Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: oktober 2012

Oost West Kust Best

 
 

Kust_best_001
 
Historicus en gids JanYperman, bekend van een uitstekende gids over Rijsel (2007), heeft zijn inspanningen nu uitgesmeerd over heel de Vlaamse kust, van De Panne tot Knokke-Heist.  Het boek Oost West Kust Best biedt een uitstekende samenvatting van wat de kust aan waardevol maritiem erfgoed te bieden heeft. De vertrouwde commentaren over de volgebouwde kust, Der Atlantikwall en de files naar zee verdwijnen voor een keer naar de achtergrond en focussen op de soms nog onbekende troeven. En dat is vooral goed leesnieuws voor de twee derde van de toeristen die de kust buiten het seizoen opzoeken. Opvallend daarbij is dat Yperman de kusttram als leidraad neemt om op zoek te gaan naar wat er in elk van de tien kustgemeenten  te beleven valt op het vlak van erfgoed en cultuur, cultuur en natuur. Want naast zee, strand en (flink gekrompen) duinen biedt de kust nog opvallend veel boeiende musea. Elke beschreven kustgemeente opent met een kaart, situering en introtekst. Daarna volgen de bezienswaardigheden van tramhalte tot tramhalte. Aparte hoofdstukjes vertellen over 125 jaar kusttram, de kust in cijfers, de vorming van het kustlandschap en een tijdskader dat aanvangt in 1815 met de eerste bezoekende Engelse toeristen die na de Slag van Waterloo de kust ontdekten. Een verplichte gids voor de trouwe kusttoerist. (LF)
 
 Oost West Kust Best, Jan Yperman, Een verrassende ontdekkingstocht van De Panne tot Knokke-Heist, uitg. Davidsfonds.

Aziz in de huiskamer

 

Aziz
 
In de voorbije twee jaar trok de Brugse vzw kleinVerhaal doorheen 17 buurten op zoek naar de eigenheid van de wijken en hun bewoners. Het parcours leverde een mooi archief aan authentieke verhalen op. 
kleinVerhaal vroeg eind 2011 auteur/theatermaker Frank Adam om met dit materiaal en samen met muzikant Jean-Baptiste Lison een intieme theatervoorstelling uit te puren. De dialoog tussen muziek en woord, het spanningsveld tussen twee kunstdisciplines, resulteerde uiteindelijk in ‘De droom van Aziz’. Op 16 mei ging deze productie in première in het Kunstencentrum de Werf. Daarna volgde een tour doorheen 20 livings. Deze theatervoorstelling bewerkte Frank Adam tot een filosofische vertelling die begin oktober 2012 door uitgeverij vrijdag gepubliceerd werd. Met deze voorstelling en bijhorende publicatie gaan beiden dit seizoen on tour.
  
De droom van Aziz is een bizar verhaal over sterven en begraven worden bij de nieuwe Belgen. Wanneer de Dood onverwacht passeert langs de fruithandel van Aziz, zijn noch Aziz, zijn naaste omgeving of de stad ten volle voorbereid op de vele problemen en vragen die naar aanleiding van zijn overlijden worden gesteld. In De droom van Aziz weven auteur-theatermaker Frank Adam en muzikant Jean-Baptiste Lison de kleine en grote eigenzinnigheden van de ‘oude’ en ‘nieuwe’ Belgen op subtiele wijze in elkaar.
 
De droom van Aziz gaat over een uitvaartrepatriëringsverzekering voor moslims. Veel Europese moslims hebben zo’n verzekering. Ook als ze hier 40 jaar hebben geleefd en een gezin hebben uitgebouwd, willen zij dat hun stoffelijk overschot na hun dood terugkeert naar hun thuisland. Het gaat om Aziz bij wie die verzekering niet in orde is. De voorstelling is een intieme ‘conte philosophique’, die je laat bezinnen over wie je bent en waar je vandaan komt. (LF)
 
De Droom van Aziz, Frank Adam, uitg. Vrijdag, 10 euro
 
 
 

Nacht van de Bibliotheek geslaagd initiatief

Nacht_van_de

Een stevige affiche had men samengesteld voor de Nacht van de Bibliotheek die zaterdagavond ingeleid werd met luisterliedjes van het Brugse gitaarduo Peter Roose en Katrien Van Zeir en iets na middernacht afgerond werd met comedyman Bert Gabriëls. Tussendoor een mooi palet auteurs, dichters, journalisten en stripauteurs.
Boeiend was de lezing van Leen Vervaeke, correspondente voor De Morgen en De Volkskrant, die vorig jaar de Tunesische Revolutie uit de eerste hand mee beleefde en daar met enkele pakkende foto’s duiding bij gaf. Ze schetste een evenwichtig beeld van een opstand die recent leidde tot quasi perfect georganiseerde verkiezingen met de keuze uit 116 partijen, die uiteindelijk toch een islamistiche meerderheid aan de macht bracht. 
Dichter Maarten Inghels maakte eveneens en goede beurt met zijn ‘uitvaartpoëzie’ en enkele tekstfragmenten uit zijn debuutroman De handel in emotionele goederen. De doortocht van de Nederlandse auteur Peter Buwalda, geïnterviewd door recensente Anna Luyten,  was dan weer een afknapper. Luyten slaagde erin om zowat elk boeiend aspect van deze epische roman (Bonita Avenue) te verklappen voor diegenen die het boek nog niet gelezen hadden (bij vingeropsteking bleken slechts 3 van de ruim 100 aanwezigen het boek gelezen te hebben), en dat kan nooit de bedoeling zijn van een interview. Gelukkig viel er gelijktijdig en nadien nog heel wat te beleven met de Nederlandse sterauteur Connie Palmen als top of the bill. Gelijkvloers heerste een  gezellig sfeer met een wijn- en een absintbar, een boekenstand van Boekhandel Raaklijn (die begin januari verhuist naar het leegstaande pand naast de Biekorf) . Een Nacht die herhaling verdient, zij het met iets meer (vroege) bezoekers dan de 550 die nu werden geteld. (LF)

Peter_roose
Peter Roose en Katrien Van Zeire warmden het publiek op

Kets neemt schuttersgilde in het vizier

Jimmy_kets

Fotograaf Jimmy Kets bekijkt zijn foto’s van de Schuttersgilde Sint-Sebastiaan
De Brusselse fotograaf Jimmy Kets, bekend vooral van fotowerk voor De Standaard, heeft de tuin van het Volkskundemuseum in de Balstraat omgetoverd tot een decor voor tien grootformaatfoto’s over het reilen en zeilen van de Brugse schuttersgilde van Sint-Sebastiaan. Dit initiatief past in een reeks foto-tentoonstellingen, georganiseerd door de Brugse Erfgoedcel, waarin fotografen het Brugse immateriêle erfgoed (carnaval, fanfares, derby-gevoel…) in beeld brengen. 
Kets heeft het zich met zijn tien foto’s, één op anderhalve meter!, niet gemakkelijk gemaakt. De keuze van de snapshots focussen soms op randaspecten van het schuttersgebeuren, zoals de culinaire genietingen die er worden gesmaakt, waardoor het totaalbeeld enigszins grappig tot zelfs ontluisterend voorkomt, maar dat is natuurlijk bijzaak. Toch gaat het hier stuk voor stuk om originele en subjectieve  beelden of zoals Kets het zelf formuleerde: ‘Een fotograaf uit Brugge had het misschien helemaal anders gedaan’.
Naast de openluchtfoto’s toont het Volkskundemuseum, vanaf begin december, ook nog een collectie stukken uit het schuttersverleden. Het pronkstuk is de sireschakel. De sireschakel is een zestiende-eeuws museumstuk die eenmaal per jaar wordt bovengehaald naar aanleiding van de sireschieting. Daar wordt de schutter die de hoofdvogel afschiet voor een jaar tot sire van de gilde benoemd. Die persoon mag dan tijdens de feestweek die daarop volgt zijn schakel dragen. De foto’s zijn  bijwijlen ontluisterend, maar tegelijkertijd heel speciaal vanwege de traditie die tot op vandaag nog steeds standhoudt. Bezoek aan tuin en museum warm aanbevolen. (LF)

Sire, schakel en schutters van Jimmy Kets in het Volkskundemuseum in de Balstraat (43). Nog tot 13 januari van dinsdag tot zondag van 9.30 tot 17 uur.

Sint-Gillis stelt tentoon

 

Nieuw_logo_st_gillis1
 
Buurtwerk Sint-Gillis vzw, opgericht met als streefdoel de bewoners van de gelijknamige wijk nader tot elkaar te brengen, heeft in de loop van zijn bestaan dankzij een actieve kern een solide werking uitgebouwd. Het is traditie geworden dat jaarlijks een hele waaier aan activiteiten van uiteenlopende aard – letterlijk: voor elk wat wils – wordt georganiseerd: nieuwjaarsreceptie, verdeling van gratis bloemen, zomerfietstochten, buurtfeest, infoavonden, geleide bezoeken aan musea, filmnamiddagen… Dit jaar is er voor het eerst een tentoonstelling met werken van buurtbewoners, die door Yves Roose, schepen van Cultuur en Onderwijs èn zelf in de wijk woonachtig, op vrijdag 19 oktober om 19.00 uur officieel wordt geopend. 
Horst De Blaere (voorzitter): ‘In de wijk Sint-Gillis wonen en zijn negen kunstenaars actief. Een aantal van hen hebben speciaal voor deze tentoonstelling nieuw werk gemaakt of tonen voor het eerst hun werken aan het grote publiek. Diverse kunstbelevingen en materies komen aan bod: keramiek, olieverf en acrylverf, boekillustraties… Het Buurtwerk beoogt via dit initiatief om met weer een àndere groep mensen van de wijk en een deel van hun achterban een band te smeden. Met hetzelfde oogmerk organiseerden wij trouwens onlangs het feest van de 75-plussers die nog zelfstandig wonen.’  (PJG)
 
Praktisch: tot en met 3 november in BNP-Paribas, Vlamingstraat 78, 8000 Brugge, 
maandag, dinsdag, woensdag en vrijdag van 09.00 tot 12.30 en van 13.30 tot 16.00 uur 
donderdag van 09.00 tot 12.30 uur en van 13.30 tot 18.00 uur
 zaterdag van 09.00 tot 12.00 uur
 
Tentoonstelling
 
 

Garnalen, hét verhaal van de kustvisserij

  
‘Gérnoars’ (of garnalen), met dat eenvoudige gegeven is Katrien Vervaele er in geslaagd  om een prachtig uitgegeven boek samen te stellen over het minuscule visje dat de Belgen sinds jaar en dag in de ban houdt. De Belgen zijn de grootste grijze garnaaleters ter wereld en dat streekproduct heeft een boeiende geschiedenis en traditie. Een boek dus over garnalen?
 
 

Garnalen_001
 
Katrien Vervaele (uit Zuienkerke), met een verleden als jeugdauteur, heeft zich de voorbije jaren ontpopt tot dé auteur over de zee. Haar eerste boek ‘Vissersvrouwen’ legde authentieke getuigenissen vast, haar tweede vertelde vissersverhalen over de Islandvaart , haar derde boek overtreft de twee vorige.
 
‘Garnalen’ vertelt over het leven van paardenvissers en oude kruiers, het leven op een vissersschip, de werking van de visveiling en de vismijn, maakt portretten van de visserijhavens Oostende en Nieuwpoort en veel meer. Het boeiendste en eerlijkste verhaal is wellicht ‘Gepeld in Marokko’, een reportage van een eendagsbezoek aan een Marokkaans pelstation van het visbedrijf Biesen&Pieters. Zij zetten er 680 pelsters aan het werk tegen het minimumloon van 0,8 euro per uur. Per week rijden drie opleggers met elk 18 ton garnaal van Sint-Niklaas naar Tanger. Tien dagen later liggen de garnalen in de winkelrekken, weliswaar met bewaarmiddelen.
 
Vervaele schreef het boek samen met marien biologe Nancy Fockeday die mee instond voor de culinaire touch. Het boek serveert dan ook een reeks traditionele recepten en een aantal geraffineerdere van de Brugse topkok Filip Claeys van De Jonkman. Het vat het boek mooi samen: culinaire tips vermengd met verhalen van vroeger en nu. Warm aanbevolen lectuur die vooral de goesting naar gérnoars aanscherpt, de Marokkaanse minimumlonen ten spijt. (LF)
 
Garnalen, Katrien Vervaele en Nancy Fockeday, uitg. Lannoo, 29,99 euro
 
   

Duo Isbin/Walton in Soulbar Parazzar

 
 

Gilbert_isbin_scott_walton_zwa
Een podium bieden aan muzikanten die zelden of nooit eerder samen hebben gespeeld, waardoor improvisatie een wezenlijk bestanddeel van hun optreden wordt. Ziedaar het gedurfde recept waarvoor Joeri Hostens enkele jaren geleden bewust koos als uitgangspunt voor de concerten die hij in Parazzar organiseert. Deze niet-evidente formule blijkt in de smaak te vallen: de Soulbar heeft in korte tijd naam weten te maken als ontmoetingsplaats voor try-outs, artiesten zoeken spontaan contact met de vraag dingen te mogen komen uitproberen. 
De reeks najaarsconcerten start op 24 oktober met het duo Isbin/Walton. De Brugse gitarist en luitspeler Gilbert Isbin heeft een eigen stijl ontwikkeld waarin plaats is voor zowel jazz als hedendaagse klassieke muziek. Zijn oeuvre telt intussen ruim 20 CD’s (met zowel eigen composities als werk van anderen, bv. Nick Drake). Ook het muzikale terrein van bassist en pianist Scott Walton (USA) strekt zich uit over de grenzen van jazz, vrije improvisatie en klassieke avant-garde. Bovendien werkt hij graag samen met mensen uit andere kunstuitingen, zoals dichters, dansers en filmmakers.
 Beiden samen op één podium: het schept verwachtingen. Het aantal plaatsen is echter beperkt, niet te lang aarzelen is dus de boodschap. (PJG)
 
 Praktisch: 8 VVK, 10 ADD – www.parazzar.be
 Meer toelichting over de filosofie achter de concerten in Parazzar in Exit van november.
 
 
 
 

50 keer een goed idee

 

50_jaar_001
 
Vijftig jaar reeds geeft de Stedelijke Sportraad elk jaar een Trofee van Sportverdienste uit aan een verdienstelijke sporter of sportclub uit de Brugse regio. Een mooie aanleiding om de 50 prijsbeesten in foto’s en verhaal samen te brengen in een plezant kijk- en leesboek.  De formule oogt eenvoudig: een foto uit de oude doos, een persoonlijk getuigenis en de sporter vandaag, en dat vijftig maal: leesplezier verzekerd, nostalgie troef.
 
Het boek opent met de eerste uitreiking in het jaar 1961 aan zwemmer Gilbert Desmit, lange tijd Belgisch recordhouder, en een leven lang ‘badmeester’ in het Stedelijk Zwembad waar vroeger op topdagen 1500 bezoekers, jongens en meisjes apart, kwamen zwemmen. Hij houdt er vandaag een aparte visie op zwemmen op na: begrijpt niet dat ‘zwemmers de mooiste tijd van hun leven in het water doorbrengen’.
 
Niet alle 50 verhalen zijn even boeiend uiteraard, maar toch met stip aangeduid de portretten van Guido Reybrouck (wielrenner), Julien Verriest, Fernand Boone en Raoul Lambert (alle drie voetbal), atleet Luc Van Lierde, windsurfster Sigrid Rondelez en roeier Dirk Crois. Het verzorgde fotowerk was in handen van het Stedelijke Fotohuis, de tekst van Boudewijn Van Vlaanderen die puik werk leverde. (LF)
 
50 X Trofee van Sportverdienste, uitg. Brugse Sportraad, 20 euro, verkrijgbaar In & Uit en Brugse Sportdienst (Jan Breydelstadion)
 
 

Mijn Amerika: ‘Een uitgesproken positieve bundel’

 
 

Jo_detavernier
 
Bruggeling Jo Detavernier heeft een obsessie en die heet Amerika. In dit Amerikaanse verkiezingsjaar pakt hij uit met een boeiend boek waarin Vlamingen en (enkele) Nederlanders getuigen over hun liefdesverhouding met de States. Figuren als Mark Eyskens, Rik Vanwalleghem, Ludo Abicht, Jan Verheyen, Rik Torfs, Joost Vandecasteele en vijftien anderen schetsen een fresco met veel onbekends uit Amerika.
 
Detavernier: ‘Dit boek ontstond uit de ambitie om het aanbod van Amerikaboeken dat in de boekhandel de honger naar nieuws uit de Verenigde Staten moet stillen; te verrijken met een uitgesproken positieve bundel waarin het beste van de Verenigde Staten aan bod komt.’
Detavernier werkt vandaag als consultant, maar was voordien aan de slag bij een ngo op Hawaï. Hij opende bij zijn terugkeer in Brugge een Amerikaans getinte koffiezaak in het Genthof, een verhaal dat van korte duur bleek. Met dit Amerika-boek hoopt hij ‘nuttig weerwerk’ te bieden  aan de verslaggeving over Amerika zoals die tot uiting komt in de reportages van onder meer Louis Theroux met zijn ‘freak show van prostituees, Ku-Klux-Klanleden en drugsdealers’. Heel geestig allemaal, maar ‘weinig van doen met het leven en de waarden van de modale Amerikaan’.
Voor zijn boek klopte hij aan bij Amerika-experten uit Vlaanderen en Nederland. Elke auteur beschreef één aspect waarvoor hij of zij bijzondere waardering heeft, ‘zonder blind te zijn voor kritische kanttekeningen’. Het resultaat is een rijk portret van de homo Americanus. Detavernier zelf schrijft over de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring van 1776 dat hij ‘een aangrijpend document’ vindt, en als inspiratie kan dienen voor ‘de Vlamingen die op zoek moeten gaan naar hun eigen Jefferson’. Een andere Bruggeling is filmmaakster Sophie Benoot die vertelt over haar filmtrilogie ‘American Water’, ‘een documentaire western langs de oude routes van de pioniers’. Boeiende bijdragen lazen we van Marc Eyskens, Rik Vanwalleghem, Jan Verheyenen Rik Torfs.  Samengevat: Mijn  Amerika biedt aardig leesvoer in dit verkiezingsjaar met 21 persoonlijke ervaringen en belevenissen in ‘the land of the free and the home of the brave’. (LF)
Sophie_benoot
De Brugse filmster Sophie Benoot
 
Mijn Amerika, Jo Detavernier (red), uitg. Pelckmans, 19.50 euro    
 
 

Oermoeder van de Butoh op bezoek in Brugge

Medea_lot_005bis
De 70-jarige Carlotta Ikeda is voor de vierde maal te gast bij Cultuurcentrum Brugge. Op zaterdag 20 oktober zet de Japanse butohdanseres en choreografe samen met de Franse schrijver Pascal Quignard hun versie van Medea op de planken, begeleid door livemuziek van Alain Mahé.

Carlotta Ikeda is dé vrouwelijke referentie in butoh, de dans der duisternis. Butoh ontstond in het Japan van na de Tweede Wereldoorlog. De bedoeling is in contact komen met het innerlijke zelf, relaties te leggen tussen het bewuste en onbewuste. De dansers, witgepoederd en ontdaan van elke individualiteit, roepen het beeld op van een verdoemde wereld. Thema's als vertwijfeling, erotiek, extase,. staan centraal.
In de voorstelling wekt Ikeda een van de meest controversiële personages uit de Griekse mythologie opnieuw tot leven, Medea. Ten prooi aan extreme stemmingswisselingen en overspoeld door diepmenselijke passies, pleegt Medea een reeks gruwelijke moorden. Een moeder die het ondenkbare doet: ze doodt haar kinderen en plaatst zich zo buiten de maatschappij. Auteur Pascal Quignard leest zijn rauwe versie van de mythe. Ikeda belichaamt Medea, ze is Medea. De hortende, wrijvende muziek van Alain Mahé, die Medea's kracht versterkt, versmelt woord en dans tot één geheel.

Info: Carlotta Ikeda, Medea, za 20 okt '12 | 20.00 uur | Stadsschouwburg Brugge