Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Categorie Archieven: EXit

PB – Café Louwyck met Sam Louwyck, 14 januari, 11 februari, 8 april en 12 mei 2022, Theaterzaal Biekorf, met Axelle Red, Tomas Leyers, Stefaan Degand, Alain Platel …

In de reeks Café Louwyck neemt een van de huiskunstenaars van Cultuurcentrum Brugge, Sam Louwyck, de rol van moderator op tijdens vier informele samenkomsten met bevriende kunstenaars. In een laagdrempelige setting gaan ze tussen het publiek de ontmoeting aan waar creativiteit, inspiratie en de daarmee gepaarde processen centraal staan. Café Louwyck vindt plaats op 14 januari, 11 februari, 8 april en 12 mei 2022, telkens om 20.00 uur in Biekorf Theaterzaal.

“Sam belooft ons vier unieke avonden in Theaterzaal Biekorf, met telkens twee kanjers uit hun vakgebied. De ontmoetingen leiden tot een zeer unieke ervaring waarin het publiek enkele grootheden uit de Belgische kunstwereld omringt en ook dieper kennis met hen maakt. Welkom in Café Louwyck”, zegt schepen van Cultuur Nico Blontrock.

Vrijdag 14 januari 2022 • 20.00 uur
Café Louwyck #1: Dave en Axelle Red

Wouter Otto Levenbach, beter bekend als Dave, is een in Amsterdam geboren chansonnier die al decennialang actief en populair is bij onze zuiderburen. Zo verzorgde hij een reeks concertavonden in het legendarische Olympia in Parijs.

Het Olympia is Axelle Red ook niet vreemd. De in Hasselt geboren zangeres en grande dame van het Franstalig lied veroverde niet enkel Belgische maar ook Franse harten met hits als SensualitéJe t’attends en Parce que c’est toi. 

Vrijdag 11 februari 2022 • 20.00 uur 
Café Louwyck #2: Tomas Leyers en Martin Koolhoven

Filmproducent Tomas Leyers legt zich met zijn productiehuis Minds Meet toe op arthouse auteurscinema en was producent van onder andere Lost Persons Area van Caroline Strubbe en Violet van Bas Devos. Sinds 2020 is hij conservator van Cinematek, het Koninklijk Belgisch Filmarchief.

Martin Koolhoven is een Nederlandse regisseur bekend van Brimstone en Oorlogswinter. In maart start het derde seizoen van het geprezen filmprogramma De Kijk van Koolhoven op de Nederlandse televisiezender VPRO waarin hij filmcolleges verzorgd over de meest uiteenlopende thema’s.

Vrijdag 8 april 2022 • 20.00 uur
Café Louwyck #3: Stefaan Degand en Steve Dugardin

Stefaan Degand is in de eerste plaats theateracteur die gesmaakte rollen had in talloze producties bij onder meer Theater Antigone, HETPALEIS en Het Toneelhuis. Hij sierde ook het grote en kleine scherm in films en programma’s als De RondeEigen Kweek en Weekend aan Zee.

De in Oostende geboren Steve Dugardin is een begenadigd countertenor die al samenwerkte met Ricercar Consort, Clemencic Consort en Tragicomedia (Stephen Stubbs) en meespeelde in opera’s van Scarlatti (met Opera Mobile), Händel (met Transparant) en in Ercole Amante van Cavalli (in Boston en op het Muziekfestival te Utrecht).

Donderdag 12 mei 2022 • 20.00 uur 
Café Louwyck #4: Alain Platel en James Ingalls

Regisseur en choreograaf Alain Platel richtte in 1984 het ondertussen internationaal gerenommeerde dans- en theatergezelschap Les Ballets C de la B op. Hij stond daarmee aan de wieg van de Vlaamse Golf, die voor een grote vernieuwing in het Vlaams theaterlandschap heeft gezorgd. Producties als Moeder en kindWolf en VSPRS sieren zijn indrukwekkend oeuvre.

James Ingalls is een Amerikaanse lichtontwerper die het lichtdesign verzorgde voor talloze producties van de Amerikaanse theaterregisseur regisseur Peter Sellars in onder meer The Royal Opera House. Hij werkte samen met gezelschappen als American Ballet Theatre, Het Nationale Ballet, the Mark Morris Dance Group en Paris Opera Ballet.

PRAKTISCH:

Café Louwyck met Sam Louwyck

14 januari, 11 februari, 8 april en 12 mei 2022

Theaterzaal Biekorf
Sint-Jakobsstraat 8, 8000 Brugge

10 euro 
5 euro -26 jaar

www.ccbrugge.be/cafelouwyck

Room interior with two red leather chairs

Strook, beeldhouwer van de tijd

‘Strook maakt hedendaagse kunst met een oude ziel’

Een van de toptentoonstellingen van dit jaareinde is ongetwijfeld It’s only a matter of time van kunstenaar Stefaan De Croock (1982) alias Strook die zijn silhouetten van sloophout aanbrengt in achtereenvolgens het Groeningemuseum, de zolder van het Sint-Janshospitaal en de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Dat levert een intrigerend wandelparcours op waarin Strooks werk uitstekend tot zijn recht komt. Volgens fotograaf Stephan Vanfleteren haalt Strook met zijn gave een splinter uit onze pijn. Nog voor de officiële opening waren al heel wat kunstwerken verkocht. Er bestaat geen excuus om deze expo niet te gaan zien. Een gesprek in schuifjes.

Beginperiode

‘Op school was ik constant aan het tekenen. Ik volgde Latijn-Wiskunde aan het Sint-Leocollege in Brugge. Een logisch gevolg was de start van mijn studies als ingenieur, maar ik besefte al snel dat dit niks voor mij was. Ik ben toen naar Sint-Lucas in Gent gegaan voor een grafische opleiding. Na een aantal jaren werken als art director in een grafisch bureau, startte ik met een artistieke loopbaan. Naast het maken van eigen werk, tekende ik vaak live op events. We organiseerden zelf tentoonstellingen en kregen al snel goede reacties. De deelname aan The Crystal Ship in Oostende (in 2017) zorgde voor nog meer aandacht. Zo groeide ook de belangstelling in het buitenland.’

Drie locaties

‘We zijn lang bezig geweest met de voorbereiding van deze tentoonstelling. Het concept, een parcours over drie zalen en drie locaties, is spontaan gegroeid. De eerste keus was de Onze-Lieve-Vrouwekerk, maar de kans om ook in het Groeningemuseum en op de zolder van het Sint-Janshospitaal werk te presenteren, namen we er heel graag bij. Ik vind het een hele eer om op deze drie historische plaatsten in Brugge werk te mogen tonen.’

Obsessie met tijd

‘Tijd is iets wat je niet kunt vatten, en dat fascineert mij enorm. De zelfdoding van mijnbroer in 2012 heeft mij brutaal doen stilstaan bij het feit dat het einde van een leven onomkeerbaar is, ook al is er het verlangen om dat wel te kunnen. Men zegt dat tijd alle wonden heelt, maar dat geloof ik niet. Je moet het wel een plaats kunnen geven, zonder weg te lopen van het verdriet dat soms toch iets schoons kan zijn. Verdriet mag je toelaten. Die houding zit verweven in mijn werk.’

Citaat: ‘Strook maakt hedendaagse kunst met een oude ziel’

‘Als je de portretten ziet, vormen ze één geheel, maar elk stukje hout gebruik ik zoals ik het vind. De patina’s die er aan vast hangen, zijn alleen mogelijk door de tijd. Aan elk stukje hout hangt een geschiedenis vast. Zo heb ik planken van de scheepswerf van Gdansk (waar de Poolse vakbond Solidarnosc ontstond) gebruikt, net zo goed als ik hout gebruik uit een café in Kortrijk. De meeste geschiedenissen van het hout ken ik. Wie een werk koopt van mij krijgt er een biografie bij.’

De patina’s

‘De patina’s op het hout zijn eenmetafoor voor littekens of trauma’s die iedere mens meemaakt in zijn leven en je vormt tot wie je bent. Het vergankelijke kun je daarin zien. De mens met zijn krassen en littekens wordt in de Onze-Lieve-Vrouwekerk monumentaal voorgesteld. Die pijnen worden vaak weggestopt. Daarbij durven stil te staan en over praten is een sterktebod, vind ik.’

Boek Portraits

‘De voorbije jaren kreeg ik vaak aanbiedingen voor een boek over mijn werk, maar ik heb al die tijd de boot afgehouden. Het leek ons nu een mooi moment om een eerste boek met Hannibal Books uit te geven in het kader van de tentoonstelling met Musea Brugge. Het boek is een eerste introductie tot mijn oeuvre en biedt een kijk op mijn kunstenaarspraktijk van de afgelopen jaren. De mooie vormgeving werd verzorgd door Tim Bisschop uit Brugge. Samen met hem en de uitgeverij kozen we meteen voor het groot formaat zodat de foto’s beter tot hun recht zouden komen. Ook de teksten van Thijs Demeulemeester, Stephan Vanfleteren, Wannes Cappelle en Koen Van Damme vind ik bijzonder knap.’

Toekomst?

‘Ik ga blijven werken binnen dezelfde thematiek, maar daar is er nog veel onontgonnen terrein dat nog veel denkwerk vereist. Het zal een onderzoek blijven. Het is zeker niet zo dat ik op een bepaald moment zal uitmaken dat het werk af is.’

‘Ik ga wel uitbreiden naar het gebruik van andere materialen zoals marmer bijvoorbeeld. Het werk in het Groeningemuseum is daar een illustratie van. Op het vlak van materialen kan er nog veel gebeuren, maar dat zit nu nog in de fase van onderzoek. Er komt zeker iets concreets uit. Nu komt er een korte rustperiode, maar dan wordt het werken aan onze volgende tentoonstelling eind 2022 bij Diskus in Aalst.’ (LF)

Foto Mathias Desmedt

_____

Strook, It’s only a matter of time, Groeningemuseum, O.L.V.-Kerk, Sint-Janshospitaal, tot 6 maart 2022, info www.mindtheartist.be.

Bij de tentoonstelling hoort een publicatie, 59 euro, tweetalige editie, info www.hannibalbooks.be en www.strook.eu

In de naam van het zwaard

Hallebardiers, goed voor 500 jaar schermtraditie in Brugge

Zwaard, zoek het maar op, telt 18 definities in het Nederlands, gaande van ‘recht steekwapen’ tot ‘inwendig skelet van pijlinktvis’. Maar met zwaard bedoelen wij in eerste instantie het anderhalve meter lange steekwapen; geschikt voor de aanval in het kader van de schermkunst. De Brugse Sint-Michielsgilde bestaat 500 jaar en viert dat met een jubileumboek.

De oudste schermvereniging van Vlaanderen en wellicht zelfs van heel Europa ontstond in Brugge. Dit jaar is het precies 500 jaar geleden dat de Sint-Michielsgilde van de Brugse schermers officieel erkend werd als vijfde wapengilde van Brugge.

Waar komt de bijnaam ‘Hallebardiers’ vandaan? Hoe komt het dat de oudste schermgilde precies in Brugge ontstaan is? Wat is een wapengilde of schermgilde precies? Welke toernooien worden georganiseerd bij de Brugse schermers? Op welke locaties toonden de schermers van de Sint-Michielsgilde zich ‘abel van den langhen Sweerde’? Wat is het verschil tussen een hofdegen en een schoolzwaard? Voer voor een stevige studie in een stevig boek…

Weinig wapens spreken zo tot de verbeelding als het zwaard, het symbool van macht en weerbaarheid. Twee gekruiste zwaarden symboliseren een strijd op het slagveld. De vrijmetselaars  gebruiken het zwaard dan weer als symbool voor ‘een vrij man’. Historisch gezien is het zwaard van koning Arthur, Excalibur, nog altijd zoek zodat om de haverklap iemand meent dé vondst te hebben gedaan. Tenslotte kun je ook iets ‘te vuur en te zwaard’ bestrijden.

Visitekaartje

Veel literatuur over de Brugse Hallebardiers bestaat er niet. Heemkundige Antoon Viaene was de eerste die in 1963 een uitvoerig artikel wijdde aan ‘De Brugse Hallebardiers 1444-1905.’ Drie Hallebardiers (Bjorn Hinderickx, Bert Gevaert en Hannes Dendooven) sloegen de handen in mekaar en schreven de geschiedenis van de voorbije 500 jaar. De auteurs wilden niet meteen het definitieve naslagwerk naslagwerk schrijven. Daarom geen uitgebreid notenapparaat, maar wel een uitgebreide bibliografische lijst. Deze publicatie moet het visitekaartje worden van deze Brugse gilde. Daarnaast is het boek ook een kijkboek wegens talloos afbeeldingen en oude documenten. Het boek is dan ook geschreven voor een breed publiek, opgebouwd in tien hoofdstukken met een eigen chronolgie. Het voorwoord is geschreven door de Brugse historicus Jan Dumolyn. Hij betreurt en passant dat de Sint-Michielsgilde steeds in de schaduw is blijven staan van de eerbiedwaardige schuttersgilden ‘zoals de Sint-Sebastiaans- en de Sint-Jorisgilde’. Hij noemt het boek ‘een welverdiend jubileumboek’. (LUC FOSSAERT) (Foto EDM)

____

Hallebardiers, 500 jaar Brugse schermtraditie onder de vleugels van Sint-Michiel, verkrijgbaar in de Brugse boekhandels

Renaat Ramon (85), dichter op ‘borgtocht’

De Brugse kunstenaar en dichter Renaat Ramon viert zijn 85ste verjaardag met een lijvige en tweedelige uitgave van zowel zijn werk als dichter (‘Woordwerk’) als van zijn grafisch werk (‘Beeldwerk’), beide boeken onder de noemer ‘Borgtocht’. Voorts bevat deze uitgave een stevig en hoogdravend portret van Ramonkenner professor Dirk de Geest. De twee boeken samen vormen een passende hulde aan een man die zijn leven samenvatte in cijfers en letters.

Renaat Ramon is een man met vele gezichten, schrijft De Geest. Hij verwijst hierbij naar de dichter Ramon ‘de taalvirtuoos’ zowel als naar ‘de visuele dichter’ die de taal tot beeld maakt. Ramon bedient zich hiervoor van letters, woorden, leestekens, oude alfabetten, logo’s of tekenreeksen. Hij laat zich eveneens associëren met de vormentaal van de meet- en wiskunde.

Ramons eerste gedicht verscheen in 1963, maar voor een echt debuut in boekvorm (‘Oogseizoen’) was het wachten tot 1976. Zijn thema’s zijn in de loop der tijden onveranderd gebleven, de appreciatie van de recensenten eveneens. Nederlander Tom Van Deel prijst Ramons poëzie als van ‘hoge kwaliteit. Met eenvoudige middelen bereikt hij telkens een treffend resultaat.’ Ramons poëzie mag dan ogenschijnlijk moeilijk lezen, hij bedient zich steeds van eenvoudige middelen. Zijn uitleg: ‘Er zijn 65 schakeringen tussen wit en zwart en 100 nuances in een regenboog’.

Tenslotte is Ramon, naast dichter, ook essayist en beeldend kunstenaar. In zijn rijke carrière ontwierp hij zowel sculpturen, meubels, reliëfs en juwelen. Vanwege zijn veelzijdigheid werd hij wel eens ‘de Brugse Leonardo’ genoemd. Bij het grote publiek is hij vooral gekend voor zijn monumentale sculptuur op de rotonde in Sint-Michiels. (LF) (Foto EDM)

____

‘Borgtocht’, verzameld dichtwerk, Renaat Ramon, 48 euro (uitg. PoëzieCentrum)   

Dertiende editie voor December Dance

‘Vlaanderen heeft een rijke dansscene waar de hele wereld naar kijkt’

Op donderdag 2 december mag de West-Vlaamse choreografe Cindy Van Acker het jaarlijkse dansfestijn December Dance openen en indansen op de planken van het Concertgebouw. De voorbije dertien jaar bracht Concertgebouw heel wat toppers van bekende choreografen, afgewisseld met dans uit specifieke regio’s, maar dit jaar moest er uit een ander vaatje getapt worden wegens – u raadt het – corona. Deze editie start onder een dreigende hemel, maar de betrokkenen beloven een vlekkeloos verloop. Dansprogrammator (en Duitstalige Belg) Georg Weinand geeft tekst en uitleg.

EXit: De vraag die brandt: wat verandert er?

Georg Weinand: ‘In deze 21ste eeuw zijn we allemaal buren geworden. Tegelijk dwingt het ecologisch vraagstuk ons om erover na te denken of het zinvol is om artiesten uit de hele wereld in te vliegen. Bij het maken van de selectie voor het nieuwe programma hebben we daar rekening mee gehouden. We programmeren nu werk dat een brug slaat tussen verleden en toekomst. Dans is daar uitermate voor geschikt.’

EXit: Er is veel aandacht voor de Vlaamse dansscene?

Weinand: ‘We moeten vermijden dat we het meest evidente over het hoofd zien, met name onze directe omgeving. Alles komt in aanmerking, ook het regionale. Met ‘Dans in Brugge’ – een samenwerkingsverband rond dans – is alles voorhanden om samenwerkingen aan te gaan met artiesten die in ons land wonen en werken.’

Lokaalbetekent natuurlijk niet dat we alleen maar witte Vlamingen programmeren. De samenstelling van de gezelschappen en onderwerpen zijn heel divers. We kunnen ons programma echt als breed, inclusief en evenwichtig omschrijven.’

Live on stage

‘Dans maakt op een rituele manier verbinding met onze omgeving, met de doden zowel als de levenden. Ik geloof dat het bijwonen en live ervaren van een dansvoorstelling ons herinnert aan de grond waarop we leven en staan.’

‘Ik hoop dan ook dat het publiek na deze uitzonderlijke en ontwrichtende tijden tot de conclusie is gekomen dat het heel belangrijk is om mensen live on stage te zien’, aldus Georg Weinand. (LF)

Mona’s parels

Naast een opvallende fysieke verschijning is de Brugse Kristel Mestdagh de jongste literaire debutante die hoge ogen gooit met haar openhartig boek, Parels voor de zwijnen. Wie de parels zijn en wie de varkens verklappen we niet, want er flaneren nogal wat vreemde vogels doorheen de pagina’s. Kristel Mestdagh is wellicht breed bekend als de vroegere uitbaatster van Joey’s Café in het Zilverpand, ‘de laatste der bruine kroegen’. De afgelopen tien jaar geeft ze het beste van zichzelf als hulpverlener bij Covias. ‘Ik val samen met mijn job en de mensen die ik begeleid. Heerlijk dat ik er nog voor betaald word ook’ In combinatie met haar gezin (alleenstaande moeder van vijf kinderen) was het vaak jongleren de nodige tijd te vinden aan haar schrijftafel, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. ‘Het schrijven was een stuwende kracht ergens diep in mezelf. Niet te stoppen. Ik had daar weinig zeggenschap over’

Ze pikte het schrijven jaren geleden op wegens toen al verzot op lezen, spelen met taal en fantasie. Eenmaal haar verhaal op blad publiceerde ze in eigen beheer. Haar lokale bekendheid zorgde mee voor een vlotte verkoop van de exemplaren die over de toonbank van de Brugse boekhandels gingen. Met haar boek in handen probeert ze nu een opening te vinden richting professionele uitgevers. ‘Positieve feedback van zo’n 230 lezers doet dromen. Mijn meisje ligt te blozen tussen kleppers van formaat bij de lokale boekhandelaar in de schaduw van mijn parochiekerk. Het zou een zoete kers op de taart zijn indien een uitgeverij tot publicatie zou overgaan en het verhaal zou gelezen worden ver buiten de stadspoorten van het mooie Brugge’ 

Wat krijgt de lezer voorgeschoteld? Veel, en dat over 251 pagina’s. De flaptekst verklapt dat Parels voor de zwijnen ‘een voyeuristische inkijk geeft in de wereld van Mona Middelheim. Die inkijk schenkt haar de nodige vrijheid, zegt ze, ‘om haar pen tot leven te brengen’. In het voorwoord beklemtoont Mestdagh dat Mona’s persoonlijkheid, haar twijfels, dromen, job en manier van kleden de hare zijn. Ze verontschuldigt zich trouwens bij voorbaat ‘omdat ze Mona mooier maakt dan ze zelf is’. ‘Als ik dan toch zelf mag kiezen?!’

Wie is Mona Middelheim? De auteur benadrukt dat het verhaal niet haar verhaal is, dat overigens volledig aan haar fantasie is ontsproten.

Kristel Mestdagh: ‘Het is dus geen literaire truc. De mannen in het boek waren gelukkig niet mijn mannen en het hartzeer en buitenechtelijke escapades van de vele personages niet de mijne. Het boek is een roman en geen memoires, geen biografie.

De Krant van West-Vlaanderen schreef dat er sprake is van ‘een erotische roman’, een bewering die niet helemaal fout is. Het boek etaleert een openhartigheid die verrast en ligt mee aan de basis van het beginnend succes. ‘Ik schreef sommige passages met rode oortjes. Al goed dat ik er nooit bij stil stond dat het boek zijn weg naar een publiek zou vinden.’

Als toemaatje krijgt de lezer een bladwijzer aangereikt die gedrenkt is in een druppel patchouli. ‘Je houdt ervan of niet’, knipoogt ze, zelf gedrenkt in haar favoriete geur. 

Conclusie: Mestdagh heeft een vaardige pen én ze staat open voor redactionele ondersteuning van een uitgever. Meer werk aan de schrijfwinkel schuwt ze niet, maar het nodige talent is er. (LF)

Parels voor de zwijnen, Kristel Mestdagh, verkrijgbaar in de Brugse boekhandels (De Raaklijn en De Meester).

De nieuwe EXit zonder Corona

Met ondermeer

*Stadsfestival Brugge Foto toont werk van 40 fotografen op 11 locaties

*Brugge eert componist Joseph Ryelandt

*Strook maakt hedendaagse kunst in Musea Brugge

*Renaat Ramon (85) viert zichzelf met twee boeken over eigen werk

*De dertiende editie van December Dance

*Hallebardiers, goed voor 500 jaar schermtraditie in Brugge

*Het Masereelfonds viert 50-jarig bestaan

*en de meest volledige cultuurkalender

Bordspel Monopoly Brugge krijgt tweede druk

Het nieuwe koffietafelboek, maar dan in een actieve rol. Zo bestempelden Kristof De Block en Pieter De Wulf van GROEP 24 het wereldberoemde bordspel Monopoly dat in het najaar van 2017 een Brugse versie kreeg. Met succes, want in enkele maanden tijd vlogen enkele duizenden exemplaren vlotjes over de toonbank. Nu krijgt de Brugge-editie een herdruk.

Brugge was een van de eerste steden in Vlaanderen die een eigen Monopoly-editie kreeg. ‘In 2017 werkten we samen met het stadsbestuur om verschillende eyecatchers, landmarks en nieuwigheden uit de stad te verzamelen in een gepersonaliseerd Monopolyspel’, zegt zaakvoerder Kristof De Block. Diverse musea, historische gebouwen, pleinen maar ook nieuwe projecten zoals de Cruiseterminal, het vernieuwde ‘t Zand en het Concertgebouw vonden hun plaatsje in het spel.

De eerste druk was in een mum van tijd uitverkocht. ‘In amper enkele maanden tijd zaten we zonder voorraad. Initieel was het niet de bedoeling om dit spel jaren later nog eens te gaan produceren, maar de vraag was niet bij te houden. Nu, vier jaar na release, achten we de tijd rijp om een tweede druk te realiseren. De die-hard verzamelaars moeten zich trouwens niet ongerust maken: de eerste druk zal wel degelijk te onderscheiden zijn van deze versie. Inhoudelijk is het spel hetzelfde, maar de jaartallen, productcodes en bepaalde kleurschakeringen wijken af van de allereerste druk’, aldus De Block. (ADC)

___

Het spel is te bestellen via www.monopolystore.be

Jazz in De Brug

*vrijdag 3 december 2021, singer songwriter Peter De Blieck = zang gitaar/piano

**vrijdag 17 december 2021 JAZZ, Kobe Gregoir & guests

*Op 19 december komt Kobe Gregoir Trio met Quest naar  ‘De Brug’.

– De tentoonstelling ‘NOIRdeNOIR’ van Daniël De Hulster loopt nog tot het eind van het jaar elke zondag van 14.00 – 18.00 uur,  en op 24 en 25 december van 14.00 – 18.00 uur.

Illustrator Nick Vermeersch rondt z’n jaar van de hond af met een boek.

Weet je wat… ik doe het één jaar elke dag… misschien was dat wel de meest onbezonnen uitspraak uit het leven van Nick Vermeersch. Maar gezegd is gezegd… Eén jaar maakte Nick elke dag één tekening die het doen en laten van het jongste gezinslid verbeeldt. Dat gezinslid is een hond met een uitgesproken doorzettingsvermogen wat wij gemakshalve als een koppig karakter ervaren. Combineer dit met de incompetentie van Nick als hondencoach en de absurde situaties komen vanzelf.

De bevindingen van hond Guido werden elke ochtend door een 1000-tal volgers geraadpleegd via de verschillende kanalen op social media.  Ondertussen is het jaar bijna voorbij en werkt de tekenaar naar een finale van dit project. Deze komt er in boekvorm. 270 tekeningen ontsnappen uit het vluchtige medium van Instagram en prijken nu in een boek. Het boek gunt ons een blik op de complexe wereld vanuit het perspectief van een kleine Münsterländer. Schetsend probeert Nick Vermeersch de complexe relatie tussen mens en hond te doorgronden. Het resultaat van deze studie is een hebbeding van 160 pagina’s. Uitgegeven door Uitgeverij Muurkranten en te koop in de betere Brugse boekhandel.

Op de koffie bij Hond Guido

Op 27 november zijn hond Guido en zijn tekenaar te gast in kunsthuis Manna in de Heilige-Geeststraat in Brugge. Tussen 14u30 en 16u signeren ze er met veel plezier uw hond Guido-boek.

Hond Guido tekent ook present voor de wereldrecordpoging 365 Münsterländers op één foto. Dit evenement gaat door op het strand van Middelkerke op 12 december om 12 uur.

%d bloggers liken dit: