Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: mei 2019

Iedereen welkom op vrijdag 24 mei om Paleisje te pimpen

 

…. in het vernieuwde Gruuthusemuseum

In november vorig jaar startte Musea Brugge een participatieproject op met een groep jongeren tussen 16 en 24 jaar: Paleisje Pimpen. Gedurende enkele maanden gaven deze jongeren het nieuwe museum door hun eigen ogen vorm. Deze kunsteninstallatie in video, geluid, gips en foto krijgt een plaats in Studio +, de laatste zaal van het Gruuthusemuseum.

Op vrijdag 24 mei vanaf 20 uur stellen de jongeren dit officieel voor aan het publiek. Maar er is meer: naast de voorstelling van het werk van deze jongerencrew in het museum, is er ook een preview in het nieuwe Gruuthuseumuseum, een dj-set tot middernacht, een totaal ingekleed en belicht binnenplein, drinks & food! Iedereen is welkom om erbij te zijn.

 

‘Carpet Sessions is een visitekaartje voor jonge groepen’

 

Jeugdig en onstuimig enthousiasme, dat zien we graag omgezet in creativiteit. Zoals van de jonge rakkers Neil Haesebrouck, Julian Devos en Andrès Vandepitte die actief zijn in Jeugdhuis Comma en daar onlangs een mooi muzikaal initiatief binnen comma.world hebben opgestart. Carpet Sessions is de naam van het project waarbij ze op zoek gaan vernieuwende, experimentele bands uit de ruime Brugse regio en die bands promotioneel in de ‘etalage’ plaatsen.

EXit: Carpet Sessions: dat vraagt een woordje uitleg…

Neil Haesebrouck: ‘Het is een soort platform dat we hebben opgericht binnen comma.world, het videoproject van Jeugdhuis Comma. We maken vanuit Het Entrepot live-opnames van Brugse en bij uitbreiding West-Vlaamse groepen. Die bands spelen live twee à drie nummers en in de videomontage voegen we er een interview tussen. Die video plaatsen we op ons YouTube-kanaal zodat mensen die kunnen ontdekken en leren kennen. Met Carpet Sessions creëren we dus een platform met kwalitatieve bands.’

‘Ik heb me hiervoor laten inspireren door gelijkaardige nationale en internationale initiatieven. Ik vond dat Brugge ook zoiets nodig had. We zijn met dat idee gaan aankloppen bij Julian om zoiets samen te realiseren. Hij was meteen voor het concept gewonnen.’

Andrès Vandepitte: ‘We hebben al opnames gemaakt voor Ventilateur, Ratmosphere en The Tubs. Je zou kunnen stellen dat de bands daar een soort videoclip aan overhouden die iedereen kan delen via de sociale media. Het is een doorgeefluik, zeg maar een soort visitekaartje voor de band dat wij gratis aanbieden.’

EXit: Die video’s zijn dus puur promomateriaal voor de Brugse pop- en rockscene?

Neil: ‘Ja, maar we zien het zelfs breder, we kijken al eens over de Brugse stadsgrenzen heen. Zo hebben we straks een opname met Whorses en dat is een Kortrijkse band. De Brugse ‘poule’ is immers niet oneindig groot.’

EXit: Wie gaat er nog allemaal schuil achter dit initiatief?

Neil: ‘We proberen zoveel mogelijk jongeren te betrekken bij ons project. Jongeren die fan zijn van muziek, camera, kortom alles wat van dichtbij met audiovisuele beeldvorming te maken heeft. Iedereen kan bij ons komen aankloppen om mee te werken. Het is de bedoeling dat jonge Bruggelingen zich kunnen ontplooien in dit project. Dat kan zijn als cameraman of geluidstechnicus. Het is een leerschool, maar het gebeurt niet op een schoolse manier. Er zit nog een scheutje rock ’n roll in.’

EXit: Komen er effectief tapijten aan te pas?

Andrès: ‘Jazeker, we hebben dat gedaan om een terugkerend element te hebben bij elke sessie. De tapijten hangen er deels voor de klank, maar ook deels voor de gezelligheid en de sfeer. Bij elke sessie zijn er dus tapijten aanwezig.’

EXit: Is elke band welkom bij jullie?

Andrès: ‘Ja, maar we mikken wel op bands die al ietsje verder staan. Niet meteen de beginnende bands dus, wel kwalitatievere bands met iets meer ervaring, die nog niet enkel in hun garage hebben gespeeld, maar al hebben opgetreden voor een publiek. Graag een groep met een identiteit.’

EXit: Op welke basis houden jullie deze Carpet Sessions?

Neil: ‘We proberen dit maandelijks te doen, maar het is niet altijd gemakkelijk om iedereen bij elkaar te krijgen. We hopen binnenkort over een goede crew te beschikken zodat we om de twee weken een nieuwe sessie kunnen opnemen en uitbrengen.’

EXit: Is er een publiek aanwezig bij de opnames?

Neil: ‘Voorlopig is het technisch en productioneel nog niet mogelijk; de locatie laat het nog niet meteen toe, maar we hebben er wel al over nagedacht. Het zit er dus wel aan te komen.’ (ADC)

Carpet Sessions is te vinden via:

instagram.com/carpetsessions & facebook.com/carpetsessionscomma

 

Ozi One maakt balans op met driedubbele cd

Ozi One wilde in 2016 zijn 25-jarig bestaan als oldskool rapper in de verf zetten, maar het overlijden van zijn mama besliste daar anders over. Enkele jaren later – het verdriet is nog steeds niet weggeëbd – maakt hij middels de driedubbele cd ‘Triple O’ toch een roundup van een kwarteeuw muzikaal actief te zijn in da scene. Op zaterdag 18 mei blikt Herman Axters (dat is zijn echte naam) terug op het podium van De Kelk (Langestraat 69) met onder meer SAIMN-I, Gunter Delue, Mabongo, Samoerai, Jabo Jay, Gemeejne Bleejkn en Tovenoare aan zijn zijde.

 

Ozi One is een klinkende naam in de (plaatselijke) hiphopscene. Hij was rapper bij onder meer Depths Of Uproar, Metaphora en Members of Marvelas en leverde zijn pompende woordenstroom vaak als guest aan bevriende rappers af, check hiervoor vooral eens YouTube. In 2007 bracht hij zijn debuutcd ‘The Meaning Behind’ uit, een schijf waarop hij woede en treurnis verenigt op beats die hij plukte van samples uit zijn muziekcollectie. Zeven jaar later maakte Ozi One met ‘The O (ifheadz only knew…)’ zijn tweede drop met Wally Nesta (Wannes Loosveldt) als producer. En dan vatte hij het plan op om in 2016 een feestje te bouwen rond zijn 25ste verjaardag als MC/rapper. ‘Mijn derde album (‘The Difference’) was zo goed als klaar, maar in die periode is mijn mama ziek geworden en uiteindelijk gestorven. Een cd uitbrengen was toen echt het laatste van mijn zorgen’, zegt hij. ‘Maar kijk, ik ben nooit gestopt met muziek maken en heb ondertussen een pak nieuwe nummers gemaakt, maar ik kon echter die nieuwe songs niet uitbrengen als mijn laatste ‘worp’. Mijn derde cd was immers nog niet verschenen. Zo kwam ik op het idee om mijn drie cd’s te bundelen tot ‘Triple O’ die ik aan moeder opdraag. Mijn debuutcd was vrij snel uitverkocht en ‘The O’ is enkel op vinyl verschenen. Met ‘Triple O’ kan ik nu een hoofdstuk en een periode afsluiten en uitkijken naar mijn nieuw werk dat lichter zal klinken.’

Strong Life

De driedubbele cd ‘Triple O’ is voor Ozi One een eerste release op zijn eigen productielabel Strong Life dat een klein team van mensen herbergt die al lang met hiphop, reggae of in het urban genre bezig zijn. ‘Artiesten hebben vaak iemand nodig die hen met praktische tips over bijvoorbeeld vormgeving of productie kan bijstaan. Ik reik die artiesten graag de hand’, zegt Axters die graag nog een ep met West-Vlaamse inbreng zou willen maken. ‘Ik heb al een aantal tracks in het West-Vlaams gemaakt en ook al samengewerkt met Rookwalm en Morsdood, maar rappen in het West-Vlaams blijft echter nog een beetje buiten mijn comfortzone. Engels is al decennialang mijn voertaal, maar graag wil ik een samenwerking opzetten met die creatieve West-Vlaamse scene, want die is groot en goed.’

De stem van de straat

Herman is nu 39, maar herinnert zich nog als gisteren hoe hij als prille tiener verknocht raakte aan de rapmuziek die hij op Yo! MTV Raps zag passeren. ‘Ongelooflijk. Ik was compleet begeesterd door die muziek. Ik had in Oostkamp nog nooit een kleurling gezien, laat staan een ghetto, en toch oefende die hele hiphopcultuur een enorme aantrekkingskracht op me uit. Mijn ouders maakten zich zorgen. Was het de attitude, de zelfzekerheid van die rappers? Geen idee, maar ik was toen wel al heel bewust bezig met de wereld(problematiek). Hiphop was toen echt een aanklacht voor wat er gaande was. Die mannen hadden een verhaal. Toen het incident met Rodney King (de Amerikaanse taxichauffeur die in 1991 door de politie uit zijn auto werd gesleurd en zonder aanleiding hard werd geslagen, ADC) gebeurd was en er rellen uitbraken, heb ik liggen huilen in mijn bed. Mijn grootste ontgoocheling is dat de kracht van hiphop nu omgeslagen is en het negativisme overheerst. Vroeger was het de stem van verandering, nu is het de stem van aanvaarding dat alles slecht is. Het helpt de jongeren van vandaag hiermee niet vooruit. Hiphop is nog altijd de stem van de straat, maar de straat heeft zorg nodig.’ (ADC)

_____

 

http://www.stronglife.be

Pia Burrick, 15 jaar glaskunst

 

Foto EDM

 De Brugse glaskunstenaar Pia Burrick heeft haar recente carrière van ruim vijftien jaar samengevat in een mooi uitgegeven kunstboek. ‘Lines and light’ (lijnen en licht) is de titel die samenvat wat haar werk voorstelt: licht is de basis, de lijnen zijn het lood. Het boek toont een breed en verrassend beeld van haar oeuvre.

 EXit: Elke kunstenaar verdient een boek, is dat het?

Pia Burrick: ‘Het boek is een idee van intussen wijlen mijn schoonvader (en literator) Fernand Bonneure. Hij drong al lang aan op een publicatie over mijn oeuvre. Hij heeft de contacten gelegd met uitgeverij Stichting Kunstboek die het boek ook internationaal op de markt wil brengen. Mijn zoon Timo, mijn artistieke partner in crime, is grafisch ontwerper en verzorgde de opmaak en lay out.’

‘Ik wou graag een totaal overzicht van mijn glaswerk en dat betekende hard selecteren en moeilijke keuzes maken. Bovendien is de technische kwaliteit van mijn vroegste werk, nu al meer dan 30 jaar geleden, soms ondermaats (geworden). Andere ‘oude’ werken zijn dan weer niet meer te traceren. Daarom heb ik gekozen voor het betere werk van de voorbije 15 jaar, gaande van het meest recente over de installaties tot het toegepaste werk.’

EXit: Eén boek, twee verhalen, waarom?

Pia Burrick: ‘De Brugse kunstliefhebber Johan Debruyne beschrijft hoe hij mijn werk ervaart, het atelier bezoekt en zoekt naar een lijn doorheen het werk, een visie. Stichting Kunstboek miste het woord van de kunstenares zelf en zo komt ook cultuurjournaliste Eline Maeyens in beeld met een passend en verklarend interview dat in het Engels wordt gebracht, gezien het internationale karakter van het project’.

 EXit: Lijnen en licht, is dat uw materiaal?

Burrick: ‘Als titel hadden we eerst onze zinnen gezet op ‘licht en lijnen’, want dat is mijn werk. Licht is de basis, de lijnen komen er door het lood. Ik heb het lood trouwens altijd interessanter gevonden dan het glas. In mijn ontwerpen zijn ‘de lijnen’ primordiaal, wat zich ook vertaalt in mijn passie voor grafiek. Uiteindelijke kozen we voor ‘Lines and light’ als titel die het plaatje samenvat.’

‘Mijn drijfveer? Mijn passie voor glas als materie en voor licht als bron. Het soort glas bepaalt mee de sfeer van het werk.’

‘De voorbije zes jaar ben ik (ook) begonnen met brandschilderen. Mijn vroegste werk was altijd glas in lood, nu ben ik meer bezig met schilderen op glas met verf die ingebakken wordt. De beschildering is daarmee essentieel geworden. Ik gebruik deze techniek voor portretten, voor kalligrafische tekens, verhalen en teksten. Maar het meeste werk is figuratief, vaak geïnspireerd door oude en/of zelf genomen foto’s. Het werk van de laatste vijf jaar is allemaal gebrandschilderd op de traditionele manier. Het straalt een sfeer uit van tragiek, van eenzaamheid, van desolaatheid, maar heel vaak ook van ontroering. ‘

EXit: Voelt u sant in eigen stad?

Burrick: ‘Niet bepaald. Het acute tekort aan goede ruimtes in Brugge voor hedendaags werk is voor mij en vele andere boeiende beeldende kunstenaars groot. Met heel veel spijt zag ik De Bond sluiten. Mede daardoor moet ik telkens weer eigen ruimtes zoeken en improviseren om het werk sterk te kunnen presenteren. Gelukkig zijn er naast mijn puur artistieke werk ook de opdrachten: het ontwerpen en uitvoeren van glascreaties in functie van het interieur.’

‘Het spelen met kleur en licht blijft me fascineren. Wellicht komt er opnieuw een reeks kleurige abstracte werken. Net die verschillende facetten van glas(kunst) trekken mij aan. Zo gaat dat met kunst. Heel vaak doen mijn handen op papier dingen waar mijn hoofd niets van weet. Dit boek toont een breed beeld van het oeuvre.’ (LF)

_‘Lines and light’ is uitgegeven bij Stichting Kunstboek, Oostkamp. Info bij piaburrick@skynet.be.

 

 

 

 

 

 

Belmundo Festival doet proeven van de zomer

 Met ‘En Route!’, het centrale thema van Cultuurcentrum Brugge, in het achterhoofd trekken we met het Belmundo Festival van 13 tot 19 mei richting Spanje, Portugal en Italië voor een inspirerende en culturele tocht. Verwacht vooral veel muziek en culinaire geneugten uit de mediterrane regio.

 Zuiderse sferen op je bord, daar zorgt het Belmundo festival sinds enkele jaren voor. Ook nu krijgen we een divers aanbod voorgeschoteld waarvan de grootste klemtoon op muziek ligt. Zo staan er concerten gepland van Kadril & Centro Asturiano De Bruselas op donderdag 16 mei in de Stadsschouwburg, van Rachele Andrioli e Rocco Nigro op vrijdag 17 mei  in de Stadsschouwburg, van de Portugees Omiri op zaterdag 18 mei in de MaZ en de daaraan gekoppelde afterparty van Kumbia Beats in diezelfde MaZ en van Sandra Kim, Begir Memeti, Marco Z & Band op zondag 19 mei in de Stadsschouwburg.

Daarnaast kan men ook (letterlijk) proeven van enkele culinaire activiteiten zoals een kookworkshop ‘Italiaanse desserts’ van Paola Damiani (Dolci!) op maandag 13 mei bij Vormingplus (Sint-Pieterskerklaan 5) en een wijndegustatie op vrijdag 17 mei om 18.30 uur in Wijnbar Cuvee (Philipstockstraat 41). Marijke Arijs zorgt met haar lezing ‘De hoed van Federico’ dan weer voor een literaire reis doorheen de Spaanse literatuur op woensdag 15 mei om 19.30 uur in Vormingplus. Wie de benen wil strekken, kan tijdens een wandeling (5 km) op zaterdag 18 mei vanaf 14.30 uur speuren naar Portugese aanwezigheid in de binnenstad. Startpunt is aan In&Uit op ’t Zand. (ADC)

_____http://www.ccbrugge.be/belmundo

 

‘Potloodtekeningen met een knipoog naar mijn geliefkoosde Brugge’

Foto EDM

Voor de laatste keer fungeert VC De Sleutelbrug in de Beenhouwersstraat 1 als exporuimte. Binnenkort krijgt het Vrijzinnig Centrum immers onderdak in het voormalig politiecommissariaat in de Hauwerstraat dat nu volop gerenoveerd wordt. Hekkensluiter is de Brugse kunstenaar/schrijver Frank Vanden Broucke die met zijn tentoonstelling ‘Out of Necessity’ van 10 tot en met 19 mei wil terugkeren naar de essentie van de kunst: de tekening. Tegelijk gooit hij zijn derde roman ‘Camiel’ tot bij de lezer.

Frank Vanden Broucke: ‘De olieverfschilderijen zullen heel sterk in de minderheid zijn en vormen nog een kleine herinnering aan mijn vroeger schilderwerk. Het potlood, maar ook de ets krijgen een vooraanstaande plaats. De potloodtekeningen hebben inhoudelijk een serieuze knipoog naar mijn geliefkoosde stad Brugge. Humor is nooit ver weg en er zitten toch ook maatschappijkritische accenten in verwerkt. Sinds een aantal maanden ben ik qua stijl ook een andere weg ingeslagen en werk ik nu abstracte constructies uit op Japans handgeschept papier dat samen met mijn andere werk een brug vormt naar de microkosmos. In veel van mijn vroegere werk heb ik micro- en macrokosmos heel dikwijls willen samenbrengen. Alhoewel ik dat heel nieuwe werk niet wou meenemen naar deze tentoonstelling zal ik er toch ook al een voorsmaakje van tonen.’

EXit: Als kunstenaar keer je terug naar de essentie: je stelt het ‘tekenen’ weer centraal?

Vanden Broucke: ‘Tekenen met potlood, de droge naald-ets of met stiften op Japans papier werken is voor mij inderdaad een terugkeer naar de essentie. Het tekenen vraagt ook heel veel concentratie en vooral metièr. Het is volgens mij moeilijker om een tekenstijl in de handen te krijgen dan een schilderstijl. Ik heb altijd een voorliefde voor tekenen gehad. Toen ik tussen 1998 en 2001 de vijfdelige stripverhalenreeks ‘De Lotgenoten’ uitbracht, heb ik quasi vijf jaar lang elke avond niets anders gedaan dan tekenen. De echte tekenvaardigheid zie ik toch bij heel veel collega-kunstenaars ontbreken en dat ergert me toch een beetje. In de afgelopen zeven jaar heb ik schilder-technisch bijna alles uitgeprobeerd in olieverf en heb ik de trucs geleerd om zaken met verf te suggereren of effecten toe te passen die voor mij een veel minder grote uitdaging begonnen te vormen. Tekenen en etsen zijn minder populair, maar voor mij zit daar technisch gezien nog altijd de grootste uitdaging.’ (ADC)

De opening van de expo is op vrijdag 10 mei om 18.30 uur. Daarna doorlopende tentoonstelling van zaterdag 11 tot en met zondag 19 mei, van 14 tot 18 uur

 

Toneeltip

De Man is Lam, Stichting Nieuwe Helden, Het Zuidelijk Toneel en Stage-Z
9 mei, 20.30 uur (KAAP/De Werf)

Lucas De Man is van vele markten thuis. Hij is theatermaker, presentator, conceptontwikkelaar en regisseur. Enkele jaren terug riep hij Stichting Nieuwe Helden in het leven. Met het gezelschap maakte hij de afgelopen tien jaar 42 projecten in 16 landen, van theater tot installaties, documentaires, interventies, beeldend werk tot tv-programma’s. Deze zomer is hij ook curator van Theater Aan Zee. Bij KAAP/De Werf staat hij straks op de scène met een voorstelling over ‘de man’. Hoe is het vandaag als man in deze maatschappij? Soms verwarrend en schokkend, maar ook prachtig. De Man trok op onderzoek uit en benadert het thema op heel geestige wijze. Mogen mannen huilen? En, wat houdt seksles voor oermannen in? De Volkskrant is positief: ‘De Man is snel, gevat en charmant, alles lijkt spontaan bij hem op te komen, maar is minutieus voorbereid.’

www.KAAP.be

‘Misschien heeft het amateurtheater nood aan een nieuwe manier van werken’

 

Enter is het jongerenproject van het Assebroekse toneelgezelschap Kunst Adelt. Zowat acht jaar geleden startte de kring met een reeks workshops die uitmondden in succesvolle avondvoorstellingen. ‘Geef me een broer’ is ondertussen hun zevende productie op 4, 5, 10 en 11 mei. Drijvende kracht achter Enter is creatieve duizendpoot Frederik De Schepper, ook de man van Skriewer. Hij coacht, samen met Joran Timmerman, 17 jongeren tussen 12 en 18 jaar naar een geslaagde theateravond.

 

EXit: ‘Geef me een broer’ vertelt het verhaal van een broer en een zus?
Frederik De Schepper:
‘De ouders van Lena en Alex zijn omgekomen bij een auto-ongeval. Toen de auto het water inreed, zaten zij achteraan. Ze bleven ongedeerd, maar op de achterbank is iets gebeurd. Lena was Alex aan het plagen, waardoor hun vader de controle over het stuur verloor. Alex geeft Lena de schuld. In zijn ogen heeft ze alles van hem afgenomen. Hij is keihard voor haar, waardoor ze doodsbang is van hem. In het stuk duiken we in haar hoofd. Op een moment kantelt daar alles en beslist ze om haar angst opzij te zetten. De vraag is dan: tot wat is ze in staat?’

EXit: Een straf uitgangspunt voor jongeren?
De Schepper:
‘We starten altijd vanuit een bepaald thema. Dit keer was dat ‘angst’. We wilden graag een voorstelling maken die ook spannend is. Een uitdaging, want het gegeven ‘spanning’ is niet evident in het theater. Zo kwamen we uiteindelijk bij het idee: wat als iemand geen angst meer kent? Wat gebeurt er dan?.’

EXit: De drie verhaallijnen komen ook duidelijk tot uiting in de enscenering?
De Schepper:
‘Water en verwrongen metaal vormen de basiselementen van ons decor. Boven de scène hangt een metalen constructie. Ik wil daarop werken met gekleurd licht. De drie verhaallijnen zullen telkens in een ander licht baden. We gaan ook experimenteren met theaterspots aan kettingen. Ze worden materiaal om mee te spelen. Een technische uitdaging in de ruimte waar we spelen, maar ik ben ervan overtuigd dat het zal werken.’

 EXit: Je bent dit jaar niet alleen als coach?
De Schepper:
‘Ik word dit keer bijgestaan door Joran Timmerman. Hij heeft geen theateropleiding achter de rug, maar is zeer creatief. Hij startte bij mij binnen de jongerenwerking van theater Rostune in Sijsele en werkt met mij mee binnen Skriewer. Joran is heel goed in het schrijven van verhalen. Hij zorgt voor een frisse wind na ondertussen acht jaar werken.’

EXit: Enter vernieuwt. Hoe zie je de toekomst?
De Schepper:
‘Zoals bij veel amateurtheaterverenigingen is Enter ontstaan vanuit de noodzaak om de vereniging te verjongen. De toekomst van het amateurtheater is in die zin in Vlaanderen problematisch, dat heel wat jongeren willen theater spelen, maar niet altijd doorstromen naar de bestaande ‘volwassen’ verenigingen. Heel wat kringen boden daar het antwoord met een jongerenwerking. Wat nu opvalt, na enkele jaren, is dat dit niet altijd efficiënt werkt. Eigenlijk maken weinig jongeren ook effectief de overstap. Het wordt dus een uitdaging voor het amateurtheater om daar een oplossing voor te vinden.’

 EXit: Een uitdaging die jij niet uit de weg gaat?
De Schepper:
‘Heel wat jongeren gaan studeren, de vraag is: hoe krijg je ze terug? Creëer je ergens een tussentijds platform tijdens hun studentenjaren? Daarnaast denk ik dat het amateurtheater zich moet bezinnen over het soort theater dat het wil brengen. Misschien zit de oplossing in een nieuwere manier van werken, een mengvorm tussen repertoire, tekst en improvisatie? Een open blik is daarbij cruciaal. En die wil ik zeker bieden. Ik wil daar zeker mee over nadenken, maar nu eerst onze voorstelling in mei (lacht).’ (SD)

http://www.kunstadelt.be

 

‘Een druppel liefde in een zee van tijd’

Na een onderwijscarrière van 25 jaar als directeur van basisschool De Triangel in Sint-Andries werd Eddy Boutens onlangs uitgewuifd. Cadeautjes allerhande, maar Boutens zelf verkoos de publicatie van een dichtbundel. ‘Over Vloed ‘, over datgene wat ligt tussen eb en vloed. Op zondag 5 mei leest hij tijdens Bar Literair voor uit zijn bundel op het Lara Taveirneplein (Sint-Jakobsstraat 8).(fotoEricSleuyter)foto Eric Sleuyter

 EXit: Is Eddy Boutens een kind van de zee?

Eddy Boutens: ‘Zeker. Ik ben geboren in Oostende en opgegroeid aan Oosteroever, beter gekend als de Opex, of Vuurtorenwijk. De zee was dan ook nooit ver weg. Toen ik als leraar in de jaren 80 geen werk vond, heb ik nog een tijdje bij de Zeevaartpolitie gewerkt. Mijn jeugdvrienden zijn visserskinderen of zonen van zeelieden. Niet zelden was heel het dorpsschooltje in rouw als weer eens een oudere broer, vader, oom op zee was omgekomen. De ruwe, maar pure maritieme setting van mijn jeugd ligt als een blauwdruk onder mijn zijn als mens en schrijver.’

EXit: U lijkt mij gefascineerd door de uitersten van eb en vloed.

Boutens: ‘Eb en vloed zijn voor mij metaforen voor de ups en downs van het leven. Onze moderne samenleving overkijkt zich aan de ups, doet alles (of doet zich voor) om vooral de downs te verdringen. Maar wat mij meer bezighoudt, is wat er zich tussen die uitersten afspeelt. Vandaar de tussentitel bij mijn bundel ‘Over Vloed’: Tussen eb en vloed ligt overvloed. Een dichter en ieder mens is geneigd om in de verte te staren en zich af te vragen wat zich achter de horizon bevindt. Daarbij ziet hij vaak niet wat voor zijn voeten ligt. Om Herman De Coninck te parafraseren: ‘Geef me nu eindelijk eens wat ik altijd had’.’

EXit: U schrijft ‘Een goed gedicht is tijdloos’.

Boutens: ‘Klopt, de emoties die zo’n gedicht losweekt, doorstaan de tand des tijds en zijn universeel herkenbaar. De grote thema’s zijn verlies, afscheid, liefde, angst, verdriet, vreugde, ontroering. Door de eeuwen heen hebben dichters emoties proberen te vangen binnen het schrale palet van het beschikbaar arsenaal woorden. Anderzijds heb ik door de manier waarop poëzie aangebracht werd in het secundair onderwijs er een jarenlange aversie aan overgehouden. Tot op heden kan ik hierdoor nog steeds een gedicht van Gezelle weinig waarderen.’

EXit: Er liggen nog plannen te rijpen?

Boutens: ‘Momenteel ben ik simultaan bezig met het schrijven van mijn eerste roman ‘Kind van de Schuurput’ en ‘Tussen eb en vloed’. Voorts organiseer ik op vraag poëziemomenten waarbij ik voorlees uit mijn bundel ‘Over Vloed’. Tijdens Bar Literair kun je mij op zondag 5 mei op het podium op het Lara Taveirne-pleintje vinden met een bloemlezing uit mijn bundel en proevertjes uit nieuw werk.’ (YR/LF)

                                   

 

‘Over Vloed’ (paperback, 114 blz) is verschenen bij Boekscout

en verkrijgbaar in de webwinkel van Boekscout en in Standaard Boekhandel

 

Kranige oude dame krijgt nieuw kleedje aangemeten

 

Op 30 september 2019 zullen de feesttoeters luid in het rond knallen, want dan bestaat de Brugse Koninklijke Stadsschouwburg exact 150 jaar. Het Cultuurcentrum werkte samen met 32 culturele partners een verjaardagsprogramma uit voor de fraaiste cultuurtempel van Brugge en ver daarbuiten. Speciaal voor het feestjaar krijgt de kranige dame straks haar oude glorie terug. De renovatiewerkzaamheden zijn momenteel volop bezig en eindigen in verschillende fases begin september.

 

Het monumentale aanzicht van de Brugse Koninklijke Stadsschouwburg is door de plaatsing van stellingen tijdelijk uit het Brugse straatbeeld verdwenen. De gevel wordt licht gereinigd en waar nodig wordt er plaatselijk beschadigd pleisterwerk hersteld. Momenteel krijgen de buitenmuren ook een likje verf waardoor het gebouw opnieuw zijn grandeur van weleer in de originele kleuren van 1869 zal vertonen. Ook binnen halen schilders de verfkwast boven voor de inkomhal en de restauratie van enkele sierlijsten rond de ingangsdeuren in de foyer. In een tweede fase worden de twee trappenhallen tot aan de foyer en de beide plafonds ter hoogte van de foyer volledig opnieuw geschilderd in de huidige, originele kleuren. Tegen de start van het feestjaar moet het majestueuze gebouw in zijn oude glorie herrijzen.

URB EGG-café

Vóór de festiviteiten officieel uit de startblokken schieten, steekt Triënnale Brugge ook al eens de neus aan het venster. Begin juni vangt de opbouw en de installatie van het URB EGG-café aan, samen met architectenbureau Dertien12. Locatie: het voorplein van de Koninklijke Stadsschouwburg. In de pop-up bar met een verhoogd terras vindt de Pre-Triënnale Brugge 2019 plaats met een boeiend programma in juli en augustus. Meer daarover in de volgende EXit.

Een goedgevuld feestjaar

Op zaterdag 28 september geeft Cultuurcentrum Brugge dan het officiële startschot voor het feestjaar met een re-enactment. Het ideale moment om je eens in een 19de-eeuws kostuum te hijsen en te genieten van de spektakelmusical ‘3 Musketiers’, een unieke samenwerking tussen de Brugse musicalverenigingen TeamJacques en KotéKoer. De bouw van de Stadsschouwburg was in 1869 een revolutionair en controversieel project. Een verloederde en donkere wijk moest gedwongen plaats maken voor een stadstheater. Wie zich in deze historische materie wil verdiepen, kan in het Arentshuis de tentoonstelling rond de ontstaansgeschiedenis bezoeken. En wat met de toekomst? Tijdens het gameweekend op 7 en 8 maart 2020 tovert Cultuurcentrum Brugge de Stadsschouwburg om in een reusachtige, digitale gamehal. EXit houdt u op de hoogte van alle festiviteiten die in, rond en met deze kranige oude dame plaatsvinden. (ADC)

_____www.150jaarstadsschouwburg.be

Leevend in de Stadsschouwburg

In 1974 nam Urbain Servranckx zijn debuutplaat ‘Urbanus van anus leevend’ op in de Stadsschouwburg die werd uitgebracht op Parsifal, het platenlabel van Bruggeling Nico Mertens. Klassiekers als ‘Gigippeke (van Molenbeek)’, ‘De wereld is om zeep’ en ‘Gladde Iolen’ prijken op de legendarische elpee waarvan de hoes een beeltenis bevat van een gigantische Urbanus-neus met vier Urbanussen erop. Jean Blaute stond toen in voor de arrangementen. Vijfenveertig jaar later treedt een andere (bebaarde) comedian in zijn voetsporen. Xander De Rycke brengt met de plaat ‘Leevend in Brugge’ een 50-minuten durende selectie van fragmenten uit zijn voorstelling Quarter-life Crisis die hij op 13 april 2018 in de Stadsschouwburg voor een ‘levend’ publiek bracht. Net als bij Urbanus nam Jean Blaute – nog altijd officieel Bruggeling – het muzikaal arrangement voor zijn rekening. ‘Als kind zat ik uren op de grond met mijn rug tegen de zetel van mijn grootvader, een te grote koptelefoon over mijn hoofd, aan het luisteren naar de platen van Urbanus. Zijn teksten kan ik nog steeds perfect meezeggen, de details van de hoes staan op mijn netvlies gebrand en ik kan zelfs aangeven wanneer de plaat zal gaan kraken en sissen. Ik kan alleen maar hopen dat mijn plaat even charmant zal blijven. Dat ze voornamelijk in de kast blijft en op koude winterdagen wordt opgelegd. Dat ze over tientallen jaren opduikt in een bak op een rommelmarkt en ergens iemands ‘klassieker’ wordt’, aldus Xander De Rycke die op zaterdag 4 mei zijn show Quarter-life Crisis nog eens speelt in de Koninklijke Stadsschouwburg. (ADC)

http://www.xanderderycke.be

 

%d bloggers liken dit: