Exit Magazine

Het is ondertussen bijna een jaar geleden dat de West-Vlaamse tv-serie Bevergem op Canvas werd uitgezonden, maar het fictieve dorp en de lotgevallen van zijn kleurrijke personages zitten nog altijd in ons hart gebeiteld. Wie het allemaal nog eens (een beetje) wil herbeleven, kan de bonte bende live aan het werk zien op Autoloze Zondag 18 september. Wuk?! De Zeugefeesten in Brugge!

De tv-reeks draait rond de figuur van Freddy De Vadder die in een loft boven de kringwinkel in het dorpje Bevergem woont. Freddy houdt zich op de vlakte – er is iets hangende -, maar observeert de dorpsbewoners scherp. Om hem heen blijken steeds meer van de ‘schone façades’ die de mensen overeind proberen te houden, hun lelijke achterkant te tonen: het gesjoemel van OCMW-voorzitter Claude Delvoye dreigt aan de oppervlakte te komen, de stille winkelier Kurt houdt er vreemde gewoontes op na, het koppel Martine en Amar kampen met babyblues en wat voert de Bende van de Roste in zijn schild? Na elke aflevering klikken de puzzelstukken meer en meer in elkaar, tragisch en komisch, met een climax op de jaarlijkse Zeugefeesten. De cast van de serie bevat bijna volledig West-Vlaams bloed: Piet De Praitere, Isabelle Van Hecke, Wim Willaert, Maaike Cafmeyer, Zouzou Ben Chikha, Wannes Cappelle, Dries Heyneman, Sebastien Dewaele, Luc Dufourmont, Gunter Lamoot en David Galle. Samen met topmuzikanten brengt een deel van deze acteurs de uitmuntende soundtrack van Bevergem tot leven op Autoloze Zondag. Ze brengen een selectie classics en populaire meezingers op de tonen van Gomez, Evil Superstars en Avi Buffalo. Freddy De Vadder lijmt de show aan elkaar.

Bevergem kleurt ook Brugs

Bruggeling Gilles Coulier (°1985) fungeerde niet alleen als regisseur, maar ook als scenarist én producent van deze negendelige tv-reeks. ‘Het was een grote uitdaging’, liet hij recent in deze EXit optekenen. ‘Ik had er aanvankelijk wat schrik voor. Toen ik het scenario las, zag ik goede en slechte elementen, maar de essentie die erin vervat zat, was tof. Ik wilde eraan meewerken, maar dan zowel als regisseur, scenarist én producent. Met Gilles De Schryver heb ik het productiehuis De Wereldvrede dan opgestart en hebben Wannes Capelle, Dries Heyneman, Bart Vanneste en ik het scenario herwerkt. Na drie jaar waren de eerste repetities een ramp, de eerste beelden zeer gênant, maar na drie maanden repeteren was de magie er. Iedereen zat op dezelfde lijn. Toen wist ik dat we klaar waren om te gaan draaien. Het West-Vlaams was nodig om het realisme van het dorp Bevergem te schetsen. Het opzet was om een zo realistisch mogelijk drama/comedy-portret te maken van een dorp dat eigenlijk compleet geschift is, maar tegelijk zeer herkenbaar is. De realiteit overtreft vaak de fictie.’

Comedian én Bruggeling David Galle nam de rol van Roste Thierry voor zijn rekening en houdt ons nog altijd in spanning wat ‘nurfen’ betreft. Ook als ringelaar is hij Olympisch kampioen. ‘Op Autoloze Zondag zal ik niet zingen, maar zal ik ringelen op het podium. Ondertussen kan ik al ruim een uur aan een stuk ringelen. Je zou mijn nekspieren eens moeten zien!, zegt hij. ‘De mensen zijn tevreden dat ze nog eens de personages van Bevergem kunnen zien, live dan nog wel. Op een groot scherm worden fragmenten getoond om het geheugen nog eens op te frissen.’

EXit: Zowel Gilles Coulier als Bart Vanneste/Freddy De Vadder gaven duidelijk al te kennen dat ze geen tweede reeks meer willen maken.

David Galle: ‘En dat is maar goed ook. Zo blijft het een nostalgische serie. Een tweede seizoen kan alleen maar de eerste reeks kapotmaken.’

EXit: Wij hebben nog een vraag over…

Galle: ‘Ja, ik zal eindelijk eens verklaren wat nurfen nu precies is. Iedereen moet gewoon afkomen naar Autoloze Zondag voor de uitleg!’ (ADC)

Info: http://www.bruggeplus.be

‘De horror zit in de veelheid’ (16, 17 en 18 september)

Foto C.Kathleen Michiels

Als eerbetoon aan de 500 jaar geleden overleden schilder Jheronimus Bosch pakken verschillende Brugse cultuurhuizen uit met het festival Bosch in Brugge. Piknik Horrifik van Laika heeft twee grote thema’s: De Tuin der Lusten van Bosch én de manier waarop we vandaag in onze maatschappij omgaan met voedsel.

EXit: Wat was jullie vertrekpunt?
Peter De Bie: ‘Aan dit project gaat een heel lang verhaal vooraf, maar Bosch’ werk is wel degelijk het begin ervan. Wat betekent De Tuin der Lusten 500 jaar na zijn dood? Wat voor wereld wordt opgeroepen in het schilderij? Het zijn vragen die onze poging samenvatten om Bosch te begrijpen. Wanneer je het werk ‘leest’, zij het oppervlakkig of op een dieper niveau, dan voel je dat het een moraliteit in zich draagt. De kwestie is hoe deze subtiele ‘morele boodschap’ op even subtiele wijze te vertalen naar een theatrale installatie.’

EXit: Jullie kiezen voor Bosch’ bekendste werk?
Bruno Herzele: ‘De Tuin der Lusten laat zich door zijn immense rijkdom moeilijk grijpen. Daarom blijft het werk uitdagen. De veelheid is duizelingwekkend. Er zijn weinig schilderijen met zoveel beweging. De Tuin der Lusten is een stripverhaal, maar zonder de opdeling in vakjes. De Brusselse auteur Pierre Sterckx gebruikt de metafoor van de ‘opengereten mierenhoop’. Voor iedere figuur kan je een parcours uittekenen en al die parcourtjes lopen door elkaar, als in een theatrale choreografie, als een reeks acties zonder direct samenhang.’

EXit: Wat heeft Bosch met het thema ‘voedselproductie en -consumptie’ te maken?
Peter De Bie: ‘Voedsel en vooral hoe we ermee omgaan, houdt ons al lang erg bezig. We moeten nadenken over de manier waarop we in de toekomst met voedsel omgaan . Overvloed wordt altijd geassocieerd met het paradijs – het middenpaneel van het schilderij – en in die overvloed leven we vandaag. Gaan we er wel goed mee om? Maskeert deze overvloed geen mentale en morele schaarste?’

EXit: Is Piknik Horrifik een moreel pleidooi?
Peter De Bie: ‘Deze vragen worden niet letterlijk gesteld, maar worden tussen de lijnen aangeraakt. Deze voorstelling is een beleving, geen rationeel pleidooi. Je ervaart er zowel de paradijselijke sfeer van een picknick als de ‘helse’ sfeer van de bio-industrie. De horror zit in de veelheid, maar de gruwel heeft, net als Bosch’ hel, ook een esthetische kant. Daarom vind ik Bosch’ wereld zo verwarrend. Je moraliteit kantelt voortdurend. Het is horror, maar het is ook mooi.’

EXit: Waarom een picknick?
Peter De Bie: ‘We wisten van meet af aan dat die er zou zijn. Een picknick is de meest paradijselijke maaltijd. Dat het geheel uiteindelijk een apocalyptische picknick is geworden, heeft te maken met het derde paneel van Bosch’ werk, waarin hij de hel heeft afgebeeld.’

EXit: De scenografie is ‘Boschiaans’?
Bruno Herzele: ‘Voor de ogen van het publiek komt een soort schilderij tot stand met kleuren die refereren aan het middenpaneel: pastelroze, -groen, -blauw … én kleuren met een hoog pretparkgehalte. Ook in de vorm van de machines die we ontwierpen, zie je een knipoog naar onze consumptiemaatschappij en het artificiële. Bovendien wordt de scene geleidelijk aan volgestouwd met kunstmatige natuurelementen: grasmatten, een boom, vogelgezang op band … Noem het een culturele versie van een stuk natuur. Op den duur geloof je bijna dat de fake-versie van de natuur echt is.’

EXit: De vaste cast van vier acteurs wordt aangevuld met tien lokale spelers?
Peter De Bie: ‘Als we Bosch exuberante wereld wilden maken, moesten we voor ‘veelheid’ gaan. Om te beginnen een veelheid van spelers. Twee jaar geleden werkten we, als voorbereiding op Piknik Horrifik, al aan een project rond Bosch in Calais met een ploeg van amateurspelers. Zo kwam het idee tot stand om ook nu met lokale mensen te werken. We mikken daarbij op een grote diversiteit wat leeftijd en achtergrond betreft, want diversiteit zorgt voor een grotere herkenbaarheid. Bovendien slagen we er op die manier in om de voorstelling lokaal in te bedden en zo de drempel te verlagen.’

EXit: Ook het publiek wordt nauw betrokken?
Bruno Herzele: ‘Als toeschouwer treed je via een poort een andere wereld binnen. Een wereld die live voor je ogen wordt ‘geschilderd,’ beeld voor beeld. Het zou mooi zijn, mochten de toeschouwers na verloop van tijd het gevoel hebben deel uit te maken van dit schilderij, samen met alle spelers. Dat was van meet af aan onze bedoeling.’ (SIGRID DEVISCH)

Info Piknik Horrifik, vr 16, za 17 en zo 18 sept 2016, 20.00 uur, VIVES Hogeschool – 050 44 30 60, www.cultuurcentrumbrugge.be – warme kledij aanbevolen, voorstelling in open lucht

Too noisy fisch (foto Annick Van Hee)

Sinds zijn eerdere doortochten in Brugge mag Francesco Bearzatti zich zowel in een fanatieke aanhang verheugen als met een stevige reputatie begiftigd weten. Onvermijdelijk dan ook is zijn Tinissima Quartet dè blikvanger op de affiche van de 20^ste editie van September Jazz. De jazzliefhebbers hier houden van deze Italiaan. Die liefde is wederzijds, weet programmator Willy Schuyten.

 Willy Schuyten: ‘Bearzatti is mij voor het eerst opgevallen toen hij als solo-instrumentalist in een kerk in Le Mans een middagconcert verzorgde waar hij het aandurfde – enkel op saxofoon! – te improviseren op werk van Duke Ellington. In 2008 vormde hij tijdens Jazz Brugge ’s middags in Groeninge een duo met Louis Sclavis, met wie hij diezelfde avond in het Concertgebouw stond voor diens grotere project ‘Big Slam Napoli’. De jaren daarna hebben we Francesco Bearzatti Tinissima Quartet, dat hij samen met trompettist Giovanni Falzone leidt, naar De Werf gehaald met projecten rond resp. Tina Modotti en Malcolm X. En tijdens Jazz Brugge 2014 bracht de groep een verschroeiende set met het project ‘Monk ’n Roll’. Bearzatti heeft dus een band met Brugge en hij komt naar ons podium voor een exclusief concert.’

EXit: Dit keer een creatie rond Woody Guthrie. Hoe ‘vertaalt’ men zijn oeuvre?

Schuyten: ‘De baseline voor dit project is ‘This machine kills fascists’, zoals op de gitaar van Guthrie geschreven stond. En dat past helemaal bij Bearzatti, die een politiek geëngageerde muzikant is. Bovendien is het in deze tijden een sterk statement, mede daarom koos ik voor deze act. De muziek is minder heftig dan de vorige keren: sommige stukken evolueren iets trager, sommige composities lenen zich niet tot exuberantie op het podium. Het wordt een hap die aandacht vraagt, maar ik heb ervaren: de aanpak werkt en het resultaat klopt. Wie komt om echt te luisteren, zal niet teleurgesteld vertrekken.’

EXit: Waarom koos je als opener voor Too Noisy Fish?

Schuyten: ‘Om het publiek tot aandacht te prikkelen: wakker worden, mensen, want er gebeurt iets in dat trio! Trouwens niet zomaar ‘een trio’, want deze muzikanten vormen de ritmesectie van Flat Earth Society en hebben een patent op ongewone muziekjes. Drummer Teun Verbruggen bijvoorbeeld: gespecialiseerd in gebroken en ongewone ritmes, gepokt en gemazeld in speciale groepen zoals FES, maar ook B.O.A.T., zijn eigen project.’

EXit: De afsluiter is een in onze contreien nobele onbekende.

Schuyten: ‘Raf D Backer is een jonge, integere en geloofwaardige muzikant die zeer consequent doorgaat in de door hem gekozen stijl, stijl die het midden houdt tussen jaren’60 Blue Note Soul Jazz en New Orleans Boogaloo pianostijl. Mijn aandacht werd geprikkeld door een mail waarin een stuk van zijn verhaal gedocumenteerd werd met luistervoorbeelden op Soundcloud en YouTube. Het gebrachte materiaal zal totaal nieuw zijn, maar in de geest van zijn eerdere werk, met één groot verschil: hij speelt vleugelpiano in plaats van Hammond B3-orgel. Zijn eigen keuze, waarvoor ik de reden niet kan inschatten. Ook vervangt hij voor dit concert drummer Lionel Beuvens door Dré Pallemaerts. Raf D Backer brengt ogenschijnlijk ‘simpele’ muziek, die zich wel onmiddellijk in je hoofd nestelt. Vooral kan hij een sfeer oproepen die je meteen gelooft. De mensen huiswaarts laten keren met een goed gevoel is de missie die ik mij bij de keuze van de afsluitende act telkens stel.’ (PJG)

Info: September Jazz op zaterdag 10 september vanaf 18.30 uur in De Ganzeveer, GRATIS toegang, www.dewerf.be

foto pieterjan lefevere

Na een succesvolle eerste editie pakt Het Entrepot opnieuw uit met het streetfoodfestival Taste A Lot. Van vrijdag 9 september tot en met zondag 11 september bieden tal van foodtrucks –en kraampjes hun culinaire lekkernijen aan en houden de huisdj’s van het Brugse jongerenhuis de sfeer erin. Het foodfestival gaat bovendien gepaard met een opendeurdag waarbij de talrijke organisaties die huishouden in Het Entrepot zichzelf op geheel eigenwijze zullen voorstellen.

Wie nog wil nagenieten van de zomer kan het tweede weekend van september alvast vrijhouden. Drie dagen lang is Het Entrepot de ontmoetingsplaats voor liefhebbers van al fresco-eten. ‘Het Taste A Lot-concept blijft ongewijzigd’, aldus Wannes Fremaut, inhoudelijk coördinator van Het Entrepot. ‘Diverse foodtrucks die nationale en internationale gerechten presenteren, een gezellige bar en onze dj’s zorgen voor de ambiance.’ Op vraag van velen die er vorig jaar niet bij konden zijn, breit het streetfoodfestival er deze editie met de zondag nog een extra dag aan. Daarmee stelt Het Entrepot zich extra toegankelijk op tot de gezinnen, want ook aan de allerjongsten wordt er gedacht. ‘Net zoals vorig jaar is er kinderanimatie voorzien. Zo is er onder andere de kunstjeugdbeweging Bazart, tevens een van onze huisgenoten, die enkele activiteiten zal organiseren.’

JH Comma

Een andere huisgenoot van Het Entrepot, namelijk JH Comma, heeft dat weekend ook iets te vieren. Het Brugse jeugdhuis bestaat immers 23 jaar en dat gaat gepaard met een feestje. Op vrijdagavond geeft Thomas Smith er een komedievoorstelling waarna de Studio Brussel-dj’s van Goe Vur In Den Otto voor het hardere gitaarwerk zullen zorgen. Villa Djava, eind jaren ’80 een befaamd danscafé aan de Langerei, vandaag een fuifconcept, voorziet het jeugdhuis op zaterdagavond van de nodige beats.

Opendeurdag

Op zondag zet Het Entrepot letterlijk alle deuren open om kennis te laten maken met al zijn huisgenoten. ‘Ons gebouw is thuishaven voor heel wat organisaties en creatievelingen’, legt Wannes uit. ‘Tijdens de opendeurdag zullen al deze mensen een voorsmaakje geven van hun talenten aan de hand van diverse workshops en open repetities. Deze activiteiten vinden doorlopend plaats in het volledige gebouw en iedereen is welkom om deel te nemen. Daarnaast pakken we ook uit met een slotexpositie waarin we werken zullen tentoonstellen die ontstaan zijn uit een workshopreeks rond grafische en beeldende schilderkunst.’ (Lieselot De Deurwaerder)

Illumination

Zondag 11 september opent in Galerie Pinsart de tentoonstelling ‘A MATTER OF LIGHT’ van fotograaf Horst Einfinger. Over deze Duitse Belg, die pas na zijn beroepscarrière volop voor de fotografie heeft gekozen, schreef Johan Debruyne al in 2013: “Horst Einfingers’ grootste mysterie put hij uit eenvoud. Uit soberheid ook, uit leegte, stilte en het repetitieve. Maar eerst is er het vinden. De fotograaf heeft een bijzonder en alert oog. En feeling voor bijzondere locaties. Voor plaatsen waar hij meesterlijk kan spelen met licht en donker. Met geometrie, met het licht en de schaduwen die zich aandienen. Wachten en toeslaan.”

Te gast is de internationaal bekende en van oorsprong Berlijnse fotograaf Manfred Kriegelstein, die zijn nieuwste reeks voorstelt: ‘MAKULATUR ART’ – Makulatur: oud krantenpapier als ondergrond voor behangpapier – waarin hij op zoek gaat naar de laatste sporen in vroegere kazernen van de sovjets in de DDR.

Van 11 september t/m 16 oktober 2016 in Galerie Pinsart, Genthof 21, 8000 Brugge, op vrijdag, zaterdag en zondag, telkens van 14.00 – 18.00 uur.

Vernissage op zondag 11 september vanaf 15.00 uur, met inleiding door Johan Debruyne, (H)art recensent. (PJG)

Soviet Grass (foto EDM)

In Leffinge maken ze zich stilaan klaar voor de start van Leffingeleuren. Op vrijdag 9, zaterdag 10 en zondag 11 september trekken ze daar voor de 40^ste editie van dit najaarsfestival een blik namen open om U tegen te zeggen. ‘Een ode aan het leven, met goede muziek, lekker eten, veel drank, sfeer en gezelligheid en boeiende ontmoetingen tussen mensen van allerlei slag’, luidt het bij de organisatie.

Vorig jaar besloten de organisatoren van Leffingeleuren om terug te keren naar hun roots, zonder daarbij afbreuk te doen aan de kwalitatieve aanpak van hun muziekprogrammering die ze in al die decennia à point hebben gebracht. Het publiek lustte er wel pap van en dus kiest het muziekfestival resoluut voor deze nieuwe weg. Leffingeleuren vindt plaats aan de kerk van Leffinge (deelgemeente van Middelkerke). De drie podia die behoren tot het betalend gedeelte van het festival zijn overdekt (Kapel, Zaal & Café De Zwerver). De activiteiten die op de markt plaatsvinden zijn gratis toegankelijk. Het podium van Busker Street bevindt zich aan de ene kant van kerk, aan de andere kant staat het Summertour Radio DJ-podium.

 Een veelvoud aan bands
De diverse podia worden goed bevolkt met ongeveer een veertigtal bands. ‘We mogen ons dan meer en meer profileren als ‘ontdekkingsfestival’, voor deze 40ste editie plaatsen we wel graag een extraatje op het menu. Zo komt Thurston Moore, de voormalige frontman van Sonic Youth, met zijn band langs op vrijdag’, zegt organisator Lode Pauwels. ‘Voorts wisten we de Chileense krautrockers Föllakzoid en de Britse dreampop-slash-new wave van Eagulls te strikken. De charismatische Canadese cowboy Daniel Romano komt zijn nieuwe plaat ‘Mosey’ voorstellen, waarop hij zijn sound aanzienlijk wist te verruimen. Sonny & The Sunsets brengt een soort weirde pop met invloeden van funk, new wave en de humor van Jonathan Richman.’

Soviet Grass met nieuw werk

Op de affiche van Leffingeleuren vinden we traditiegetrouw weer vooral veel Belgisch talent terug. Zoals onder meer Ertebrekers, de nieuwe band van Flip Kowlier,  ID!OTS van Luc Dufourmont (van de Bende van de Roste uit Bevergem), Steak Number Eight (oud-winnaar Humo’s Rock Rally) & Kapitein Korsakov met hun snoeiharde rock en Flying Horseman van klassenbak Bert Dockx. Ook nieuwbakken talent doet zijn intrede, zie bijvoorbeeld Soldier’s Heart &  Faces On TV  & Wanthanee (alle drie uit De Nieuwe Lichting), , Zimmerman (van bassist Balthazar), Felix Pallas (van gitarist Bazart) , Seagul Sil (surf & blues uit Oudenburg), The Tubs (Gentse rootsrock), The Glücks (garagerock uit Jabbeke) en onze Brugse rootsrocktrots Soviet Grass. De Sovietters zullen laten horen hoe goed hun debuutplaat straks zal klinken. (ADC)

Info: het volledig programma staat op http://www.leffingeleurenfestival.be

Van privé-woning tot restauratie Gruuthusepaleis

Reeds voor de 28ste keer organiseert Brugge (op 10 en 11.9) een rijkgevulde editie van de Open Monumentendag. Wie dacht dat elke monumentenbezoeker hier alles al heeft gezien komt bedrogen uit. Het programma oogt dit jaar immers heel verscheiden met het vertrouwde aanbod ‘opengestelde monumenten’, ‘belangrijke restauraties en herbestemmingen’ en ‘de klassiekers’’. Dit jaar staan ook tentoonstellingen, geleide (thema)wandelingen, presentaties en (zelfs) muziek op het programma. De blikvanger op de lijst is Dyver 17: een bezoek aan de restauratiewerken aan en in het Gruuthusepaleis. Blikvanger-2 is een archeologische verkenningstocht doorheen Brugge. Voor alle info en reservaties kunt u terecht op ‘t Zand in de In & Uit.

Gruuthuse

Huis Tilleghemwijk

kerk Dudzele

De voorbije twintig jaar verschenen er een aantal kwalitatief wisselende gidsen over vaak heel uiteenlopende aspecten van deze stad. Een losse greep uit het aanbod.

Het intussen onvindbare ‘Brugse Gevelgids’ (1982, Brigitte Beernaert e.a.) blijft een zeldzaam pareltje, Brepols’ ‘Kunst- & Cultuurgids’ (1997) klassiek en inhoudelijk sterk, ‘de Bruges à Damme’ (1999, Joël Goffin) een interessante literaire uitweiding, ‘Het Latijnse Brugge’ (2007, Paul Elsen) een curiosum in zijn soort.

Cultuurjaar Brugge 2002 benutte de gelegenheid met het degelijke ‘Brugge op zijn kant’, een geïllustreerde wandelgids in 100 verhalen, samen met de ‘Geïllustreerde Wandelgids, 33 verhalen uit de oude stad’. Van de Brugse historica Livia Snauwaert verscheen in datzelfde jaar ‘Gids voor architectuur in Brugge’ dat de allures heeft van een beknopt naslagwerk, terwijl (de recent overleden) priester Paul Van Zeir met ‘Wandelen langs historische kerken’ (2002) weinig toevoegde aan de bestaande literatuur daarover.

De Brugse geschiedenis, van a tot z verteld, kwam ruim aan bod in een aantal stevige kleppers. Het magnum opus van de Brugse geschiedschrijving is nog steeds ‘De geschiedenis van Brugge’ (1982) van professor Van Houtte, een briljante synthese die vandaag weliswaar wat archaïsch leest, maar sindsdien niet overtroffen werd. In 1999 pakte uitgeverij Lannoo uit met een prestigieuze uitgave die ‘Brugge, de geschiedenis van een Europese stad’ liet beschrijven door een aantal Brugse historici. Het Mercatorfonds kon niet achterblijven en bracht in feestjaar 2002 een zo mogelijk nog prominentere uitgave uit met (kortweg) ‘Brugge’, een selectie van teksten en getuigenissen over de geschiedenis van Brugge. Een ander soort Brugse geschiedschrijving ambieerde Roel Jacobs met ‘Brugge, een stad in de geschiedenis’ (1997), een uitgave die de lokale gemoederen beroerde en niet altijd even accuraat was. Bescheidener, maar heel degelijk, was (en is nog altijd) ‘Brugge, een verhaal van 2000 jaar’ van de twee Brugse historici Noël Geirnaert en Ludo Vandamme. Deze onvolledige opsomming wordt nu afgerond met ‘Brugge, het verhaal van een stad’ van de Brugse historicus Paul Van Damme (2016). (LF)

Foto EDM

‘Rappen in het Brugs is een verademing’

Antwerpen heeft Tourist Le MC, in Brugge hebben we No Exp., het alter ego van Bram Lagast die meer dan anderhalf decennium actief was, dit onder meer met Nuff Said, in de Brugse underground hiphopscene. Op zijn gloednieuwe cd ‘Bal Populaire’ rapt hij in de taal van Breydel en De Coninck beklijvende songs waarvoor hij de hulp kreeg van onder meer Flip Kowlier, Brihang, Jeffrey Jefferson en zijn beste maten Michiel ‘Tim Flack’ Vanden Abeele, Maarten ‘DJ Sincere’ De Sutter en Wannes ‘Wally Nesta’ Loosveldt. Bruhhe boov’n!

 Even terug in de tijd met Nuff Said: de muziek van Bram Lagast (MC No Exp), Willem Blontrock (MC Senz) en Michiel Vanden Abeele (DJ Tempestas) klonk als ‘old skool hiphop’ en hun debuutplaat ‘REgenesis’ uit 2007 kon men het best omschrijven als een soort conceptplaat: een geschiedenis van en tegelijk een hommage aan de lokale hiphopscene waaraan de voornaamste protagonisten van die scene hun medewerking verleenden. Drie jaar later verscheen opvolger ‘Vis Visa’ onder het adagium ‘We wilden een ‘not your average-album’ maken’. Dat was meteen het laatste wapenfeit van Nuff Said, want kort daarna slaat het drietal een andere (muzikale) weg in. ‘Ik lastte een sabbatjaar in, ik vond dat de formule was uitgewerkt’, zegt Bram. In 2012 vraagt het communicatiebureau DMS of Bram een nummer over Brugge wil inzingen. Achtduusd da bruust en ‘Bruhhe Bruhhe’ wordt een kritische ode aan de stad met thema’s waarin elke Bruggeling zich herkent. ‘Het klonk als een stijlbreuk met de hiphop die ik vroeger maakte, maar het was wel een verademing om eens samen te werken met onder meer Patrick Hamilton, Joris Devos en Guy Balbaert, mensen die niet in een of ander hiphop-vakje denken. Ik vond bij wijze van spreken mijn tweede adem in hiphop terug en in het Brugs kon ik nu ook eens dingen zeggen die iedereen begreep. Het nummer is bij veel mensen blijven hangen, zonder dat het een zuurpruimnummer geworden is, al kreeg ik wel het gevoel dat ik binnen de scene met dit lied wel op enige scepsis botste omdat het licht verteerbaar was. Het voldeed niet aan de regels van ‘real hiphop’, om het zo te zeggen, maar het gaf wel de aanzet voor iets nieuws.’

EXit: Dat nieuwe is je eerste soloalbum ‘Bal Populaire’. De teksten rap je in het Brugs. Een gemakkelijkere opgave?

Lagast: ‘Nu wel. Vijf jaar geleden kon ik me vlot uitdrukken in het Engels, maar je zit toch altijd met een taalbarrière. Het is niet je moedertaal en het is moeilijker om iets zinnigs te schrijven dat mensen kan raken. Niettegenstaande ik nu in een gezinsleven zit, voel ik dat mijn spitsvondigheid er op vooruit is gegaan. Ik grijp nu vaak meer naar grappige woordspelingen en mijn teksten zijn heel persoonlijk. Een nummer als ‘In memoriam’ raakt veel meer mensen die dichter bij me staan dan dat het lied in het Engels zou geschreven zijn. Dat is voor mij de essentie van hiphop. Je spreekt de taal van het volk, maar wat heeft het volk er aan als het de taal niet snapt? Het Brugs is daarom een verademing. Het is een compliment als iemand me zegt dat hij/zij het een mooi gevarieerd album vindt.’

EXit: Naar wie kijk je op?

Lagast: ‘Ik vind het machtig wat Flip Kowlier en ’t Hof van Commerce doen, maar ik kijk evengoed op naar Brihang, Ntrek of MC’s zoals Rookwalm, Samoerai. Ik haal overal mijn mosterd, misschien hadden we vroeger te veel oogkleppen op. Ik prijs me gelukkig dat ik kan samenwerken met mijn vrienden Michiel, Maarten en Wannes. Niet alleen muzikaal klikt het goed, ook vriendschappelijk is onze band sterk. Ook zij snappen goed waarover ik zing.’

Michiel Vanden Abeele: ‘Ik heb altijd graag met Bram samengewerkt. Het eerste album van Nuff Said is op mijn zolderkamer opgenomen. Mijn studies zorgden ervoor dat ik me minder met muziek kon bezighouden, maar de interesse is altijd gebleven. Na mijn studies zijn Bram, Wannes en ik weer samengetroept om te musiceren. Voor de fun, maar er zit nu wel meer achter. Vriendschap is nog altijd de basis, maar met onze organisatie Damp Oord willen we het album graag goed promoten. We willen Bram goed bijstaan in zijn muzikaal proces.’

Lagast: ‘Ik geef toe dat er geen cd zou zijn zonder mien moaten. We hebben er meer dan vier jaar over gedaan om de plaat in eigen beheer af te ronden, maar nu gaat de bal goed aan het rollen. Als het geen succes wordt, dan hoeven we onszelf niets te verwijten. We hebben ons keihard geamuseerd en we weten dat we een supergoede cd hebben afgeleverd. Daar zijn we van overtuigd. Nu de rest van de wereld nog.’ (ADC)

Info: http://www.dampoord.be