Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

‘Een stad als stilleven’

‘Soms ging ik de ruimte bekijken als een architect’

Brugge is, met enige overdrijving, de meest gefotografeerde stad van ’t land. Dat leidt van tijd tot tijd tot de onvermijdelijke fotoboeken ten behoeve van Bruggeling en toerist. De Brugse fotograaf Jan Darthet put uit een ander vaatje. Tijdens de eerst lockdown trok hij zijn beste wandelschoenen aan en struinde kriskras door de stad die hem, zonder de toeristische balast, verraste met schitterende lichtinvallen, schaduwen en rustige schoonheid. Negentig streng gekozen kleurenfoto’s zijn nu gevat in een keurig fotoboek dat deze stad ‘als een stilleven’ ziet. Aanbevolen in cadeautjestijd.

EXit: Brugge in lockdown, u hoefde geen twee keer na te denken over de keuze en het onderwerp?

Darthet: ‘De reeks is na stevige selectie ontstaan door de sfeer die ik tijdens de wandelingen ervoer. De meer dan 90 beelden zijn voor mij echt een stad als stilleven, en dat is ook de insteek waarmee ik aan de slag ging. De eerste wandelingen focusten zich meer op de gesloten stad. Deze beelden heb ik niet weerhouden voor het boek. Ik probeerde nadien meer het accent te leggen op de schoonheid, de rust, het schaduwspel. 

EXit: ‘ Negentig foto’s zonder zwakke punten: hoe hebt u telkens het cliché kunnen of moeten vermijden?

Darthet: ‘Het is vooral aan de kijker om de foto’s te ervaren als kadrage, snit van iets wat gekend is. En hopelijk vaak op een niet- conventionele manier, en soms ook op zo’n symmetrische wijze dat de essentie duidelijk is en de compositie rustig. Voor mij is de stad, iedere stad eigenlijk, geen cliché, afhankelijk van hoe je het bekijkt, de lichtinval, de schaduwen, de snit in acht genomen natuurlijk. Zuurstof krijgen als kijker om een eigen kijk te hebben is een  belangrijk item geweest voor mijn project.’ 

EXit:  Welke stadszichten hebben u het meest verrast?

Darthet: ‘Het Jan van Eyck plein heeft zo’n sterk perspectief, alsook het gedeelte van het Zand rond het Concertgebouw. De vormelijke finesse en de abstractie van sommige pleinen of straten zijn a-typisch Brugs, en net daarom zo interessant om te fotograferen. Contrasten zijn altijd mooi in een stad. Soms ging ik de ruimte bekijken als een architect.’ 

EXit: Hoe is Peter Verhelst in dit verhaal betrokken?

Darthet: ‘We kennen mekaar van eerdere samenwerking. Ik mailde hem en hij antwoordde dat hij er zou aan beginnen. Ik liet hem uiteraard de artistieke vrijheid en toen het gedicht in m’n mailbox zat was ik er even van m’n melk van. Zoveel lagen, zoveel gevoelens, soms begrijpelijk, soms moeilijk en lastig. Niettegenstaande we mekaar tussenin niet gebrieft hebben viel voor mij de puzzel echt wel. Het pure gevoelsmatige zat ook in mijn foto’s, althans dat vond ik. Maar nogmaals, ik heb de kijker en lezer wellicht ook de vrijheid gelaten van interpretatie. Daarom gaat het voor mij veeleer over stilte dan over de lock-down. Ik hoorde ook veel mensen luidop genieten van de situatie als wandelaar, kijker . Al is de lock down een ramp voor de stad en zijn handel.’

EXit: Hoe maken professionele fotografen vandaag nog het verschil?

Darthet: ‘Door de andere insteek en visie. Technisch zijn vele mensen fotograaf. Qua beleving en sfeer en zeker om in opdracht te werken heb je toch een grote dosis empathie nodig. Ik ben nog altij grote fan van het beroep en voel me er iedere dag beter bij. Door les te geven in volwassenenonderwijs heb ik zelf heel veel inzicht gekregen en bijgeleerd, het bijleren stopt nooit, gelukkig en niet zozeer in de technische kennis. Fotografie is eindelijk volwassen aan het worden en vele creatieve mensen gebruiken nu het medium als expressievorm. Dat is fijn om te zien en te beleven. Maar dat heeft niks te maken met een haarscherpe foto te maken, eerder met beleving en creativiteit.’

EXit: De keuze voor kleur versus zwart-wit. Kleur wint?

Darthet: ‘Zwart- wit was een overweging, kleur heeft het gehaald. Ik wandelde rond en zag alles in kleur. Het is net te fotografisch voor mij om dan alles in zwart -wit te brengen, temeer omdat de lente zich niks aantrok van de lock-down. Ik vond het licht, de tinten en kleurschakeringen een meerwaarde. Het was en is ook een grotere uitdaging om een reeks te bouwen, bestaande uit verschillende momenten en dagen en deze selectie in kleur te brengen. Maar mijn volgende project zal in zwart-wit zijn.’ (LF)

Het boek ‘Stilleven’ van Jan Darthet is verkrijgbaar in de Brugse boekhandel Raaklijn of online op http://www.brugge2020.be

Tania serveert

De voorbije twee jaar was Tania Verhelst Stadsdichter van Brugge. Vandaag geeft ze de fakkel door aan haar opvolger. Verhelst, die debuteerde in 2004 in het literaire tijdschrift Plebs, mocht haar eerste bundel ‘Twee Helften’ laten voorstellen door de Brugse dichter Herman Leenders. Zowel de gedichten als de aquarellen van haar hand maken van de bundel een must have voor poëzieliefhebbers.

EXit: Hoe kijk jij terug op het project ‘Stadsdichterschap’?

Tania Verhelst: ‘Ik vond het altijd een uitdaging om een opdracht ‘naar mijn hand’ te zetten. Ik heb moeten ondervinden dat sommige mensen een heel specifiek idee hebben van een stadsdichter. Soms wil men dat een stadsdichter iemand of iets ‘in de bloemetjes’ zet. Maar daar heb je natuurlijk bloemenwinkels voor. Gelukkig liet men mij meestal de vrijheid. En ik heb het liefst gewerkt voor geëngageerde projecten (het rouwgedicht voor ‘Vierkant tegen eenzaamheid’, ‘Homeless Jezus’ voor YOT). Ook de ontmoetingen met jonge vluchtelingen in het kader van een sociaal-cultureel project van MOOV, vond ik pakkend. En dan is er nog het interactief coronaproject in opdracht van de Stadsrepubliek, waarbij mensen werden aangespoord om zelf verzen te schrijven, zodat ik die kon illustreren (www.alsdetijddaaris.info). Het resultaat hiervan is tot 6 december te zien in het Gezellehuis(Rolweg).  Alle werken zijn te koop en de opbrengst ervan gaat naar welzijnsschakel integraal, een initiatief dat kansen biedt aan kansarme kinderen, jongeren en volwassenen in Brugge.’

EXit: Vlaanderen telt amper nog poëzie-uitgeverijen, (aankomende) dichters publiceren meestal in eigen beheer. Moeilijke zoektocht geweest?

Tania: ‘De zoektocht naar een uitgeverij is sowieso moeilijk: er wordt veel geschreven en steeds minder gelezen. Misschien zal men op termijn actief moeten zoeken naar lezers in de plaats van  uitgevers.Vooral in Vlaanderen zijn er weinig uitgevers voor poëzie. Je kunt dan wel in Nederland aankloppen, maar van sommige uitgeverijen hoefde ik mijn manuscript zelfs niet op te sturen ‘omdat ik Belg ben’. Ik ben dus wel blij dat Roel Richerlieu van Londersele zich concentreert op debutanten en meteen en enthousiast reageerde op mijn manuscript.’

EXit: De bundel heet ‘Twee Helften’. Waar staat dat beeld voor?

Tania: ‘Verscheurdheid. En gezien papier mijn geliefde medium is, heb ik dat in papier uitgedrukt. Je kunt het op tal van manieren interpreteren. Ik wil niet alles invullen voor de lezer, maar één lezing zou kunnen zijn dat het woord ‘in-dividu’, dat suggereert dat we één-en ondeelbaar zijn, misschien wel één van de grootste en meeste verspreide misverstanden is die er bestaan. Ik ervaar mezelf alleszins als een veelheid van stemmingen, meningen. Als ik een goede dag heb, klinkt dat als een harmonieus orkest, en als ik een slechte dag heb, als een Belgische democratie.’

Twee helften’ zit natuurlijk ook verankerd in onze biologie. We hebben twee hersenhelften, twee armen, twee benen. We zijn wanhopig op zoek naar een ‘wederhelft’.

EXit: Het Guido Gezellehuis staat meer en meer in het teken van de poëzie, maar niemand weet precies wat ermee aan te vangen. Hebt u ideeën ter zake? 

Tania: ‘Ik heb wel ideeën, maar het is niet aan mij om die aan te brengen. Ik heb er het volste vertrouwen in dat de stad van het Guido Gezellehuis een dynamische en inspirerende plek kan maken. Een writer’s residence, een ontmoetingsplek, een plek waar men lezingen en workshops organiseert… . Of zoals nu: een expo. Het komt er, als de tijd daar is.’ (LF)

______(foto Ellen De Meulemeester)

Twee Helftense, Tania Verhelst, uitgeverij De Zeef

Tweelink: kunstenaars ontmoeten makers

Voor Tweelink laten Handmade in Brugge en Het Entrepot vijf Brugse makers in dialoog gaan met vijf kunstenaars. Na een intensief traject onder begeleiding van curator Pierre Muylle creëerde elk duo nieuw werk dat geëxposeerd wordt in de salons van stadspaleis Hof Bladelin, die voor het eerst opengesteld worden voor het publiek. EXit bracht met meubelstoffeerder Valerie Cockhuyt en kunstenares Els Lesage een van de duo’s samen.

EXit: Jullie kenden elkaar niet op voorhand. Hoe verliep het artistieke proces?

Valerie Cockhuyt: ‘Ik droomde er al langer van om aan een kunstenaar gekoppeld te worden. Toen ik het werk van Els leerde kennen en zag dat ze met stof werkt, was ik meteen geprikkeld. Wat ze doet, sluit aan bij mijn leefwereld, maar staat er tegelijk ook ver vandaan door de vorm.’

Els Lesage: ‘In mijn werk combineer ik schilderkunst en grafiek. Vergankelijkheid en verlies zijn daarbij thema’s die vaak terugkeren. Ik ben gefascineerd door schijnbaar onbenullige objecten die ons omringen en die ons letterlijk overleven. Deze gevonden voorwerpen krijgen dan weer een bepaalde lading door de herinnering.’

Valerie: ‘Al snel bleek dat we diezelfde fascinatie delen. Bij het ontmantelen van meubels vind ik heel wat kleine schatten terug: muntjes, pillen, kranten, zelfs ooit eens een vals gebit. Telkens ben ik benieuwd naar het verhaal erachter. Zijn ze er toevallig in beland of bewust in gestopt? Ik polste bij meubelstoffeerders over de hele wereld en meteen deelden zij ook foto’s van allerlei objecten.’

Els: ‘Vanuit deze verwondering werkten we dan verder. Valerie bezorgde me die objecten en de foto’s. Ik begon ze te manipuleren, maakte er risoprints en zeefdrukken van. Tijdens de lockdown dropten we pakketjes bij elkaar aan de voordeur, zodat we toch verder konden werken.’

EXit: Curator van Tweelink is Pierre Muylle. Wat was zijn rol?

Els: ‘Pierre voelde meteen iets voor de thematiek die we kozen. Hij volgde ons van dichtbij op, maar liet ons ook doen. We moesten niet naar een welbepaald tastbaar eindresultaat streven en konden zo op een heel vrije manier werken.’

Valerie: ‘Ik ben zelf ook benieuwd naar het eindresultaat. Pierre wilde niet zomaar de creaties tentoonstellen, hij wilde vooral dieper ingaan op de thema’s. Je kunt de expo daarom alleen maar bezoeken onder zijn begeleiding. Het wordt een unieke belevenis: hij neemt telkens een tiental mensen op sleeptouw om een heel persoonlijk verhaal te vertellen bij elk traject en bij de creaties.’

Exit: Tweelink gaat ook over de symbiose tussen makers en kunstenaars. Wat is volgens jullie het grote verschil tussen beide?

Valerie: ‘Zelf vond ik het verrijkend om niet alleen puur praktisch bezig te zijn. Als meubelstoffeerder ben ik eerder functioneel ingesteld, maar in vergelijking met sommige andere collega’s heb ik ook oog voor het esthetische aspect. Toch zou ik geen goede kunstenaar zijn, want bij mij moet het eindresultaat helemaal af zijn. Ik kan me dus geen foutjes permitteren.’

Els: ‘Volgens mij zit daar precies het verschil tussen een kunstenaar en een maker. Als ik start met een kunstwerk weet ik niet wat het resultaat zal zijn, Valerie wel. Ik wil het toeval toelaten in mijn werk, Valerie kan dat niet. Valerie mag niet prutsen, ik voel me juist wel een prutser.’ (PK)

_____

Tweelink
Hof Bladelin

20 – 22 november en 27 – 29 november

Meer informatie en reservaties: www.tweelink.be

Geert Vandenbon grossiert in koersweetjes en -cijfers

De koers is van ons, maar eigenlijk nog een beetje meer van Geert Vandenbon. Deze Bruggeling is in Brugge bekend als muziekfreak (gitarist Q-Bic, auteur boek Stageco, manager van onder meer Jan De Wilde en Stoomboot), maar is bovenal een koerskenner, een zware Ronde-van-Vlaanderen-fanaat en wielerverhalenverteller. Met het oog op de eindejaarsfeesten maakte hij samen met Lannoo Uitgeverij een scheurkalender 2021 met allerlei wielerdata, van ernstig tot gek. Goed voor 365 dagen scheur- en leesplezier over koers, koers en koers.

Als muziek zijn leven is, dan is de wielrennerij wel de grootste passie van Geert Vandenbon. Hij werkte meer dan twintig jaar voor de Ronde van Vlaanderen en organiseerde tussen 1998 en 2009 het startgebeuren van de Ronde op de Brugse Markt. Daarnaast is hij medestichter van het Centrum RVV in Oudenaarde en schreef en publiceerde diverse wielerboeken, vaak met Vlaanderens Mooiste als rode draad. Als muzikant tref je Vandenbon al eens op een podium aan met eigen (wieler-)liedjes, alleen of samen met wielercommentator Michel Wuyts. Of om honderduit te vertellen over de Ronde, samen met Paris-Roubaix de mooiste wedstrijd van het jaar.

Nu stelde hij een heuse koerskalender samen, een soort maxi-Druivelaar met een trits wielerweetjes, wist-je-datjes en koersdata. ‘Dat gaat van de meest ernstige gebeurtenissen uit de wielergeschiedenis tot de meest absurde, zinloze, grappige, verrassende en vreemde verhalen en verhaaltjes. Maar ook cijfers, data, records, quotes, verjaardagen, sterfdagen …. van renners, wedstrijden en gebeurtenissen uit verleden, heden en toekomst ontbreken niet op deze Koerskalender 2021’, zegt Geert. ‘Op de ene kant van de bladzijde staan dus de datum, de themadag, het verhaal van de dag, eventueel een quote, een verjaardag en een sterfdag. Op de andere kant lees je het cijfer van de dag (van 1 tot 365), een extra weetje of quote en de koers van morgen.’ Een aanrader voor wie zijn dag leer- en sportgierig wil starten. (ADC)

______Foto Ellen De Meulemeester

De Koerskalender 2021 kost 14,95 euro, www.lannoo.be

Pascal Cornet: ‘Een banaal bestaan met interessante thema’s’

‘Er wordt veel geschreven, maar er wordt steeds minder gelezen’ zegt de Brugse dichteres Tania Verhelst elders in dit blad. Dat is dan geen goed nieuws voor Bruggeling Pascal Cornet, in intellectuele kringen bekend van zijn lezenswaardige blogspot http://pascaldigital.com/. Hij publiceerde onlangs het eerste deel van wat gaandeweg een lijvige autobiografie moet worden. ‘De Elfde Teen’ is het eerste deel, er volgen er nog een onbekend aantal.

EXit: U legt de lat meteen hoog. U spreekt over ‘volgende delen’.

Pascal Cornet: ‘De Elfde Teen’ is het eerste deel van mijn autobiografie. Het gaat daarin over mijn voorzaten, grootouders en ouders. In de volgende delen zal het dan meer over mezelf gaan. Hoeveel delen er komen, weet ik nog niet. Een stuk of vier, vijf allicht. Misschien zes of zeven.’

EXit: De mensen zullen zich wellicht afvragen…..

Cornet: ‘… wie is die Pascal Cornet dat hij zichzelf belangrijk genoeg vindt om (1) een autobiografie te schrijven en (2) dan nog te denken ook dat wij die autobiografie gaan lezen? Ik ben inderdaad niet ‘belangrijk’. Ik heb geen grootse prestaties geleverd, ik doe geen extreme dingen, ik ben geen ontdekkingsreiziger of wereldverbeteraar. Citaatje uit het boek: ‘Ik spring niet uit vliegtuigen, duik niet van kliffen, schamp mij niet aan koraalriffen.’ Ik ben opgegroeid in een beschermd milieu, in een tamelijk geschiedenisloze tijd. Ik heb geen historische schokken meegemaakt. De enige explosie die ik ooit heb meegemaakt, is de babyboom. Ik leid bijgevolg een vrij banaal bestaan.’

EXit: Hoe moeten we dat ‘banaal bestaan’ begrijpen?

Cornet: ‘ Ik ben ervan overtuigd dat elk leven, ook een banaal leven, het vertellen waard is, als het maar goed verteld wordt. Iedereen maakt een verhaal van zijn leven, voor zichzelf en ook voor anderen. Een verhaal met een begin, een midden en een slot. Een van de motto’s van het boek is van Rosa Montero: ‘Om te kunnen leven, moeten wij een verhaal over onszelf vertellen, wij zijn een product van onze verbeelding.’

EXit: Een auteur wordt doorgaans net veel fantasie toegedicht.

Cornet: ‘Iedereen moet proberen te doen waar hij/zij goed in is en graag doet. Bij mij is dat: schrijven. En gezien ik geen fantasie heb, of toch niet overdreven veel, heb ik behalve mijn eigen herinneringen en ervaringen en verwachtingen niet meteen iets om over te schrijven. Maar ik wil toch schrijven. Ik vind niet dat ik per se iets over een wereldoorlog moet vertellen die ik niet heb meegemaakt. Ik vind al evenmin dat ik mijzelf moet presenteren als notoire zuipschuit of vrouwenjager om interessant genoeg te lijken.’

EXit: Wat zijn die ‘interessante thema’s’ die u bezighouden?

Cornet: ‘Al schrijvende over mijn banale bestaan komen er vaak interessante thema’s bovendrijven. Zoals over waarheid en fictie in de herinnering, de rode draden in de femiliegeschiedenis, het probleem van privacy: wat kun je vertellen over anderen en wat vormt je identiteit. Bij dat laatste kan het – en dat zal EXit zeker interesseren – gaan over Brugge en de taal (het Brugse dialect). Maar ik zal het toch vooral over het vaderschap moeten hebben, denk ik, en over wat het betekent te schrijven.’

‘En ja, ondertussen is de wereld tóch volop beginnen te veranderen en ook daar wil ik van getuigen. Ik schrijf niet alleen over mezelf maar ook over de wereld waarin ik leef.’

EXit: Waar te koop?

Cornet: ‘Een aantal exemplaren van ‘De Elfde Teen’ is te koop in enkele Brugse boekhandels. De volgende delen zullen de volgende jaren verschijnen. De volledige autobiografie heet ‘Het leven als voorlopige oplossing’ – niet toevallig zoals de blog die nu al 16 jaar bestaat en waarop ik ondertussen bijna 18.000 posts heb geplaatst: foto’s en teksten. Nog altijd krijgt de blog ‘Het leven als voorlopige oplossing’ dagelijks enkele tientallen bezoekers over de vloer.’ (LF)

_____

Een exemplaar van ‘De Elfde Teen’ kost 15 euro en is – zolang de voorraad strekt – te bestellen via pascal.cornet@pandora.be . Concrete gegevens zijn hier te vinden: https://pascaldigital.blogspot.com/2020/08/brief-aan-mijn-vrienden-enof.html .

Een bakje troost in bange tijden

Het Brugse bedrijf Groep 24 is voornamelijk gekend van Comedyshows.be maar moet door de geldende maatregelen herbronnen. Zaakvoerder Pieter De Wulf: “We zagen ons genoodzaakt om honderden theatershows te verplaatsen of zelfs te annuleren, maar blijven niet bij de pakken zitten. Zo zetten we nu volop in op een andere tak binnen de firma, namelijk het ontwikkelen en distribueren van stadsproducten.”

In het najaar van 2017 ging Groep 24 voor het eerst van start met een stadsproduct, namelijk Monopoly Brugge waarvan maar liefst 5000 exemplaren verkocht werden. Nadien volgden nog andere stadsedities van het bordspel, maar de drang om Brugse producten te maken bleef groot. Via onder andere De Nacht van de Magie (in de Stadsschouwburg) en De Slimste Mens van Brugge (in het Belfort) werden de eerste contacten gelegd met Marjolein Vermeersch en Frederik Danneels. Zij zijn de zaakvoerders van de artisanale koffiebranderij Koffie Kàn die gekend staat om zijn ambacht met respect voor de natuur en de koffieboer.

De samenwerking tussen Groep 24 en Koffie Kàn resulteert in een Brugs product van hoogstaande kwaliteit, namelijk Brugge Koffie. De 3 smaken (Brugse Beer, Serena en Lanchals) worden elk onlosmakelijk verbonden aan een Brugse legende die wordt uiteengezet op de luxueuze geschenkverpakking. In deze verpakking vindt men, naast 3 zakjes met gemalen Brugge Koffie, ook een unieke koffietas. Hiervan zijn 2 uitvoeringen beschikbaar. Het eerste design werd ontworpen door grafisch ontwerper Pieterjan Decoster uit Sint-Andries. Hij zette volop in op de stoere Brugse Beer. Daarnaast heeft ook Helen B een handgemaakte mok ontworpen met daarop zowel Serena als Lanchals afgebeeld.

Met de aankondiging van Brugge Koffie (www.bruggekoffie.com) zetten Groep 24 en Koffie Kàn allebei in op het “koop lokaal” verhaal. Zo is niet enkel de initiatiefnemer een bedrijf uit Ten Briele in Sint-Michiels, maar wordt het product ook verkocht door de lokale winkeliers die een onvoorspelbare eindejaarsperiode tegemoet gaan.

Brugge Koffie is niet enkel een kwalitatieve, lekkere koffie, maar is ook een steun aan lokale handelaars en producenten en een duwtje in de rug voor een bedrijf actief in de evenementensector.

‘Woman’ in Adornes (tot 23.1)

De nadrukkelijke aanwezigheid van de vrouw in het werk van Koen Broucke en de vraagstelling rond de blik van de man vormen het uitgangspunt van de tentoonstelling. Een selectie van werken over een periode van dertig jaar gaat in dialoog met werken van kunstenaars van de Renaissance tot nu: van een anonieme Bruggeling tot Constant Montald, van Picasso tot de Chinese tijdgenoot Huang Gang.


In een tijdperk waarin de positie van de vrouw en het evenwicht in de man-vrouwverhoudingen centraal staan in een universeel debat, onderzoekt de tentoonstelling Woman de manier waarop een man vrouwen observeert, bewondert, opneemt en weergeeft. Hoe doet hij dat zonder gecontesteerde paden te bewandelen? Wanneer wordt de blik van een man gevierd en wanneer wordt die problematisch? Historische figuur, academisch model, jonge communicante, kunstenares, koningin of mondaine dame de vrouw wordt door de kunstenaar in een grote verscheidenheid gepresenteerd.

Koen Broucke is zowel historicus als kunstenaar. Zijn twee benaderingen – wetenschappelijk en artistiek – verrijken elkaar om een serene bijdrage te leveren aan een debat dat niet altijd sereen is. 

Muziekcentrum Cactus haalt nieuwe concertzaal binnen

Op het Kanaaleiland, langs de Bargeweg achterkant station, wordt deze (november)maand de eerste spadesteek gedolven van een nieuwe muziektempel voor Muziekcentrum Cactus. Na een tergend lange voorbereidingsperiode zijn vandaag alle voorwaarden voldaan en mag de architectengroep overgaan tot realisatie. Het bouwproject moet 5,8 miljoen kosten, maar Stad Brugge springt bij met 800.000 euro subsidie én het gebruik van de bouwgrond, de Provincie voert 200.000 euro aan en Vlaanderen komt over de brug met 1.174.000 euro subsidie. Cactus bekroont hiermee een jarenlange strijd, maar ook deze nieuwe uitdaging liegt er niet om.

Voor wie het zich nog herinnert, de eerste Cactusclub had vaste grond in de Sint-Jakobsstraat. De club ontpopte zich daar tot een gezellige plek waar heel wat muzikale subtoppers op het podium verschenen. Helaas werd het pand kort nadien verkocht en de Cactusclub verhuisde in (cultuurjaar) 2002 mee naar de Magdalenazaal in Sint-Andries. Een zaal voor bijna duizend man was precies wat men toen nodig had. Maar ook hier schuilde een addertje onder het gras: de ‘MaZ’ moest gedeeld worden met het Cultuurcentrum en een toneelvereniging. Daardoor ontsnapten geregeld mooie concertaanbiedingen. De oplossing die uit de bus tuimelde, was de bouw van een nieuwe concertzaal-annex-club achter de Magdalenazaal op het vroegere terrein van Cercle Brugge. Maar ook hier, door protest in de buurt, ging het mis en ging veel tijd verloren.

Het laatste plan week uit naar de Bargeweg op het Kanaaleiland. Voorgoed gestart dacht men, maar alweer fout. Het werd een afvallingskoers met herhaalde bestemmingswijzigingen, complexe omgevingsplannen, vergeten rioleringen, nieuwe isolatienormen en problemen met de toenmalige architect. Vandaag mag geklonken worden op het eindresultaat.  Muziekcentrum Cactus tekent straks voor een zaal voor plusminus 700 man, een café, repetitieruimten en de administratieve thuisbasis. Gelegen tussen de ringweg en de Bargeweg is het prima bereikbaar op een boogscheut van station en binnenstad. Na dertig jaar prominente aanwezigheid binnen de wereld van pop en rock was Cactus hoogdringend aan een eigen locatie toe. Met dit gebouw zet de vzw de stap naar een professioneel muziekpodium voor zowel binnen- als buitenlandse groepen. Er wordt gemikt op een tachtigtal concerten per jaar, terwijl ook andere organisatoren hier welkom zijn. (LF)

______

http://www.cactusmusic.be

Het Provinciaal Hof staat in de steigers

De restauratie en de herinrichting van het Provinciaal Hof op de Brugse Markt zijn begonnen. Het neogotische gebouw gaat in de steigers tot eind 2021. De restauratiewerkzaamheden zullen drie jaar duren.

Het Provinciaal Hof staat dan wel in de steigers, maar zal niet helemaal aan het zicht onttrokken worden. Aan de steigers komt een werfdoek met een levensgrote gevelprint zodat het gebouw niet helemaal uit het straatbeeld verdwijnt. Daarnaast geven gigantische werfpanelen met een totale lengte van 52 meter duiding over de werkzaamheden, de historiek en de toekomst van het gebouw. De zijpanelen zullen doorheen de renovatieperiode geregeld aangepast worden en telkens uitleg geven over de lopende fase.

Het Provinciaal Hof is meer dan 125 jaar oud. Een aantal instandhoudings- en aanpassingswerkzaamheden drong zich dan ook snel op. De werkzaamheden omvatten onder meer de volledige restauratie van de buitenschil. De leien op het dak worden gedeeltelijk vervangen. Ook het schrijnwerk wordt gerestaureerd, net als de glas-in-loodramen. Er komen zelfs eeuwenoude ambachten bij kijken, zoals voor de restauratie van glas in lood en de koperen engel Sint-Michiel.

Het Provinciaal Hof zal, als open huis, verschillende functies hebben. Zo wordt het gelijkvloers een agora met een permanente opstelling die de troeven van West-Vlaanderen belicht. De provincie investeert 7,7 miljoen euro in dit project. (LF)

Fotograaf Andy McSweeney focust op de schoonheid van Brugge

Je ziet hem altijd lopen in het historische hart van Brugge, fototoestel in zijn vuist geklemd, en een horde toeristen – ook met een fotoapparaat aan de nek – in zijn kielzog. Nieuwsgierig luisteren ze naar zijn deskundige uitleg die hij enthousiast en gepassioneerd weet over te brengen tijdens zijn Photo Tours. Sinds enkele maanden zijn die toeristen verdwenen (corona, weetjewel), maar Andy McSweeney bleef niet bij de pakken zitten. De Canadese Bruggeling verlegde zijn focus en trok er in de lockdownmaanden erop uit om de binnenstad, ontdaan van publiek, in al zijn pracht en praal te fotograferen. Het resultaat is ‘Brugge Landscapes: unlocked for light’, een 3D-galerij van 1/11 tot 31/01/2021 én een boek met de mooiste plaatjes.

EXit: Hoe kunnen de mensen uw expo bezoeken?

Andy McSweeney: ‘Dankzij de techniek en het internet kan ik vanaf 1 november een 3D-galerij aanbieden op www.phototour.com/unlocked4light waar kijkers mijn verzameling foto’s op een volledig coronavrije manier kunnen verkennen. Ik vind het vooral leuk voor degenen die dit jaar niet naar Brugge kunnen reizen. Daartoe behoren ook mijn eerdere gasten van een fototour die veel van deze stad houden en niet kunnen wachten om terug te komen.’

EXit: ‘Brugge Landscapes: unlocked for light’ is een coronaproject, maar dan op een positieve manier.

Andy: ‘Klopt, want het zijn voor iedereen moeilijke tijden, zowel in Brugge (vooral voor het toerisme) als wereldwijd. Ik vond het belangrijk om te focussen op de tijdloze schoonheid van de stad Brugge en de foto’s te ontladen van alle negatieve energie. Dus bij mij geen foto’s van mondmaskers en borden met ‘Gesloten’ erop. De mentale gevolgen van corona kunnen immers net zo dodelijk zijn als het virus zelf als we niet oppassen. Het maken van deze foto’s was voor mij een therapie en ik hoop dat de kijkers diezelfde energie ervaren.’

‘Sinds 2012 bied ik mijn Photo Tour Brugge aan. Dat is een mobiele workshop in Brugge waarbij ik mensen begeleid hoe ze de pracht van de stad in een beeld kunnen vangen. Ik kom uit Canada, woon hier al meer dan 18 jaar woon, maar ik ben nog steeds zelf gefascineerd door de magische ouderwetse sfeer en charme van mijn nieuwe thuis.’

EXit: Uw werk is te koop?

Andy: ‘Absoluut en daarmee ondersteun je deze kleine Brugge-onderneming enorm! Naast prints die te koop zijn vanuit de 3D-galerij in vier formaten, is er ook een boek met de mooiste beelden. Het gaat hier om een limited edition hardcover boek, want slechts 100 exemplaren gedrukt. En gratis levering in Brugge!’ (ADC)

_______

www.phototourbrugge.com, info@phototourbrugge.com

%d bloggers liken dit: