In Dijver 12, de centrale plek van waaruit Musea Brugge gemonitord wordt, gonst het van de activiteit. De succesvolle tentoonstelling STROOK loopt nog tot 6 maart en in het voor- en najaar staan twee toppers geprogrammeerd. Daartussenin worden de plannen voor BRUSK, de nieuwe tentoonstellingshal, steeds concreter. De enige onzekere factor waarmee Musea Brugge leeft, is de komst van dé toerist. Elviera Velghe, directeur Musea Brugge – Publiek & Tentoonstellingen, licht een tipje van de sluier.
Elviera Velghe: ‘Musea Brugge is helemaal gereorganiseerd. De structuur erachter bestaat uit drie beleidsdomeinen: zakelijk, collectie en tentoonstellings- en publieksbeleid. De herschikking was een logisch gevolg omdat de musea van Brugge nu meer als groep functioneren en communiceren. Vroeger was Musea Brugge opgedeeld per cluster, per soort museum, waardoor bepaalde functies overlapten of efficiënter konden worden ingezet. Onder mijn afdeling vallen vijf teams die samen een goed beeld geven van mijn functie en verantwoordelijkheid: tentoonstellingen, publieksactiviteiten, communicatie, marketing en retail van de dertien musea.’
De crisis
Elviera: ‘De coronacrisis heeft ons de voorbije twee jaar een klein beetje gespaard. In vergelijking met andere culturele partners zoals het Concertgebouw mogen wij niet klagen. Voor hen en zoveel anderen was dat een absoluut drama. Wij daarentegen konden relatief snel heropenen. Zelf had ik de pech om te moeten starten in volle corona.’
‘Maar… die 800.000 bezoekers hebben wij niet meer. 2020 was een echt rampjaar, in 2021 komen we op amper de helft (448.795 bezoekers). En of dat nog ooit terugkomt? Ik denk van wel, maar daarvoor moet de toeristische sector eerst helemaal heropleven. Wij zijn zeer afhankelijk van de toerismecijfers. Dat was altijd onze sterkte, maar nu onze zwakte gebleken.’
Opportuniteiten
Elviera: ‘Vorig jaar hebben we Mind the Artist gelanceerd. Dat is een project waarmee Musea Brugge de kunst- en cultuursector steunt. Op zich relatief kleine projecten, maar het zorgde wel voor een constante toeloop, zowel lokaal als nationaal. Dat heeft ons voor een stuk gered. Wij wilden de cultuursector an sich steunen. Cultuur is een ongelooflijk belangrijk onderdeel van onze samenleving. We zijn begonnen met Nele Van Canneyt. Ze kreeg de opdracht Brugge te fotograferen tijdens de eerste lockdown, wat resulteerde in prachtig artistiek werk. Door die tentoonstelling in het Arentshuis heeft ze een expositie binnengehaald in het buitenland (Canada). Bovendien heeft ze met de verkoop van haar werk – dankzij promotie van deze expo – eindelijk kunnen publiceren. Net zoals Pieter Chanterie – hij had een tentoonstelling in het Volkskundemuseum : hij kreeg daarna verschillende creatieopdrachten. Ook Sanam Khatibi krijgt nu meer aandacht. Met Musea Brugge hebben we zelfs een aantal kunstwerken gekocht van de Mind the Artist-kunstenaars. Zo geef je hen een extra duwtje in de rug. En dàt is net wat je hoort te doen als museum in een (cultuur)crisis.’
‘Met Mind the Artist gingen we ook in zee met KAAP, MOOOV en het Concertgebouw. Veel bezoekers kwamen exclusief voor STROOK. We zagen daardoor een publiek dat jonger was dan normaal in onze musea.’
Netwerk
Elviera: ‘In onze sector is het belangrijk om een netwerk op te bouwen en ‘warm’ te houden. Je moet weten wat er leeft in de sector. Tijdens verschillende studiereizen doorheen Europa en de Verenigde Staten van Amerika heb ik in het verleden heel wat musea bezocht. Boeiend. De meeste musea in London zijn echt wel toonaangevend, niet alleen door hun inhoudelijke werking, maar ook hoe ze omgaan met publiek, met maatschappelijke problemen, met actualiteit. In die optiek wordt het dringend om ook een schwung te geven aan Musea Brugge. Er was wat stof neergedaald op onze musea. Ik vind het belangrijk dat je als leidinggevende in een museum weet wat er leeft, dat je ontvankelijk bent voor nieuwe ideeën en dat je de organisatie (en jezelf) constant bevraagd.’
BRUSK
Elviera: ‘BRUSK zal voor een nieuwe dynamiek zorgen. In BRUSK zullen alle tentoonstellingen vanaf 2025 plaatsvinden zodat de collecties van bijvoorbeeld het Groeningemuseum of het Sint-Janshospitaal onaangeroerd kunnen blijven. Dit jaar organiseren we uitzonderlijk twee grote tentoonstellingen in het Sint-Janshospitaal. Van 25 juni tot 25 september dragen we het volledige museum over aan leading artist Otobong Nkanga. Ze is geboren in Nigeria, woont in Antwerpen en is een grote naam in de kunstwereld. Nkanga maakte de voorbije jaren verschillende spraakmakende tentoonstellingen over de hele wereld zoals in Tate Modern in Londen, Documenta14 in Kassel, Castello di Rivoli in Turijn, Henie Onstad Kunstsenter in Noorwegen … De lijst is lang en indrukwekkend.’
‘De tweede topper ‘Oog in oog met de dood’ zet het intens gerestaureerde schilderij van Hugo van der Goes, Het Sterfbed vanMaria (1470) centraal. De tentoonstelling gaat in zes thema’s dieper in op thema’s die uit het werk voortvloeien. Elk thema wordt omkaderd aan de hand van topstukken, zowel uit de eigen collecties als uit de hele wereld (Memling, Provoost, Bouts…). De expo loopt van 28 oktober tot 5 februari 2023. Heel wat schwung, lijkt me.’ (LF)
Reacties uitgeschakeld voor Bezielde collega’s schrijven Brugse boekgeschiedenis
Geplaatst door lfossaert op 01/02/2022
De Brugse historicus Ludo Vandamme nam onlangs afscheid van zijn werkplek in de Biekorfbibliotheek. Hij was de man van onder meer talloos veel historische publicaties. In de plaats van het voorspelbare huldeboek koos Vandamme voor een veelkoppige studie over ‘Boeken in Brugge’. Een onuitputtelijk en soms indrukwekkend verhaal.
Er is natuurlijk een stevige voorgeschiedenis.Boeken betekenen heel veel voor Brugge, zowel vroeger als nu. Middeleeuwse versierde manuscripten, drukkers die grenzen verleggen, boeken samengebracht in bibliotheken en door verzamelaars. Brugge en boeken: het is een onuitputtelijk en indrukwekkend verhaal.
In dit boek voegen vijfentwintig specialisten hoofdstukken toe aan deze rijke geschiedenis. Ze geven een nieuwe kijk op onder meer leescultuur in de middeleeuwen, de betekenis van Lodewijk van Gruuthuses Plus est en Vous, boekhandels op de Burg, handschriftenverzamelaars in de negentiende eeuw, de omgang van Guido Gezelle met zijn drukkers, en de schitterende prentenboeken van uitgeverij Desclée De Brouwer.
Alles samengevat gaat het hier over bijna duizend jaar Brugse geschiedenis van uiteenlopende onderwerpen tot en met de papierdikte van een incunabel. Ook verscheiden zijn de auteurs, hier samengebracht omwille van hun expertise inzake boekenerfgoed van Brugge. Ludo Vandamme, die een carrière achter de rug heeft als wetenschappelijk medewerker van de Openbare Bibliotheek en samensteller van dit boek, is hiermee aan zijn laatste (?) boekenproject toe. (LF)
_____Foto EDM
Boeken uit Brugge: studies over Brugse boekgeschiedenis is een co-uitgave van de Openbare Bibliotheek Brugge en Uitgeverij Van de Wiele. 29,5 euro.
Reacties uitgeschakeld voor Prentenboek zet Concertgebouw in de kijker
Geplaatst door lfossaert op 30/01/2022
‘Een Huis vol geluiden’ (bedoeld: het Concertgebouw) is een vers-van-de-persverhaal, bijeen gefantaseerd door medewerker Rik Dejonghe en mooi geïllustreerd door Alain Verster. Het boek vertelt het verhaal van de ontwerpers, de decorbouwers, de artiesten en medewerkers, tot en met het publiek dat anders wat graag de voorstellingen meemaakt. Dejonghe klinkt daarbij als een volbloed promotor van het huis.
Toch geeft hij vooraf de waarschuwing mee dat het Concertgebouw een beetje oogt als ‘een massief lichaam’, maar eenmaal de stap naar binnen gezet, is het vaak een en al verrassing. Bewonderende uitroepen blijven niet uit, beleving en verrijking staan voorop. De auteur belooft tijdens het lezen een ‘wonderlijke en inspirerende reis’.
EXit: Waarom een prentenboek en voor wie is het bedoeld, Rik?
Rik Dejonghe: ‘Het boekjeiszeker niet exclusief voor de bezoeker van het Concertgebouw, want het verhaal moet evenzeer boeien voor de lezer die het gebouw niet kent.’
‘De illustraties van Alain Vester heb ik jaren geleden al ontdekt tijdens enkele familievoorstellingen in het Huis. Ik was meteen gewonnen voor een samenwerking. De prenten tonen, volgens mij, zowel een fragiele en tegelijk krachtige schoonheid die ik wil laten voelen en ervaren. Daardoor valt er veel te horen en te zien.’
EXit: Het is tegelijk een spannend en grappig boek?
Dejonghe: ‘Grappig? Ja. Spannend? Ja. Het is een meeslepend verhaal geworden over de warme band tussen een opa en zijn kleinzoon. Oskar en zijn opa bezoeken samen een groot concertgebouw. Als de jongen de weg kwijtraakt in het doolhof met vele kamers is dat het begin van een spannend avontuur. Hij ontdekt een bijzonder huis vol geluiden: van ratelende ijskarren, zingende walvissen en een orkest dat klinkt als klankensoep. Een wereld waarvoor je ogen en oren tekortkomt en niets is wat het lijkt.’ (LF)
_____ ‘Een Huis vol geluiden’, Rik Dejonghe en Alain Verster, uitgeverij De
Reacties uitgeschakeld voor 20 JAAR BRUGGE 2002PANELDEBAT OVER CULTUUR IN BRUGGE SINDS 200222/2/22 – kamermuziekzaal Concertgebouw
Geplaatst door lfossaert op 28/01/2022
Naar aanleiding van de twintigste verjaardag van Brugge als Culturele Hoofdstad organiseren De Republiek, Avansa regio Brugge en Concertgebouw Brugge op 22/2/2022 een debat in de Kamermuziekzaal van het Concertgebouw. Moderator Mieke Dumont gaat er in gesprek met een panel van vier gasten, die hun licht laten schijnen over de culturele impact van ‘Brugge 2002’. Recente Bruggeling en schrijfster Dalilla Hermans pent nadien haar verjaardagswens voor onze stad neer in een essay.
Exact twintig jaar geleden – in februari 2002 – werd Brugge Culturele Hoofdstad van Europa. De organisatie van dit culturele jaar werd een scharnierpunt in de culturele ontwikkeling van onze stad. De titel en bijhorende investeringen gaven een impuls aan (cultuur)beleid en -beleving in Brugge. De Republiek, Avansa regio Brugge en Concertgebouw Brugge grijpen deze verjaardag aan om stil te staan en de balans op te maken. Wat heeft ‘Brugge 2002’ betekend voor het culturele speelveld in Brugge? Welke impact had de titel van Culturele Hoofdstad? Welke impulsen kregen het beleid, de cultuurhuizen en hun programmatie? En we kijken ook vooruit. Moeten we doorgaan op het huidige elan en de koers volgen die ‘Brugge 2002’ in gang heeft gezet? Of moeten we bijsturen? Wat kan of moet beter en anders?
We nodigden schrijfster Dalilla Hermans uit om enkele toekomstwensen te formuleren voor de stad waar ze sinds kort woont. Op dinsdag 22/2/2022 gaat moderator Mieke Dumont hierover in gesprek met 4 gasten. Thema’s als imago & profiel van de stad (vs. realiteit), leefbaarheid vs. (cultuur-)toerisme en toegankelijkheid voor en betrokkenheid van de Bruggelingen m.b.t. het cultuurleven passeren de revue. Nadien schrijft Dalilla Hermans een essay, dat gepubliceerd wordt in Exit-magazine als ‘verjaardagswens’ voor de stad.
Deelnemers aan het debat zijn: – Patrick Moenaert: toenmalig burgemeester – Dominique Savelkoul: directeur Mu.Zee, vroeger actief als kabinetsmedewerker Sven Gatz (minister Cultuur) en verder ook bij The London Philharmonic Orchestra, The National Gallery Londen, RuhrTriennale, Koninklijk Ballet Vlaanderen,… woont sinds een paar jaar in Brugge) – Nina Everaert: aka Doorn Roosje, jonge Brugse slamdichter – Wannes Loosveldt: DO vzw, Team Damp, Culture Crossing, event organizer en ondernemer.
Met dit initiatief willen De Republiek, Avansa regio Brugge en Concertgebouw Brugge het publieke debat rond cultuur warm houden én een paar steentjes bijdragen – en eventueel verleggen – tot het verdere traject van de mooie cultuurstad die Brugge is.
PRAKTISCHE INFO Dinsdag 22/2/2022 – 20u Kamermuziekzaal Concertgebouw Brugge, ’t Zand 34, 8000 Brugge tickets: 5 euro / www.avansa-brugge.be
Reacties uitgeschakeld voor Ninalotte Roose maakt acteerdebuut in film ‘Bittersweet Sixteen’
Geplaatst door lfossaert op 26/01/2022
‘Alle kansen met open armen ontvangen’
Ze sierde als fotomodel al menige keren de pagina’s van internationale modemagazines, nu kun je de Brugse Ninalotte Roose ook aan het werk zien als actrice in haar filmdebuut ‘Bittersweet Sixteen’, een tienerkomedie van Jan & Ann Verheyen en Lien Willaert. ‘Acteren en modellenwerk gaan mooi hand in hand; modellenwerk is eigenlijk ook een vorm van acteren, gewoon minder expressief en intens’, aldus de 19-jarige dochter van muzikant Kries Roose. The sky is the limit!
EXit: Is dit je acteerdebuut op het witte doek? Of had je ergens onderweg al ervaring opgedaan?
Ninalotte Roose: ‘Bittersweet Sixteen was voor mij niet enkel mijn eerste acteerervaring, maar ook mijn allereerste auditie. Een interesse in acteren is er wel altijd al geweest, dus ik ben heel dankbaar voor hoe de familie Verheyen zoveel nieuwe, frisse gezichten en ‘first-timers’ in de filmwereld met open armen verwelkomd heeft. Er is geen mooiere leerschool dan op zo’n professionele set staan met een beetje tijds- en prestatiedruk; je wilt elk moment het allerbeste van jezelf geven voor het team, en in combinatie met Lien Willaert die me vooraf onder haar vleugels heeft genomen voor wat aparte oefensessies, kan ik met zekerheid zeggen dat ik nog maar zelden op zo’n korte tijd zoveel heb bijgeleerd.’
EXit: Hoe ben je bij de familie Verheyen terechtgekomen?
Ninalotte: ‘Mijn verhaal over hoe ik in dit mooie project ben beland wijkt een beetje af van de meeste castleden. Op het moment dat alle voorbereidingen voor de audities plaatsvonden, zat ik al een half jaartje voor modellenwerk in Parijs. En het toeval wou dat ik net het weekend van de audities drie dagen thuis was om mijn familie te zien. Mijn mama heeft een gemeenschappelijke vriendin met Lien, en tijdens een wandeling met hun drietjes had Lien al eens laten vallen dat ze bezig waren met audities voor hun nieuwe tienerkomedie en welke typetjes ze daarvoor zochten. Mijn mama informeerde de avond voor de auditie bij Lien of het een optie was dat ik nog heel last minute deelnam, nadat ik liet blijken hoezeer ik dit eens wou proberen. Intrinsiek was ik na de tweede ronde afgevallen, maar ben dan opnieuw door Lien gecontacteerd toen ik al terug in Frankrijk was. Ik ben dan via Google Meet op miraculeuze wijze toch geselecteerd uit 1.500 kandidaten om de rol van Astrid te vertolken!’
EXit: Hoe verliepen die audities? Zenuwachtig hiervoor of straalde je eerder een Olympische kalmte uit?
Ninalotte: ‘Alhoewel de audities door de vele deelnames best druk en chaotisch verliepen, laat ik zenuwen zelden de bovenhand nemen. Zeker in het geval van een auditie als deze is twijfelen aan je eigen potentieel allesbehalve constructief. Voor veel jongeren ging de auditie gepaard met heel wat stress en emotie, maar ik liet me zowel tijdens de audities als de hele zomer lang tijdens de opnames liever leiden door kalmte. Stress laat je al snel anticiperen op zaken, terwijl rust en vertrouwen in jezelf je een zekere sereniteit bieden en je zo meer gefocust kunt handelen in het moment. Als je opereert uit zo’n staat van zijn geeft het uiteindelijke resultaat ook altijd meer voldoening.’
EXit: Je speelt in deze jongerenkomedie de rol van Astrid, tha bitch. Hoe heb je je op je rol voorbereid?
Ninalotte: ‘Dit gaat misschien wat hand in hand met de innerlijke kalmte die ik steeds probeer te koesteren, maar liefst laat ik alles wat spontaan op me afkomen. Dit was ook van toepassing op de voorbereidingen voor mijn rol. Té veel voorbereiding kan in mijn ogen namelijk ook een averechts effect hebben. De aparte oefensessies met Lien in combinatie met het bekijken van een paar klassieke American highschool drama’s (‘Mean Girls’, ‘Heathers’, ‘Jawbreaker’…) hebben mij meer dan voldoende input gegeven om het personage Astrid leven in te blazen.’
EXit: Waren de opnames intensief?
Ninalotte: ‘De opnames waren best stevig, ja. Aangezien veel castleden zelf nog in het middelbaar zaten, en de school waar we draaiden ook enkel leeg stond in de zomer, hebben we de hele film gedraaid over een periode van 5 à 6 weken. De nachtopnames waren het meest intens; draaidagen die startten om 20 uur ’s en eindigden om 6 uur ’s ochtends schudden je bioritme toch wel wat door elkaar. Maar zelfs op die nachten kijk ik terug met zoveel liefde en warmte. Een topteam, en al was er vaak tijdsdruk, we hebben dit nooit zo op de set ervaren. De cast heeft zelden de stress gevoeld die er vaak wel heerste bij de crew, en dat toont in mijn ogen enkel hun oprecht professionalisme aan. Ik ben hen daar enorm dankbaar voor. Ze hebben op die manier voor ons gedurende de hele draaiperiode echt een ‘safe haven’ gecreëerd.’
EXit: Wat verwacht je zelf van de film? Het zijn natuurlijk niet de meest interessante tijden om je première te beleven…
Ninalotte: ‘Als deze film jongeren én volwassenen een vorm van rust en amusement kan bieden in tijden als deze, dan zijn wij meer dan voldaan als cast en crew. Ik heb geen verwachtingen op het vlak van het ontvangen van al dan niet positieve reacties of complimentjes. Onze taak met deze film is om een publiek een fijne en luchtige tijd te kunnen bezorgen, punt. Ik moet wel zeggen dat ik op de première het niet had verwacht om zoveel lieve reacties te ontvangen. Dat was overweldigend en hartverwarmend. De première is inderdaad doorgegaan eind december 2021 met de nodige maatregelen en restricties om alles zo veilig mogelijk te houden, en een ‘afterparty’ was er niet, maar wij zijn alleszins enorm blij dat de zalen toch mogen openblijven. Voor jongeren en gezinnen is de winter hét gezelligste moment van het jaar voor bioscoopbezoekjes en culturele ontspanning.’
EXit: Smaakt dit naar meer op filmgebied?
Ninalotte: ‘Als er nieuwe kansen komen, ontvang ik die graag met open armen. Dat ik deze zomer met mijn gat in de boter ben gevallen, valt niet te ontkennen. Wat een geluk om als eerste ervaring meteen te mogen werken op zo’n professioneel niveau, met fantastische mensen. Het smaakt zeker naar meer en ik hou mijn ogen dus graag open voor nieuwe kansen. Hoewel ik de komende twee maanden wel weer even ga focussen op modellenwerk. Ik vertrek voor een 60-dagen contract naar Istanbul en ben heel benieuwd naar wat die ervaring me zal bieden…’
EXit: Wil je in de toekomst je modellenbestaan combineren met een acteercarrière? Of zou je resoluut voor één iets (willen) kiezen?
Ninalotte: ‘Als ik zou moeten kiezen, dan zou ik niet lang twijfelen. Op het vlak van creativiteit en persoonlijke inbreng kent acteren een veel diepere gelaagdheid. Je leert door het vertolken van fictieve personages jezelf ook beter kennen, en dat is zo boeiend. En daarbuiten is het ook zo fijn om voor een langere periode met één groot team naar een zo geslaagd mogelijk eindresultaat toe te werken. Maar als ik niet moet kiezen zoveel te beter, want ik doe het allebei enorm graag. Acteren en modellenwerk gaan ook mooi hand in hand; modellenwerk is eigenlijk ook een vorm van acteren, gewoon minder expressief en intens. Je kruipt eveneens telkens in een rolletje, met andere make up en kleren. In elk geval ben ik enorm dankbaar dat ik op deze leeftijd (19) al de kans heb gekregen beide gebieden te mogen verkennen… en ik hoop dat deze ervaringen voor mij louter het begin zijn van veel toekomstige exploratie.’ (ADC)
____
Volg Ninalotte op Instagram onder de naam @ninalottee
Reacties uitgeschakeld voor Uitwijken trapt af in Zwankendamme
Geplaatst door lfossaert op 25/01/2022
Van 28 januari tot en met 2 februari trekt Uitwijken met de magische en sfeervolle vuurvoorstelling INCONTRI#2 van compagnie ‘Sprookjes enzo’ naar 6 Brugse wijken.
INCONTRI#2 en vertelt een verhaal dat het publiek doet wandelen tussen de sterren en laat dansen tussen de vlammen. Paraplu’s worden draaimolens van vuur, vuurslangen schieten weg in het donker… Kortom, een magisch vuurspektakel in openlucht.
“Incontri betekent ontmoeting in het Italiaans en sluit perfect aan waar Uitwijken voor staat: mensen bij elkaar brengen en een gastvrije plek creëren voor ontmoetingen en cultuur. We zijn blij dat we in deze donkere dagen mensen even uit hun huis kunnen halen voor deze prachtige voorstelling en zo een dosis warmte in de Brugse wijken brengen“, aldus Franky Demon, voorzitter Brugge Plus en schepen.
Zaterdag 29 januari – Koolkerke Kerkplein, Arendstraat
Zondag 30 januari – Brugge centrum Sentillenhof t.h.v. nr. 12
Maandag 31 januari – Sint-Kruis (Male) Peellaertplein, Brieversweg t.h.v. nr. 352
Dinsdag 1 februari – Sint-Michiels Parklaan, tussen de flatgebouwen Nachtegaal & Leeuwerik
Woensdag 2 februari – Sint-Pieters Parking – Blauwe Poort t.h.v. nr. 31
Praktisch
De voorstelling is gratis, geschikt voor alle leeftijden en duurt 45 minuten. Vooraf reserveren is niet nodig. CST (Covid Safe Ticket) is verplicht vanaf 12 jaar en 2 maanden. Het publiek is welkom vanaf 19 uur, de voorstelling start om 19.30 uur.
Reacties uitgeschakeld voor Belpop uit de 80’s herleeft in de Stadsschouwburg
Geplaatst door lfossaert op 20/01/2022
De jaren tachtig waren prachtig. Althans op muzikaal vlak. We denken dan ook met heimwee terug aan al die mooie muziek van Belgische makelij. Op zaterdag 22 januari 2022 worden we met graagte gekatapulteerd naar thee eighties: in de Stadsschouwburg brengen Marcel Vanthilt, Jo Lemaire, Peter Slabbynck en Elsje Helewaut onder het goedkeurend oog en oor van Gust De Coster hun beste nummers uit die periode.
Ere wie ere toekomt: het was radioman Gust De Coster die de naam ‘Belpop’ heeft bedacht, een noemer waar alle tricolore muziek uit ons landje (nog steeds) onder past. T.C. Matic, The Machines, Allez Allez, 2 Belgen, The Scabs, Red Zebra, The Kids, Luna Twist, Elisa Waut, De Kreuners en ga zo maar nog een tijdje verder. Elke groep kleurde dat grauwe decennium in met muziek die – vier decennia later – bijzonder goed de tands des tijds heeft doorstaan. In de Stadsschouwburg gaan vier protagonisten uit de eighties aan de slag met hun eigen nummers en verrassende covers. ‘Mijn broer Hans is al volop bezig aan de voorbereiding van ons optreden’, zegt Elsje Helewaut van Elisa Waut. ‘Zowel Marcel Vanthilt, Jo Lemaire, Peter Slabbynck als ik zullen elk een paar eigen nummers zingen, maar ook enkele nummers spelen uit de tachtiger jaren. Gust zal ons tussendoor interviewen. Het wordt een boeiende avond.’
EXit: Welke herinneringen koester je aan die 80’s-periode?
Elsje Helewaut: ‘Als ik aan die periode terugdenk, dan vind ik toch dat we mooie jeugdjaren hebben beleefd, zeker als je dat vergelijkt met hoe de jeugd nu alles moet ondergaan. Let op, er waren ook moeilijke momenten, het was niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar er was een bloeiende Belgische scene, er heerste veel creativiteit. Er wordt nu nog altijd veel inspiratie geput uit die periode.’
EXit: Koester je heimwee naar die tijd?
Elsje: ‘Het was een toffe tijd die de bouwstenen leverde voor ons verder leven. Chery (Derycke, haar man en bassist van Elisa Waut, NVDR) en ik waren toen ook net een koppel. We waren jong en de wereld lag nog aan onze voeten. In de huidige tijdsgeest zou ik nu niet meer jong willen zijn. We koesteren mooie herinneringen aan de jaren tachtig, maar ik probeer te leven in het nu. Ik ben geen nostalgisch type. Als ik negentig ben, zal ik misschien anders spreken. (lacht)’
EXit: Verlang je weer naar het podium?
Elsje: ‘Mijn laatste optreden was ook in de Stadsschouwburg tijdens de uitreiking van de Brugotta Awards (september 2020). Met de Metronoomband van Steven Van Havere als begeleidingsgroep, die band heeft dat trouwens schitterend gedaan. Met mijn broer Hans zal het wellicht dichter bij het geluid van de eighties aanleunen, zoals in de beginperiode van Elisa Waut. Ik kijk er echt wel naar uit, want tot nu toe waren mijn optredens beperkt tot in mijn eentje zingen in de tuin en in de badkamer.’
EXit: Ben je nog aan het broeden op nieuwe nummers?
Elsje: ‘In mijn binnenste ben ik altijd aan het broeden op nieuwe muziek. De goesting om te musiceren is steeds aanwezig en niet alleen voor Elisa Waut. De coronacrisis zorgde er wel voor dat ik niet altijd ruimte kreeg voor veel creativiteit. We runnen een winkel en een B&B en de coronacrisis heeft ons, net zoals voor vele anderen, voor heel wat uitdagingen gesteld. Weet je, ik heb nog maar onlangs Spotify ontdekt. Voor mij is dat een ware openbaring! Ik was daar eerst niet zo voor te vinden, maar onze cd-speler met 50 cd’s kan daar niet tegenop. Fantastische uitvinding! We zijn bij wijze van spreken van 50 naar 5 miljoen cd’s gegaan. Spotify heeft weer veel muziek in mijn leven gebracht en de band met muziek – vooral nieuwe – versterkt. Dat doet kriebelen om zelf weer iets te doen. Er is wel geen druk meer. Het maakt nu niet zoveel meer uit, we zijn toch al oud. Een jaar meer of minder, we malen er niet meer om.’
EXit: Elisa oud!
Elsje: ‘Haha, ja, maar ik voel me nog altijd zeer jong, hoor.’ (ADC)
Reacties uitgeschakeld voor Vandewoude & Bosschaert & dappere duif
Geplaatst door lfossaert op 17/01/2022
Een van de meest productieve Brugse jeugdauteurs, en illustrator, is Greet Bosschaert (1964). Eventjes nageteld komt ze in de buurt van iets meer dan 35 boeken. Beroepshalve is ze deeltijds aan de slag in het sympathieke ‘schrijfwinkeltje’ Symposium in de Oostmeers. Voor de andere helft illustreert ze vooral verhalen van collega-auteurs met een voorkeur voor de jongste lezers.
Zopas verscheen alweer haar nieuwste exemplaar, Duif en Muis, een schattig boekje van ruim 120 pagina’s waarvan het verhaal uit de pen is gekropen van die andere Brugse jeugdschrijfster Katrien Vandewoude. Bosschaert illustreert alweer met de voor haar zo typische collage-stijl.
Duif & Muis is een verhaal met verschillende lagen en gaat over opgesloten zitten en het uitbreken naar de vrijheid, een thema dat in coronatijden gevoelig ligt. Zowel in tekst als in beeld krijgen de duif en de muis elk een eigen persoonlijkheid. Een gastrolletje is er voor ‘de journalist(e)’ die hoopt dat ze met haar ‘schrijfsels’ iets in beweging kan zetten.
Wie is wie?
Bosschaert debuteerde in 2001 met Durf ik? en is de dochter van kunstenaar Renaat Bosschaert (die in 2006 overleed).
Katrien Vandewoude (1955) groeide op in Opwijk. Van zodra ze kon lezen, verslond ze verhalen. Al haar boeken verzamelde ze in een grote houten kist die in de hoek van haar kamer stond. Talloze keren las ze de verhalen opnieuw. Later ging ze naar de bibliotheek, maar ze vond het nooit fijn om een mooi boek weer in te leveren. Toen ze ontdekte dat er een wereld in geschreven woorden bestond, begon ze er zelf een te schrijven. Met veel plezier maakte ze tekeningen bij haar verhaaltjes, maar de woorden lagen haar beter. Vandewoude studeerde geschiedenis aan de UGent en werkte een tijdje in de universiteitsbibliotheek. Daarna verhuisde ze naar Brugge. (LF)
____
‘Duif en Muis’, Katrien Vandewoude en Greet Bosschaert, De Eenhoorn, 128 blz.
Reacties uitgeschakeld voor Gezelles graphic poem
Geplaatst door lfossaert op 13/01/2022
Guido Gezelle schreef enkele van de mooiste natuurgedichten uit de Nederlandse literatuur. De taal in zijn gedichten is meesterlijk, de vorm afwisselend en virtuoos. Toch leefde hij in de 19e-eeuwse stad, plek van industrialisering en grauwe verstedelijking. Op vraag van het Gezellearchief en Poëziecentrum verkennen inleider Geert Buelens en multitalent Lies Van Gasse wat Gezelles natuurlyriek verbindt met onze leefwereld. Zo blijkt hij ons ook in de 21ste eeuw nog heel wat te vertellen te hebben.
Hoe klassiek de gedichten van Gezelle ook zijn, hun thematiek is brandend actueel. In een ritmische, muzikale en zingbare taal brengt hij de natuur in beeld. Wat klein is, wordt groot in zijn gedichten. Lies Van Gasse gaat volop in dialoog met het werk van Gezelle. Rondom een persoonlijke selectie uit zijn gedichten weeft ze een tekstloos graphic poem dat niet alleen de gedichten illustreert, maar ze ook van een nieuwe context voorziet. Want had Gezelle vandaag de dag geleefd, was hij dan een dichter geweest of een KSA-leider, een klimaatactivist, een vogelspotter?
Het boek is een coproductie met het Guido Gezellearchief van de Openbare Bibliotheek Brugge naar aanleiding van het eigentijdse belevingsplatform gezelle.be. (LF)
Exit Magazine 