Exit Magazine

Het Kunstencentrum met uitvalsbasis in de Koninklijke Gaanderijen in Oostende, blijft ook in augustus zijn publiek verwennen. Na het zaterdag jl. bijzonder geslaagde en door de naar het strand afgezakte toeschouwers fel gesmaakte ‘Second Date’ – gratis dansvoorstelling van Charlotte Vanden Eynde op livemuziek verzorgd door pianist Christian Mendoza, overvliegende meeuwen en aan- en afrollende zeegolven – is er komende vrijdag een nieuwe aflevering in de reeks ‘Belgium 12 Points’, met dit keer Ganashake.

Dit “blues-rock”-trio, dat in 2009 het licht zag, wist zich middels een eerste EP en een stevige livereputatie al in de zomer van 2010 een plaats op diverse podia te bemachtigen, o.a. in Peer (Belgian Rhythm and Blues Festival) en op de Gentse Feesten. Voor de productie van hun eerste CD (‘Ganashake’) konden de jongens zowaar Jean-Marie Aerts strikken. “De bezieling, het vette spel en de onbevangenheid waarmee ze tegen de traditionele waarden aanschoppen, is een verademing. Het is juist de frisse kijk die deze muziek toekomst biedt. De no-nonsense-productie van Jean-Marie Aerts past daar perfect bij.” luidde het in een recensie van Willem Jongeneelen in Oor Magazine. Intussen is er de opvolger, ‘Flirty Fishing’, een CD waarvoor ze op bijstand  van Patrick Riguelle en Jan Hautekiet mochten rekenen. Wanneer ik aan deze prachtinformatie nog toevoeg dat Ganashake al mocht openen voor o.a. Eric Burdon & The Animals, Jon Spencer Blues Explosion, Black Box Revelation, en recent nog Mauro & Roland, begrijpt u ongetwijfeld de hint: niet zomaar een “bandje” dat op 16 augustus het podium van Vrijstaat O. op mag! (PJG)

GANASHAKE, vrijdag 16.08 om 21.00 uur (gratis) – www.vrijstaat-o.be

Bent u nog niet eerder in het Provinciale Tolhuis (ooit Stadsbibliotheek!)  op het Jan Van Eyckplein geweest, dan hebt u nu een geldige reden. Twee stevige brochures over twee weinig bekende natuurgebieden in de Brugse rand, bijeen gefilosofeerd door natuurfilosoof Jan Desmet, liggen er gratis op u te wachten.

De eerste brochure beschrijft het ontstaan, de evolutie en de huidige situatie van het Fort van Beieren in Koolkerke, een voormalig privébezit dat sinds 1998 provinciaal bezit is en sinds 1999 opengesteld voor de publiek. Desmet noemt deze site ‘De Brugse Ardennen’ of ‘De ster van Koolkerke’.  Dit fort heet bovendien ‘het best bewaarde fort uit de regio’, maar het gaat hier natuurlijk om een aarden, stervormig fort waarvan momenteel het ontbrekende stuk wordt gereconstrueerd.  Desmet vertelt het hele historische verhaaltje: van de ontstaansperiode 1701-1713, de functie als frontstreek , de Duitse naam en het verdwenen kasteel. Begin 1800 werd er een nieuw kasteel opgetrokken dat helaas in 1956 werd afgebroken en waarrond nogal wat straffe verhalen bestaan. Foto’s en mondelinge getuigenissen leggen dit stuk lokale historie voorgoed vast.  Desmet heeft, noblesse oblige, vooral aandacht voor de flora en fauna van dit weinig bezochte natuurgebied. Met de restauratie van dit ‘fort’  is een bedrag van bijna 932.000 euro gemoeid. Het resultaat, besluit Desmet: ‘Een waarheidsgetrouwe herbeleving van het landschap, zoals het er drie eeuwen geleden bijlag, zal uiteraard niet meer lukken’, maar het maakt een fragmentje uit de geschiedenis van Brugge en omstreken tastbaarder en concreter.

De Meetkerkse Moeren 

Even informatief en vlot verteld is de brochure over de Meetkerkse Moeren, een kleine 500 hectare ‘Lage Moeren’ tussen Meetkerke, Zuienkerke,  Varsenare en Sint-Andries, overigens geen provinciaal domein. Dit prachtige natuurgebied, zeer bekend bij de duizenden fietsers die langs de vaart richting Oostende trekken, is uniek bewaard gebleven, dankzij veel overheidsinspanning. Dit waterrijke natuurgebied werd eeuwenlang via het Blankenbergs Vaartje gedraineerd tot het in de twintigste eeuw via de Oostendse Vaart werd droog gelegd. Desmet beschrijft de typische kenmerken van dit gebied met veel aandacht voor de ‘eendenkooi’ (geen kooi, maar een omheind gebied met fuiken) die er voor de vangst zorgden. Minder bekend is het verhaal over de pioniersrol van graaf Leon Lippens (1911-1986) die dit natuurgebied voor het nageslacht heeft helpen bewaren. Het merendeel van  deze boeiende pagina’s gaan over de zeldzame vogelsoorten (waaronder enkele zeearenden)  die er neerstrijken, de zeldzame flora (de grote ratelaar) en ‘de terugkeer van de laantjes’ (kaarsrechte greppels om het grasland te ontwateren). Leerrijk! (LF)

Beide brochures zijn gratis te verkrijgen in het Tolhuis op het Jan Van Eyckplein.

Elizaveta Miller behaalt de eerste prijs van de jury/de provincie West-Vlaanderen op de finale van de Internationale Wedstrijd Musica Antiqua voor pianoforte. Gili Loftus (Cn/Ir.) krijgt de tweede prijs toebedeeld. Miho Haga (Jp) krijgt de derde prijs toebedeeld. Gezien het hoge niveau van alle 5 de finalisten, kregen de andere deelnemers, Bobby Mitchell (VS) en Ksenia Ovodova (Ru) een honorable mention van de jury.
De winnaar van de eerste prijs krijgt naast een geldprijs ook de kans om recitals te spelen tijdens MAfestival 2014 en Beethovenfest Bonn en bij Bozar Music Brussel en Museum Vleeshuis Antwerpen.
Voor het eerst dit jaar werd een van de finalisten beloond met een cd-opname bij het internationaal gereputeerde alpha-label. Bobby Mitchell sleepte deze prijs in de wacht.
Gili Loftus was publieksfavoriet en kreeg de publieksprijs toebedeeld. De kandidaten speelden repertoire van Mozart en Beethoven en werden daarbij begeleid door Heleen Hulst op viool en Job ter Haar op cello. De jury was samengesteld uit solisten en pedagogen met een internationale reputatie: Johan Huys (voorzitter), Wolfgang Brunner, Alexei Lubimov, Christine Schornsheim en Bart van Oort.  Een 35-tal kandidaten uit verschillende landen namen het in de wedstrijd tijdens de 50e editie van het MAfestival tegen elkaar op.

Bonkende beats op het Zeebrugse strand

 Vergeet Polé Polé op het strand van Zeebrugge, want vanaf deze zomer vindt een gloednieuw beachfestival plaats aan de St George’s day-wandeling: WECANDANCE zorgt vanaf dit jaar voor beeps and bleeps op zaterdag 10 en zondag 11 augustus. Volgens de organisatoren staat WECANDANCE voor een aparte festivalbeleving.

Het concept van WECANDANCE komt uit de kokers van Bart Roman, John Noseda en ThomasVan Hoof, de businesspartners achter Kitsch Club in Knokke, Magic in Antwerpen en Club 69 in Gent. ‘Na jarenlang memorabele nachten bezorgd te hebben aan menig muziek- en partyliefhebber vonden we dat het tijd werd voor iets nieuws’, luidt het bij het drietal.’ Met WECANDANCE stelden we een eclectisch muzikaal programma samen dat gedurende twee dagen, grondig geselecteerd door verschillende gereputeerde partypromotors in ons land, het beste aan elektronische muziek zal bieden.’

Op het evenementenplatform zullen vier podia opgesteld staan waarop volgende acts voor de nodige decibelsterkte moeten zorgen: Art  Department, Pillowtalk, The Martinez Brothers, Nic Fanciulli, Tube & Berger, Detroit Swindle, Maxxi Soundsystem, Finnebassen, Compuphonic, Catz ’n Dogz, Locked Groove, Slow Mo, Marco Faraone, Sacha Sonido, Monsieur Moustache, Neon, Maxim Lany, Smith Davis, Massimo Dacosta, Tofke, Ugur Yurt, SØren, Bafana, Bromin, Hafid & Mate, Cimai en Alex Dolby. En dit vanaf 13 uur ‘s middags tot 1 uur ’s nachts. ‘Het aantal tickets is beperkt tot 5.000 per dag en dat is een bewuste keuze. In de eerste plaats moet het een gezellig festival worden waar plezier voorop staat.’

Elk podium krijgt zijn eigen thematische inkleding. Om het festival zo kleurrijk mogelijk aan te kleden, doet de organisatie niet enkel een beroep op de decorbouwers. Ook vestimentair worden er afspraken gemaakt: wie zich aan de dresscode houdt, zal getrakteerd worden op gratis drankbonnen. Ook de eetstanden worden anders ingevuld. Geen mogelijkheid om met een hamburger te smossen of om een frietje te stekken, maar wel wraps, sushi en ander wereldkeukenvoedsel op de menukaart. Om het met de woorden van Tom Palmaerts van Trendwolves te zeggen: ‘Festivals evolueren van een muzikaal naar een lifestyle-evenement. Muziek is slechts nog één aspect van de festivals.’

‘WECANDANCE wil een klein en gezellig ‘Boutique Festival’ worden op het strand van Zeebrugge dat niet enkel goede muziek aanbiedt maar de festivalbezoekers een weekend vol ‘fun, peace, love & happiness’ belooft’, aldus nog het trio Roman, Noseda en Van Hoof. (ADC)

Info: Een weekendticket kost 42 euro in voorverkoop, een dagticket  28 euro. Brugse jongeren krijgen, op vertoon van hun Brugge Leeft jongerenpas, 20 procent korting op de ticketprijs, www.wecandance.be

Toyo Ito in 2002 in Brugge

Althans, dat was de achterliggende boodschap van een artikel van architectuurkenner Marc Dubois (‘Barbarij in Brugge’) en een tweet van ex- Bruggeling en NRC-hoofdredacteur Peter Vandermeersch (‘Zijn ze gek geworden?’). De aanleiding was de langverwachte declassering van het paviljoen van Toyo Ito waardoor het volgens Geert Sels in De Standaard ‘vogelvrij is verkaard’. Een andere Bruggeling en DS-redacteur, Maarten Goethals, hield wel het hoofd koel: ‘…het kunstwerk (was) te opvallend, te aanwezig, hautain en provocerend. Afstandelijk ook, en lachwekkend.’  Straks beslist het stadsbestuur wat ze met het los gepuzzelde kunstwerk zullen aanvangen. De eerste ideeën voorspellen weinig goeds.

Eventjes recapituleren? We schrijven het jaar2000. De architectengroep Archipel en intendant Hugo De Greef trekken naar Japan om de toen al wereldvermaarde architect Ito te polsen om in het historische hart van Brugge een hypermoderne maar tijdelijke realisatie, een doorschijnend paviljoen, neer te zetten. ‘Meesterlijk’ schreven de critici, ‘het paviljoen is letterlijk verankerd met de geschiedenis van Brugge’. Het (Brugse) publiek moest er echter niks van weten, maar in het cultuurjaar 2002 werd zoiets amper opgemerkt. Immers, na een jaar moest het Burgplein in zijn oorspronkelijke staat hersteld worden, zo was de achterliggende afspraak met architect en initiatiefnemer.

Begin 2003 goochelde het toenmalige stadsbestuur een blauwdruk voor heraanleg (met onder meer een petanqueplein), bijeen, maar de Ito-fans startten een campagne tot behoud en restauratie en het dossiers blokkeerde. In 2010, na jaren van verloedering, pakte het stadsbestuur uit met een restauratieplan, overigens in samenwerking met Toyo Ito, het monument zou een tweede leven krijgen. Nadien niks meer van gehoord.

Vandaag is de situatie helemaal vertekend: minister Bourgeois negeerde het advies van zijn bevoegde Commissie en declasseerde het paviljoen. Hoe het nu verder moet is allesbehalve duidelijk. Het paviljoen verhuizen kan geen ernstige optie zijn en zal op karrenvrachten kritiek stuiten. Misschien toch eens de architect, recent nog onderscheiden met een prestigieuze architectuurprijs, uitnodigen naar Brugge?  (LF)

Nog tot en met 1 september vormt Watou een open ontmoetingsplaats tussen kunstenaars, dichters, toeschouwers en lezers op de vijfde editie van het Kunstenfestival Watou. Het centrale thema is dit jaar liefde in al zijn vormen.

Ook Brugge is vertegenwoordigd in het kunstdorp aan de Schreve. Het eigenzinnig dichterscollectief Het Venijnig Gebroed (albrecht b doemlicht, Frederik Lucien De Laere, Ann Slabbinck, Denis Vercruysse en Jan Wijffels) maakte het multimediale werk Let go, een videopoem Unlimited of zeg maar een oneindig gedicht in het teken van de liefde. De vijf leden van het collectief schreven gedichten en tekstfragmenten die een invulling geven aan het begrip liefde. Daarnaast filmden ze een honderdtal poëtische of triviale beelden die evenzeer de liefde (kunnen) evoceren. ‘Die beelden vormen samen met poëtische slogans en video-opnames van voordrachten een ad hoc database’, zegt Frederik Lucien De Laere. ‘Een toevalsgenerator stuurt de software, die telkens andere film- en gedichtfragmenten uit de database selecteert. In willekeurige volgorde en in steeds unieke combinaties worden de video’s afgespeeld. Zo ontstaat de videopoem unlimited, een altijddurende tekst vol poëtische combinaties en indoctrinerende herhalingen. De bedoeling van de installatie is een beeld- en klanklandschap te vormen rond de groeiende tekst, waarbij het steeds veranderende gedicht de hoofdrol speelt. De software voor de randomprojectie werd gecreëerd door Jan Van Oekelen.’
(ADC)

Info: www.kunstenfestivalwatou.be en www.venijniggebroed.be

Foto Ellen De Meulemeester

Naar aanleiding van het 25-jarig bestaan van Galerie Indigo (Kerkstraat 15 in Damme) loopt daar nog tot 29 september een tentoonstelling van kalligraaf Brody Neuenschwander. Opgegroeid in Houston (Texas) in Amerika, gestudeerd aan de Princeton University, het Courtauld Institute (kunstgeschiedenis) en het Roehampton Instituut (kalligrafie) in Londen, maar toch al sinds enkele decennia Brugges beste vertegenwoordiger van het zwierige en kunstige handschrift.

 Brody Neuenschwander: ‘Door de jaren heen heb ik al verschillende keren samengewerkt met Hilde Kuypers van Galerie Indigo. Hilde is een fijne dame die consequent haar eigen pad uitstippelt en daardoor ook mooie projecten uittekent. Vind ik tof. Daarbij is het geen sinecure om al een kwarteeuw een galerie open te houden. We hebben er in al die jaren, ook in Brugge, al veel zien komen en gaan.’

 EXit: Welk werk mogen we van u verwachten op deze langlopende tentoonstelling?

Neuenschwander: ‘Er zal veel nieuw werk te zien zijn. Sinds vorig jaar ben ik met nieuwe technieken bezig. Een kalligraaf is, historisch gezien, iemand die ‘zwartwit’ bezig is. Ik wilde dat doorbreken door kleur te gebruiken, maar ik vond geen manier dat bij de essentie van het schrijven bleef. Na zoeken en experimenteren, heb ik nu een methode gevonden die heel boeiend is om kleuren en tekens met elkaar te verbinden. Ik ken geen enkel andere kalligraaf die ooit deze technieken heeft toegepast in zijn werk.’

 EXit: Is het als kalligraaf moeilijk om steeds vernieuwing op te zoeken?

Neuenschwander: ‘Zeker en vast! Er zijn kunstenaars die hun hele carrière blijven schilderen. Met borstel, olie en doek hebben zij genoeg om steeds weer iets interessants te onderzoeken en uit te voeren. Andere kunstenaars zijn qua techniek dan weer iets rustelozer en zoeken andere richtingen op. Ik behoor tot die categorie. Ik bekijk kalligrafie wereldwijd, niet enkel wat er in onze Westerse wereld gebeurt.’

 EXit: In uw videowerk staan uw handen veelal centraal.

Neuenschwander: ‘In de stroming Picasso zijn de handen belangrijk, in de stroming Duchamp staan de hersenen voorop. Ik wil ze allebei gebruiken. Je leert van de wereld evenveel door je handen te bezigen als door je ogen te kijken.’

 EXit: Hoe bescherm je je handen?

Neuenschwander: ‘Ik beken: ik spring er misschien wat te roekeloos mee om. Tot nu toe heb ik altijd geluk gehad. Ik fiets veel, maar blijf niet gespaard van valpartijen. Zo onlangs nog, gelukkig was het op mijn elleboog. Als ik door een ongeluk mijn armen zou verliezen, dan ben ik pas echt een conceptueel kunstenaar (lacht). Ik vind het wel interessant dat je deze vraag stelt, want dat betekent dat jullie aan kalligrafen een grotere handvaardigheid toedichten dan aan andere kunstenaars. Kalligrafie wordt nog altijd meer als een echte ambacht beschouwd. En daarmee kan ik leven.’  (ADC)

Info: www.indigoartgallery.be en http://www.brodyneuenschwander.com