Exit Magazine

Leen Speecke

‘De bibliotheek is veel opener geworden’

Achtendertig jaar geleden startte Leen Speecke in de openbare bibliotheek van Brugge haar loopbaan tussen boeken. Na het pensioen van Jan Vandamme in 1988 werd ze de nieuwe hoofdbibliothecaris. Vandaag zet ze een stap opzij en volgt Koen Calis haar op. Hij wordt het hoofd van bibliotheek de Biekorf en de twaalf bijbehorende filialen in de Brugse deelgemeentes. Een gesprek.

 EXit: Leen, je bent een van de oudgedienden in dit huis.

Leen Speecke: ‘Ik werk in de bibliotheek sinds oktober 1980. Toen was de bib nog ondergebracht in het Tolhuis op het Jan van Eyckplein. Ik startte er als baliemedewerker in de leeszaal. In oktober 1986 zijn we verhuisd naar onze huidige locatie de Biekorf in de Kuipersstraat. Er werken vandaag nog vijf mensen die het Tolhuis hebben ‘meegemaakt’. Jan Vandamme was nog tot januari 1988 hoofdbibliothecaris en daarna volgde ik hem op. Toen we verhuisden naar de Biekorf wenden we amper aan de grote ruimtes. We vonden elkaar niet terug (lacht). Intussen is het hier ook al druk bezet.’

 EXit: Wat is de grootste verandering waarmee je geconfronteerd bent in die voorbije 38 jaar?

Leen: ‘De bibliotheek is veel opener geworden. Zowel het gebouw als de sfeer en de dienstverlening. Nu zitten we middenin de stad en staan we veel meer in de maatschappij.’

 EXit: Koen, zijn er vandaag uitdagingen die nog niet ingevuld zijn?

Koen Calis: ‘We hebben al een hele weg afgelegd, maar we hebben nog een aantal nieuwe uitdagingen. Er is alles wat met de digitalisering te maken heeft, zowel naar de impact op je publiek als naar de impact op je organisatie. Het tweede spoor dat we nog meer willen uitwerken is het maatschappelijke facet waarbij je als bibliotheek een maatschappelijke instelling bent. Je moet op een aantal vlakken mensen ondersteunen. Vroeger was het voldoende om een boek uit te lenen. Anno 2018 hebben sommigen behoefte aan een andere manier van kennisoverdracht. Hoe doe je dat en wanneer stop je met een bibliotheek te zijn? Dat is een grote uitdaging.’

Leen: ‘De behoeften van de mensen zijn ook veranderd. De helft van de mensen die hier over de vloer komen, gaan niet buiten met een boek. De functie van een bib is veranderd.’

 Koen: ‘Ook de plek wordt steeds belangrijker. Veel mensen komen niet om te lezen, maar om andere dingen te doen. Om de wifi te gebruiken of om te studeren. Dat zijn nieuwe vormen waarin je hen moet ondersteunen, los van je collectie boeken.’

DE REST VAN HET ARTIKEL LEEST U IN DE PAPIEREN EXIT VAN JUNI. GRATIS MEE TE NEMEN OP MEER DAN HONDERD VERDEELPUNTEN.

‘We beschouwen onze fans als vrienden en vriendinnen’

Het gaat al een tijdje hard voor BEUK, heel hard, zelfs. Na drie jaar staan er al meer dan 150 optredens op de teller voor het Nederlandstalige powertrio uit Brugge. Met hun pure rock ’n roll-muziek zijn Laurent De Moor (drums), Matthias Demey (gitaar) en Roel Jacobus (zang en basgitaar) zelfs een graag geziene band over het kanaal. Sant in eigen én buitenland, dus. Op vrijdag 8 juni beuken ze erop los in het nieuwe zaaltje van De Kelk, als voorprogramma van The Godfathers.

 EXit: Wat hebben jullie ondertussen geleerd uit die vele optredens?

Roel Jacobus: ‘Veel live spelen, is voor een harde rock ’n roll-band de beste leerschool. Het is ook goed van een authentiek kenmerk te hebben, bij ons zijn dat Vlaamse teksten in een zee van Engels. Bovenal leerden we dat oprechtheid en plezier primeren. Dat merkten we achter de schermen bij onder meer The Godfathers, Dog Eat Dog en Motörheadgitarist Phil Campbell.’

 EXit: Jullie worden op handen gedragen door jullie fans. Wat maakt BEUK zo populair?

Jacobus (lacht): ‘Dat moet je hen vragen! Misschien omdat er geen afstand is: wij beschouwen onze fans gewoon als vrienden en vriendinnen.’

EXit: Ook in Engeland slaat BEUK goed aan. Mogen we dat vreemd vinden voor een band met Nederlandstalige teksten?

Jacobus: ‘Ze houden daar van muziek die nieuw en vooral ‘anders’ is. Radiomakers raadden er ons af om daar op het Engels over te schakelen. Zij krijgen wekelijks honderden cd’s toegestuurd en wat wij doen, springt eruit. Het Nederlands bevat klanken die zij exotisch vinden. Ook live hebben we daar na bijna twintig concerten dezelfde ervaring. Het publiek brult de refreinen mee en komt nadien vertellen: ‘If it rocks, who cares about the language?’. Het is wel grappig dat in Londen mensen in onze T-shirts naar optredens komen.’

 DE REST VAN HET ARTIKEL LEEST U IN DE PAPIEREN EXIT VAN JUNI. GRATIS MEE TE NEMEN OP MEER DAN HONDERD VERDEELPUNTEN.

Foto Friese Landuyt

Van 1 tot 24 juni loopt er in het Stadsarchief een tentoonstelling over vrouwen in de Eerste Wereldoorlog (1914-1918). De expo is een initiatief van Viva la Vida en toont enkele verhalen van vrouwelijke spionnen en verzetsstrijders tijdens de Eerste Wereldoorlog. Daarnaast belicht de expo ook hoe de gewone vrouw wist te overleven in ongewone omstandigheden.

Met de herdenking van 100 jaar WOI zijn er heel wat tentoonstelling en evenementen over het internationaal conflict. Daarin staan het front en de mannelijke soldaten vaak centraal. ‘De vrouwen op het thuisfront moesten echter ook hun mannetje staan’, zegt Barbara Roose, voorzitster van Viva la Vida. ‘Ze namen de taken over van mannen die aan het front vochten, belandden in de prostitutie of verzetten zich actief tegen de Duitse bezetter. Grote of kleine verhalen, ik heb er een groot respect voor.’

De expo ‘Straffe vrouwen in de Eerste Wereldoorlog’ toont voornamelijk banners waarop verhalen en foto’s te zien zijn van vrouwelijke spionnen en verzetsstrijders. ‘Het unieke aan de expo is dat het Stadsarchief van Brugge heel wat materiaal heeft over de oorlogsjaren. Zo heeft ze nog brieven van vrouwelijke spionnen. Dankzij dat archief kunnen we de expo aanvullen met kijkkasten.’ Verder heeft de Brugse glaskunstenares Pia Burrick aan de hand van foto’s glazen vrouwenportretten gemaakt.

 Straffe verhalen

Een van de vrouwelijke spionnen die de expo belicht, is Marthe Cnockaert (1892-1969). Tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikt Marthe het café van haar ouders in Roeselare om informatie los te krijgen van Duitse officieren. Na twee jaar ontmaskeren Duitse soldaten haar en wordt ze ter dood veroordeeld. De straf wordt uiteindelijk omgezet in levenslang. Na de oorlog publiceert Marthe heel wat romans over haar avonturen tijdens de oorlog.

Ook Brugge levert tijdens de Eerste Wereldoorlog een spionne. Anne De Beir (1874-1971) is bij aanvang van de oorlog een weduwe met vier kinderen – wat op zich al een hele prestatie is. Ze biedt hulp aan Belgische vluchtelingen en gewonde militairen en verstuurt op listige wijze boodschappen naar Engeland. Net zoals Marthe wordt haar terdoodveroordeling omgezet in levenslang. Hoewel de Duitsers haar gunstigere straffen blijven aanbieden, blijft Anne ontkennen dat ze een spionne is. Op 10 november 1918 komt ze vrij.

 Naast de spionnenverhalen is er in de expo ook plaats voor kleine helden. Op 12 oktober 1918 ziet de tienjarige Yvonne Vieslet uitgehongerde Franse soldaten die gevangen waren door het Duitse leger. Ze gooit haar schoolkoek naar de soldaten en een Duitser schiet daarom Yvonne neer. Enkele uren later overlijdt het meisje. De Belgen zijn oorlogsmoe en Yvonne wordt voor hen een symbool. Daarom krijgt ze van de toenmalige Franse president Poincaré postuum de medaille ‘De la reconnaissance Française’. (LF/FL)

Het Airbag Festival sluit op zondag 3 juni af met een avond burlesque met Brugse én internationale acts. De Brugse Lien Dereere is al jaren in de ban van het genre. Ze staat in voor de programmering, maar staat die zondagavond ook zelf op het podium als presentator in de feeërieke spiegeltent Magic Mirrors aan de Kruisvest.

 EXit: Wat mag het publiek op 3 juni verwachten?

Lien Dereere: ‘Een avond authentiek, sexy retro entertainment met de nodige glitter en glamour, pluimen en veren, extravagante kostuums en uitbundige thema’s. Burlesque is een pittige mix van elegante striptease, dans en theater met een vleug humor. De acts die ik goed vind, bevatten heel vaak een ‘teasende’, ondeugende knipoog.’

 EXit: Voor Airbag is er ook een ‘accordeoneske’ toets?

Lien: ‘De programmatoren vroegen mij naar een duidelijke link met het instrument, wat een boeiende artistieke uitdaging was. Zowel het accordeon als de burlesque stijl stammen uit een periode dat cabaret en vaudeville het nachtleven beheersten. Het accordeon is dan ook het perfecte instrument om je naar een andere tijd en plek te brengen. De show die ik samenstelde voor Airbag Burlesque wordt uniek. Enkele acts worden alleen maar die avond opgevoerd. Het is de eerste keer dat we werken met live (accordeon)muziek bij de performances én er werden ook enkele solo accordeonnummers in de show geïntegreerd.’

 EXit: Hoe selecteer je de acts?

Lien: ‘Voor het boeken van artiesten schuim ik op voorhand festivals in binnen- en buitenland af. Daardoor ken ik de internationale burlesque scène vrij goed. Ik kan ook hier en daar raad vragen aan bevriende artiesten. Voor deze show was de link met het accordeon natuurlijk cruciaal bij het selectieproces. Verder ga ik graag voor een goede mix: binnen- en buitenlandse acts, verschillende achtergronden, man en vrouw, diversiteit in kleuren en vormen, maar vooral mensen met authenticiteit en persoonlijkheid.’

 DE REST VAN HET ARTIKEL LEEST U IN DE PAPIEREN EXIT VAN JUNI. GRATIS MEE TE NEMEN OP MEER DAN HONDERD VERDEELPUNTEN.

Foto EDM

Amper negentien jaar en nu al gezegend met een artiestennaam als een klok en een repertoire met hitpotentieel. Als de sterren gunstig in zijn richting wijzen en het geluk aan zijn kant staat, zullen we nog veel goeds over en van Bruggeling George Dylan horen. Om te beginnen al op Paletrock – het muziekfestival van basisschool Het Palet in de Nieuwstraat – op vrijdag 1 juni waar hij, samen met Twolfnolf, Teachers In Trouble, Mozz en Mondayitis, het podium mag delen.

DE KIEM 

George Dylan: ‘Er was en is altijd muziek bij ons thuis. Dat heeft veel geholpen, want ik werd continu geprikkeld. Mijn vader luistert naar tijdloze muziek en naar jazz en heeft zijn smaak aan mij doorgegeven. Als ik artiesten op een podium zag staan, kreeg ik zin om hun plaats in te pakken. Zo begon dat te groeien… Toen ik zestien was, heb ik een gitaar gekocht en lessen gevolgd in Metronoom. Die lessen hebben me goed geholpen om de basis te leggen, de rest heb ik zelf bijgeleerd. Met al die kennis op zak, ben ik dan nummers beginnen te schrijven. Over mijn eerste nummers was ik niet zo tevreden. Ik ben heel kritisch.’

HET COMPONEREN

George Dylan: ‘Het was zoeken naar een goede stijl. In het begin was mijn muziek nog te gevarieerd, nu groei ik stilaan naar een bepaalde sound en stijl, een mix tussen folk en hiphop. Dat zijn genres waar ik graag naar luister. Ik pik daar de beste dingen uit. Er staan voorlopig nog maar drie nummers op mijn vi.be-pagina op internet, maar ik kan nu al gerust een set van een uur spelen met deftige nummers. Ik heb ondertussen al 30 à 35 nummers geschreven. Ik schrijf vlot, al neem ik er wel de tijd voor. Ik focus me vooral op mijn tekst. Om te componeren, moet ik altijd neerzittend gitaar spelen. Ik speel een paar akkoorden, improviseer wat en dan komt er vanzelf wel een melodie opzetten. Na het hummen komen er woorden en zinnen.’

DE NAAM

George Dylan: ‘Mijn naam mag dan al verwijzen naar de beroemde Bob, ik heb dit niet bewust gedaan. Dylan is mijn voornaam en ik vond dat in combinatie met ‘George’ goed klinken. Het is gewoon een mooie naam die blijft hangen en die ook buiten de landsgrenzen goed tot zijn recht komt. Of ik vertrouwd ben met het oeuvre van Bob Dylan? Absoluut, ik ben ermee opgegroeid. Mijn vader heeft me zijn muziek vaak laten horen. Ik ben fan en ik kijk op naar hem. Zijn teksten vind ik steengoed.’

DE REST VAN HET ARTIKEL LEEST U IN DE PAPIEREN EXIT VAN JUNI. GRATIS MEE TE NEMEN OP MEER DAN HONDERD VERDEELPUNTEN.

__