Exit Magazine

Foto EDM

De Sint-Lenaertsvrienden zijn geen conventioneel amateurtheatergezelschap. Wat begon als een eenmalig theateravontuur is ondertussen uitgegroeid tot een tweejaarlijkse vaste afspraak met negen acteurs en een zelfgeschreven stuk. Op vrijdag 17 en zaterdag 18 juni staan ze in de Magdalenazaal met ‘Deconincksdrama’. Ignace De Keyser schreef het stuk en Bert Declerck regisseert.

 EXit: Enkele jaren terug speelden jullie Een koningsdrama in twee delen. Nu pakken jullie uit met nagenoeg dezelfde titel?

Ignace De Keyser: ‘Ik had toen al het idee om een gelijkaardige titel te gebruiken voor een stuk over iets helemaal anders. In Deconincksdrama speelt Eddy Deconinck de hoofdrol. Hij is marktkramer, gescheiden en heeft twee zonen. De ene moet het marktkraam overnemen, de andere zit nog op de schoolbanken. De term ‘drama’ is trouwens heel ironisch opgevat, want het stuk bevat eigenlijk maar één echt dramatisch moment voor het hoofdpersonage.’

 EXit: Deconinck wordt geflankeerd door een resem andere personages?

De Keyser: ‘Het stuk speelt zich af op de markt en die wordt bevolkt door heel kleurrijke figuren. De personages zijn een voor een archetypes en alle clichés over ‘de zelfstandige’ komen aan bod. Deconinck wil zijn zoon uithuwelijken aan de dochter van de man van het viskraam, want ‘geld trouwt geld’. Een agent ronselt geld voor het politiebal dat ineens ook een cruciaal moment blijkt in het stuk. Jan De Ridder verkoopt koperpoets en is de man van dertien stielen, twaalf ongelukken … De personages zijn herkenbaar, het stuk heel realistisch.’

EXit: De hoofdintrige is vrij eenvoudig?

De Keyser: ‘Klopt, maar er zit heel veel situatiehumor in het stuk. Wanneer ik aan het schrijven ben, heb ik heel vaak het idee van ‘daar is iets mee te doen’. Zo ontstaan er vaak leuke nevenintriges die het komische gehalte van het stuk doen stijgen. Hier en daar doorbreken we ook de theatrale werkelijkheid en kan het publiek zich afvragen of iets nu echt is of gespeeld. Ook dat zorgt voor een komische noot.’

EXit: Jullie spelen in het dialect?

De Keyser: ‘Ik schreef het stuk zoals altijd in het AN, maar gaandeweg raakten we er met de hele groep van overtuigd om voor dialect te kiezen. We spelen daarmee in op een algemene trend. West-Vlaams is ‘in’, maar het klopt ook heel erg binnen ons stuk. De markt is sowieso een heel volks gegeven. We hebben hier en daar wat moeten sleutelen aan de tekst, maar het maakt dat het spel van de acteurs zeer natuurlijk is en dat de timing in de komische scenes erg goed zit. Zo goed dat we vaak zelf nog in lachen uitbarsten.’

 EXit: BKSLV bestaat opnieuw uit een volledig mannelijke cast?

Declerck: ‘We zaten eventjes met de handen in het haar toen een aantal acteurs afhaakten. Het is niet evident om binnen het amateurtheater mannen te vinden tussen pakweg 25 en 40 jaar. Niettemin zijn we er wonderwel in geslaagd om onze vaste waarden aan te vullen met enkele nieuwe gezichten, mét toch wat theaterervaring. Een volledig mannelijke cast maakt de humor, samen met het dialect, nog pittiger. We verwachten dus heel wat lachsalvo’s in de Magdalenazaal.’ (SIGRID DEVISCH)

Info: vrijdag 17 en zaterdag 18 juni, MaZ, 20 uur, t 0479 03 09 91, www.bijnakoninklijkesintlenaertvrienden.be

Het programmeerteam van het Concertgebouw

Liefhebbers van klassieke muziek komen in Brugge het komend seizoen 2016-2017 beslist aan hun trekken. Het Concertgebouw zet daarbij zijn programmering grotendeels in het teken van Rusland en de Oktoberrevolutie van 1917. Een gewaagde maar boeiende keuze. Honderd jaar Revolutie, belichaamd door de figuren van Lenin en Stalin, bracht niet alleen tientallen jaren politieke dictatuur en een culturele dwangbuis, maar ook een door de overheid gedirigeerde kunst. Symbool voor deze tijd is de figuur van Dmitry Shostakovich die ooit in een BBC-interview getuigde dat de Revolutie hem tot componist had gemaakt. Ook andere componisten, als Prokofiev of Stravinsky, en vele anderen, begaven zich noodgedwongen op dat glibberige pad, vaak geprangd tussen hamer en aambeeld. Gespreid over heel het seizoen komt hun werk ruim aan bod. Op 18 maart 2017, precies honderd jaar na de val van de tsaristische Romanov-dynastie, zal de muziek van Shostakovich weerklinken bij de film Oktober (uit 1928) van de beroemde filmmaker Sergey Eisenstein die het verhaal vertelt van de bestorming van het Winterpaleis en de bijbehorende revolutie. Met deze keuze legt het Concertgebouw de artistieke lat vrij hoog, maar het heeft er alle vertrouwen in dat het publiek meestapt in dit politiek geladen programma.

Het Symfonieorkest Vlaanderen

 Ook het Symfonieorkest Vlaanderen, met zetel in de Westmeers, heeft zijn seizoensbrochure klaar, onder de noemer Time to Escape. Het orkest wil ‘zijn publiek verrassen’ en ‘de verbeelding vrij spel geven’, zo hoopt intendant Dirk Coutigny. Het Symfonieorkest heeft zijn seizoen dan ook netjes ingedeeld met blikvangers. Het openingsconcert zet de focus op de littekens die Wereldoorlog I achterliet bij de moeders, vertellenderwijs gebracht door actrice Chris Lomme in een creatie van Petra Vermote. Symfonieorkest Vlaanderen zet ook aardig wat Russen in de etalage met muziek van Prokofiev, Tchaikovsky en Rachmaninov. De centrale componist doorheen het seizoen is de vorig jaar overladen Luc Brewaeys. Daardoor kon de geplande samenwerking met het orkest niet doorgaan en werd gekozen voor een muzikaal eerbetoon. Meerdere werken van Brewaeys, één van de grootste hedendaagse componisten die ons land heeft gekend, worden dit seizoen uitgevoerd. Uitkijken wordt het ook naar het traditionele familieconcert, opgebouwd rond het verhaal van Aladdin en De Wolf, verteld door Vlaanderens jongste literaire bom, Lize Spit. Symfonieorkest Vlaanderen is een professioneel orkest van ongeveer zestig muzikanten dat een repertoire brengt van classicisme tot hedendaags. Zijn thuisbasis is Brugge, meerdere premières vinden plaats in het Concertgebouw, maar ze toeren in heel Vlaanderen en regelmatig in het buitenland. Aan u allen, een muzikaal boeiend seizoen gewenst. (LF)

Nog tot 28 juni loopt in het Concertgebouw en het gelijknamige café een fototentoonstelling van de Spaanse fotograaf Enric Montes (°1969). ‘Les secrets de Lisbonne’ heet de mini-expo waarvan de foto’s het kleurrijke resultaat zijn van ‘een speelse zoektocht naar wat zich schuilhoudt achter de uiterlijke schijn’. 

 De fotoreeks laat zich bekijken al was het een detectiveroman: Lissabon wordt door Enric geportretteerd  als een intrigerende plek vol geheime en obscure avonturen. ‘Realiteit is nooit een doel op zich, maar altijd het uitgangspunt. Het is belangrijk hoe je naar die werkelijkheid kijkt en hoe de camera die vastlegt. Ik ben niet geïnteresseerd in de werkelijkheid op zich, want er zijn verschillende waarheden. Dat maakt het fotograferen interessant’, zegt Montes die zijn beelden maakt met een oude pocketcamera van het merk Olympus waarvan sommige letters al niet meer leesbaar zijn op het toestel. Geen digitaal plezier (?) voor de fotograaf van Barcelona. ‘Aangezien ik nog met een filmpje werk, moet ik eerst goed nadenken alvorens ik afdruk. Ik heb vaak ook geen idee of mijn foto gelukt is, want ik kan niet zien wat ik heb vastgelegd. Ik moet enkele dagen geduld uitoefenen tot de film is ontwikkeld.’

 Vrijheid aan de kijker

Opvallend in de fotoreeks van Lissabon is dat er geen mensen te zien zijn op de beelden. Of toch? ‘Ze zijn wel degelijk aanwezig, maar niet op een evidente manier’, verklaart Montes. ‘Als je goed kijkt, dan zie je menselijke aanwezigheid. Ik breng geen elementen in beeld die niets toevoegen aan het plaatje. Het is de vrijheid van interpreteren. In de realiteit zit er een punt van fictie, wat ook een realiteit kan zijn, Ik speel vaak met die grens.  Mijn interpretatie is niet de ware, iedereen mag zijn of haar interpretatie aan mijn werk toevoegen of veranderen. Ik bied vrijheid aan de kijker’, zegt de fotograaf die in mei enkele dagen in Brugge was en er een pak foto’s heeft genomen. ‘Ik heb een Leitmotiv in mijn hoofd, maar ik bereid niets voor. Ik heb veel beelden geschoten in Brugge, maar ik zal er pas later een lijn kunnen in trekken. De ingrediënten heb ik dus al, nu moet er alleen nog een lekkere salade worden samengesteld. Misschien mix ik wel de foto’s met die van Lissabon.’ (ADC)

 www.enricmontes.com

Foto EDM

De Brugse leraar Tom Zwaenepoel mag zich met recht en reden pausdeskundige noemen, een kwalificatie die hem regelmatig in de media doet opvoeren. Dezer dagen ligt zijn negende boek in de aanbieding ‘Hoe mooi zou het zijn ‘, 400 quotes uit de pauselijke mond. Tom Zwaenepoel is beroepshalve leraar Duits in de abdijschool van Zevenkerken en eveneens verbonden aan een aantal buitenlandse universiteiten, van Finland tot Zuid-Afrika.

Zijn grote passie is de leefwereld van pausen en het Vaticaan.

Tom Zwaenepoel: ‘Die belangstelling was er al heel snel’ zegt hij, ‘want jongeren hebben nood aan richtingaanwijzers, ideeën en warden, en zelf heb ik die gevonden in het geloof. Pausen hebben altijd al teksten geschreven voor jongeren en ik vind de ideeën daaruit zo mooi en waardevol dat ik het als een plicht beschouw om die zaken door te geven aan de massa. Vandaag overheerst in de media de negatieve en vooral sensationele berichtgeving, de taboe-thema’s! Natuurlijk mogen die behandeld worden, maar er zit zoveel meer in deze (pauselijke) boodschappen. Mijn motto is: geef objectief weer wat er achter de muren van het Vaticaan leeft en de lezer zal zelf oordelen. Het is ook die houding die ze bij ‘Nieuwe Feiten op Radio 1 (het middagprogramma van Lieven Vandenhaute) appreciëren en waar ik toch gemiddeld één keer per maand een bijdrage mag afleveren.’

Waarom een boek met quotes in plaats van een biografie?

Zwaenepoel: ‘De huidige paus, Franciscus, is de paus van de oneliners genoemd. Mijn boek selecteert daaruit 400 opmerkelijke uitspraken. Het is daarmee een klein boekje geworden, maar met een grote inhoud. Deze paus drukt zijn ideeën door met krachtige oneliners. Daardoor onder meer is hij ook zo populair bij niet-gelovigen. Je hoort of leest zelden negatieve gevoelens over hem. Nochtans is deze paus een kopie van zijn voorganger (Benedictus). Hij heeft niks veranderd op het vlak van doctrine en seksuele moraal, maar zijn aanpak is helemaal anders. Bij het grote publiek komt dat over als ‘progressief’, de knuffelpaus, de man van de dialoog.’ Nochtans is hij niet populair achter de muren van het Vaticaan.’

‘Hij wil terug naar de essentie van het geloof en dat staat in het evangelie. Zo wil hij er zijn voor de vluchtelingen van Lampedusa, en niet voor de kerkgeleerden of theologen. Hij doet vooral een oproep naar waarachtigheid, door zelf te doen wat hij zegt en belooft. Die stem weerklinkt luid, maar de weg is nog lang. Zijn boodschap laat echter veel ruimte toe voor interpretatie, hij bezit niet echt de gave van de duidelijkheid. ‘   (LF)

Hoe mooi zou het zijn , Tom Zwaenepoel, uitg. Lannoo, http://www.lannoo.be

 Mu.Zee eert voortaan twee Oostendse kunstenaars uit de 19de en begin 20ste eeuw: James Ensor en Léon Spilliaert. Ze doet dat op permanente basis in een nieuwe vleugel van het museum dat voorheen dienst deed als depot. Het resultaat is een 1000 vierkante meter grote, helwitte ruimte die, dankzij een inspirerende vormgeving, een boeiend verhaal vertelt over twee schilders die vandaag Oostends erfgoed zijn.

De relatie tussen Ensor en Oostende is al vaker onderwerp geweest van een tentoonstelling, de verhouding Spilliaert & Oostende iets minder. Nochtans zijn enkele van zijn bekendste, vaak donkere en duistere werken, het resultaat van zijn nachtelijke zwerftochten door de stad en zijn wandelingen langs het strand.

De tentoonstelling volgt een semi-biografische route waaruit blijkt dat het Oostende van Ensor fel verschillend was van het Oostende van Spilliaert. De eerste woonde en werkte in een klein vissersdorp met open riolen, Spilliaert leefde in een mondaine badstad, met dank aan de favoriete behandeling door enkele Belgische koningen (hoewel de bezoekersgids hem nog eens de plunderingen van Kongo aansmeert). In de schaduw van de twee grootmeesters focust de tentoonstelling ook nog op tijdgenoot en cineast Henri Storck en fotograaf Maurice Antony. Samengevat: ‘vier grootmeesters en één meesteres, Oostende, de eigenzinnigste kunstkoningin der badsteden’, vermeldt de viertalige bezoekersgids met gepaste trots.

De vormgeving van de tentoonstelling, is het werk van Kaat Flamey (die ook de vormgeving van EXit ontwierp), dit in nauwe samenwerking met curator Mieke Mels.

Kaat Flamey: ‘Het verhaal van de twee kunstenaars wordt verteld aan de hand van kunstwerken, foto’s en teksten. Daarom is de typografie (lettertype, grootte en kleur) van groot belang, evenals de leesbaarheid van de teksten en collages. De kijker/bezoeker moet in alle rust de info kunnen lezen. De teksten verschijnen in donkergrijze tinten, de citaten in zwart, net als de beelden en collages. Dezelfde typografie en vormgeving vind je ook in de bezoekersgids, de stadsbakens, de affiches en uitnodigingen.’

Het bezoek leert en toont je het intellectuele milieu waarin Ensor en zijn kunst gedijde, de vele etsen die hij maakte, zijn obsessie met licht, de vrienden met wie hij ging tekenen in de Oostendse duinen. Bijzondere aandacht gaat naar de 19de eeuwse Franstalige dichter uit Sint-Amands (én vriend én kunstpromotor) Emile Verhaeren. Een hoogtepunt in de tentoonstelling is het reusachtige wandtapijt met ‘De intrede van Christus’, waarvan het geschilderde origineel zich in het Amerikaanse Gettymuseum bevindt. Ensor zelf tekende voor de kleuren.

Het bezoek aan de expo leert eveneens dat beide schilders qua thematiek en werken hemelsbreed van elkaar verschilden: de explosieve kleuren van Ensor versus het donker en duister van Spilliaert of een verschil van dag en nacht.

Aansluitend op de tentoonstelling is een bezoekje aan het Ensorhuis (Vlaanderenstraat) aanbevolen. Binnenkort opent op een boogscheut van het Mu.Zee het Spilliaerthuis, een privé-initiatief. Het Mu.Zee zelf draagt zorg voor de grootste Spilliaert-collectie in Europa. (LF)

Mu.Zee, Romestraat 11, Oostende. Tickets 9 euro, jongeren 1 euro.

Zorro Uitgeverij (Damme) blijft de leemtes in de boekenmarkt opzoeken. Sportjournalist Chris Tetaert (Brugs Handelsblad/Sportmagazine) doorploegde meer dan 100 jaar voetbalgeschiedenis op zoek naar Club- en Cercle-spelers die een selectie voor de nationale ploeg afdwongen. De naam Rode Duivel kwam er overigens al heel vroeg in de voetbalgeschiedenis, in 1906, toen de Nederlandse bondscoach na een verliespartij wanhopig uitriep ‘Dat zijn geen voetballers, dat zijn Rode Duivels’.

In de pioniersjaren van het vaderlandse voetbal was het vooral Cercle die spelers aanleverde voor de nationale ploeg, nadien nam Club de fakkel over. Cercle tekende voor 24 internationals, Club voor 62, en 9 spelers voetbalden zowel voor Club als voor Cercle. Samengeteld kwam Tetaert aan 95 spelers, maar de auteur diepte er nog 5 op die een rol speelden bij andere ploegen, zoals Thomas Buffel en Nicolas Lombaerts, zodat hij kon afklokken op ‘100 Brugse Duivels’ zoals het boekje heet. Het vertelt aan de hand van korte portretten de sportieve geschiedenis vanaf Dominique Baes (1913) tot Willy Wellens (1981). Andere tijden, zo blijkt, met spelers die werden ontvoerd, op belangrijke momenten hun trein misten, de Gouden Schoen (niet) wonnen of stierenbloed dronken om aan te sterken. De beroemdste Duivel uit de rij van 100 is toch Fernand Goyvaerts (1959) die er in slaagde een transfer te versieren naar zowel Barcelona als Real Madrid. Kort samengevat: een hebbeding voor elke Brugse sportliefhebber. (LF)

100 Brugse Duivels, Chris Tetaert, Zorro Uitgeverij,

Op zaterdag 4 juni geeft zangdocente An Mardaga samen met enkele van haar zangleerlingen een concertje in studio 1 bij Metronoom. Het gaat om een benefietconcert ten voordele van Child Aid (weeskinderen in Zuid Amerika). An en haar leerlingen worden begeleid door gitarist Steven Bossuyt (Creams & Spices, Sherman) en pianist Simon De Cuyper.
De toegang is gratis, maar een vrije bijdrage is meer dan welkom voor dit goede doel.
Afspraak in Metronoom, Studio 1, Fort Lapin 49, 8000 Brugge. Het concert start om 20.00 uur.

Info: http://www.metronoom.be

 Ellen De Meulemeester, al meer dan tien jaar de huisfotografe voor het Brugse cultuurblad EXit, heeft haar passie voor fotografie én gezond koken samen gegooid. Vorige week lanceerde ze haar app Effortlessly Healthy in de App Store, zeg maar een digitaal kookboek voor smartphone en tablet. In smaakvolle beelden legt ze in haar app uit hoe je die in een handomdraai zelf kunt klaarmaken. De nadruk van haar zelf uitgeschreven recepten ligt op gezond, eenvoudig en superlekker. “Bijna alle recepten zijn zowel gluten- als lactosevrij én veganistisch. Ze bevatten bovendien geen geraffineerde suikers”, verklaart Ellen die onder de naam Ellen Charlotte Marie op het socialenetwerkplatform Instagram momenteel ruim 87.000 volgers heeft.

 “Bewust gezond eten is voor iedereen belangrijk en dankzij deze app kun je het zonder veel moeite in je dagelijks leven toepassen”, zegt Ellen die meer dan vijftig recepten op de app Effortlessly Healthy indeelde in verschillende categorieën. “Mijn app is zeer gebruiksvriendelijk. Bovendien komen er elke maand gratis nieuwe recepten bij, telkens op smaak gebracht door mijn kleurrijke foto’s zodat je nóg meer zin krijgt om ze uit te proberen.”

Enkele uitgeverijen toonden al interesse om de app ook te vertalen naar een papieren versie. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd …

De app vind je in de App Store onder de naam Effortlessly Healthy of onder haar Instagramnaam Ellen Charlotte Marie. Of via deze link:

https://itunes.apple.com/us/app/effortlessly-healthy/id1113934880?ls=1&mt=8