Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Categorie Archieven: EXit

Handmade by Ralf Bonte

‘Tonnen geduld en respect voor het materiaal’

Bruggeling Ralph Bonte is al twee eeuwen de charismatische frontman van de bluesband Hideaway, maar werpt zich daarnaast ook al jaren op een andere muzikale passie: gitaren bouwen onder de naam Arrenbie Guitars. Op de nationale wedstrijd ‘Ambacht in de kijker’ werd de stad Brugge erkend als de meest dynamische regio voor de manier waarop het met ‘Handmade in Brugge’ haar lokale ambacht en ambachtslieden in de kijker zet. En wat meer is: Ralph Bonte kaapte daar de publieksprijs weg. Vakmanschap is meesterschap!

 EXit: First things first: proficiat, Ralph! Is deze publieksprijs een mooie erkenning voor je vakmanschap?

Ralph: ‘Zeker! Uit 490 inzendingen als één van de tien laureaten gekozen worden, is toch wel een mooie bevestiging. Zelf zou ik me waarschijnlijk nooit hebben ingeschreven, maar Handmade in Brugge deed het voor mij. Ik ben in het verhaal gestapt en het is zeer goed verlopen met een schitterend eindresultaat.’

EXit: Waar is de kiem gelegd om zelf te beginnen bouwen? 

Ralph: ‘Vroeger werkte ik met leder en maakte ik gitaarriemen met slangen- of hagedissenleer. Ik had een bestelling afgewerkt voor iemand in Dilbeek. Toen ik daar mijn product leverde, bleek mijn klant een gitaarbouwer te zijn. Mijn ogen rolden zowaar uit mijn oogkassen! Je kon met je handen een gitaar van A tot Z bouwen! Ik had altijd gedacht dat je een gitaar in een winkel moest kopen en dat die sowieso in een ‘fabriek’ werd gefabriceerd. Die man was Mich Van Sever en werd mijn leraar en mijn collega.’

EXit: Kan iedereen gitaarbouwer worden? Over welke eigenschappen moet je vooral beschikken? 

Ralph: ‘Niet iedereen kan gitaarbouwer worden. Je moet toch een beetje handig zijn en je moet over tonnen geduld beschikken. Dat heb ik moeten leren. Het belangrijkste is dat je een passie voor hout moet hebben. Je moet respect hebben voor de winter -en zomernerven, bijvoorbeeld weten hoe ‘de draad’ zit in het hout. Pas als je die kennis hebt, dan kun je mooie dingen maken.’

EXit: Waarmee maak jij het verschil met je handgemaakte exemplaren?

Ralph: ‘Ik denk dat iedere luthier (iemand die snaarinstrumenten maakt en repareert, ADC)  zich wil onderscheiden van de commerciële fabrieksgitaren. Wij kunnen echt op maat werken. Dat kan zowel naar de ergonomie van het instrument gebeuren: heb je kleine of grote handen, wil je een klankkast die niet symmetrisch is … Ook de bestanddelen kunnen we in bepaalde houtsoorten op maat maken. Wij kunnen vooral een instrument in elkaar steken die goed klinkt. In een fabriek wordt al het hout dat voor bovenbladen moet dienen op dezelfde dikte geschuurd, maar iedere boom heeft niet dezelfde structuur. Wij kunnen een bovenblad ‘tunen’ door het al of niet nog wat dunner te schaven. We kloppen op het hout en luisteren ernaar. In een fabriek is daar geen tijd voor.’

EXit: Werk je altijd op bestelling?

Ralph: ‘Het is niet zo dat mijn orderboek constant volstaat, want dan zou ik geen tijd meer hebben om mijn eigen projecten af te werken. Bouwen op bestelling is meestal heel leuk. Je kunt echt de wens van de klant uitvoeren. Ooit had ik een klant die zijn linkerduim in een ongeval verloren had. Ik heb zijn gitaar kunnen aanpassen zodat hij terug kon spelen. Er bestaan geen fabrieksgitaren voor dergelijke problemen.’

EXit: Hoe lang werk je aan één gitaar?

Ralph: ‘Het bouwen van een akoestische gitaar neemt gemakkelijk 250 uur in beslag, afwerking inbegrepen. Voor een elektrische gitaar zijn mijn werkuren een stuk minder. Een ‘archtop’ of jazzgitaar, daar moet je toch al snel 350 uur op plakken.’

EXit: Hoe arbeidsintensief is zo’n proces? Moet je de klant goed ‘aanvoelen’?

Ralph: ‘Bwah, zelf sta ik daar zo niet bij stil. Maar iedereen die mijn atelier bezoekt, hoor ik steeds zeggen: ‘Amai, daar zou ik het geduld niet voor hebben!’ Het helpt wel wanneer de klant muzikale ervaring heeft, want dan weet hij/zij meestal wat hij/zij wil. Iemand die die bagage niet heeft, zal jij zelf moeten leiden, maar dan ga je misschien snel je eigen goesting opdringen.’

EXit: Komt jouw muzikale staat van verdienste goed van pas bij het bouwen?

Ralph: ‘Het helpt natuurlijk wanneer je zelf gitaar kan spelen. Toen ik de opleiding volgde, kon ik niet begrijpen dat er mensen waren die een gitaar wilden bouwen, maar er zelf niet konden op spelen. Volgens mij kun je de klant beter begrijpen als je zelf gitarist bent. Dit kan gaan van hoe dik of breed de hals moet zijn, welke snaarspreiding iemand prefereert, kleine of grote body …’

EXit: School je jezelf nog regelmatig bij?

Ralph: ‘Ik ben lid van de European Guitar Builders (EGB) en onlangs hadden we nog een symposium in Lissabon. Op dergelijk symposium komen allerlei topics aan bod die je als zelfstandig bouwer kunt gebruiken. Het feit dat we elkaar ook kunnen helpen is een leerschool op zich. Ik geef les in een school voor instrumentenbouw en daar leer ik ook constant bij. Uit fouten van cursisten, maar ook uit de workshops die we regelmatig organiseren.’

EXit: Welk gevoel geeft het als je zelf je eigen instrument kunt bespelen?

Ralph: ‘Mijn leraar Mich zei ooit ‘Wanneer je eerste gitaar afgewerkt is, zul je nooit meer met dezelfde ogen naar een andere gitaar in een winkel kijken’. Hij had gelijk, want al 23 jaar speel ik bij Hideaway op mijn eerste gitaar. Later is daar nog een andere Resocaster (elektrische resonator gitaar) bijgekomen en sindsdien gebruik ik enkel nog die twee gitaren. Het gevoel zorgt voor opperste voldoening, vooral als andere mensen dan komen vragen: ‘Zeg, die rode gitaar? Welk merk is dat?’ Als ik dan kan antwoorden: ‘Dat is een Arrenbie!’, vervult mij dat met trots. En wat meer is: iemand zag me op mijn eigen gitaren spelen en hij kreeg ook de microbe te pakken. Hij bouwt nu ook gitaren, zelfs met internationaal succes!’ (ADC)

http://www.arrenbieguitars.be

 

De zomer van MOOOV

(foto EDM)

 Film troef deze zomer in Brugge. Naast Film op het strand en de pop-upcinema FAYARD van Razor Reel heeft ook MOOOV een gevulde filmagenda op het programma staan. Eind augustus wordt de sociaal-artistieke gemeenschapsplek House Of Time aan de oude Gistfabriek even omgetoverd tot een openluchtbioscoop. In september vervoegt MOOOV vier donderdagen lang de Uitwijkenkaravaan van Brugge Plus.

Het is niet de eerste keer dat MOOOV optreedt buiten de klassieke muren van een cinemazaal. Vorige zomer werden op tal van locaties in en rond Brugge projectieschermen opgehesen. ‘Dit jaar houden we samen met Brugge Plus ons openluchtfilmfestival MOOOV Breekt Uit in House of Time als alternatief voor het wegvallen van Uitzomeren in het Sebrechtspark’, legt coördinator Benny Haesebrouck uit. ‘We hopen hiermee een vaste waarde te creëren in het Brugse zomeraanbod.’ MOOOV Breekt Uit start op vrijdag 23 augustus met de Colombiaanse misdaaddrama Pájaros de verano. Zaterdag speelt de Zweedse cultfilm Gräns en op zondag kiest Platform, de jongerenwerking van MOOOV voor If Beale Street Could Talk, een Amerikaans maatschappijkritisch liefdesverhaal.

MOOOV Wijkt Uit

MOOOV wil mensen laten kennismaken met kwaliteitsvolle films uit de hele wereld, dat doen ze niet enkel in het centrum van Brugge, maar ook daarbuiten. ‘In september gaan we opnieuw mee met de Uitwijkenkaravaan van Brugge Plus en spelen we met MOOOV Wijkt Uit elke donderdagavond een openluchtfilm in een Brugse deelgemeente.’ Op het programma staan: Tully, een Amerikaanse tragikomedie (5 september, Sint-Andries), de Israëlische komedie Tel Aviv On Fire (12 september, Sint-Jozef), Woman at War, een politiek getinte komedie uit IJsland (19 september, Sint-Kruis) en de eigenzinnige Turkse poezendocumentaire Kedi (26 september, Assebroek).

MOOOV op dinsdag

In 2016 startte MOOOV hun jaarwerking in de voormalige cinema Liberty waar er maandelijks een wereldfilm werd geprogrammeerd. ‘Vanaf september tonen we opnieuw MOOOV-films in de bioscoopzalen. Iedere tweede dinsdag van de maand kan men terecht in Cinema Lumière voor een eenmalige vertoning uit onze selectie. De film zal telkens bekendgemaakt worden samen met het nieuwe programma van Cinema Lumière. Op dinsdag 10 september starten we met Jinpa, een Tibetaanse roadfilm die we zelf distribueren en die ook te zien was op het filmfestival.’ (LDD)

De openluchtvertoningen zijn gratis
www.mooov.be

 

Bomboclat strooit met zwoele beats in Zeebrugge


Een nieuwe zomer, een nieuwe editie van Bomboclat op het strand van Zeebrugge! Vorig jaar leefden meer dan 10.000 mensen zich uit op hedendaagse Dancehall en Afrobeats muziek; op vrijdag 23 en zaterdag 24 augustus zal dat, gelet op de rijkgevulde affiche, ook weer het geval zijn. Zelfs de kleinzoon van de Grote Bob Marley komt Zeebrugse zeelucht opsnuiven. ‘We blijven dezelfde koers varen: ‘tropical music’ door internationale artiesten, een schitterend strandvakantiegevoel met de betere cocktails en de heerlijkste gerechten en een lage drempel voor jonge gezinnen’, stelt organisator Wannes Loosveldt.

 

EXit: In wat verschilt editie 2019 ten opzichte van die van vorig jaar?

Wannes Loosveldt: ‘In 2019 krijgt het festivalterrein een volledige remake. Het wordt wat anders ingedeeld, de podia komen in tenten (om de weergoden geen schijn van kans meer te bieden), er komt een extra festivalzone bij, namelijk de CULTURE CROSSING by Chase. Daar werken we rond wereldburgerschap, een thema ondersteund door Provincie West-Vlaanderen. Niemand minder dan Dalilla Hermans gaat er de speakerscorner hosten, Laetitia Sabiti (van Point Cinque) gaat er een shopping market hosten, er komen natuurlijk heerlijke world food standen, enz. Ook op de camping verandert er heel wat. Er is mogelijkheid om te ‘glampen’; dan voorzien we een opgezette tent met aangepaste inrichting voor je. Je kunt ook met je vrienden een friends area huren (met een eigen toilet, stroompunt en natuurlijk voldoende plaats) en er is een familiezone voorzien.’

EXit: Even concerttips vragen aan de connaisseur zelve. Hoe is de affiche opgebouwd? 

Wannes: ‘De grote namen zijn ontegensprekelijk Busy Signal en Spice. De eerste is bekend van de hit ‘Watch out fe dis’ met Major Lazer. Spice is dé Jamaicaanse dancehall diva van de 21ste eeuw. Ik zelf kijk ook enorm uit naar de passages van Afro B en Kelvyn Boy. Die brengen hedendaagse Afrobeats en zijn niet van de minste. Afro B scoort de ene hit na de andere, maar ‘Drogba (Joanna)’ is zonder twijfel dé Afrobeats meezinger van het moment. Kelvyn Boy is een jonge, opkomende Ghanese zanger die onderdak vond bij de internationale ster Stonebwoy. Ik stelde het programma samen en kijk in feite uit naar elke act. Ik ben trots op de artiesten die we in Zeebrugge kunnen uitnodigen.’

EXit: We zien de naam van Jo Mersa Marley ook staan. Die naam doet familieverbanden vermoeden met de grote Bob?
Wannes
: ‘Klopt, Jo Mersa is de kleinzoon van Bob Marley. Een rechtstreekse bloedverwant. Hij is de zoon van Stephen Marley. Stephen is de producer van onder meer het album ‘Welcome to Jamrock’, waar de andere zoon van Bob Marley instant wereldbekend mee werd. Jo Mersa is één van de jongste Marley’s die op dit moment de wereld rond gaat. Hij maakte enkele heel leuke tracks en heeft een veelbelovende flow. Het is uitkijken wat zijn podium activiteit brengt, maar ik heb er alle vertrouwen in dat de Marley-gift ook hem toebedeeld is.’

EXit: We spotten ook veel Belgische acts op het programma?

Wannes: ‘We focussen ons natuurlijk ook op Belgisch talent. De dancehall tent wordt gecureerd door NAH MEAN, waar ons eigen Team DAMP de trekker is. We zien ook Studio Brussel’s Black Mamba, Soul Shakers, Raggamuffin Whiteman en nog anderen op die stage. De Afro Club tent wordt gedragen door Melanine Music en Bombastic Party (respectievelijk Gentse en Brusselse platformen). Daar zien we ook tal van Belgische top deejays die wekelijks strepen verdienen in het clubcircuit. Maar ook live hebben we een Belgisch talent te bewonderen. Bryan MG is een jonge Belgische zanger, rapper, producer die hoge toppen scheert met zijn album ‘MGSEASON’. De artiest kwam voor velen uit het niets en dropte een zeer sterk album. Verwacht je aan hedendaagse Afrobeats waarop Engels-, Nederlands- en Franstalige teksten elkaar vlot afwisselen.’

EXit: Het Cactusfestival heeft geen bestaansrecht zonder de (600) vrijwilligers. Geldt dat ook voor Bomboclat? 

Wannes: ‘Bomboclat Festival is gegroeid uit een kleine kern van bedenkers. In feite kwam het idee van mijzelf en mijn broer Bram. Een kernteam werd gevormd en van daaruit groeit het hele festival. Maar zodra de deuren van het festival openen, kom je tal van vrijwilligers tegen die het festival dragen. Zonder hen zijn festivals niet mogelijk.’

EXit: Denken jullie op lange termijn met Bomboclat?

Wannes: ‘Met Bomboclat richten we ons enerzijds op het muzikale door de promotie van hedendaagse Dancehall en Afrobeats muziek. Anderzijds bouwen we ook aan een platform. Zo willen we dat Bomboclat Festival uitgroeit tot een plek waar iedereen zichzelf kan zijn. Een plaats waar multiculturaliteit niet nagestreefd wordt, maar geleefd wordt. We hechten belang aan het identiteitsdebat, de vraagstukken over multiculturaliteit, het respect voor elkaars roots. Maar we willen het debat niet overkillen. Het belang voor ons ligt in het feit dat we gewoon effectief gaan samenleven, alle mensen, zonder dit telkens extreem te moeten benadrukken. Als je me dan vraagt waar we willen staan binnen vijf jaar? Dan denk ik dat ik het liefst wil dat Bomboclat een festival is dat geaccepteerd wordt als deel van het Belgische festival erfgoed én dat geroemd wordt als een open plaats waar authenticiteit en diversiteit centraal staan.’ (ADC)

WIN WIN WIN!

EXit schenkt een dagpas voor vrijdag en zaterdag weg. Hoe eentje winnen? Stuur vóór 15 augustus een mail met naam en adres naar exitbrugge@gmail.com. Succes!

www.bomboclatfestival.be

 

Bom wordt sax

 

Geen vakantie voor de Brugse saxofoonbouwer Karel Goetghebeur van Adolphe Sax & Cie (Gistelsesteenweg 97 in Sint-Andries). Hij is momenteel druk bezig aan het vervaardigen van 193 ‘speciale’ saxofoons.  Dat ‘speciale’ slaat op het materiaal waarmee de muziekinstrumenten worden vervaardigd: omgesmolten granaathulzen uit de Eerste Wereldoorlog. Daarvoor organiseerde hij van eind 2018 tot begin 2019 een nationale inzamelingsactie om voldoende artillerie in te zamelen voor zijn project ‘Sax4Pax’. Duizend (kg) bommen en granaten!

‘Make music, not war’. Die leuze nam Karel Goetghebeur ter harte. Hij kwam op het idee om de woorden ‘Dan zullen ze hun zwaarden omsmeden tot ploegscharen’ (gebaseerd op de Bijbelse profetieën in Jesaja hoofdstuk 2 vers 4 en Micha hoofdstuk 4 vers 3) toe te passen op zijn ambacht, het bouwen van saxofoons. ‘Mijn oproep viel niet in dovenmansoren’, zegt hij. ‘Ik had dertig inzamelpunten opgezet en de mensen zijn daar massaal op afgekomen, met als resultaat bijna 1.000 kg bommen. Deze granaathulzen werden gerecycleerd en heb ik door het Duitse (!) bedrijf Aurubis laten omsmelten tot nieuw plaatmateriaal. Dat is ideaal materiaal voor het creëren van 193 saxofoons, want de hulzen zijn gemaakt uit messing. Je mag het bestempelen als een vredesproject, want bommen worden saxen. Uiteindelijk hebben wij gewonnen.’

‘Doordrenkt met het bloed der gevallenen’

Wie straks een ‘Sax4Pax’ in zijn handen neemt, zal zich kunnen vergapen aan de gravures op het muziekinstrument. Karel werkte het ontwerp uit met een Venezolaanse kunstenares die haar land ontvlucht is uit voor de politieke onrust en het geweld. ‘De gravure beeldt de IJzertoren en ‘Pax-poort’ (Diksmuide) uit met daaronder een impressie van de Tyne Cott begraafplaats, een Britse soldaat bij het graf van zijn gevallen kameraad. Op de voorgrond staat de Dodengang. Op de saxofoon komt ook de Bijbeltekst die als inspiratie diende voor deze saxofoon. Op de zijkant van de saxofoon zal een gravure van de Menenpoort (Ieper) aangebracht worden, waar elke avond de Last Post weerklinkt.’

Dat is nog niet alles. ‘De inleg van de toetsen, die normaal van parelmoer zijn, zullen worden gemaakt uit het hout van een kolf van een Lee Enfield, hét geweer van de Britse strijdkrachten tijdens WO1. Op de hals van de saxofoon zal een klein schildje worden aangebracht, gemaakt van aarde uit de Dodengang, ‘doordrenkt met het bloed der gevallenen’. De Britse kunstenares Scarlett Raven zal een speciale poppy flower ontwerpen die aangebracht zal worden op de ‘Pax Sax’. Met behulp van een app zal door augmented reality de saxofoon tot leven komen.’ Klein weetje: Scarlett is de dochter van saxofonist Raphael Ravenscroft die wereldbekend werd met de saxofoonsolo uit ‘Baker Street’ van Gerry Rafferty. Raphael kwam in 2014 naar Brugge om Karels winkel Adolphe Sax & Cie te bezoeken en zou ook in het vredesproject stappen. Jammer genoeg overleed hij vier dagen voor de initiële aankondiging die op 23 oktober 2014 was gepland.

Goede doelen

In september zullen de eerste exemplaren afgewerkt zijn. ‘Als alles naar wens verloopt, wil ik op 11 november 2019 mijn speciale sax laten weerklinken onder de Menenpoort. De bedoeling is dat vier twaalfjarigen de Last Post spelen. Binnenkort maak ik ook bekend naar welke drie goede doelen de opbrengst van drie saxofoons gaat’, aldus Karel Goetghebeur. (ADC)

http://www.sax4pax.com

 

Jarige dame met ambitieus programma

 

(foto Stephan Vanfleteren)

150 jaar Stadsschouwburg levert enkele unieke parels op

Met de 150ste verjaardag van de Koninklijke Stadsschouwburg Brugge beleeft Cultuurcentrum Brugge volgend (komend) seizoen een feestjaar van jewelste. Om de mooiste cultuurtempel van Brugge (en Europa) een passend eerbetoon te schenken, slaat Cultuurcentrum Brugge de handen in elkaar met maar liefst 32 culturele partners. In tal van unieke projecten leer je de Koninklijke Stadsschouwburg en zijn verborgen parels (her)ontdekken. Grasduinen in de nieuwe seizoensbrochure levert aardig wat verrassingen op. Een keuze/selectie.

 De reguliere programmering belooft veel lekkers met muzikale toppers als Novastar, de jarige Raymond (70!), Herman Van Veen (75!) en de muzikale verjaardag van Joseph Ryelandt (huldeconcert van vroegere Conservatoriumdirecteur). Van een ander kaliber is dan weer het accordeonfestival Airbag, een sterkhouder voor een breed publiek..

Een van de sterkste pijilers van de artistieke werking van het Cultuurcentrum is sinds jaar en dag het aanbod theater. In een herdenkingsjaar mocht niet ontbreken: Youp Van’t Hek (met twee voorstellingen), Othello van Het Nationale Toneel, Pareidolia van La Llave Maestra, The Great Gatsby van Toneelgroep Maastricht, Een Jihad van Liefde van Rataplan, Yellow van NTGent/Luk Perceval en niet te vergeten: Orestes in Mosul in een ophefmakende regie van Milo Rau (NT-Gent).

Dans, ook dit jaar met een deels eigen programmering, deels in samenwerking met het Concertgebouw. Blikvangers: KIND van Peeping Tom, 2019 met Needcompany, Tender Men van Koen De Preter, Softies van fABULEUS, 11 O’ clock van Liz Kinoshita, Ends of Worlds van Michiel Vandevelde.

Circus is dan weer een recente toevoeging aan de programmering van het Cultuurcentrum, soms in samenspraak met dans. Voorbeeld? Humans van Circa, Common Ground, Cirque Composé gecureerd door Gab Bondewel, Carrying my father van THERE THERE Company. U bent nog mee?

Tentoonstellingen

Cultuurcentrum Brugge heeft, na een korte windstille periode, terug een boeiende werking rond beeldende kunst. Naast de laureatententoonstelling van Input/Output staan er tal van inspirerende expo’s te wachten. De Brugse kunstenaars Sylvie, Elke, Peter en Christophe tonen nieuw werk. Vier kunstenaars die hun werk baseren op, of werken met, fotografie en waar het lichaam, het liefdesspel, het feest van en met het lichaam een hoofdthema zijn. Op de expo hoort de bezoeker ook een soundscape samengesteld door de kunstenaars. Muziek die voor hen een meerwaarde kan geven aan het nieuwe werk dat ze presenteren. Want geen feest zonder muziek, toch?

Oudejaarsbal

Het jaar 2019 sluit, samen met The Bruges Brothers, feestelijk af in de foyer van de Koninklijke Stadsschouwburg met een waar oudejaarsbal. Een traditie die terug tot leven wordt gewekt.

Fotografie

Voor de achtste editie van de toonaangevende fotografiewedstrijd Fotonale Brugge werken dit seizoen honderden fotografen rond het thema Feest!. Geniet bijgevolg van het werk van een nieuwe lichting talentvolle fotografen. Of neem zelf deel in de feestvreugde en schrijf je als fotograaf in voor deze fotowedstrijd.

De Brugse artist in residence is Geertje Vangenechten

Artist in residence Geertje Vangenechten ontrafelt voor haar solotentoonstelling Tragedie van het menselijk tekort – Tragédie de la Condition Humaine het verleden van komedie naar tragedie en dat op de fundamenten van de Stadsschouwburg. Drie kelderruimtes worden omgetoverd tot prikkelende ruimtes. Belooft een boeiende verkenning.

Gloednieuw: k’luister

Al van oudsher vertellen mensen verhalen. In het feestjaar is de foyer een prachtige plek om mensen samen te brengen. Tijdens een gloednieuw concept, k’luister, nodigt men vier Bruggelingen uit om er een kort verhaal te brengen. Daar waar men in november tijdens het KRIKRAK-festival stilstaat bij het thema ‘familie’, eren ze in februari 2020 de liefde met tal van liefelijke, passionele vertellingen. Om de dag goed in te zetten, wordt gestart met met een heerlijk ontbijt.

 Pop-up bar

Triënnale Brugge heeft de ambitie om zelfs voor rasechte Bruggelingen telkens weer een onbekende, onbeminde plek op te zoeken voor de installatie van het URB EGG-café. Naar aanleiding van het feestjaar vormt Triënnale Brugge, samen met architectenbureau Dertien12, het voorplein van de Stadsschouwburg om tot een pop-up bar met een verhoogd terras. Voorts: in het kader van de Pre-Triënnale Brugge 2019 staat er een boeiend programma in juli en augustus. De hele zomer lang kunnen bezoekers genieten van de zon en de mooie aanblik van de Koninklijke Stadschouwburg, die ondertussen mooi zal opgeknapt zijn.

Gamen?
En wat met de toekomst? Tijdens het gamefestival Playtime 2020 op 7 en 8 maart 2020 tovert Cultuurcentrum Brugge de Stadsschouwburg om in een reusachtige, digitale gamehal. Hier ontdek je hoe een cultuurtempel in de 21ste eeuw in al zijn glorie blijft boeien. Een nieuwe welkom in het stadstheater van de toekomst. (LF)

(Losse) ticketverkoop zowel op 050 44 30 60, bij Cultuurcentrum Brugge, In&Uit Brugge als online via ccbrugge.be. Cultuurcentrum Brugge is gesloten van 1 juli t.e.m. 15 augustus.

http://www.ccbrugge.be

 

 

 

Lissewege baadt wer in het licht

(foto Matthias Desmedt)

Lissewege, het ‘witte’ polderdorp, wordt op vrijdag 16 en zaterdag 17 augustus nog een tikkeltje gezelliger. Tal van artiesten en de bewoners van Lissewege zorgen door een combinatie van muziek, installaties met vuur en licht, straattheater en honderden kaarsjes voor een intieme, hartverwarmende sfeer in het dorp.

De leerlingen van de stedelijke basisschool Ter Poorten presenteren drie mooie installaties waar ze tijdens het schooljaar intens aan hebben gewerkt onder begeleiding van de kunsteducatieve organisatie De Batterie.

Het is ook uitkijken naar de live video-collages van kunstenaar Sammy Slabbinck en videograaf Jasper van het Groenewoud, de vuurinstallaties van Showflamme, de fluorescerende kunst van Jan Franssen en de verhalen van het  ’t Brugs Vertelcollectief. Zij laten hun licht schijnen op de heldhaftige, magische en ondeugende verhalen uit het witte dorp. Het ‘Lichtkoor’ Cantores wandelt door de straten met fakkels en brengt stemmige a capella. Dit en veel meer maakt van het 21ste Lichtfeest Lissewege weer een editie om naar uit te kijken.

Praktisch

Het hele programma speelt zich af langs een feeëriek parcours en is doorlopend te zien op vrijdag 16 en zaterdag 17 augustus, telkens van 21.00 tot 23.30 uur. Alles is gratis.

http://www.lichtfeestlissewege.be

 

Bijzondere graven krijgen restauratiebeurt op Centrale Begraafplaats

(fotoEDM)

 De Begraafplaats Steenbrugge is een van de oudste begraafplaatsen van Vlaanderen. Het werd aangelegd na 1784 toen keizer Jozef II verbood om nog langer binnen de stadsmuren te begraven. Voor de aanleg kocht het stadsbestuur grond aan het toenmalige Sint-Trudoklooster in Assebroek.

Vandaag beslaat de begraafplaats een oppervlakte van 12 hectare en liggen er 130.000 mensen begraven. In 1979 werd een columbarium (bewaarplaats van urnen) gebouwd en een strooiweide aangelegd. In meer dan 200 jaar van zijn bestaan hebben heel wat bekende figuren daar een rustplaats gevonden zoals Achille Van Acker, kanunnik Duclos, kunstschilder Flori van Acker, architect Louis Delacenserie, Guido Gezelle en heel wat notabelen uit de Brugse geschiedenis. De bijzondere graven worden nu systematisch gerestaureerd.

Sinds de jaren 70 voert Stad Brugge een actief beleid om grafmonumenten te behoeden voor verval. Er werd toen een Commissie van Graftekens opgericht. De dienst Patrimoniumbeheer van Stad Brugge maakt deel uit van die Commissie en staat in voor de restauraties van de belangrijke waardevolle grafmonumenten in stadseigendom. Men trekt hiervoor jaarlijks een budget van ongeveer 30.000 euro uit.

Schepen Minou Esquenet: ‘Dit jaar zijn vijf restauraties in uitvoering gegaan op dit kerkhof. Het gaat om vier neogotische en een neoclassicistisch grafmonument. Voor drie grafmonumenten werd aan het Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium gevraagd om een materiaal-technisch onderzoek uit te voeren. Op basis hiervan kunnen we bepalen welke conservatiemaatregelen we moeten inzetten. Sommige monumenten kregen enkel een reinigingsbeurt, bij andere is een ingrijpendere aanpak vereist.’

Bij de restauratie-graven vind je onder meer de indrukwekkende neoclassicistische graftombe van Joseph Francois Ducq, de hofschilder van Willem I. Of het grafmonument voor Eduard Campe, onderpastoor van de Sint-Salvatorkerk, opgetrokken uit witte natuursteen en met een afbeelding van de overledene geknield voor de Madonna. Met deze restauraties wil het stadsbestuur uitzonderlijk funerair erfgoed beschermen en bewaren voor de toekomst. (LF)

 

Auteur Bart Moeyaert (even) sant in egen stad

 ‘Terugkeren? Ik ben niet weggeweest’

 Veel open ruimte was er niet meer te vinden in de propvolle agenda van (jeugd)auteur Bart Moeyaert, maar voor een eervolle huldiging in het Brugse Stadhuis tekende hij onlangs graag present. Of zoals hij in een van de talloze interviews van de voorbije maanden benadrukte: ‘Hier is mijn nest, hier zijn mijn roots, en ik ben uiterst tevreden terug in mijn nest te zijn’.

De aanleiding voor deze huldiging lag voor de hand: het totaal onverwachte binnenhalen van wat men ‘de Nobelprijs voor jeugdliteratuur’ noemt: de Astrid Lindgren Memoriam Award (ALMA). Een prestigieuze onderscheiding met een prestigieuze verloning (460.000 euro). De keuze voor de 54-jarige Bart Moeyaert viel uit een trommel met 246 kandidaten. De voorbije jaren was hij telkens de gedoodverfde kandidaat, maar deze keer was het raak.

De Brugse roots van Bart Moeyaert zijn bekend. Opgegroeid in Sint-Kruis (in de Karel van Manderstraat) als jongste in een nest met zeven jongens (!), waarover een en ander te lezen valt in onder meer Moeyaerts boek ‘Broere’. Vader Moeyaert was een strenge man, zoals toen gebruikelijk, en stapte veeleisend door het leven als onderwijsinspecteur. Het bezorgde hem in onderwijskringen de olijke bijnaam Pupe Moeial. De pijp in de klas, het mocht toen nog, zich bemoeien ook.

Vaders droom voor zijn jongste was (bijna uiteraard) een job in het onderwijs, iets waarvoor de jonge auteur-in-spe meteen al bedankte. Een en ander liep bijgevolg niet altijd van een leien dakje, zo blikt de auteur terug op die tijd: ‘Vader heeft het mij niet gemakkelijk gemaakt. Althans, dat heb ik toch zo ervaren’. Vader Moeyaert mocht dan al een strenge stem zijn in het debat, hij volgde de carrière van zijn jongste telg met grote belangstelling. Hij overleed onlangs op 91-jarige leeftijd en bij het opruimen van zijn archief ontdekte de auteur dat vader stevig gevulde knipselmappen bijhield met artikels die over zijn schrijvende zoon verschenen, netjes geordend en chronologisch genummerd. Kritiek werd niet geapprecieerd, zoals ik zelf eens mocht ervaren na een flauw grapje over een van de eerste succesboeken van de auteur, ‘Kus me’. Bij een strenge recensie noteerde hij: ‘Wat denkt deze man wel?!

Bart Moeyaert (ook nog ‘broere’ van Jan Moeyaert, de man achter het kunstenfestival Watou) debuteerde in 1993 met het veel gelezen en herhaaldelijk herdrukt boekje ‘Duet met valse noten’. Vanaf toen viel het niet meer stil en bleef hij presteren met een breed gamma, van kinder- en jeugdboeken over prentenboeken, poëzie, theater en scripts. Hij hoorde nooit bij één groep. Dat geldt zeker voor het recentste Tegenwoordig heet iedereen sorry’, een jeugdboek dat er weer geen is. Het verhaal vertelt over Bianca die onhandelbaar heet te zijn, maar daar uiteindelijk een nieuwe betekenis aan geeft. Of hoe de auteur zich graag autobio verstopt in zijn verhalen? Het boek verdient overigens al een eervolle pluim voor de prachtige cover, werk van de Koreaanse portretkunstenaar Jong Myeon, wiens werk hij ontdekte via Instagram.

De Astrid Lindgrenprijs, in 2002 in het leven geroepen na de dood van Lindren, geeft de auteur, naar eigen zeggen, ‘heel wat speelruimte’. Meer nog: ‘Door die centen zorgt de prijs ervoor dat ik tijd kan kopen. Het komt op een ongelooflijk goed moment, precies na het verschijnen van ‘Tegenwoordig heet iedereen sorry’. ‘Het geeft mij ook wat rust, want deze prijs veroorzaakt een rollercoaster. Er gebeurt nu ongelooflijk veel tegelijk. Zo weet ik nu al dat ik volgend jaar veel ga reizen.’

 Dat de Zweedse jury unaniem was in haar keuze, maakt de auteur bijzonder gelukkig: ‘Zij kijken op de eerste plaats naar het specifieke van je oeuvre. Zij appreciëren blijkbaar dat ik al jaren opkom voor de eenling (Bianca). Ik heb een boontje voor de zonderling, de mens die aan de rand van de groep staat. Deze mens probeert erbij te geraken, maar tevergeefs, want de groep heeft het zo beslist. Het maakt mij ongelooflijk gelukkig dat de jury dit heeft opgemerkt.’

 In het gesprek na de huldiging ten stadhuize wordt volop gevraagd naar het autobiografische karakter van Moeyaerts verhalen. Dat klinkt niet als een zoveelste verhaal ‘ongelukkige jeugd’. Hij herinnert zich vooral de gelukkige kinderjaren die op twaalf jaar plots ophielden wegens de grote stap naar het (Sint-Leo)college waar hij niet zo’n geweldige tijd beleefde. Van graag tekenen, schrijven en poppenkast spelen naar een wereld die overwegend in punten werd uitgedrukt, was een stap te ver voor de eenling Bart Moeyaert. De Academie in Gent en Brussel brachten later soelaas, maar de druk van thuis bleef groot. Hij hield er, naar eigen zeggen, een zachte faalangst aan over. En toeval of niet, in een recente Knack vertelt de auteur dat hij zelfs zijn handen heeft laten verzekeren. Je weet maar nooit, het ambacht staat voorop.

Mooie literatuur, zeer zeker, maar hoe hou je de iPhone-tokkelende jeugd bij de leesles? ‘Ik vind dat een ingewikkelde discussie, maar één ding staat vast: jongeren appreciëren het live-karakter van lezingen bijvoorbeeld Maar nog belangrijker is de leesbevordering in de lerarenopleiding. Deze studenten zijn de eerste schakel in een ketting, zij moeten alle soorten boeken lezen en dat overmaken aan hun publiek’, zegt Moeyaert.

Uiteraard mag de laatste vraag niet ontbreken: overweegt de auteur om Antwerpen in te ruilen voor Brugge? Er volgt een cryptisch antwoord: ‘Ik ben niet weggeweest.’ Die bekentenis schrijft hij in zwarte stift in het grote gastenboek van Stad Brugge waarin grote namen zich verschuilen achter grote handtekeningen. Opvallend: de kleinste handtekening in het boek is deze van …Albert Einstein.

 En na alle mooie woorden van burgemeester Dirk De fauw en schepen van Cultuur Nico Blontrock neemt Moeyaert aan het slot van de huldiging een geschenk in ontvangst: een grafisch werk van de Brugse kalligraaf Brody Neuenschwander. Stad Brugge die attent omgaat met haar auteurs, het moet een constante worden. (LUC FOSSAERT)

‘Kommil Foo, maar dan vuiler’

 

Preuteleute, een hype? Misschien wel, misschien ook niet. De Oostendse ‘cultband van de vuulle liedjes’ van het duo Alain (Sebastien Dewaele) en Ook Alain (Tom Vanrijckeghem) draait immers al van 2002 mee en wist in de afgelopen jaren al menig zaaltje uit te verkopen. Nadat ze onlangs hun nieuwe theatertournee ‘Nog ene kè’ aankondigden, vlogen al 10.000 tickets de deur uit. En het houdt niet op, want ook Brugge deelt in de prijzen: de voorverkoop voor een show op vrijdag 7 februari 2020 in het Concertgebouw is van start gegaan.

De titel ‘Nog ene kè’ kan een verklaring zijn waarom het stormloopt op de tickets voor Preuteleute, maar ook de bekende ‘acteurskop’ van Sebastien Dewaele zal wel een reden zijn voor het succes. Dewaele is meer dan geregeld te zien in tv-series als onder meer Eigen Kweek, Bevergem, Cargo en De Dag en is in het najaar ook een personage in de thrillerreeks Grenslanders. Toch is de muziek met de soms scabreuze teksten van Alain en Ook Alain zelden te horen op radio en tv. ‘Dat klopt,’ zegt Dewaele. ‘Wellicht haken ze al af na het eerste vuile woord dat meestal in het begin van het lied zit. Het houdt ons niet tegen om zalen uit te verkopen, want iedereen wil de theatershow van Preuteleute gezien hebben.’ Het optreden op 24 januari 2020 in de Koninklijke Stadsschouwburg was in minder dan 24 uur volledig uitverkocht. Aangezien ze enkel nog één keer op een bepaalde locatie optreden en de honger naar tickets groot was, beslisten ze om ook het Concertgebouw in te palmen, goed voor 1.200 zitjes op vrijdag 7 februari 2020.

Bucketlist

‘Nog ene kè’ is een theatershow over bucketlists en andere zaken die je met een emmer doet. Over laatste en eerste keren. ‘Het is een show met oude succesnummers en nieuwe liedjes die we vanaf september zullen schrijven. In het najaar ondernemen we enkele try-outs in huiskamers om volledig klaar te zijn voor de grote podia. Vergelijk onze show met die van Kommil Foo, maar dan wat vuiler’, grapt Tom Vanrijckeghem. (ADC)

 

Tickets via http://www.COMEDYSHOWS.be

 

Watou 2019: ‘Over vijf jaar staat Saudade in Van Dale’

 

Nog tot en met 1 september openen de deuren van enkele bijzondere locaties in grensdorp Watou zich opnieuw voor het Kunstenfestival Watou. Met als overkoepelend thema ‘Saudade – Niets bestaat dat niet iets anders aanraaktbrengt men er tijdens deze 39ste editie verzamelde verhalen van kunstenaars en dichters samen langs het parcours doorheen het dorp.

 

Het campagnebeeld voor de affiche werd getekend door Laura De Coninck. Als beeldend kunstenaar met veel aandacht voor de verbinding tussen taal en beeld weet Laura woorden om te zetten naar sprekend beeld. De werelden die haar vader, Herman de Coninck, op zijn unieke manier met de juiste woorden kon oproepen, roept Laura op met dezelfde authenticiteit. Ze doet dat via een ingetogen samenspel van lijnen, beelden, inkt, verf en papier. Laura doet met haar recentste werk een oproep naar ambassadeurs voor ‘saudade’. Ze maakt zich sterk dat het woord over vijf jaar in Van Dale kan staan.

Onvertaalbaar woord

Het tot nu toe onvertaalbare Saudade is Portugees en staat voor een manier van zijn. Het omvat de voortdurende onzichtbare aanwezigheid van onbestemde weemoed en de eindeloze zoektocht naar iets waaraan we niet eens een welomschreven herinnering hebben. De mijmeringen die het woord oproept, komen neer op heimwee, nostalgie en weemoed met een niet concreet aanwijsbare oorsprong. De Portugese cultuur en het dagelijkse leven van de Portugezen is ervan doordrongen. Zij zijn er fier op en claimen het als een nationale trots. Watou 2019 voegt er de quote Niets bestaat dat niet iets anders aanraakt uit de roman Bezonken Rood van Jeroen Brouwers toe. Onze levens zijn doorweven van toevallige voorbijgaande ontmoetingen met elkaar, met de dingen rondom ons, met onze dagelijkse omgeving en met andere culturen.

Tijdens Kunstenfestival Watou brengen onder andere kunstenaars Stefaan De Croock, Joseph Klibansky, Marion Moskowitz, Nicholas Lamas, Wiame Haddad, Zeger Reyers en Michel François hun interpretatie van het thema in woord en/of beeld.

Daarnaast kunnen op weekend- en feestdagen de bezoekers opnieuw een keuze maken uit de gevarieerde Zomerzinnen. Op het programma staan onder andere boeiende auteurslezingen, meeslepende voorstellingen, fijne workshops en verrassende optredens. Voor de jongste bezoekers is er steeds een interactief kinderparcours voorhanden. (LF)

Open van woensdag tot zondag (11 tot 19 uur). Op maandag en dinsdag gesloten. Tickets: 19,5 euro. Festivalhuis, Watouplein 12. Volg Kunstenfestival Watou op Facebook en Instagram om op de hoogte te blijven van alle activiteiten.

 

 

%d bloggers liken dit: