Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Categorie Archieven: EXit

Verjaardagscadeau voor dertigjarige bluesband Hideaway

Geen taart om het dertigjarig bestaan van Hideaway in de etalage te zetten, maar wel een live-cd/dvd met het beste bluesmateriaal van Brugges bekendste bluesexportproduct. Op vrijdag 17 november spelen ze ten dans in de feestzaal van psychiatrisch centrum Sint-Amandus (Beernem) waar ook de cd/dvd te koop zal zijn.

Ralph Bonte (frontman): ‘We zeggen al vier jaar dat we het eigenlijk moeten vieren. Noem een andere Belgische bluesband die zo lang bezig is, je zal lang moeten zoeken. Maar we zijn nogal lui en we zijn eigenlijk muzikanten en geen organisators, dus ja… Dan loopt dat nogal eens uit. Hideaway is in augustus 1986 begonnen en we zijn nog met drie originele groepsleden (Johan, Jean-Marie en ik) over. En we hebben nog nooit ruzie gemaakt… (lacht uitbundig)’

EXit: Wat vinden we terug op de live-cd/dvd?

Bonte: ‘In 2015 speelden we samen met twee andere bluesbands in de Ancienne Belgique naar aanleiding van de European Blues Challenge die er toen georganiseerd werd. Twee jaar voordien hadden we de Belgian Blues Challenge gewonnen. We hebben toen de Belgische kleuren in Toulouse verdedigd. Toevallig konden we van dit optreden de live captatie (beeld en audio) bemachtigen. We vonden dat het een goed optreden was en dus was het idee snel geboren. Onze vroegere bassist Vincent Pierins en zijn kameraad Peter Bulkens stonden in voor de mix en mastering. Jan Corthouts en Fonny Tempels verzorgden het beeldwerk. Het plaatje was geboren.’

EXit: Werken jullie nog aan nieuw materiaal?

Bonte: ‘Op de cd/dvd staat een nieuw nummer, maar ik moet toegeven dat het componeren een beetje in een dip geraakt is. Niettemin streven we er nog altijd naar om onszelf uit te vinden. Dat doen we door covers – wat een lelijk woord, trouwens – te spelen die niemand kent en daar maken wij dan onze Hideaway-versie van.’

EXit: Heb je soms heimwee naar de gloriedagen van Hideaway?

Bonte: ‘Zijn onze gloriedagen dan al voorbij? Het klopt dat we een periode kenden waarin we drie keer in de week optraden en dat we ‘overal’ wel ergens geweest zijn. Dat is nu wel anders. Eerlijk? Ik rouw er niet om. Het doet me wel nog altijd veel plezier om zoveel mensen op onze concerten te mogen begroeten.’

EXit: Als je de optredens van dertig jaar geleden vergelijkt met die van nu, wat is de grootste vaststelling? 

Bonte: ‘Gôh, als ik naar oude foto’s kijk… Man, wat waren we toen nog broekies. Toen wilden we nog de wereld veroveren, alle opties lagen open. Die ambitie is, net zoals de haargroei, sterk verminderd, maar telkens als we samen zijn, amuseren we ons nog steeds te pletter. Ik vergelijk het met de lagere school die eindelijk op schoolreis mag. Die uitbundigheid. De dag dat het geen ‘fun’ meer is, dan houden we er beter mee op. Voorlopig is dat niet aan de orde.’ (ADC)

www.hideaway.be en www.amandus.be

De dvd/cd is te koop in 27th Bflat, Biekorf Café en Comptoir des Arts.

 

Toneeltip

Bal van de pompiers, Biedermann en de brandstichters (Toneelkring De Valk, MaZ)

17, 18, 24 en 25 november om 20 uur

Het stuk Biedermann en de brandstichters van Max Frisch werd ruim vijftig jaar geleden geschreven, maar blijft zeer actueel. Philip Vanluchene herdoopte het stuk tot Bal van de pompiers. Het stuk is moeilijk binnen een bepaald genre onder te brengen. Het is geen komedie, geen tragedie en eigenlijk ook niets tussenin. Het heeft iets van een Grieks drama, maar heeft ook veel elementen van een komedie. Het verhaal is eenvoudig, maar ontaardt snel. Het hoofdpersonage Biedermann, een zeer politiek correct burger haalt tegen wil en dank twee misdadigers in huis. Hij ziet of wil niet zien wat anderen rondom hem zien. Het is alleen een kwestie van tijd tot de brand ontstaat …

 www.toneeldevalk.be

De ultieme Brugse cultuurtips

Foto EDM

 

Het cultuurseizoen belooft dit jaar, meer nog dan de vorige jaren, een rijk geschakeerd palet van muziek, dans, toneel en beeldende kunst te worden. Kiezen wordt zo steeds moeilijker. Daarom gaan we te rade bij de professionals van het vak. Zij tippen ons hun soms verrassende top-drie.

Lieve Moeremans (directeur Brugge Plus)

1.   De Triënnale van mei tot september 2018 in de binnenstad wordt dit seizoen opnieuw een brandpunt van hedendaagse beeldende kunst met de historische binnenstad als achtergrond.  Een spannende confrontatie tussen oud en nieuw. Als nieuweling in Brugge kan ik me geen fijnere manier inbeelden om de binnenstad te leren kennen.

2.   Europa in de herfst – Theater Malpertuis (30 januari 2018, KAAP/De Werf): staat de Europese Unie op het punt uit elkaar te vallen? Of zijn we onderweg naar een nieuw Europees project? Dat zijn de vragen die aan de grondslag liggen van de nieuwe politieke voorstelling van regisseur Piet Arfeuille. Hij staat steeds garant voor ijzersterke poëtische voorstellingen die het ons denken uitdaagt.

3. Rule of Three – Jan Martens/Grip (18 april 2018, Cultuurcentrum):
Jan Martens schopte het in een paar jaar tijd van jonge nieuwkomer tot publiekslieveling. Hij brengt ode aan de menselijke onvolmaaktheid. Voor deze nieuwe creatie gaat hij in zee gaat met drummer en elektronicamuzikant Michael Kuhn. De pers is unaniem lovend en ook ik vind dit één van de niet te missen voorstellingen van dit seizoen.

De ultieme Brugse cultuurtips

Foto EDM

 Het cultuurseizoen belooft dit jaar, meer nog dan de vorige jaren, een rijk geschakeerd palet van muziek, dans, toneel en beeldende kunst te worden. Kiezen wordt zo steeds moeilijker. Daarom gaan we te rade bij de professionals van het vak. Zij tippen ons hun soms verrassende top-drie.

 Michel Dewilde (co-curator Triënnale Brugge 015-018 en cultuurfunctionaris tentoonstellingen, Cultuurcentrum Brugge)

 1. Mohammad Reza Mortazavi (19 november, Concertgebouw): een concert waar ik zeker naar uitkijk. Iran werd door een lange familiegeschiedenis zowat mijn tweede thuisland. Mortazavi is onder meer een virtuoos op het Tonbak percussie instrument, zowat het belangrijkste Perzische instrument. Daarnaast is hij ook begaan met de schijfvormige dap trommel. Benieuwd hoe hij zijn Perzische roots met actuele innovaties versterkt.

 2. December Dance (7 – 17 december, Cultuurcentrum & Concertgebouw): december wordt opnieuw een belangrijke afspraak met de hedendaagse dans, ditmaal met de Franse choreograaf-muzikant en beeldend kunstenaar Christian Rizzo als gastcurator. Rizzo is van vele markten thuis en ik kijk uit naar zijn grensverleggende programmatie.

 

3. Triënnale Brugge 2018 ‘Liquid City’ (vanaf 5 mei 2018, stadsparcours): de tweede editie van deze uitdagende Triënnale belooft nog scherper voor de dag te komen dan de eerste uitgave. De tentoonstelling brengt een unieke combinatie van architectuur en visuele kunsten bedacht voor de publieke ruimte. In 2018 staat het thema in het teken van de stad en maatschappij van de toekomst: de vloeibare stad.

De ultieme Brugse cultuurtips

Foto EDM

 

Het cultuurseizoen belooft dit jaar, meer nog dan de vorige jaren, een rijk geschakeerd palet van muziek, dans, toneel en beeldende kunst te worden. Kiezen wordt zo steeds moeilijker. Daarom gaan we te rade bij de professionals van het vak. Zij tippen ons hun soms verrassende top-drie. Vandaag met ….

   

Patrick Keersebilck (directeur Cactus Muziekcentrum)

 Ik hou het op één tip en dat is het concert van Moses Sumney (3 november, MaZ): momenteel wellicht nog eerder een naam voor insiders, maar met veel potentieel om het ook te maken bij een groter publiek. We merkten hem een paar jaar geleden op met zijn single ‘Seeds’ en omdat zijn naam ook opdook bij muzikanten als Beck, Solange, Sufjan Stevens, James Blake, Cinematic Orchestra en Flume. Die zijn blijkbaar allemaal zodanig fan van hem dat ze hem mee op tour namen of hem vroegen mee te werken aan platen.  Zijn fantastische debuutplaat ‘Aromanticism ‘ is net uit en vormt een mooi visitekaartje van waar je je ook live mag aan verwachten. Sumney tekent voor een erg rijke, inventieve indie sound, waar je een echte  “soul” achter voelt. Een  sound waarin zijn erg wendbare én gevoelige falsetto een hoofdrol opeist. Zijn eerste ‘headlining tour’ brengt hem in België naar Botanique  én Cactus. 

The Violent Husbands zijn Eindelijk Eerlijk

 

The Violent Husbands trappen de Brugottareeks (*) in Theaterzaal De Biekorf af op zaterdag 25 november (20 uur) met hun theatertour Eindelijk Eerlijk. De van oorsprong Brugse band rond Dijf Sanders, Jason en Benjamin Dousselaere is terug van even weg geweest. Hun laatste album Hot Wood werd opgenomen onder een verlaten brug in Gent, naast een kampvuur met niet meer dan een draagbare recorder. Het resultaat is een pure, heel eerlijke plaat. Met de nodige typische humor en ironie serveren ze  hun oprechte, onversneden waarheid.

(*) Brugotta staat voor ‘Bruges Got Talent’ en promoot lokaal Brugs talent

 Meer info op www.ccbrugge.be/brugotta

Een passionele moord in Congo (1892)

De Brugse professor en antropoloog Daniël Vangroenweghe kent Congo op z’n duimpje. In 1985 maakte hij (koloniale) furore met het snoeiharde Rood Rubber, verwijzend naar de wrede en onbarmhartige rubberpolitiek van Leopold II. In 2012 verraste hij met een studie over Kannibalisme en mensenoffers bij Afrikaanse en Midden-Amerikaanse culturen. Hoe interessant de lectuur ook is, uitgevers lopen niet (meer) warm voor dit soort studies en daarom verschijnt Vangroenweghes jongste boekje in eigen beheer.

Het verhaal speelt zich af in Congo 1892, in de pioniersjaren van het koloniale avontuur. Leopold II (Vorst-Soeverein van Congo) stuurt op dat moment twee edellieden naar de kolonie: prins Henri de Croÿ en zijn neef Ernest d’Ursel. Beiden moeten hun intrek nemen in Luluaburg, een post op 2.000 kilometer van Boma, de toenmalige hoofdstad van Congo. Na amper drie weken op zijn post sterft graaf d’Ursel, maar omdat beide heren in een amoureuze twist verzeild waren, wordt het sterfgeval grondig onderzocht. Lokale onderzoekers  denken dat de graaf arsenicum is toegediend waarna  de hoogste magistraat in Congo (rechter Desaegher) een eigen onderzoek gaat voeren. Hij komt tot de conclusie dat de graaf stierf aan een soort malariakoorts.

Het boekje Congo 1892 vertelt het verhaal van naaldje tot draadje. Vangroenweghe kreeg daarvoor inzage in een reeks documenten die als ‘geheim’ stonden geclassificeerd. Een sluitend bewijs voor de moord wordt niet geleverd, maar de uitspraak van Leopold II, ‘Ah, de ellendeling, hij heeft ook dat nog gedaan’ is veelbetekenend. Een koloniaal verhaal voor de fans. (LF)

Congo 1892, Daniël Vangroenweghe, 19,95 euro (verzendingskosten inbegrepen), via Daniel.vangroenweghe@telenet.be. Ook verkrijgbaar in de Brugse boekhandels.

 

Bettie en Harrie in dertien ongelukjes (die niemand zag aankomen)

Anna Vercammen is naast actrice en theatermaakster ook schrijfster. In 2014 verscheen met ‘De Koningin is verdwenen’ haar eerste kinderboek waarmee ze meteen werd genomineerd voor de Boekenleeuw. Sabien Clement tekende toen de illustraties en stond daarna ook mee op scene in de gelijknamige theatervoorstelling. Clements werk werd bekroond met een Boekenpauw en een Gouden Uil en ze illustreerde werk van onder meer Dimitri Leue, Pieter Embrechts en Raf Walschaerts.

‘Bettie & Harrie, in dertien ongelukjes (die niemand zag aankomen)’ is hun gezamenlijke tweede boek voor kinderen vanaf vijf jaar. De verhalenbundel bevat korte verhalen vol spitante humor op kindermaat. De hoofdrolspelers in het verhaal zijn een bazige, grote zus en een volgzaam klein broertje. De twee wonen in een huis met een plat dak in Bengelbrugge. Als Bettie een plan heeft, luistert Harrie met open mond. Maar Harrie is altijd erg onhandig en dan gebeuren er ongelukjes. Gelukkig is er voor elk verhaaltje ook een pleister. ‘Bettie en Harrie, in dertien ongelukjes (die niemand zag aankomen)’ vertelt op licht verteerbare manier verhaaltjes over groot worden, over de wereld ontdekken en over de beste manier om je fantasie te gebruiken. Het boek werd uitgegeven bij uitgeverij De Eenhoorn. (SD)

 

Info http://www.eenhoorn.be

 

Stedelijke Academie, 300 jaar in de bres voor kunst

 

Foto EDM

 

Wellicht geen enkele Brugse school teert op zoveel geschiedenis als de stedelijke Academie in de Katelijnestraat. Het 300-jarig bestaan van deze kunstenschool grijpt terug naar 8 november 1717 wanneer met ‘een Hallegebodt’ de toelating wordt verleend voor de oprichting van ‘een vrije ende exempte academie’. Van 1720 tot 1890 is de Poortersloge in de Academiestraat de thuishaven. Vanaf dan wordt de Academie gehuisvest in de voormalige Bogardenkapel. 300 jaar geschiedenis wordt een (school)jaar lang gevierd met twintig tentoonstellingen en activiteiten allerhande. Centraal het werk van de alumni en de rol van kunstenaars die hier hun opleiding genoten.

 Joost Goethals (directeur Deeltijds Kunstonderwijs): ‘Op 10 november opent de Academie Brugge – vandaag Academie Brugge DKO en de Kunsthumaniora Brugge -, haar 300-jaar-viering. Wij presenteren met de nodige trots onze centrale tentoonstelling in de Stadshallen. Deze expo vormt een hoogtepunt in ons jubileumjaar. Daarnaast leggen we de nadruk op de Alumnitentoonstellingen die heel het academiejaar te zien zullen zijn in de stad. Niet enkel de Bogardenkapel zal dienst doen als expositieruimte, ook de Schipperskapel is een speerpunt binnen de Alumniprogrammatie. Een twintigtal tentoonstellingen zullen gedurende de hele periode het zwaartepunt vormen van onze 300 jaar-werking. In april 2018 komt er in dit kader een heus Theaterfestival met professioneel werk van jonge aan de Hogeschool pas afgestudeerde Academiestudenten.’

Vrijheid

De samenstelling van de grote tentoonstelling in de Stadshallen werd toevertrouwd aan de Brugse kunstcurator Pierre Muylle, die na een jarenlang kunstenavontuur in Luik de weg terugvond naar zijn Brugge. Muylle noemt zich hier geen curator, maar ‘coach’.

 Pierre Muylle: ‘We stellen in de expo zes thema’s voor die gekoppeld zijn aan onze waarden doorheen 300 jaar geschiedenis. Gebaseerd op die thema’s maken we een bewust niet-geschiedkundige tentoonstelling waar geselecteerd werk te zien is van onze leerlingen. Eerst en vooral focussen we op vrijheid. Vanaf 8 november 1717 mag men schilderen, tekenen én zijn werk verkopen. De Brugse Academie is als enige Academie ook democratisch. Iedereen met talent mag gratis binnen.’

EXit: Elke school pakt toch ook graag uit met bekende ex-studenten?

Goethals: ‘Zeker, en daarom belichten we enkele ‘netwerken’. Schilder Joseph-Benoît Suvée bijvoorbeeld wint in 1771 de Prix de Rome, dat was zowat het EK voor kunstenaars. Als oud-leerling van de Academie zorgt hij ervoor dat tientallen Brugse kunstenaars die in de Academie studeerden hun carrière kunnen maken in Parijs of Rome.’

‘Een andere beroemdheid is architect Louis Delacenserie. Mocht je alle gebouwen in Brugge kunnen uitgommen waar deze architect iets mee te maken had, er bleef van de Brugse binnenstad niet veel meer over. Hij was een oud leerling van onze Academie.’

EXit: Ook de vrouw wordt niet vergeten.

Muylle: ‘Feminisme en emancipatie komen zeker aan bod. Daarom, leve Jef Van De Fackere! We zouden een extra vrije heiligen-feestdag moeten krijgen ter ere van hem. Hij stichtte in 1918 het dagonderwijs voor juffrouwen zoals dat toen zo mooi heette.’

EXit: En zelfs de allerkleinsten worden niet vergeten?

Goethals: ‘Zeker niet. Aansluitend op het werk in de Stadshallen tonen we in de Jan Garemijnzaal de tentoonstelling Masterview door en voor kinderen waar we workshops organiseren in een heus pop-up-atelier.’

EXit: De Academie wil vandaag vooral een actueel verhaal vertellen. Slaat dat imago aan?

Jo Decoster (directeur Kunsthumaniora): ‘Denk van wel. Met meer dan 1.700, vooral Brugse kinderen, jongeren en volwassenen die les volgen overdag of ’s avonds in onze Academie, zijn we meer dan ooit aanwezig in het sociaal weefsel van de stad. We zijn dé plaats waar velen een kunstopleiding volg(d)en en voor de meesten ook de enige plek waar ze hun persoonlijke en artistieke ontplooiingen verder kunnen ontwikkelen. De Academie is daarmee een van de grootste kunst- en cultuurinstellingen die Brugge rijk is. Een taak die we serieus nemen en belangrijk vinden. En eentje die gevierd mag worden.’ (LF)

____

Van 10 november tot 3 december: 300 jaar Academie in de Stadshallen

Overige tentoonstellingen zijn terug te vinden op http://www.academiebrugge.be

 

‘Ik ben ervan overtuigd dat dingen moeten ontstaan vanuit een noodzaak’ 

Aan de rand van de kliffen staan twee meisjes. Ze kijken naar de zon. Hun handen houden elkaar vast. Eén voetstap later staat er nog maar één meisje … Het boek De Kinderen van Calais van Brugs auteur Lara Taveirne kon ondertussen vele lezers bekoren. Zo ook Anna Vercammen en Dominique Collet van het Gentse theaterhuis Kopergietery. Meisjes van Krijt, hun theaterbewerking, staat op donderdag 9 november op de planken van de MaZ.

 

EXit: Hoe ben je met De kinderen van Calais bij Kopergietery terecht gekomen?
Lara Taveirne:
‘Actrice, schrijfster en theatermaakster Anna Vercammen is van oorsprong Brugse en we waren altijd al gefascineerd door elkaars werk. Dominique Collet, coördinator van de theaterateliers bij Kopergietery, had het boek gelezen en wilde er heel graag wat mee doen. Onze visies bleken erg compatibel. We zaten een maand lang samen, schreven en stileerden tekstfragmenten en gingen improviseren met de jonge actrices in het stuk. Daarna zijn Anna en Dominique autonoom verder gegaan. Uiteindelijk ontstond zo een heel nieuwe creatie die mij heel erg kon bekoren.’

 

EXit: Het verhaal bleef intact?
Taveirne:
‘In grote lijnen wel. De hoofdpersonages zijn Violaine, Lillith en dochter Roos. Roos groeit op met een moeder die jaren terug iets heel ergs heeft meegemaakt. Lilith probeert dat verleden toe te dekken door voortdurend verhalen te vertellen. Roos raakt daarin verstrikt, net op een keerpunt in haar eigen leven. Het verleden haalt voortdurend het heden in en iedereen probeert zich daarbinnen staande te houden.’

 

EXit: Het stuk kreeg wel een nieuwe titel?
Taveirne: ‘
Meisjes van Krijt verwijst naar de krijtrotsen die een cruciale rol spelen in het verhaal, maar ook naar de breekbaarheid, de kwetsbaarheid van de personages. Krijt is bovendien erg vergankelijk, net als de verhalen van Lilith. In wat ze vertelt, is ze de mooiste, maar eigenlijk hangt aan haar leven een heel grote tragiek vast. Liliths verhalen bieden Roos slechts een schijnbare houvast.’

 

EXit: Wie speelt?
Taveirne:
‘De vrouwenrollen worden vertolkt door Anna, Dominique en de twee jonge actrices Jeanne De Voogdt en Suza De Gryse. Dominique begeleidt heel veel ateliers binnen de Kopergietery en was overtuigd van hun grote draagkracht op scene. Simon D’Huyvetter fungeerde als coach. Hij werkt heel beeldend en net dat aspect was voor mij het meest verrassend.’

 

EXit: Het boek wordt ook verfilmd?
Taveirne:
‘Daar gaat alles veel trager, omdat er heel veel budgetten moeten worden verzameld. Anne-Julie Vervaeke schreef het scenario. Eerst samen met mij, maar ook zij werkt nu autonoom verder. De titel wordt Waterwolf. Waar het boek zich afspeelt in de jaren zestig/zeventig, zet zij het verhaal in een hedendaagse setting. De dagboeken en brieven worden chats en mails, wat visueel-filmisch heel interessant is.’

 

EXit: Heb je geen moeite om je verhaal in handen van iemand anders te geven?
Taveirne:
‘Ik had het boek al losgelaten toen het uitkwam. Ik was er al enkele jaren mee bezig en het zat al zo lang in mijn systeem. Voor mij was het af op het moment dat ik het aan de lezers kon toevertrouwen. Ik regisseerde ooit zelf, schreef ook theaterstukken, maar De Kinderen van Calais zat altijd in mijn hoofd als een boek. Ik ben er eigenlijk heel erg van overtuigd dat dingen moeten ontstaan vanuit een noodzaak. Dat andere makers de nood voelen om met mijn verhaal aan de slag te gaan, daar kan ik alleen maar dankbaar om zijn.’

 

EXit: Voor je nieuwe boek ga je uit van één van die eigen theaterteksten?
Taveirne:
Kerkhofblommen is inderdaad geïnspireerd op Kerkhofblommenstraat, een stuk dat ik enkele jaren terug schreef voor de Torhoutse Toneelkring Sint-Rembert. Ik had toen het gevoel dat het niet helemaal af was. Van de oorspronkelijke verhalen blijft nog weinig over, maar ik vertrek wel van het gegeven van zeven vrouwen die samenwerken op een chrysantenveld. Arabella, een meisje op de grens van kind en volwassene, wordt het hoofdpersonage. Zij probeert te ontsnappen aan haar zeer kille moeder. Ze zoekt haar toevlucht bij de vrouwen die de chrysanten telen en wordt daar geconfronteerd met hun geheimen.’

 

EXit: Opnieuw werk met alleen vrouwen in de hoofdrol?
Taveirne:
‘Ik ben helemaal nog niet klaar met thema’s als moederschap, dochter zijn, relaties tussen moeders en dochters … Soms denk ik wel eens dat ik de mannelijke kanten van vrouwen eens op papier moet los laten, maar dat lukt voorlopig nog niet (lacht). Ik ben nu volop aan het schrijven en hoop – aangezien alles zich afspeelt rond Allerheiligen – met het boek uit te komen in november 2018. ’ (SD)

 www.ccbrugge.be

%d bloggers liken dit: