Exit Magazine

‘Culture Crossing’ sluit eerste seizoen succesvol af

‘Culture Crossing’ is een redelijk nieuw project dat verschillende (Brugse) organisaties met elkaar verbindt. Elke maand organiseert DO vzw samen met een cultuurhuis een activiteit waarmee ze een jonger en diverser publiek willen bereiken. ‘Met Culture Crossing willen de juiste mensen over de juiste thema’s aan het woord laten. Waar veel cultuurhuizen niet altijd de richting weten naar inclusiever programmeren, helpt Culture Crossing ze graag vooruit’, zegt programmator Pamela Evbuomwan die op vrijdag 23 en zaterdag 24 september het eerste succesvolle seizoen afsluit in KORF (Naaldenstraat) met een nabeschouwing en feest.

Na een goed gevuld jaar van activiteiten die diverse gesprekken hebben opgestart in Brugge wil Culture Crossing het eerste succesvolle seizoen afronden. Dat gebeurt op vrijdag 23 en zaterdag 24 september in KORF, het vroegere Biekorfcafé in de Naaldenstraat. Op het programma staan diverse events.

EXPO

Brugse fotografe Kim Note heeft het eerste seizoen van Culture Crossing vastgelegd. Samen met collage kunstenaar Mohammad Radwan hebben ze aan deze beelden een nieuwe dimensie toegevoegd. Deze expo is te zien in het restaurant van De Republiek en KORF.

TALK

Op vrijdag laten Musea Brugge, Cultuurcentrum Brugge en Bibliotheek Brugge horen zij het eerste seizoen van Culture Crossing hebben ervaren en hoe de aanpak van hun interne werking werd beïnvloed. Op zaterdag vindt er een panelgesprek plaats over diversiteit in jeugdliteratuur.

MUSIC (23/9)

Live performance door Shaka Shams die old skool hiphop met invloeden uit alle subgenres brengt, met zijn diepe stem als rode draad. Met zijn muziek wil hij mensen doen nadenken over het echte leven, zonder dat de luisteraar moet inboeten aan plezier. Als opwarmer brengt MNKY een dj-set.

FILM (24/9)

‘Passage’ is een documentaire over rituelen, hoe die cultureel verschillen en hoe 12-jarigen dit zien en beleven. De film werd gemaakt door drie klassen uit Brugge, Gent & Brussel, als initiatief van de Batterie. Na de film worden kinderen uitgedaagd om na te denken over een diverser wordend Brugge.  (RD)

Het zal even wennen worden voor de trouwe bezoeker van het culinair festival Kookeet. Niet alleen de locatie is opnieuw gewijzigd (van Balkonrotonde naar tuin Grootseminarie), ook het concept kreeg een nieuwe schwung waardoor het kleinschaliger wordt dan voorheen. Dat zal de eetpret alvast niet bederven, want het organiserende Brugge Plus belooft een kwalitatieve totaalbeleving voor de smaakpapillen door het aanbod van vijf verschillende ‘eetbelevingen’. Kookeet vindt plaats van zaterdag 24 tot en met maandag 26 september.

Geen 100.000 bezoekers meer, maar maximaal 5.000 bezoekers per dag zijn welkom in de mooie tuin van het Grootseminarie (Potterierei) voor de jubileumeditie van het (kleinschaligere) culinaire evenement Kookeet. Deze plaats is de gedroomde locatie voor een foodfestival: de standhouders palmen letterlijk de weide in van de koeien die er anders in grazen. Daarenboven is de tuin – die voor veel Bruggelingen die nog nooit naar het circusfestival Cirque Plus kwamen kijken nog onbekend is – ook een inspirerende omgeving voor de chefs. De weide en de boomgaard bezorgen de bezoekers het gevoel dat ze midden in de natuur staan en dit in hartje Brugge. Het terrein sluit bovendien perfect aan bij het thema ‘Grond’. Grond is de basis van alles: door opnieuw op het terrein zelf te koken, staan de chefs letterlijk met de voeten op de grond voor het publiek. Het thema legt ook de link tussen de producenten, de chefs en de bezoekers: ze werken zoveel als mogelijk met streekproducten en focussen op lokale, korte keuken (van boer/boot naar bord), een verhaal dat zeker in West-Vlaanderen kan worden gerealiseerd. Ruim twee jaar geleden was tv-figuur Wim Lybaert de trekker van dit thema, maar hij zal er dit jaar wegens opnames voor een nieuw programma rond visserij helaas niet bij zijn.

Vijf eetbelevingen

De focus van het event Kookeet ligt dus meer dan ooit op beleving. Dat gebeurt aan de hand van vijf verschillende formules. ‘Uit het vuistje’, waarbij bezoekers kunnen proeven van gastronomische streetfoodgerechten, ‘Op drie wijzen’, waarbij drie chefs aan de slag gaan met hetzelfde product, ‘Op het vuur’ waar alle gerechten op open vuren worden bereid, ‘Met de chef’ waarbij de bezoekers de chefs aan het werk kunnen zien in het kooktheater en ‘Op zijn best’ waarbij de bezoekers een vip-beleving krijgen. Het kruim van de Brugse chefs, hotelscholen en producenten slaan hierbij de handen en de pannen in elkaar om de Kookeetbezoekers deze culinaire trip aan te bieden en de gastronomische rijkdom van stad Brugge nog meer in de verf te zetten. (RD)

___

Kookeet vindt plaats van zaterdag 24 tot en met maandag 26 september van 11.00 tot 22.00 uur in het Grootseminarie in Brugge (ingang via Peterseliestraat). Tickets kosten 10 euro/dag (kinderen t.e.m. 12 jaar mogen gratis binnen). De prijs van de gerechten varieert tussen 10 en 15 euro. 

http://www.kookeet.be

Game, set & match! We zouden het zomaar spontaan kunnen roepen als we van vrijdag 16 tot en met zondag 18 september in de Koninklijke Stadsschouwburg (Vlamingstraat) rondlopen. Daar vindt dan namelijk de derde editie van het gratis gamefestival Playtime 20.22 plaats. Hét event om liefhebbers van gaming én kunst in een prachtige setting onder te dompelen met verrassende spelinstallaties en innovatieve ervaringen.

De meer dan 150 jaar oude Stadsschouwburg gaat mee met zijn tijd. Tijdens de opening van het nieuwe cultuurseizoen van Cultuurcentrum Brugge ondergaat het gebouw een metamorfose en krijgt het de status van ‘reusachtige gamehall’ voor de derde editie van Playtime 20.22. De vorige edities waren succesvol en lokten 2.500 mensen uit hun kot, want ‘gaming is kunst en bestaat uit totaalervaringen vol sterke verhalen, geniale muziek en adembenemende architectuur’, luidt het bij het Cultuurcentrum. ‘Net als podiumkunsten verenigt, verrijkt en verwondert deze cultuur. Laat dit tweejaarlijks festival vooral ook de aanzet zijn om ook een structurele werking rond gaming op poten te zetten. Waarom zouden we bezoekers van podiumkunsten niet kunnen zien als een testpubliek voor games van Belgische onafhankelijke gameontwikkelaars?’

Strijden tegen William Boeva

Het festival Playtime 20.22 start op vrijdagavond 16 september met een sfeerrijke gamenocturne waar dj’s en cosplay-figuren voor een bijzondere sfeer zullen zorgen. Van catacomben tot zolder: alle hoeken en kanten van de Stadsschouwburg worden benut door onafhankelijke gameontwikkelaars. Op die manier kunnen ze hun nieuwste creaties door het (Brugse) publiek laten uittesten. Hierbij komt ook virtual reality aan bod, zijn er verschillende workshops (hoe omgaan met technologisch afval, hoe ontwerp je een eigen 3D-game) of kan men – al of niet tegen comedian en fervent gamer William Boeva – de strijd aanbinden met een controller in de hand op de bühne van de Stadsschouwburg.

De trompet van Stromae

Playtime 20.22 neemt het hele weekend in beslag. Op vrijdag 16 september van 19 tot 23 uur en op zaterdag 17 en zondag 18 september van 11 tot 18 uur. Seizoenskunstenaar en turntablist DJ Grazzhoppa zorgt, samen met trompettist Bart Maris die we kennen van zijn werk voor Stromae , voor het slotakkoord van het speelweekend. Zij zullen live een soundtrack creëren bij een leuke game. Tot slot, nog dit: alle activiteiten zijn gratis, maar voor sommige moet je we vooraf inschrijven. (ADC)

____

www.playtime2022.be en www.ccbrugge.be

Ze heet Karen Majelyne en heeft niet alleen een buitenaardse passie voor Bach, maar vooral voor het creëren van verbinding rond Oude Muziek. Met dat doel voor ogen heeft ze in 2019 Passion Beyond Bach opgericht waarmee ze nu ook in de concertorganisatie stapt. Muziek heeft haar altijd al rust en sereniteit gebracht en daarom serveert ze nu klassieke concerten in het kader van ‘Early Music — Last Minute’ volgens een bijzonder concept. Zondag 18 september is het zover in de kerk Ter Potterie. 

Muziek in een bijzondere context, dat is het doel. Op zondag 18 september (om 16.30 uur) geeft ze podium aan Prof. Dr. Peter Waldner (goed voor 44 cd’s) en zijn programma ‘Musical Storytelling’.De CD-opname hiervan, daags voordien in Brussel, is een wereldpremière met werk van Jacques Champion de Chambonnières, naast vele andere meer bekende musici. Het programma richt zich op Nederlandse en Vlaamse klavecimbelmuziek van rond 1600. Daarnaast komt ook Franse klaviermuziek van de 17^de eeuw aan bod. Als extraatje laat Peter Waldner hier in zijn concert in Brugge ook nog werken horen van twee Vlaamse klaviervirtuozen uit de 18^de eeuw.

Meet & great & eat

Karen Majelyne wil niet alleen muziek aanbieden, het moet ook klinken en leven in een bijzondere context. Daarom wordt het concert voorafgegaan door een historische wandeling (14.15 uur), een koffiepauze in Café Vlissinghe en een verkenning van de Kerk van O.-L.-Vrouw Ter Potterie-architectuur. Aansluitend na het concert is er de meet-and-greet met een passend aanbod van boeken van boekhandel Raaklijn en CD’s van muziekwinkel Rombaux. Ter afsluiting is er de meet-and-eat (19 uur) in Bistro du Phare, in gezelschap van musicus Peter Waldner en Christophe Bursens uit wiens collectie de ‘Versailles Ruckers-Blanchet’ klavecimbel komt waarop wordt gespeeld. Het concert wordt trouwens voorafgegaan door een concertje van ‘Brugse jonge virtuozen’, waaronder enkele leerlingen van het Brugse Conservatorium.

Karen Majelyne: ‘Het is natuurlijk fantastisch dat Peter Waldner, man met adelbrieven in de muziek, het programma voor zijn rekening neemt. Hij speelt dan ook op een prachtige en bijzondere kopie van een ‘Versailles Ruckers-Blanchet’ klavecimbel. Het eigenlijke concert wordt voorafgegaan door een kundige uitleg van Christophe Bursens over dit instrument en de wereldvermaarde Antwerpse familie van klavecimbelbouwers Ruckers-Couchet. In de dagen voorafgaand aan dit concert in Brugge wordt dit programma Musical Storytelling op CD opgenomen in het Brusselse Muziek Instrumentenmuseum (MIM). Het is pas voor de vierde keer in 20 jaar dat een musicus daar de toestemming krijgt om te spelen op hun enige speelbare klavecimbel van Joannes Couchet (1646).’ (LF)

____

Alle info vindt u op passionbeyondbach.com/early-music. Tickets ook via In&Uit, Boekhandel Raaklijn, Coffeebar Adriaan en Muziekhandel Rombaux.

Mis deze kans niet, beste lezer, want de alom geprezen tentoonstelling van de Nigeriaans-Belgische kunstenares Otobong Nkanga in het Sint-Janshospitaal loopt nog tot 25 september en dan is het schone liedje uit. De publieke opkomst is al groot, de appreciatie nog groter en daar bovenop is er een prachtig uitgegeven catalogus, een pareltje uit de stal van Hannibal. Een terugblik.

De bezoekende buitenlandse pers was laaiend enthousiast. Zij noemde Otobong ‘recognised worldwide as one of today’s most promising contemporary artists’. Het Art Dependence magazine noemde haar famed voor haar installaties en performances. Otobong focust inderdaad haar werkmateriaal op concepten als identiteit en ruwe materialen als een symbool voor territorium, macht en conflict.

The (daily) Art Newspaper prijst de tentoonstelling als ‘une paysage qui prête à la decouverte et la méditation’. De Nederlandse krant NRC komt ongeveer tot dezelfde conclusie: ‘Wie vertrouwd is met haar werk weet dat het vaak om tekeningen, installaties en performances gaat waarin ze focust op onder meer grondstoffen, als symbool voor macht.’

Opvallend in de tentoonstelling zijn de gedichten die op tapijt zijn uitgevoerd over het hele parcours. Otobong: ‘Mijn gedichten in dit museum zijn deels opgedragen aan het sint-janskruid dat in vroegere tijden aangewend werd bij depressieve stemmingen.(zie ook de kruidenverzameling in de buitentuin).’

Klinkt Otobong geëngageerd, toch beseft ze dat er valkuilen zijn. ‘De ultieme waarheid bestaat niet. Kunst hoeft dat perspectief niet te veranderen. Als een kunstwerk kan laten zien dat er meerdere vormen van kijken zijn, dan heeft het zijn werk gedaan.’

Ook La Libre Belgique was op post. Zij vindt de tentoonstelling ‘één van de mooiste die je deze zomer kunt bezoeken’. Het meest frappant vindt La Libre ‘de monumentale en virtuoze gerealiseerde tapijtenseries. De persman vindt het werk van Otobong ‘machtig, poëtisch en politiek’.

Otobong Nkanga groeide op in Nigeria, maar verhuisde vrij snel naar Europa, richting Parijs en Amsterdam. Recent verwierf ze heel wat prestigieuze prijzen. Ze is een graag geziene gast op de biennales en op de Documenta’s van deze tijd. Haar ‘exposition’ in de kunsthalle van Bregenz in 2021 ‘fut mémorable’. (LF)

Pluim voor Michel Dewilde

De tentoonstelling is grotendeels het werk van curator Michel Dewilde. Hij houdt van kruisbestuivingen in de kunst of de confrontatie tussen klassiek en hedendaags.

Michel Dewilde: ‘Musea Brugge organiseert geregeld nieuwe collectiepresentaties en tijdelijke tentoonstellingen oude kunst, maar ze nodigt ook graag hedendaagse kunstenaars uit die in dialoog treden met de locatie, de collecties of het werk van één bekende kunstenaar.’

‘Een overzicht? In 2003 bracht de Zuid-Afrikaanse  fotograaf Sany Mofokeng zijn tentoonstelling Chasing Shadows naar het Sint-Janshospitaal. In 2017 ging de Iraanse kunstenaar Barbads Golshiri met zijn project Orifeus en Oublietta in dialoog met Het Laatste Oordeel van Hieronymus Bosh. Datzelfde jaar was de Zuid-Afrikaanse kunstenaar William Kentridge te gast in het Sint-Janshospitaal met Smoke, Ashes, Fable, een opmerkelijke tentoonstelling waarin Kentridge een dialoog opzette met het werk van Marchel Broodthaers. Tenslotte was er in 2020 de Syrisch-Amerikaanse kunstenares Diana Al-Hadid die een intrigerend site-specific werk bedacht, geïnspireerd door het werk van Hans Memling. De tentoonstelling van Otobong Nkanga zet dit tentoonstellingsparcours voort. Ze staat in het teken van het nieuwe museumbeleid en de oprichting van de nieuwe kunsthal BRUSK.’ (LF)

___

De tentoonstelling loopt nog tot 25 september in het Sint-Janshospitaal. De cataloog kost 45 euro en is een uitgave van Hannibal.

www.museabrugge.be

De schepen van Cultuur en de duizend ideeën

Precies 41 minuten had schepen van Cultuur Nico Blontrock nodig om zijn roundup cultuur van drie jaar beleid toe te lichten. In die tijdspanne regende het duizend en één ideeën, vertrouwde en andere, die duidelijk moeten aantonen dat er de voorbije drie jaren niet is geslaapwandeld. Uiteraard hakte corona er fors in …

Nico Blontrock: ‘Dat klopt. Er was stilstand op vele vlakken en op de podia, maar anderzijds was er ook grote drukte achter de schermen, waardoor we in die periode veel hebben kunnen verwezenlijken en opstarten. Sommige van die zaken zijn een werk van lange adem en lopen over meerdere jaren, waardoor er nu nog heel wat werk op de plank ligt om de komende drie jaar mee te vullen.’

EXit: Spelen de verkiezingen van 2024 nu al een rol?

Blontrock: ‘Bij mij niet in elk geval, hoewel sommigen daar nu al van wakker liggen. Kijk, ik ben daar heel nuchter in. Apprecieert men wat ik doe, prima, in het andere geval stopt het hier, maar ik heb natuurlijk de ambitie om schepen te blijven. Zo simpel is dat. Ik ben zeer benieuwd wat het nieuwe kiessysteem zal doen met de politieke machtsverhoudingen in Brugge. Ik betreur het afschaffen van de opkomstplicht, overigens. Wat mij betreft, mag je van je burgers vragen dat ze minstens één keer in zes jaar hun mening uiten over het beleid door te gaan stemmen.’

EXit: Wat zit er nu nog in de pijplijn?

Blontrock:  ‘Veel. Voorbeeldje: Brugge stapt begin volgend jaar in het systeem van de Uitpas, een intergemeentelijke realisatie waarvoor ik sterk heb geijverd. Dit is een spaarkaart om deel te nemen aan culturele activiteiten, bedoeld vooral voor mensen die leven in armoede. Bovendien blijven de Brugse musea gratis toegankelijk voor de inwoners van Brugge. We gaan ook met de gemeenten uit de regio nauwer samenwerken op het vlak van cultuur.’

EXit: Er is ook duchtig geschud aan de museumboom.

Blontrock: ‘Ikben trots over wat we gedaan hebben binnen de Brugse Musea. Toen ik aantrad als schepen kreeg ik een vuistdik dossier over wat er vooral fout liep. Veel van deze kritiek was overigens min of meer terecht. Nu is er een nieuwe directie samengesteld, niet eenvoudig, en is er heel wat veranderd voor het personeel dat we grondig hebben bevraagd.’

‘Nog? We hebben enkele kleine musea gesloten: het Gentpoortmuseum, het Archeologiemuseum en het Guido Gezellemuseum dat nu het Guido Gezellehuis heet. Het prachtige beeld van kunstenaar Jan Fabre (LF. De man die vuur geeft) blijft op die plek in de tuin bewaard, zijn levenswandel is voor ons niet van tel.’

‘Er waait nu een frisse wind doorheen de musea en dat op alle onderdelen van het beleid. Voor een deel is er nu ook sterk ingezet op verjonging, ook wat aanbod betreft. Eerlijk, een tentoonstelling zoals we nu nog hebben met Otobong Nkanga was tien jaar geleden niet mogelijk, en al zeker niet op die locatie. Straks, najaar, is er ook nog de tentoonstelling rond een werk van Vlaamse Primitief Hugo van der Goes en nadien wordt de inrichting van het Sint-Janshospitaal aangepakt, wat ook wat stof zal doen opwaaien (LF. ingang verplaatst, de invulling van het museum gewijzigd..).’

EXit: Een heikel dossier, voor ingewijden, is de relatie met De Vrienden van de Musea. Er was forse kritiek.

Blontrock: ‘Je kunt dat een beetje vergelijken met de gidsenpool die we hebben opgestart met het oog op meer professionalisme en differentiatie.  Veel kritiek in het begin, nu iedereen tevreden. Wat De Vrienden van de Musea betreft: ook zij hebben zich nu aangepast en een verjonging doorgevoerd. Zij evolueren in de goede richting. Tenslotte gaan wij hen zeker ook betrekken in het dossier BRUSK.’

EXit: De nieuwe kunsthalle BRUSK is wellicht ook zo’n trots puntje.

Blontrock: ‘Er is nu al een grote naam gepolst voor de opening, maar het is nog te vroeg om daarover iets te zeggen. Wij weten wat komt als alles loopt zoals het gepland is, maar voorlopig zitten we nog in de fase van de archeologische opgravingen. Die fase hebben wij natuurlijk ingecalculeerd. Eind 2024 moet BRUSK klaar zijn, maar dan wordt het Groeningemuseum grondig aangepakt. Veel kunstwerken zullen een tijdelijk onderdak krijgen zodat BRUSK in alle rust zelfstandig kan lopen. Het nieuwe museum ambieert vier of vijf grote tentoonstellingen, plus enkele andere activiteiten. Er breekt een cruciale periode aan.’

EXit: Een nieuw museum betekent extra mankracht?

Blontrock: ‘Nee.We proberen dat te realiseren met de mensen die er nu zijn. Meer personeel is er om budgettaire redenen niet mogelijk. Daarom bekijken we nu andere pistes, maar, wees gerust, we gaan geen musea sluiten.’

EXit: Waarom is minister-president Jan Jambon Brugge zo welgevallig met subsidies?

Blontrock: ‘Moet je hem zelf vragen, maar we zijn bijzonder trots dat we zo’n royale subsidie (27,8 mio euro) voor BRUSK en het Groeningemuseumhebben binnengehaald. Dit is voor Brugge een zelden geziene subsidie. Jambon vindt dat we goed bezig zijn, dit is dan ook de enige reden die ik kan bedenken. Heeft niks met politiek te maken. Geef toe: cultureel gezien zijn we toch goed bezig in Brugge.’

EXit: Nog een ‘jeugdig’ thema: street art.

Blontrock: ‘Toen ik aantrad als schepen van Cultuur kreeg ik bezoek van enkele streetartkunstenaars die hun beklag deden dat er in Brugge amper iets te vinden was rond street art. Verdorie, ze hadden gelijk, er was hier bijna niks. Wij hebben toen meteen de toelating gegeven om zowel in als buiten de stad hun stempel te drukken. Denk ook aan figuren als STROOK en we zijn aan de slag in Zeebrugge. Street art heeft trouwens de weg geëffend voor de grote tentoonstelling van STROOK in het Sint-Janshospitaal en de Onze-Lieve-Vrouwekerk. En passant: Brugge heeft onlangs een werk gekocht van zowel STROOK als van Otobong Nkanga. U ziet, het ene maakt ook het andere mogelijk.’

‘Wat andere aankopen betreft, onze voorgangers hebben hier de boot compleet gemist wat hedendaagse kunst betreft. We zijn nu bezig met een inhaalbeweging.’

EXit: U bent nogal gevat door de opgravingen in de Mariastraat.

Blontrock: ‘Zal wel. Het gaat hier over topvondsten en over honderden skeletten uit de periode dat er naast de kerk werd begraven. Bovendien groeien er bijna elke dag nieuwe inzichten. De theorie dat Brugge alleen door de Reie werd doorkruist, is voorbij. Men heeft, door intensief bodemonderzoek, gevonden dat Brugge tal van beken en kleine waterlopen telde in de periode rond 1100. Men zal hier de geschiedenis van de stad mee moeten herschrijven.’ (LUC FOSSAERT)

Op een drafje

* De Erfgoedfabriek (Pathoekeweg): wordt wellicht te klein voor het aanbod. Kosten minstens 1 mio euro meer.

* Het Reiefestival (2023) vindt volgend jaar plaats. In een moderne versie.

* De Gouden Boomstoet (2025) wordt ingrijpend vernieuwd.

* De Triënnale (2024) zal ook de Brugse rand inpakken.

* Er is een nieuwe stadsarcheoloog aangeduid.

* Er komt een nieuwe stadsdichter (in opvolging van Tania Verhelst)

* De samenwerking met Damme middels het Erfgoedlabwordt voortgezet.

* Het ‘Weekend van het Brugs’ is een blijver.

* Brugge gaat hard op zoek naar creatieve ruimtes voor jong artistiek talent, ter vervanging van TANK op de Burg. (LF)

‘Uitvoering luidt een nieuw hoofdstuk in voor Anima Eterna Brugge’

De zomer was bloedheet en lang en voor klassieke concerten kon je hier alleen terecht bij het jaarlijkse MA Festival. Er is beterschap op komst. Vanaf zaterdag 17 september gooit het Concertgebouw de beuk erin met een veelbelovende uitvoering van Bruckners Zevende Symfonie, een prachtwerk waarvoor topdirigenten in de rij staan.  Zo maakt Brugge nu kennis met de alom bekende Spaanse dirigent Pablo Heras-Casada (°1977) die het huisorkest van het Concertgebouw Anima Eterna Brugge mag leiden door woelige wateren en de nodige tremolo’s.

Voor Pablo Heras-Casada is Brugge en het Concertgebouw tot nu toe onontgonnen terrein, op een eenmalig optreden (‘many years ago’) met het Freiburger Orchester na. Ook de samenwerking met Anima Eterna is voor hem geheel nieuw. Noemt het ‘a blind date’, zowel voor hem als voor hen.

Pablo Heras-Casado: ‘Natuurlijk kende ik het orkest wel via hun opnames en optredens, ik was altijd al ‘a fan’ of Anima Eterna. Vooral dan de manier waarop zij historische onderzoek doen op muziek en instrumenten uit alle periodes en tijdvakken. Wat ze doen vind ik remarkable, maar we hebben elkaar nog nooit ontmoet tot nu. Alhoewel … Enkele jaren geleden hebben we samen plannen gesmeed.’

Of hij zich kan vinden in de commentaar van Bart Van Reyn, een van de andere vier dirigenten      die werken met Anima Eterna ‘a dream come true’ noemt. Kan hij volledig in meegaan.

Pablo-Heras werkte de voorbije tijd ook intensief met historische ensembles en instrumenten aan het repertoire dat aan Bruckner voorafging. Bruckner op historische instrumenten vindt hij daarom een logische keuze. Hij is een overtuigde fan. Ervaart dat dat soort uitvoeringen de verborgen kwaliteiten van een werk veel sterker laat gelden. De  muziek klinkt als nieuw. Er is geen weg terug. Elke uitvoering laat ‘new qualities’ ontdekken.

Primeur voor dirigent én orkest is dat ze dat doen met de instrumenten van toen, de snaren van toen, de orkestopstelling van toen en de historische klank van de fameuze Wagnertuba’s.

EXit: Bruckner op het programma: waarom is dat een special event voor Brugge?

Heras-Casado: ‘Uiteraard is dit een bijzondere gebeurtenis voor Brugge. Het is trouwens een van de hoogtepunten van het muziekrepertoire van de zomer. Het concert is zowel voor mezelf als voor het orkest een grote uitdaging. We maken hiermee een fors statement. In de komende jaren gaan we samen verder werken aan dit en ander repertoire.’

EXit: Hebt u een boodschap voor het Brugse publiek?

Heras-Casado: ‘Natuurlijk, ze mogen dit concert niet over het hoofd zien. We verwachten een vol huis. Met dit concert gaan we trouwens door Europa reizen.’ (LF)

Pablo Heras-Casado    

Pablo Heras-Casado is een nog vrij jonge dirigent met ‘veel noten op zijn zang’. Op zijn repertoire staan uiteraard de grote symfonische werken, maar ook enkele opera’s. Zijn ‘historische uitvoeringen’ bestrijken alle tijdsvakken met muziek van barok tot vandaag en zijn gevarieerd: van Schubert over Schumann, Sjostakovits tot Bartok en Debussy. Het is de eerste keer dat hij in Brugge staat met een groot symfonisch werk, op een eenmalig concert met Freiburger Barockorchester na. Zijn optredens ogen en klinken zeer dynamisch. De symfonieën van Bruckner noemt hij ‘een nog ontbrekend puzzelstuk’. (LF)

Jazz in het Brugse najaar 2022

Wanneer u deze septembereditie van EXit onder ogen krijgt, zal het twintig jaar geleden zijn dat het allereerste Jazz!Brugge Festival zijn festivaldeuren net achter zich gesloten had. Een intens vierdaags festival (15-18 augustus 2002) dat een van de belangrijkste muzikale ankerpunten was van wat Brugge 2002, Culturele Hoofdstad van Europa, te bieden had. In het toen gloednieuwe Concertgebouw programmeerde De Werf een twintigtal jazzbezettingen onder het thema Europese Jazz.

Ook vandaag nog voorziet KAAP – het resultaat van een (financieel noodzakelijke) fusie in het jaar 2017 tussen De Werf (Brugge) en Vrijstaat O. (Oostende)– in Brugge een festival, dat de naam AMOK draagt. Niet dat daar het label ‘jazzfestival’ op geplakt wordt, een blik op de AMOK-website resulteert in volgende omschrijvingen : film, performance, dans, muziek, interventie, literatuur, talk.  Het woord ‘jazz’ lijkt op de website van KAAP een beetje weggemoffeld en is enkel nog met mondjesmaat terug te vinden in de detailomschrijvingen van de programmatie.

Niettemin zijn er – in de brede zin van het woord – enkele hedendaagse jazzkrenten te vinden. KAAP houdt wel degelijk de vinger aan de pols wat betreft actuele muzikale ontwikkelingen. Om een drietal van die AMOK-krenten te noemen : openingsdag AMOKATHON op vrijdag 30 september (diverse locaties), daarnaast de combinatie schntzl/Craig Taborn op woensdag 5 oktober (Walburgakerk), en naar mijn mening eveneens niet te missen: Alabaster dePlume + Chelsea Carmichael op donderdag 6 oktober (theaterzaal Biekorf). Dit laatste in een samenwerking tussen Cactus en KAAP.

Verweesd

De voormalige vaste Werfstek (De Werf) werd als zaal ondertussen al geruime tijd uit het jazz- en theatercircuit gebannen, en een groot deel van de muzikale KAAP-programmatie is inmiddels terug te vinden in Oostende. Het wegvallen van deze Brugse ankerplaats blijkt toch te resulteren in het uitdunnen van het oudere getrouwe publieksgedeelte, dat een beetje verweesd achtergebleven is, zo stel ik met eigen ogen en oren vast.

KAAP-directeur Ralph Quaghebeur liet in een interview in 2018 noteren dat het rebelse karakter van de Werf wat verdwenen was, dat er nood was om uit te breken, om de stad in te trekken. Ook nog deze quote : ‘Zelf aanzie ik de missie van KAAP om zowel in de jazzprogrammering als op  het vlak van de podiumkunsten het publiek te verleiden én uit te dagen.  Zo hoop ik dat we ons oude publiek, dat de voorbije jaren wat van ons vervreemd was, terugwinnen, maar ook andere toeschouwers lokken’.

Om het even voor dat ‘oude publiek’ op te nemen : neen, dat was ten tijde van de fusie geenszins vervreemd van De Werf als organisatie. Misschien kunnen de verhoogde werkingsmiddelen van KAAP ervoor zorgen dat Brugge opnieuw iets meer op de kaart gezet wordt?

Leemte opvullen

Met Izzy Jazz Club werd recent een privé-initiatief opgestart waarin Daniël Dehulster en Kobe Gregoir elkaar vonden om op regelmatige basis concerten te organiseren in Huisbrouwerij De Halve Maan (Walplein).  Hiermee willen ze een leemte opvullen die volgens hen de laatste jaren ontstaan is in het Brugse jazzlandschap. 

Kobe Gregoir: ‘Met de Izzy Jazz Club werken we aan een tweewekelijks programma voor het najaar met daarin de focus op jong aanstormend talent uit het binnen- en buitenland, in combinatie met concerten van de Belgische top. Het seizoen in de club zal starten op vrijdag 23 september.’

September Jazz

Nog even een zijsprong maken naar Damme, waar onder de naam September Jazz in de Zustertuin een tweedaags jazzfestival georganiseerd wordt op zaterdag 3 en zondag 4 september, telkens vanaf 18.00 uur. De benaming roept uiteraard herinneringen op aan het gratis festival dat ruim 20 jaar lang in Brugge georganiseerd werd in basisschool Ganzeveer (Bilkske), maar heeft er verder weinig verwantschap mee. Voor dit nieuwe festival kan u een dagticket bestellen, of voor 40 euro meteen genieten van de tweedaagse.

Toegankelijke jazz én free jazz

Hou daarnaast ook de programmatie van horecazaken 27B Flat en Parazzar in het oog. In 27B Flat programmeert uitbater Jan Dedeyne zowat wekelijks een tweetal concerten waarbij het accent op veelal toegankelijke jazz en blues ligt. Joeri Hostens van Parazzar zoekt het consequent in de free jazz en bij uitbreiding experimentele muziek. Na het overwinnen van een paar hindernissen wordt ook daar de programmatie wellicht in het najaar terug op de rails gezet. (Rudi Vanmarcke)

Ze kregen in het verleden van Cultuurcentrum Brugge al enkele muzikale awards toebedeeld op het podium van de Stadsschouwburg, maar sinds half juli hebben Raymond van het Groenewoud en Elisa Waut nu ook een echte tegel in het voetpad voor het iconische cultuurgebouw. Ook de naam van wijlen Ignace Bernolet (beeldend kunstenaar) prijkt op een van de drie erkenningstegels in deze nieuwe ‘walk of fame’.

Stadsschouwburg, tegels, Brugge en Raymond: het is blijkbaar een goed kwartet, want in 2020 – een maand voor de coronacrisis losbrak – kreeg de bekende zanger en tekstschrijver naar aanleiding van zijn zeventigste verjaardag en drie uitverkochte verjaardagsconcerten al een eigen steen in de inkomhal van de Koninklijke Stadsschouwburg. Met zijn nieuwe tegel op het voetpad voor het gebouw was Van het Groenewoud zichtbaar tevreden en erkentelijk toen hij die op vrijdag 15 juli samen met zijn manager Johan Kerckhof persoonlijk kwam bekijken. De tegels krijgen de naam van culturele grootheden die een duidelijke link hebben met het historische gebouw en met de stad Brugge. Cultuurcentrum Brugge, de beheerder van de Koninklijke Stadsschouwburg, eert met plezier de onuitputtelijke bron talenten dat al door haar deuren is gepasseerd.

Naast Raymond is Elisa Waut ook ‘een van muzikale parels aan de kroon van de Belpop-geschiedenis die meer dan eens op de planken van de Brugse schouwburg hebben gestaan’. De naam van Ignace Bernolet prijkt ook op een voetpadsteen. Hij is/was dan weer de helaas te vroeg overleden Brugse beeldende kunstenaar die een schitterende in situ installatie heeft gerealiseerd in de kleine foyer van de Stadsschouwburg en daardoor steeds verbonden zal blijven met het gebouw uit 1869. Nog even meegeven dat Pieter Boudens, de toonaangevende schriftbeeldhouwer die het letterkappen veertig jaar geleden in Brugge heeft geïntroduceerd, instond voor het ontwerp van de erkenningtegels. Het is de bedoeling dat Cultuurcentrum Brugge de komende jaren nog meer tegels zal plaatsen op het voorplein van de Koninklijke Stadsschouwburg. (ADC)

____

http://www.ccbrugge.be

*Schepen Nico Blontrock maakt balans op van drie cultuurjaren

*De Republiek steeds meer het kloppend hart voor sociaal & cultureel ondernemerschap

*Gratis gamefestival Playtime 20.22 in Stadsschouwburg

*Musea Brugge & Otobong Nkanga: graag meer van dat

*Bruckners 7de Symfonie opent op 17 september het concertseizoen van het Concertgebouw

*Uitwijken: kunstenhuis op wielen strijkt neer in Zwankendamme