds en naar aanleiding van mijn tentoonstelling in Galerie Hilde Vandaele in 2019 mijn werk een eigenheid weten te geven en kom ik echt als kunstenaar naar buiten. Sindsdien heb ik, naast een drietal groepstentoonstellingen in Watou en Knokke, de solotentoonstelling Walk_About in het Concertgebouw, een deelname aan de Internationale Fotobiënnale Oostende, de tentoonstelling ’Soupçons’ in Galerie Latuvu in het Zuidfranse Bages en nu dit erg mooie drieluikproject op vraag van Cultuurcentrum Brugge, gerealiseerd. ‘

Scenografie

‘Besteed ik erg veel aandacht aan. Mijn werk is een letterlijk ingevulde zoektocht naar menselijke ingrepen in zowel het natuurlijke als het (ver)stedelijk(t)e landschap. De inherente littekens, groot of klein, mooi of lelijk, duidelijk of verborgen, afstotelijk of geïntegreerd, worden gefotografeerd, maar niet met de bedoeling om ze als zodanig te tonen.  Ze moeten de ondertoon van de beelden vormen, de onderliggende sfeer, maar niet noodzakelijk het beeld zelf. Om die intentie waar te maken, is hoe de beelden afgewerkt en gepresenteerd worden van erg groot belang. Een goede scenografie concretiseert dat streven en beschouw ik dan ook als een integraal onderdeel van mijn werk.’

Cultuurcentrum   

‘Die samenwerking was een echte verademing, een plezier zelfs ondanks het erg harde werk, de intense voorbereiding en het vele roet dat de coronacrisis in het eten gegooid heeft en nog steeds gooit. Zowel creatief, technisch als administratief lopen er daar echte cracks rond die niet alleen mijn soms erg ambitieuze ideeën ondersteund en vorm gegeven hebben, maar me zelfs aanmoedigden om nog verder gegaan, nog creatiever te zijn. Er is een tentoonstellingsproject ontstaan waar ik mezelf heb kunnen en mogen overstijgen. Ik kan alleen maar hopen dat zij dat gevoel delen en dit project ook als een stap vooruit ervaren.’  

Vanhaerents

Ik werk vaak nauw samen met kunstverzamelaar Vanhaerents. De Vanhaerents Art Collection is niet langer één man, het is nu het project van een vader, een zoon en een dochter. De stichter Walter Vanhaerents is inderdaad een bijzonder man. Bijzonder gepassioneerd, bijzonder inspirerend en met een bijzondere, geheel eigen kijk op kunst en het verzamelen ervan. Iemand die niet achterom kijkt, maar enkel en heel bewust vooruit.  Zijn focus ligt op de nieuwste hedendaagse kunst en kunstenaars, op wat er nu gecreëerd wordt en op degenen die de nieuwe baanbrekers zijn.’

Fotografie in Brugge

Net als Dans in Brugge kan ook fotografie in Brugge gebundeld worden. Nu lopen ‘De Donkere Kamer’ (Concertgebouw), Brugge Foto én Godecharles werk losjes naast elkaar.

‘Maar, omdat ik de voorbije jaren toch met een aantal van die ‘huizen’ nauw heb samengewerkt, kan ik getuigen dat daar wel degelijk het besef gegroeid is dat er meer kan worden bereikt door samen te werken. Achteruit kijken en/of ‘oude’ projecten hernemen of proberen nieuw leven in te blazen, is volgens mij de verkeerde weg. Een groot, volledig nieuw en ambitieus project is wat aan de orde is.’(LUC FOSSAERT)

_______

Aspects Of… loopt nog tot 9 januari 2022 op drie locaties: Studio Godecharle, Bogardenkapel en Exporuimte Burg 11. Info 050 443060

Een deugdelijk jaar

‘Ik wensche u een jaar dat zacht als zijde is/ Ik wensche u een jaar/ dat blank en blijde is/ Ik wensche u een jaar/ dat ver van krank is/ een deugdelijk jaar/ Zoo breed als ’t lang is/ Ik wensche u een jaar/ dat, als ’t voorbij is/ een zalig jaar/ voor u en voor mij/ is/ ‘Ik wensche u een jaar/ zoo Gods gebod is/ dat in en dat uit/ geheel voor God is/. (GG)

( Lara Taveirne, fotograaf Carmen de Vos)

EXit is klaar voor een nieuw (deugdelijk?) jaar. In dit nummer dames aan de macht: Lies Gallez, Ellen De Meulemeester, Line Boogaerts, Lara Taveirne, Kristel Mestdagh, Elsje Helewaut, Greet Bosschaert, Katrien Vandewoude…

Jephan de Villiers exposeert in Galerie Indigo

Nog tot en met zondag 9 januari 2022 loopt er in Galerie Indigo (Damme) een interessante expo met het werk van Jephan de Villiers.

Het werk van Jephan de Villiers is opgebouwd uit natuurlijke en sterke, maar toch ietwat vergankelijke, materialen. Hij werkt met aangespoeld hout uit de monding van de Gironde (FR) en uit de bossen van oa. het Zoniënwoud. Ook schors, pluimen, elfenbankjes, lege omhulsels van rogge-eitjes assembleert hij op een wonderlijke manier tot nieuwe entiteiten. Deze veelal kleinere objecten, zeer zorgvuldig bij mekaar gesprokkeld, vormen de sterkte van zijn werk. De combinatie van stoerheid en fragiliteit geven het geheel een bijzonder evenwicht.


‘Het werk van Jephan de Villiers is voor 100 procent het resultaat van zijn filosofische reflecties op het leven: een nederige, respectvolle manier van in het leven staan’, zegt Hilde Kuypers van Galerie Indigo. ‘We maken met zijn allen een klein, tijdelijk deeltje uit van dit immense universum. In dit grootse tijdsgebeuren zijn we maar een seconde van betekenis, en toch zijn we in die korte tijd een unieke schakel in het geheel.’

‘Vanwaar onze vaak niet-zorgvuldige manier van omgaan met elkaar? Vanwaar het onbegrip en de kortsluiting die vaak maken dat mensen niet écht met elkaar in dialoog gaan? Dit kan toch niet echt de bedoeling zijn. En wat doen we met de aarde? Ontbossing, vervuiling van wereldzeeën en rivieren … Het grote onrecht dat we de aarde aandoen en waarvan we de gevolgen nog maar net beginnen zien…Waar komt de superieure pretentie van de mens vandaan om onze omgeving slecht te behandelen? Die vragen maken het oeuvre van Jephan de Villiers razend actueel.’

‘De gestileerde figuren, kenmerkend voor zijn werk, staren ons verweesd aan, niet echt begrijpend hoe het zo ver is kunnen komen, niet wetend waar het naartoe moet. Toch is het werk van deze kunstenaar niet pessimistisch te noemen: een kinderlijke verwondering maakt zich immers meester van de figuren die zijn werk bevolken’, aldus Hilde Kuypers.


Jephan zijn werk is te vinden in musea in Brussel, Parijs en New York en komt vaak aan bod in grote thematentoonstellingen. Bronzen realisaties zijn permanent te zien in Brussel (onder andere metro Albert). De tentoonstelling in Galerie Indigo op het Damse marktplein loopt nog tot en met zondag 9 januari 2022. (RD)

____

De expo is te bezichtigen op donderdagmiddag van 14 tot 18 uur, op vrijdag van 11 tot 13 uur en van 14 tot 18 uur, op zaterdag van 11 tot 18 uur, op zondag van 11 tot 18 uur, op maandag van 11 tot 13 uur en van 14 tot 18 uur of op afspraak. Gesloten op 25 december 2021 en op 1 januari 2022. Meer info op www.indigoartgallery.be

Jephan de Villiers schenkt dit werk ‘ Messager du bout du monde II’ saan de vzw KetaKeti, om per opbod verkocht te worden. ‘Het is een uitstekende gelegenheid om een mooi werk aan te schaffen en het schoolproject waar ik al 21 jaar de voorzitter (en stichter) van ben, een boost in de rug te geven. Met de vzw Keta Keti betalen we de weddes van zeven leerkrachten in een afgelegen gebied in het voorgebergte van Nepal’, zegt Hilde Kuypers van Galerie Indigo.

____

www.ketaketi.be

PB – Café Louwyck met Sam Louwyck, 14 januari, 11 februari, 8 april en 12 mei 2022, Theaterzaal Biekorf, met Axelle Red, Tomas Leyers, Stefaan Degand, Alain Platel …

In de reeks Café Louwyck neemt een van de huiskunstenaars van Cultuurcentrum Brugge, Sam Louwyck, de rol van moderator op tijdens vier informele samenkomsten met bevriende kunstenaars. In een laagdrempelige setting gaan ze tussen het publiek de ontmoeting aan waar creativiteit, inspiratie en de daarmee gepaarde processen centraal staan. Café Louwyck vindt plaats op 14 januari, 11 februari, 8 april en 12 mei 2022, telkens om 20.00 uur in Biekorf Theaterzaal.

“Sam belooft ons vier unieke avonden in Theaterzaal Biekorf, met telkens twee kanjers uit hun vakgebied. De ontmoetingen leiden tot een zeer unieke ervaring waarin het publiek enkele grootheden uit de Belgische kunstwereld omringt en ook dieper kennis met hen maakt. Welkom in Café Louwyck”, zegt schepen van Cultuur Nico Blontrock.

Vrijdag 14 januari 2022 • 20.00 uur
Café Louwyck #1: Dave en Axelle Red

Wouter Otto Levenbach, beter bekend als Dave, is een in Amsterdam geboren chansonnier die al decennialang actief en populair is bij onze zuiderburen. Zo verzorgde hij een reeks concertavonden in het legendarische Olympia in Parijs.

Het Olympia is Axelle Red ook niet vreemd. De in Hasselt geboren zangeres en grande dame van het Franstalig lied veroverde niet enkel Belgische maar ook Franse harten met hits als SensualitéJe t’attends en Parce que c’est toi. 

Vrijdag 11 februari 2022 • 20.00 uur 
Café Louwyck #2: Tomas Leyers en Martin Koolhoven

Filmproducent Tomas Leyers legt zich met zijn productiehuis Minds Meet toe op arthouse auteurscinema en was producent van onder andere Lost Persons Area van Caroline Strubbe en Violet van Bas Devos. Sinds 2020 is hij conservator van Cinematek, het Koninklijk Belgisch Filmarchief.

Martin Koolhoven is een Nederlandse regisseur bekend van Brimstone en Oorlogswinter. In maart start het derde seizoen van het geprezen filmprogramma De Kijk van Koolhoven op de Nederlandse televisiezender VPRO waarin hij filmcolleges verzorgd over de meest uiteenlopende thema’s.

Vrijdag 8 april 2022 • 20.00 uur
Café Louwyck #3: Stefaan Degand en Steve Dugardin

Stefaan Degand is in de eerste plaats theateracteur die gesmaakte rollen had in talloze producties bij onder meer Theater Antigone, HETPALEIS en Het Toneelhuis. Hij sierde ook het grote en kleine scherm in films en programma’s als De RondeEigen Kweek en Weekend aan Zee.

De in Oostende geboren Steve Dugardin is een begenadigd countertenor die al samenwerkte met Ricercar Consort, Clemencic Consort en Tragicomedia (Stephen Stubbs) en meespeelde in opera’s van Scarlatti (met Opera Mobile), Händel (met Transparant) en in Ercole Amante van Cavalli (in Boston en op het Muziekfestival te Utrecht).

Donderdag 12 mei 2022 • 20.00 uur 
Café Louwyck #4: Alain Platel en James Ingalls

Regisseur en choreograaf Alain Platel richtte in 1984 het ondertussen internationaal gerenommeerde dans- en theatergezelschap Les Ballets C de la B op. Hij stond daarmee aan de wieg van de Vlaamse Golf, die voor een grote vernieuwing in het Vlaams theaterlandschap heeft gezorgd. Producties als Moeder en kindWolf en VSPRS sieren zijn indrukwekkend oeuvre.

James Ingalls is een Amerikaanse lichtontwerper die het lichtdesign verzorgde voor talloze producties van de Amerikaanse theaterregisseur regisseur Peter Sellars in onder meer The Royal Opera House. Hij werkte samen met gezelschappen als American Ballet Theatre, Het Nationale Ballet, the Mark Morris Dance Group en Paris Opera Ballet.

PRAKTISCH:

Café Louwyck met Sam Louwyck

14 januari, 11 februari, 8 april en 12 mei 2022

Theaterzaal Biekorf
Sint-Jakobsstraat 8, 8000 Brugge

10 euro 
5 euro -26 jaar

www.ccbrugge.be/cafelouwyck

Room interior with two red leather chairs

Strook, beeldhouwer van de tijd

‘Strook maakt hedendaagse kunst met een oude ziel’

Een van de toptentoonstellingen van dit jaareinde is ongetwijfeld It’s only a matter of time van kunstenaar Stefaan De Croock (1982) alias Strook die zijn silhouetten van sloophout aanbrengt in achtereenvolgens het Groeningemuseum, de zolder van het Sint-Janshospitaal en de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Dat levert een intrigerend wandelparcours op waarin Strooks werk uitstekend tot zijn recht komt. Volgens fotograaf Stephan Vanfleteren haalt Strook met zijn gave een splinter uit onze pijn. Nog voor de officiële opening waren al heel wat kunstwerken verkocht. Er bestaat geen excuus om deze expo niet te gaan zien. Een gesprek in schuifjes.

Beginperiode

‘Op school was ik constant aan het tekenen. Ik volgde Latijn-Wiskunde aan het Sint-Leocollege in Brugge. Een logisch gevolg was de start van mijn studies als ingenieur, maar ik besefte al snel dat dit niks voor mij was. Ik ben toen naar Sint-Lucas in Gent gegaan voor een grafische opleiding. Na een aantal jaren werken als art director in een grafisch bureau, startte ik met een artistieke loopbaan. Naast het maken van eigen werk, tekende ik vaak live op events. We organiseerden zelf tentoonstellingen en kregen al snel goede reacties. De deelname aan The Crystal Ship in Oostende (in 2017) zorgde voor nog meer aandacht. Zo groeide ook de belangstelling in het buitenland.’

Drie locaties

‘We zijn lang bezig geweest met de voorbereiding van deze tentoonstelling. Het concept, een parcours over drie zalen en drie locaties, is spontaan gegroeid. De eerste keus was de Onze-Lieve-Vrouwekerk, maar de kans om ook in het Groeningemuseum en op de zolder van het Sint-Janshospitaal werk te presenteren, namen we er heel graag bij. Ik vind het een hele eer om op deze drie historische plaatsten in Brugge werk te mogen tonen.’

Obsessie met tijd

‘Tijd is iets wat je niet kunt vatten, en dat fascineert mij enorm. De zelfdoding van mijnbroer in 2012 heeft mij brutaal doen stilstaan bij het feit dat het einde van een leven onomkeerbaar is, ook al is er het verlangen om dat wel te kunnen. Men zegt dat tijd alle wonden heelt, maar dat geloof ik niet. Je moet het wel een plaats kunnen geven, zonder weg te lopen van het verdriet dat soms toch iets schoons kan zijn. Verdriet mag je toelaten. Die houding zit verweven in mijn werk.’

Citaat: ‘Strook maakt hedendaagse kunst met een oude ziel’

‘Als je de portretten ziet, vormen ze één geheel, maar elk stukje hout gebruik ik zoals ik het vind. De patina’s die er aan vast hangen, zijn alleen mogelijk door de tijd. Aan elk stukje hout hangt een geschiedenis vast. Zo heb ik planken van de scheepswerf van Gdansk (waar de Poolse vakbond Solidarnosc ontstond) gebruikt, net zo goed als ik hout gebruik uit een café in Kortrijk. De meeste geschiedenissen van het hout ken ik. Wie een werk koopt van mij krijgt er een biografie bij.’

De patina’s

‘De patina’s op het hout zijn eenmetafoor voor littekens of trauma’s die iedere mens meemaakt in zijn leven en je vormt tot wie je bent. Het vergankelijke kun je daarin zien. De mens met zijn krassen en littekens wordt in de Onze-Lieve-Vrouwekerk monumentaal voorgesteld. Die pijnen worden vaak weggestopt. Daarbij durven stil te staan en over praten is een sterktebod, vind ik.’

Boek Portraits

‘De voorbije jaren kreeg ik vaak aanbiedingen voor een boek over mijn werk, maar ik heb al die tijd de boot afgehouden. Het leek ons nu een mooi moment om een eerste boek met Hannibal Books uit te geven in het kader van de tentoonstelling met Musea Brugge. Het boek is een eerste introductie tot mijn oeuvre en biedt een kijk op mijn kunstenaarspraktijk van de afgelopen jaren. De mooie vormgeving werd verzorgd door Tim Bisschop uit Brugge. Samen met hem en de uitgeverij kozen we meteen voor het groot formaat zodat de foto’s beter tot hun recht zouden komen. Ook de teksten van Thijs Demeulemeester, Stephan Vanfleteren, Wannes Cappelle en Koen Van Damme vind ik bijzonder knap.’

Toekomst?

‘Ik ga blijven werken binnen dezelfde thematiek, maar daar is er nog veel onontgonnen terrein dat nog veel denkwerk vereist. Het zal een onderzoek blijven. Het is zeker niet zo dat ik op een bepaald moment zal uitmaken dat het werk af is.’

‘Ik ga wel uitbreiden naar het gebruik van andere materialen zoals marmer bijvoorbeeld. Het werk in het Groeningemuseum is daar een illustratie van. Op het vlak van materialen kan er nog veel gebeuren, maar dat zit nu nog in de fase van onderzoek. Er komt zeker iets concreets uit. Nu komt er een korte rustperiode, maar dan wordt het werken aan onze volgende tentoonstelling eind 2022 bij Diskus in Aalst.’ (LF)

Foto Mathias Desmedt

_____

Strook, It’s only a matter of time, Groeningemuseum, O.L.V.-Kerk, Sint-Janshospitaal, tot 6 maart 2022, info www.mindtheartist.be.

Bij de tentoonstelling hoort een publicatie, 59 euro, tweetalige editie, info www.hannibalbooks.be en www.strook.eu

In de naam van het zwaard

Hallebardiers, goed voor 500 jaar schermtraditie in Brugge

Zwaard, zoek het maar op, telt 18 definities in het Nederlands, gaande van ‘recht steekwapen’ tot ‘inwendig skelet van pijlinktvis’. Maar met zwaard bedoelen wij in eerste instantie het anderhalve meter lange steekwapen; geschikt voor de aanval in het kader van de schermkunst. De Brugse Sint-Michielsgilde bestaat 500 jaar en viert dat met een jubileumboek.

De oudste schermvereniging van Vlaanderen en wellicht zelfs van heel Europa ontstond in Brugge. Dit jaar is het precies 500 jaar geleden dat de Sint-Michielsgilde van de Brugse schermers officieel erkend werd als vijfde wapengilde van Brugge.

Waar komt de bijnaam ‘Hallebardiers’ vandaan? Hoe komt het dat de oudste schermgilde precies in Brugge ontstaan is? Wat is een wapengilde of schermgilde precies? Welke toernooien worden georganiseerd bij de Brugse schermers? Op welke locaties toonden de schermers van de Sint-Michielsgilde zich ‘abel van den langhen Sweerde’? Wat is het verschil tussen een hofdegen en een schoolzwaard? Voer voor een stevige studie in een stevig boek…

Weinig wapens spreken zo tot de verbeelding als het zwaard, het symbool van macht en weerbaarheid. Twee gekruiste zwaarden symboliseren een strijd op het slagveld. De vrijmetselaars  gebruiken het zwaard dan weer als symbool voor ‘een vrij man’. Historisch gezien is het zwaard van koning Arthur, Excalibur, nog altijd zoek zodat om de haverklap iemand meent dé vondst te hebben gedaan. Tenslotte kun je ook iets ‘te vuur en te zwaard’ bestrijden.

Visitekaartje

Veel literatuur over de Brugse Hallebardiers bestaat er niet. Heemkundige Antoon Viaene was de eerste die in 1963 een uitvoerig artikel wijdde aan ‘De Brugse Hallebardiers 1444-1905.’ Drie Hallebardiers (Bjorn Hinderickx, Bert Gevaert en Hannes Dendooven) sloegen de handen in mekaar en schreven de geschiedenis van de voorbije 500 jaar. De auteurs wilden niet meteen het definitieve naslagwerk naslagwerk schrijven. Daarom geen uitgebreid notenapparaat, maar wel een uitgebreide bibliografische lijst. Deze publicatie moet het visitekaartje worden van deze Brugse gilde. Daarnaast is het boek ook een kijkboek wegens talloos afbeeldingen en oude documenten. Het boek is dan ook geschreven voor een breed publiek, opgebouwd in tien hoofdstukken met een eigen chronolgie. Het voorwoord is geschreven door de Brugse historicus Jan Dumolyn. Hij betreurt en passant dat de Sint-Michielsgilde steeds in de schaduw is blijven staan van de eerbiedwaardige schuttersgilden ‘zoals de Sint-Sebastiaans- en de Sint-Jorisgilde’. Hij noemt het boek ‘een welverdiend jubileumboek’. (LUC FOSSAERT) (Foto EDM)

____

Hallebardiers, 500 jaar Brugse schermtraditie onder de vleugels van Sint-Michiel, verkrijgbaar in de Brugse boekhandels

Renaat Ramon (85), dichter op ‘borgtocht’

De Brugse kunstenaar en dichter Renaat Ramon viert zijn 85ste verjaardag met een lijvige en tweedelige uitgave van zowel zijn werk als dichter (‘Woordwerk’) als van zijn grafisch werk (‘Beeldwerk’), beide boeken onder de noemer ‘Borgtocht’. Voorts bevat deze uitgave een stevig en hoogdravend portret van Ramonkenner professor Dirk de Geest. De twee boeken samen vormen een passende hulde aan een man die zijn leven samenvatte in cijfers en letters.

Renaat Ramon is een man met vele gezichten, schrijft De Geest. Hij verwijst hierbij naar de dichter Ramon ‘de taalvirtuoos’ zowel als naar ‘de visuele dichter’ die de taal tot beeld maakt. Ramon bedient zich hiervoor van letters, woorden, leestekens, oude alfabetten, logo’s of tekenreeksen. Hij laat zich eveneens associëren met de vormentaal van de meet- en wiskunde.

Ramons eerste gedicht verscheen in 1963, maar voor een echt debuut in boekvorm (‘Oogseizoen’) was het wachten tot 1976. Zijn thema’s zijn in de loop der tijden onveranderd gebleven, de appreciatie van de recensenten eveneens. Nederlander Tom Van Deel prijst Ramons poëzie als van ‘hoge kwaliteit. Met eenvoudige middelen bereikt hij telkens een treffend resultaat.’ Ramons poëzie mag dan ogenschijnlijk moeilijk lezen, hij bedient zich steeds van eenvoudige middelen. Zijn uitleg: ‘Er zijn 65 schakeringen tussen wit en zwart en 100 nuances in een regenboog’.

Tenslotte is Ramon, naast dichter, ook essayist en beeldend kunstenaar. In zijn rijke carrière ontwierp hij zowel sculpturen, meubels, reliëfs en juwelen. Vanwege zijn veelzijdigheid werd hij wel eens ‘de Brugse Leonardo’ genoemd. Bij het grote publiek is hij vooral gekend voor zijn monumentale sculptuur op de rotonde in Sint-Michiels. (LF) (Foto EDM)

____

‘Borgtocht’, verzameld dichtwerk, Renaat Ramon, 48 euro (uitg. PoëzieCentrum)   

Dertiende editie voor December Dance

‘Vlaanderen heeft een rijke dansscene waar de hele wereld naar kijkt’

Op donderdag 2 december mag de West-Vlaamse choreografe Cindy Van Acker het jaarlijkse dansfestijn December Dance openen en indansen op de planken van het Concertgebouw. De voorbije dertien jaar bracht Concertgebouw heel wat toppers van bekende choreografen, afgewisseld met dans uit specifieke regio’s, maar dit jaar moest er uit een ander vaatje getapt worden wegens – u raadt het – corona. Deze editie start onder een dreigende hemel, maar de betrokkenen beloven een vlekkeloos verloop. Dansprogrammator (en Duitstalige Belg) Georg Weinand geeft tekst en uitleg.

EXit: De vraag die brandt: wat verandert er?

Georg Weinand: ‘In deze 21ste eeuw zijn we allemaal buren geworden. Tegelijk dwingt het ecologisch vraagstuk ons om erover na te denken of het zinvol is om artiesten uit de hele wereld in te vliegen. Bij het maken van de selectie voor het nieuwe programma hebben we daar rekening mee gehouden. We programmeren nu werk dat een brug slaat tussen verleden en toekomst. Dans is daar uitermate voor geschikt.’

EXit: Er is veel aandacht voor de Vlaamse dansscene?

Weinand: ‘We moeten vermijden dat we het meest evidente over het hoofd zien, met name onze directe omgeving. Alles komt in aanmerking, ook het regionale. Met ‘Dans in Brugge’ – een samenwerkingsverband rond dans – is alles voorhanden om samenwerkingen aan te gaan met artiesten die in ons land wonen en werken.’

Lokaalbetekent natuurlijk niet dat we alleen maar witte Vlamingen programmeren. De samenstelling van de gezelschappen en onderwerpen zijn heel divers. We kunnen ons programma echt als breed, inclusief en evenwichtig omschrijven.’

Live on stage

‘Dans maakt op een rituele manier verbinding met onze omgeving, met de doden zowel als de levenden. Ik geloof dat het bijwonen en live ervaren van een dansvoorstelling ons herinnert aan de grond waarop we leven en staan.’

‘Ik hoop dan ook dat het publiek na deze uitzonderlijke en ontwrichtende tijden tot de conclusie is gekomen dat het heel belangrijk is om mensen live on stage te zien’, aldus Georg Weinand. (LF)

%d bloggers liken dit: