Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Categorie Archieven: EXit

‘Lichamen’, een uitgepuurde novelle van Peter Verhelst

Terwijl Vlaamse auteurs (Hemmerechts, Olyslaegers, Hertmans, Lanoye) zich wentelen in de collaboratieroman, volhardt auteur Peter Verhelst in zijn zoektocht naar een volstrekt eigen stem en geluid. Sinds zijn prijswinnend debuut in 1989 (met de dichtbundel ‘Obsidiaan’) tot de prestigieuze Constantijn Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre in 2021, voert Verhelst met een eigenaardig soort verbetenheid een gevecht tegen het vergeten. Zijn nieuwste leesvoer, de novelle ‘Lichamen’, zit op het randje van proza. Lezen voor gevorderden.

EXit: De kunstenwereld staat voor grote uitdagingen. Eén op de vier cultuurorganisaties dreigt zijn subsidies te verliezen.  U, als zelfstandig kunstenaar, deelt wellicht in de klappen?

Peter Verhelst: ‘Dat is zeker zo. Er zijn enkele grote kunsthuizen die terechtgewezen worden. Het valt nog af te wachten wat er zal gebeuren. Maar de tijd van de vetpotten is duidelijk voorbij. Naar het voorbeeld van Nederland wordt de culturele wereld geviseerd. Ik hoop maar dat de kleinere spelers niet in de klappen delen. Er is een aantal zeer interessante gezelschappen bezig met de mensen die uit de boot vallen en alzo toch een stem verwerven. Ik denk nu aan mensen als Stefan Perceval (Het Gevolg) of Hans Dewitte (Klein Verhaal).’

‘Het lijken nu vooral de grote huizen die straks, subsidiegewijs, klappen te verwerken zullen krijgen. Het is natuurlijk geen ijzeren wet dat je zomaar recht hebt op subsidies. Het hoofddoel van stadstheater is niet het stadstheater, maar de kunstenaars die erin werken. Ik heb zelf lange tijd voor het toneel gewerkt en straks zal ik dat hernemen, althans het schrijven en niet het regisseren. Veel theaters moeten zich nu richten naar wat er gaande is in de wereld. Een goed voorbeeld hiervan is het NTGent en artistiek directeur Milo Rau met hun politiek theater.’

‘Anderzijds zien we dat er ook enorme veranderingen op til zijn met het kunstendecreet. Er wordt nu door veel te veel organisaties veel te veel geld gevraagd. Dat is duidelijk. Maar de vierjaarlijkse mallemolen van plannen en subsidies is ook niet houdbaar. Er gaat telkens sowieso hierdoor een jaar werking verloren. Ik weet wel, het is geld van de gemeenschap en dat moet je zowel uitleggen als verdienen. Vanaf nu moet elke euro twee keer omgedraaid worden en zullen er toch nog veel organisaties uit de boot vallen. Het zijn zure tijden voor de cultuursector. Tijden om ons te bezinnen over wie we willen zijn in deze nieuwe tijden.’

EXit: Genoteerd. Uw nieuwste boekje heet Lichamen. De appreciaties zijn wisselend.

Verhelst: ‘Ik weet dat niet, want ik lees de (meeste) recensies niet, maar reacties op mijn werk zijn altijd gepolariseerd. Dit boekje is voor mij een volgende stap in mijn evolutie. Het is bijna exclusief samengesteld uit beelden (letterlijk: beeld, sterretje, beeld…) die samen een verhaal vormen. Bovendien is het niet toevallig een dun boekje, 140 pagina’s, het is een verhaal dat ‘uitgepuurd’ is.’

‘Ik houd van korte romans, vooral in een tijd waarin je minstens 500 pagina’s moet schrijven voor een boek. Ik heb geen idee waarom dat nu zo nodig moet. Wel hoop ik dat je het na een eerste lezing nog eens herleest. Dat je nieuwe dingen ontdekt of leest of ziet. Daarom kun je het ook lezen in korte stukjes. Het is ideaal van lengte, en zeer geconcentreerd, op het randje van proza. Dat is wat ik heb geprobeerd en met veel plezier heb gedaan.’

EXit: Uw verhaal opent met ‘Er was eens zwart’ en eindigt met ‘zwart’. Waarom?

Verhelst: ‘Ja, omdat zowel de mens als het heelal zo is. Wij zijn er eventjes en dan weer niet, flits, zwart, flits, zwart … Dat is de wet van het heelal, de wet van alles. Eventjes schitteren we en dan is het opeens weg  (cf. het sublieme verhaal ‘Op aarde schitteren we even’ van de Vietnamees Ocean Vuong’).’

EXit: U verwijst in uw boek naar een gegijzelde man uit Mali die in gedachten een nieuw huis bouwt, sloopt, bouwt…

Verhelst: ’Dat is een waargebeurd verhaal. Als gegijzelde zoek je manieren om dat te overleven, geestelijk althans. Dat doet hij: hij bouwt in gedachten een huis, sloopt het, bouwt … enzovoort. Hij geeft structuur aan zijn dag. Het is een beetje te vergelijken met de manieren die wij gebruikten tijdens de lockdown. We hebben nieuwe manieren moeten vinden om ons leven betekenis te geven.’

EXit: Hoe zit het met uw publiek?

Verhelst: ‘Ik heb een zeer trouw publiek. Weet je, dit boekje is niche, het is geen commercieel boek. Mijn boeken komen zowel in Vlaanderen als in Nederland uit. Ik leef van mijn pen. Ik geniet nu ook weer van een werkbeurs: zo kan ik tijd kopen om voor te bereiden en te schrijven. Tijd is essentieel voor datgene wat ik schrijf, tijd om te kijken, tijd om woorden te vinden, tijd om die woorden scherper te krijgen.’

EXit: U ontvangt straks de Arkprijs van het Vrije Woord. Schoon cadeau. Waarom u?

Verhelst: ‘Omdat ik een grote muil heb blijkbaar. De prijs bekroont mensen die tegen alle dwang in hun mond opentrekken. Ik vind het een heel mooie prijs waarmee ik VUB-rector Caroline Pauwels mag opvolgen, iemand die ik bijzonder apprecieer. Het is geen geldprijs, maar je komt in een traditie van fijne mensen terecht. Als je in de wereld rondkijkt, zie je dat het vrije woord bedreigd is, het concept waarheid eveneens. Het is belangrijk om die waarheid en die vrijheid te verdedigen. (LF)

‘Lichamen’, Peter Verhelst, uitgeverij De Bezige Bij foto EDM

De intendant van Brugge 2002 blikt terug

Hugo De Greef: ‘Brugge 2002 gaf ruimte aan hedendaagse creatie’

Brugge Culturele Hoofdstad 2002 mag vandaag al twintig jaar achter ons liggen, de gemoederen daarrond laaien in dit herdenkingsjaar nog steeds op. Zo viel een recent redactioneel commentaar in dit cultuurblad bij de toenmalige intendant Hugo De Greef in slechte aarde. In het artikel kon je lezen, of willen lezen, dat de hele organisatie weliswaar professioneel verlopen was en enkele kwaliteitsvolle trekpleisters aanbood, maar dat vooral het luik ‘hedendaagse kunst’ en ‘jeugd’ eerder zwak scoorden. Enfin, ons gedacht. Hugo De Greef had er een dagje Brugge voor over om hier de juiste puntjes op de i te zetten.

Hugo De Greef: ‘Uw commentaar is mij inderdaad slecht bevallen. De teneur zat fout. Bij sommige voorbeelden vroeg ik mij af: waar haalt hij het? Zoals de passage over het luik hedendaagse kunst. Brugge 2002 gaf gul ruimte aan hedendaagse creatie met heel sterke dingen. Vooral die blijven bovendrijven, toch?  Slechts enkele zaken waren wat minder. Een beetje ergerlijk vond ik ook hoe je de Van Eyck-tentoonstelling positioneerde: ‘de helft van de verkochte tickets’. Ik vond dat een nogal mercantiele benadering van de bijzonderste Van Eycktentoonstelling ooit. En daarbij niet helemaal correct, de tentoonstelling tekende voor één vierde van de tickets.’

‘Het belangrijkste van Brugge 2002 was het gebeuren als één geheel. Het was een jaar dat een totale force had. En dat kwam er in het artikel helemaal niet uit. En als zoiets, 20 jaar na datum, verschijnt op de eerste pagina van EXit, dan vind ik dat pijnlijk. Het vatten van wat Brugge 2002 als geheel teweegbracht, heel wat mijns inziens, zat er niet in. Ik ben natuurlijk al 20 jaar weg uit Brugge, waardoor mijn blik wellicht anders is dan die van jullie.’

EXit: Hoe kijkt u zelf terug op het hele gebeuren rond Culturele Hoofdstad 2002?

De Greef: ‘Voor mij persoonlijk was dat een van de meeste aangename zaken uit mijn hele carrière. Het was meer dan een feestje bouwen. We hadden natuurlijk de ongelooflijke chance dat we een sterk team hadden. Het is geen boutade, er was een team dat enorm goed samenwerkte. Met een neveneffect voor de legacy: het bleek een broedplaats te zijn voor talentontwikkeling. Het is niet voor niets dat nauwe medewerkers intussen de leiding genomen hebben op cruciale plekken in Brugge: het toerisme, het Concertgebouw, de stedelijke diensten, het stedelijk bestuur, … En landelijk met hoge posities in de media, de evenementensector en op ministeriële kabinetten. Samenwerken met deze mensen was een absoluut plezier.’

‘Als u mij vraagt wat ik de twee dingen vond die ‘2002 pakten’, dan zeg ik: het themagedicht van Peter Verhelst en het paviljoen van de Japanse architect Toyo Ito. Het tijdelijk paviljoen van Toyo Ito op de Burg stond symbool voor het debat en was het hart van het discours. Brugge 2002 was een sleutelmoment voor de stad, dat blijft. Nu, twintig jaar later, is er wel de ontzettend prettige herinnering en de warme verjaardag, maar de effecten zijn inmiddels uitgedeind. Steden zijn nu anders dan twintig jaar geleden, het gaat snel. Maar nu komt het (voor Brugge) eropaan om zich te richten naar de toekomst. Brugge weet uit ervaring hoe goed een culturelehoofdstadjaar kan zijn voor de stad en hoe het kan nazinderen. Daarom is het uitkijken naar de Belgische stad die in 2030 de ECoC-titel mag dragen. Tussen al die Belgische steden misstaat Brugge uiteraard niet. En dus: Brugge 2030, Europese Culturele Hoofdstad? Geef de herinnering aan Brugge 2002 een plaats in het Gruuthusemuseum en laat de stad zich voorbereiden op 2030.’

EXit: Burgemeester Patrick Moenaert was uw sidekick.

De Greef: ‘De sleutel voor het goede verloop was Patrick Moenaert, heel goed geflankeerd door schepen van Cultuur Yves Roose. Moenaert was de man met een plan. Hij was niet de controlefreak die vooraf richtlijnen gaf, maar de man die mij ruimte gaf. Hij tekende voor het Concertgebouw, spijts aanvankelijk kritiek bij de modale Bruggeling. Hoe evident het Concertgebouw er vandaag staat te blinken, hoe moeilijk de bevalling was. Het stemt mij dan ook aangenaam dat hij tijdens het verjaardagsconcert (24 februari 2022) zowel bloemen als een eervolle vermelding kreeg. Al mag het wat meer zijn: Moenaert zijn verdiensten mogen wat sterkere erkenning krijgen. We hebben nog steeds een goed contact.’

‘Tenslotte moeten we toch ook vermelden dat het project goed in de tijd zat. We kwamen uit een periode van economische hoogconjunctuur en dat zorgde mee voor veel sponsors, een dossier dat Moenaert ook met zijn hele gewicht ondersteunde.’

EXit: Toch nog eens proberen: waar zag u in 2002 hedendaagse kunst uitblinken?

De Greef: ‘Hedendaagse kunst zat verweven doorheen het hele jaar. Met merkwaardige zaken alshet geluidenfestival Wav’ (van wijlen Joris De Voogt) of de echt wel bijzondere tentoonstelling rond videokunst WHAT? of nog Format 2002. Het kunstproject met mindervaliden KANTTEKENING in de Ezelstraat was straffe kost. In het Grootseminarie vond je bekende kunstenaars als David Claerbout, Jose Maria Silva en Guiseppe Penone.’

‘Weet u, een groot voordeel was dat wij het niet moesten doen om nog meer volk naar de stad te krijgen. Het ging er hem vooral om de culturele kwaliteit van de stad te verfijnen en te herijken. Dus geen verdoken citymarketing, maar een loepzuiver cultureel project. Dat was een heerlijke opdracht. De druk was er niet om te scoren door het getal wel door het verhaal. En tot slot, het was ook al een genoegen om dat eerste seizoen van het heerlijke Concertgebouw te mogen programmeren.’ (LUC FOSSAERT)

Nieuw album van pianist Tom Kristiaan

Fijn nieuws voor wie houdt van minimalistische neoklassieke pianomuziek: Tom Kristiaan (°1972) brengt op 6 mei zijn nieuw album ‘Petites Danses et Rêveries’ uit. Hij creëerde acht intieme pianocomposities waarvoor hij inspiratie putte uit de wereld van de dans.

‘La Ballerine’, ‘Moi, toi et la danse’ en ‘La boîte à musique’. Het zijn enkele titels op de nieuwe cd van Kristiaan die meteen het dromerige en het melancholische karakter van zijn muziek suggereren. Het genre is neoklassiek, in het verlengde van Enaudi en Yann Tiersen. De pianostukken op ‘Petites Danses et Rêveries’ bevatten melodieën die zich meteen comfortabel in de buis van Eustachius nestelen. ‘Ik ben steeds op zoek om die ene mooie melodielijn uit mijn vingers te toveren. Op dit album heb ik vooral gezocht om zoveel mogelijk noten weg te laten en de essentie over te houden: een mooie, pure melodielijn’, zegt Kristiaan die al sinds negende levensjaar muziek speelt en aan het Brugse Conservatorium lessen piano, solfège, harmonie, kamermuziek en compositie volgde. Later kwam daar nog accordeon bij in de conservatoria van Oostende, Avelgem (Kortrijk) en Brugge.

De Vogel & Hamilton

Voor het album zette Tom Kristiaan een samenwerking op met kunstenaar Wannes De Vogel. Hij maakte illustraties op basis van de muziek. Elke single vormt zo een uniek kunstwerk. Kristiaan nam zijn nummers op op een felt piano in The Globe in Loppem. Man van de wereld, maar bovenal topmuzikant- en producer Patrick Hamilton nam de mixing en de productie voor zijn rekening.

Vanaf 6 mei is ‘Petites Danses et Rêveries’ beschikbaar op meer dan 150 online streaming platformen (Spotify, Deezer, Apple Music, You Tube Music, …). Daar wordt de muziek van Tom Kristiaan alvast snel opgepikt. Op Spotify bijvoorbeeld genereerden de singles ‘La ballerine’ en ‘Moi, toi et la danse’ ondertussen al meer dan honderdduizend streams. (ADC)

_____

https://vi.be/platform/tomkristiaan

Airbag: het accordeon verovert de stad tot en met 29 mei

Er zat een fikse coronapauze tussen, maar het Brugse accordeonfestival Airbag is terug en dat drie weken lang op heel uiteenlopende locaties. Deze (10de) editie wordt artistiek geleid door accordeonvirtuoos Philippe Thuriot. Het campagnebeeld is een pareltje.

Accordeon is dan wel het soms miskende eendje uit de popmuziek, maar ook popartiesten zoals Joe Cocker, Sheryl Crow, Status Quo en talloos veel anderen gaven het accordeon een prominente plaats in hun muziek. Laat Airbag dus een uitstekende gelegenheid zijn om kennis te maken met deze muziekvorm. De tijd dat het accordeon ‘de piano van de armen’ werd genoemd, is nu wel definitief voorbij.

Organisator Peter Roose (programmator Cultuurcentrum Brugge), aan zijn laatste Airbag toe wegens volgend jaar pensioengerechtigd, heeft een boeiende staalkaart samengesteld van wat het accordeon vandaag artistiek betekent. Deze tiende editie verloopt onder de vleugels van gastcurator Philippe Thuriot die ‘bijzondere voorrang’ belooft aan jong talent van eigen bodem.

Voorts legt deze editie een focus op het Nederlandse (folk)repertoire. De locaties zijn zeer divers, waaronder de Brugse spiegeltent Magic Mirrorsop de Kruisvest en van de Stadsschouwburg tot Zorgcentrum Ter Potterie.

Klepper

Met Philippe Thuriot haalt Airbag bovendien een klepper uit de accordeonwereld binnen. Hij verwierf zijn liefde voor het accordeon in het ouderlijke café waar enkele nonkels graag de toon zetten. Leerde omgaan met verschillende instrumenten, trok naar de Deense muziekacademie in Kopenhagen en legde zo de basis voor een veelzijdige carrière. De definitieve doorbraak kwam er met zijn uitvoering van de Goldbergvariaties van J.C. Bach. Ook dansvoorstellingen behoorden tot zijn repertoire. (LF)Airbag opent op zaterdagavond 14 mei op de Burg met een aantal ‘opwarmers’. Om 20 uur breekt het feest los met volksmuziek die wortelt in de Italiaanse folk en de Mexicaanse ‘Kolombia’. Op zondag 15 mei is er Place Airbag, met zowel Vlaamse als Waalse muziek. Het volledige programma vindt u uiteraard op www.airbagfestival.be. Tickets in

‘Brieven aan de Stad’ in het teken van creatieve ruimte in de stad

Met de lezingenreeks ‘Brieven aan de Stad’ gaan De Republiek en Architectuuratelier Dertien12 ondertussen al drie jaar lang op zoek naar de kernkwaliteiten van de stad Brugge. Tijdens zo’n avond schrijven vier sprekers een brief over thema’s als stadsvernieuwing, architectuur, cultuur, innovatief ondernemen, zorg en zoveel meer. Nadien worden alle brieven gebundeld om te overhandigen aan het stadsbestuur als een soort por in de rug of een zachte suggestie. De volgende editie op vrijdag 13 mei staat in het teken van creatieve ruimte in de stad.

Lennart Claeys (Dertien 12): ‘Toen we destijds de verbouwing van De Republiek afgerond hadden, stelden we ons de vraag wat we de stad konden teruggeven. Een verbouwing is voor ons immers meer dan alleen het bouwkundig aspect, we willen er ook andere positieve impulsen aan koppelen. Samen met De Republiek kregen we het idee om een lezing te organiseren waarbij vier mensen komen vertellen hoe zij de toekomst van de stad zien en welke dromen ze koesteren.’

Pieter Koten (De Republiek): ‘De eerste editie organiseerden we naar aanleiding van de heropening van De Republiek in het najaar van 2018. We wekten meteen veel interesse en besloten om het concept verder te zetten om zo voldoende brieven te verzamelen als een soort inspiratiebundel met dromen en suggesties. De coronacrisis gooide even roet in het eten, maar vorig jaar konden we dan opnieuw de draad oppikken. We willen nu nog drie edities organiseren om zo’n 32 brieven te verzamelen. Begin volgend jaar willen we die dan aan het stadsbestuur schenken.’

Punt 365

‘Brieven aan de Stad’ vindt telkens plaats op een andere, symbolische locatie. Na edities op de site van de nieuwe tentoonstellingshal BRUSK, in de oude Cactusclub en in de kerk van het Kapucijnenklooster, wordt nu voor de zesde editie uitgeweken naar De Tank op de Burg.

Lennart: ‘De Tank is een symbolische plaats. In dit oud kantoorgebouw, door Het Entrepot ter beschikking gesteld als atelierruimte, kunnen jonge makers en kunstenaars terecht. Maar dat is echter een tijdelijke oplossing, want De Tank zal verdwijnen. Naar aanleiding van de laatste editie van Open Ateliers in De Tank op zondag 15 mei willen we daarom net daarvoor een thematische editie organiseren van ‘Brieven aan de Stad’. We nodigen de sprekers uit om zich te buigen over de plaats van creatieve ruimte in de stad.’

Pieter: ‘Kunstenaars en makers hebben ruimte nodig om te creëren. Vanuit De Republiek zijn we samen met Het Entrepot, Kaap, Kunstenal en het stadsbestuur al even in overleg over dit thema met het traject Punt 365. De naam van dit traject verwijst naar ‘punt 365’ in het beleidsplan van het stadsbestuur, waarin vermeld wordt dat men in deze beleidsperiode werk wil maken van creatieve ruimte. We vroegen documentairemaker Jan Beddegenoodts om verschillende betrokkenen te bevragen over deze thematiek. Jan heeft als documentairemaker in binnen- en buitenland al vaker onderzoek gedaan rond dit thema en leek ons hiervoor de geknipte persoon. Hij kwam trouwens ook al spreken op een van de vorige edities van ‘Brieven aan de Stad’. Op 13 mei vertonen we zijn documentaire in première. De sprekers krijgen deze documentaire ook op voorhand te zien, zodat zij daarop kunnen reflecteren of een antwoord kunnen formuleren vanuit hun dagelijkse praktijk.’ (RD)

______

Brieven aan de Stad + première documentaire ‘Punt 365’, vrijdag 13 mei, 20 uur (De Tank), gratis toegang, www.republiekbrugge.be

Uitwijken: korte prikken en langere verblijven

Uitwijken, het Brugse mobiele cultuurhuis dat ondertussen stevig geworteld is in het Brugse cultuurlandschap, heeft van alles in petto voor zijn bezoekers. Op vrijdag 29 april om 19.30 uur is de publiekspremière. Zwankendamme sluit op 2 oktober de deuren. Opgelet: van 16 tot 20 juli is er een circusprik.

Door met een toegankelijk cultureel programma naar de Brugse woonbuurten te trekken, draagt Brugge Plus bij aan hernieuwde contacten tussen buurtbewoners. Iedereen weet, in Brugge gaat veel aandacht naar de historische en toeristische binnenstad. Daarom vindt Uitwijken het zo belangrijk om de omliggende deelgemeenten niet over het hoofd te zien.

Minder bekend is dat bezoekers van buiten het Brugse grondgebied eveneens welkom zijn. Nog meer dan voorheen wil Uitwijken  geïnteresseerde cultuurliefhebbers van buiten de stadsgrenzen verwelkomen.

Uitwijkengaat dit seizoen opnieuw aan de slag met twee formules. In vijf wijken blijven ze ‘langer’ en in negentien wijken blijven ze kort. In deze vijf wijken blijven ze drie volle weken. Tijdens deze weken is het Uitwijken-Café vijf dagen op zeven open. Het wordt hopelijk een spontane ontmoetingsplek waar buurtbewoners elkaar treffen. Daarnaast biedt Uitwijkeneen gevarieerd cultureel programma aan.

Enkele onderdelen van het programma komen in de vijf wijken terug.MOOOV presenteert elke maand een film, Cactus Muziekcentrum is telkens een avond te gast met muzikale acts. Voorts is er steeds een buurtrestaurant. Tot slot presenteert Uitwijken telkens een concert van de onnavolgbare Billie Kawende. (LF)

______

Het volledige programma vindt u op http://www.uitwijken.be

A Brush with Silence (for Ukraine)

Kunstenaar Brody Neuenschwander plant een nieuwe editie van ‘A Brush with Silence’ op zaterdag 7 mei in de Sint-Godelieveabdij. Het wordt een benefiet voor de Oekraïnse vluchtelingen die daar verblijven.

Er komen 15 kalligrafen van evenveel culturen in stilte schrijven. Er zal voor de eerste keer eenZoom-link naar een tiental kalligrafen in andere landen te zien zijn. Onder andere: twee kalligrafen in Oekraïne. ‘Met de link zullen wij live verbonden zijn met Japan, India, Dubai, Italië, Estland, de Verenigde Staten van Amerika en nog enkele andere landen. Alle kalligrafen zullen, in hun taal, over vrede schrijven. Wij zullen het publiek vragen om vrijwillig 5 euro – of wat ze kunnen missen – te geven om de vluchtelingen te helpen’, aldus Brody Neuenschwander. (LF)

Anima Eterna Brugge schittert met Schumann en Brahms

Op zaterdag 30 april gidst dirigent Bart Van Reyn het huisorkest Anima Eterna Brugge doorheen het symfonisch landschap van Schumann & Brahms. Bij deze een warme aanbeveling. Orkesten hebben de voorbije twee jaar voor hete vuren gestaan, maar vandaag lijkt de coronaklip omzeild.

Bart Van Reyn: ‘Zoals ik het vanuit mijn eigen beleving kan waarnemen, staan de structuren nog overeind na twee jaar van gesloten deuren, behelpen met livestreams en weer openen met beperkte capaciteit. Dat is, denk ik, te danken aan drie factoren: overheden die zoveel als mogelijk steun hebben geboden, het management van orkesten, ensembles en concertzalen dat zeer creatief is omgesprongen met de omstandigheden, en tenslotte het publiek zelf dat ons altijd is blijven ondersteunen en duidelijk niet heeft afgehaakt. Ik heb in zowel binnen- als buitenland verscheidene concerten voor uitverkochte zalen mogen meemaken, en dat doet deugd.’

EXit: Anima Eterna Brugge leiden noemt u ‘a dream come true’.

Van Reyn: ‘Ik volg Anima Eterna al zo’n 25 jaar, en ik ben zo’n fan van hun authenticiteit om in alle rust op zoek te gaan naar hoe het nou echt kan geklonken hebben, wars van tradities die zich later ontwikkeld hebben en zijn blijven hangen in de oren van luisteraars en uitvoerders.’

‘Met Jos Van Immerseel heeft Anima Eterna een schitterend verhaal geschreven en de cirkel was rond: het hele repertoire van Monteverdi tot Orff en Gerschwin werd zorgvuldig geëxploreerd met als rode draad ‘Originalklang’. Uiteraard worden de verschillen met moderne instrumenten kleiner naarmate je in de tijd vordert, maar ik stond er toch nog van versteld hoe een Ravel of Poulenc merkbaar anders klinken dan bij een modern orkest.’

‘Het verhaal dat ik en mijn collega’s gaan schrijven met Anima Eterna Brugge is niet zozeer meer dat pionieren, maar om een heleboel repertoire te spelen dat (te) zelden op historisch instrumentarium wordt gebracht. Zo speelde het orkest nog nooit een Schumannsymfonie. Daar beginnen we nu aan.’

EXit: In Brugge staat werk op de plank van twee componisten: Robert Schumann en Johannes Brahms. Wat bindt beide componisten?

Van Reyn: ‘Ten eerste, de ontmoeting in 1853 tussen Schumann en Brahms, die voor de jonge Brahms echt life changing was. Schumann gaf hem meteen een flinke duw in de rug en tegelijk een enorm zware last mee door hem publiekelijk te bombarderen als de enige ware opvolger van Beethoven. Hoe ga je daarmee om als 20-jarige snaak? Vervolgens nog een gebeurtenis met diepe impact op Brahms: Schumanns zelfmoordpoging in de Rijn een jaar later. Ongetwijfeld een aanleiding om die tragische opening te schrijven van wat eerst een sonate voor twee piano’s, dan een symfonie en uiteindelijk zijn Eerste Pianoconcerto is geworden. Met Clara Schumann werd Brahms innig bevriend voor het leven en lang na Schumanns vroege dood. Dit eerste pianoconcerto is meteen ook zijn eerste orkestwerk en je voelt dat hij er echt alles heeft ingelegd wat hij in zich had op dat moment. Het trage deel heeft hij aan Clara opgedragen.’

‘Tot slot: speciaal is ook dat het publiek na het concert nog naar een afterparty kan in de Kamermuziekzaal waar Schumanns prachtige liedcyclus Frauenliebe und Leben gebracht wordt door mezzosopraan Marianne Beate Kielland en de solist uit het concerto Lucas Blondeel. Niet te missen.’ (LUC FOSSAERT)

_____

Anima Eterna Brugge & Bart Van Reyn met werk van Schumann & Brahms op zaterdag 30 april in het Concertgebouw

Terug van (nooit) weggeweest: Red Rock Rally strooit muziekdecibels in het Astridpark

Op zondag 1 mei vieren we ‘Dag van de arbeid’, maar het zullen vooral onze oren zijn die op die dag overuren mogen draaien. Na twee jaar afwezigheid slaat Red Rock Rally (RRR) opnieuw zijn (drank)tenten en podium op in het Astridpark voor een middag/avond fijne muziek. Na de gebruikelijke rock rally – waar vier bands het tegen elkaar opnemen – sieren The Guru Guru, Ramkot en Spinvis de affiche. Mauro Pawlowski sluit de RRR af. Een gesprek met organisator Mario Willemsens.

EXit: Hoe hard kijken jullie uit naar 1 mei?

Mario Willemsens: ‘We hebben er ongelooflijk veel zin in. Na twee online-edities kunnen en mogen we weer! Het mooie weer is al gereserveerd, de herbruikbare bekers doen hun intrede en we hebben weer een mooie affiche kunnen samenstellen. Of ons publiek de Red Rock Rally gemist heeft, zullen we zien op 1 mei zelf. Maar ik ben er zeker van dat het een leuk weerzien zal worden met vrienden, collega’s, kameraden, kennissen of het gezin …’

EXit: Hebben jullie de coronaperiode aangegrepen om iets (wezenlijks) te veranderen aan de formule van het RRR-festival? 

Willemsens: ‘De grootste verandering is het invoeren van herbruikbare bekers en Operatie Proper Park.’  

EXit: Voor alle duidelijkheid: het festival blijft, ook na al die jaren, nog steeds gratis? 

Willemsens: ‘Ja hoor. Ons festival is ontstaan als een alternatief 1 mei-feest op maat van jongeren. Muziek is een goed excuus om af te zakken naar het park en je vrienden en rode rakkers te ontmoeten. Om ons gratis verhaal vol te kunnen houden, rekenen we erop dat de pintjes, fris- en andere dranken op ons festival aangekocht worden.’

EXit: De rock rally is de perfecte opwarmer voor een lange festivaldag. Ik zie dat de bands die zullen strijden mooi geografisch verspreid zijn: Brugge, Brussel, Gent en Hasselt. Zorgt dat voor nog meer uitstraling van de wedstrijd?  

Willemsens: ‘De spreiding is eerder toeval, maar het is uiteraard mooi meegenomen dat we uit verschillende provincies goede, opkomende bands weten te strikken. Via het vi.be-platform hadden 204 bands zich ingeschreven. Helaas kunnen we er maar vier een plek in de finale op 1 mei geven. Eén plaatsje is sowieso voorzien voor een Brugotta-band (band met een duidelijke link naar Brugge). Maar als je eens goed door de namen gaat, zal je zien dat er nog wel meer bands zitten die een link hebben met Brugge. Zo groeide Dalliance hier op en vinden we ook nog twee Bruggelingen bij de band Frau die op de Hasseltse schoolbanken van PXL-Music is ontstaan. Maar dat is eigenlijk gewoon toeval en hebben we pas achteraf ontdekt.’

EXit: Wat schaft de prijzenpot van de rock rally? 

Willemsens: ‘Er is de juryprijs (met steun van Howest, Van Acker Stichting en The Jamm), goed voor een portie eeuwige RRRoem, 500 euro & 8 uur repetitieruimte in The Jamm. Er is ook de Prijs van het Publiek, een trofee gemaakt door leerlingen van het Atheneum Eureka in Torhout. En tenslotte reiken we nog de ‘Cactus-award’ uit, goed voor een plaatsje als ‘support-act’ op een van de vele Cactus-optredens.’

EXit: Met The Guru Guru en Ramkot kiezen jullie voor de stevige decibels zoals we die gewoon zijn op de RRR. Mag ik Spinvis dan eerder een atypische naam vinden voor jullie affiche? Ik associeer zijn concerten meer met een zittend publiek… Welk concert brengt hij? 

Willemsens: ‘Alvast geen theatershow … dat heeft hij recent (1 april) nog gedaan in onze Stadschouwburg. We zoeken graag wat contrasten op in onze programmatie omdat we graag iedereen – niet alleen de rockers – op ons festival willen zien. Spinvis zal programmagewijs even wat rust brengen in het park, maar ik weet zeker dat hij met z’n songs ons publiek zal weten te beklijven.’

EXit: Mauro, een icoon van de Belgische muziek, sluit de avond af. Wat mogen we verwachten?  

Willemsens: ‘Uiteraard gaan we muziek krijgen van z’n nieuwste solo album ‘Eternal Sunday Drive’ Dat 1 mei dit jaar op een zondag valt, komt dus goed uit. Maar ik verwacht ook wel een zijsprong naar een aantal Evil Superstars- en dEUS-nummers. We hebben er alle vertrouwen in dat Mauro Brugge zal inpakken op deze (zomerse) zondagavond.’

EXit: Het festival wordt aan elkaar gepraat door comedian en Bruggeling David Galle. Het beroemde duo Peter Roose en Paul Schrijvers is er niet meer bij?

Willemsens: ‘David zou al in 2020 overnemen van ons duo Peter en Paul. Maar corona stak daar dus een stokje voor. Vorig jaar heeft hij onze livestream-editie aan elkaar gepraat bij wijze van opwarming. David zal uiteraard geen imitatie van Peter en Paul brengen, maar zal dat in z’n eigen stijl doen. Met af en toe een ‘kluchtje’, dus.’

EXit: Jullie gaan zoals steeds voor een ‘proper Astridpark’. Hoe pakken jullie dat concreet aan? 

Willemsens: ‘Dit jaar vragen we ​het engagement van ons publiek om samen het park proper te houden en de herbruikbare bekers terug te brengen naar onze Milieutent of naar de diverse bars. Geen gedoe met extra waarborg voor de herbruikbare beker! We houden het op 10 cent per beker/blikje/petflesje dat we terugbetalen aan de milieutent. We hebben een ‘ProperPark’-charter opgemaakt en we nodigen iedereen uit om deze te ondertekenen via www.operatieproperpark.be of de dag zelf bij het binnenkomen van het Astridpark. We creëren dit jaar tien afvaleilandjes voor​ PMD, restafval én voor sigarettenpeuken. Ook nieuw is dat we dit jaar CupKeepeRRRs verkopen (tegen 1 drankbon). Met deze herbruikbare gadget kun je vlot in één hand zes pintjes transporteren zonder smossen. Brugge, we rekenen op jullie!’

EXit: Het sociaal engagement is belangrijk voor RRR: jullie zetten iets op het getouw voor ‘Komerbi’, een Brugse jeugdorganisatie die zich bekommert om kwetsbare jongeren en jongvolwassenen? 

Willemsens: ‘Per herbruikbare beker die afgegeven wordt in de bar, minibar of wijnbar schenken wij 10 cent aan Komerbi. Op die manier hopen we dat iedereen vlot z’n herbruikbare beker teruggeeft bij het bestellen van verse pintjes of andere dranken. Komerbi is een unieke, brede Brugse jeugdorganisatie. Zij biedt zowel een vrijetijdsaanbod als een leerplatform aan voor maatschappelijk kwetsbare jongeren en jongvolwassenen. Momenteel helpt ze een 60-tal jongeren in hun schoolloopbaan, talentontwikkeling, zelfontplooiing en identiteitsontwikkeling.’

EXit: Tot slot: wanneer is de RRR geslaagd voor jullie? 

Willemsens: ‘Als ‘ons’ parkje weer gezellig vol loopt, jong- en minderjong terug genieten van muziek, spontane ontmoetingen en een ‘teusje’. En als toemaatje zou het beire zijn dat we na middernacht eens geen bekertjestapijt moeten opruimen.’ (ADC)

_____

www.redrockrally.be en www.komerbi.be

EXit 329, een nieuwe lente, een nieuw geluid met ondermeer

*Airbag, het accordeon verovert de stad

*Intendant Hugo De Greef over Brugge 2002

*Uitwijken: korte prikken, langere verblijven

*A Brush with Silence (for Ukraine)

*Lichamen, de nieuwste Peter Verhelst

*Red Rock Rally in het Astridpark

*Anima Eterna schittert met Schumann en Brahms

*Valentin Henneman, kunstenaar tussen Brugge en Bangor

*En zoveel meer te ontdekken.

%d bloggers liken dit: