Exit Magazine

Aan de rand van de kliffen staan twee meisjes. Ze kijken naar de zon. Hun handen houden elkaar vast. Eén voetstap later staat er nog maar één meisje … Het boek De Kinderen van Calais van Brugs auteur Lara Taveirne kon ondertussen vele lezers bekoren. Zo ook Anna Vercammen en Dominique Collet van het Gentse theaterhuis Kopergietery. Meisjes van Krijt, hun theaterbewerking, staat op donderdag 9 november op de planken van de MaZ.

EXit: Hoe ben je met De kinderen van Calais bij Kopergietery terecht gekomen?
Lara Taveirne: ‘Actrice, schrijfster en theatermaakster Anna Vercammen is van oorsprong Brugse en we waren altijd al gefascineerd door elkaars werk. Dominique Collet, coördinator van de theaterateliers bij Kopergietery, had het boek gelezen en wilde er heel graag wat mee doen. Onze visies bleken erg compatibel. We zaten een maand lang samen, schreven en stileerden tekstfragmenten en gingen improviseren met de jonge actrices in het stuk. Daarna zijn Anna en Dominique autonoom verder gegaan. Uiteindelijk ontstond zo een heel nieuwe creatie die mij heel erg kon bekoren.’

EXit: Het verhaal bleef intact?
Taveirne: ‘In grote lijnen wel. De hoofdpersonages zijn Violaine, Lillith en dochter Roos. Roos groeit op met een moeder die jaren terug iets heel ergs heeft meegemaakt. Lilith probeert dat verleden toe te dekken door voortdurend verhalen te vertellen. Roos raakt daarin verstrikt, net op een keerpunt in haar eigen leven. Het verleden haalt voortdurend het heden in en iedereen probeert zich daarbinnen staande te houden.’

EXit: Het stuk kreeg wel een nieuwe titel?
Taveirne: ‘Meisjes van Krijt verwijst naar de krijtrotsen die een cruciale rol spelen in het verhaal, maar ook naar de breekbaarheid, de kwetsbaarheid van de personages. Krijt is bovendien erg vergankelijk, net als de verhalen van Lilith. In wat ze vertelt, is ze de mooiste, maar eigenlijk hangt aan haar leven een heel grote tragiek vast. Liliths verhalen bieden Roos slechts een schijnbare houvast.’

EXit: Wie speelt?
Taveirne: ‘De vrouwenrollen worden vertolkt door Anna, Dominique en de twee jonge actrices Jeanne De Voogdt en Suza De Gryse. Dominique begeleidt heel veel ateliers binnen de Kopergietery en was overtuigd van hun grote draagkracht op scene. Simon D’Huyvetter fungeerde als coach. Hij werkt heel beeldend en net dat aspect was voor mij het meest verrassend.’

EXit: Het boek wordt ook verfilmd?
Taveirne: ‘Daar gaat alles veel trager, omdat er heel veel budgetten moeten worden verzameld. Anne-Julie Vervaeke schreef het scenario. Eerst samen met mij, maar ook zij werkt nu autonoom verder. De titel wordt Waterwolf. Waar het boek zich afspeelt in de jaren zestig/zeventig, zet zij het verhaal in een hedendaagse setting. De dagboeken en brieven worden chats en mails, wat visueel-filmisch heel interessant is.’

EXit: Heb je geen moeite om je verhaal in handen van iemand anders te geven?
Taveirne: ‘Ik had het boek al losgelaten toen het uitkwam. Ik was er al enkele jaren mee bezig en het zat al zo lang in mijn systeem. Voor mij was het af op het moment dat ik het aan de lezers kon toevertrouwen. Ik regisseerde ooit zelf, schreef ook theaterstukken, maar De Kinderen van Calais zat altijd in mijn hoofd als een boek. Ik ben er eigenlijk heel erg van overtuigd dat dingen moeten ontstaan vanuit een noodzaak. Dat andere makers de nood voelen om met mijn verhaal aan de slag te gaan, daar kan ik alleen maar dankbaar om zijn.’

EXit: Voor je nieuwe boek ga je uit van één van die eigen theaterteksten?
Taveirne: ‘Kerkhofblommen is inderdaad geïnspireerd op Kerkhofblommenstraat, een stuk dat ik enkele jaren terug schreef voor de Torhoutse Toneelkring Sint-Rembert. Ik had toen het gevoel dat het niet helemaal af was. Van de oorspronkelijke verhalen blijft nog weinig over, maar ik vertrek wel van het gegeven van zeven vrouwen die samenwerken op een chrysantenveld. Arabella, een meisje op de grens van kind en volwassene, wordt het hoofdpersonage. Zij probeert te ontsnappen aan haar zeer kille moeder. Ze zoekt haar toevlucht bij de vrouwen die de chrysanten telen en wordt daar geconfronteerd met hun geheimen.’

EXit: Opnieuw werk met alleen vrouwen in de hoofdrol?
Taveirne: ‘Ik ben helemaal nog niet klaar met thema’s als moederschap, dochter zijn, relaties tussen moeders en dochters … Soms denk ik wel eens dat ik de mannelijke kanten van vrouwen eens op papier moet los laten, maar dat lukt voorlopig nog niet (lacht). Ik ben nu volop aan het schrijven en hoop – aangezien alles zich afspeelt rond Allerheiligen – met het boek uit te komen in november 2018. ’ (SD)

 www.ccbrugge.be

Voor de opnames van de Franse film Les Champs de Fleurs in de Zorgcampus Sanapolis in Sijsele (Damme) is Casting & Location op zoek naar enkele zwangere vrouwen die eind november of begin december uitgerekend zijn om te bevallen, en die graag enkele dagen willen meewerken samen met hun kersverse spruit aan de opnames van de film tussen 12 en 20 december 2017.

De film “Les Champs de Fleurs” van de regisseur Jeanne Herry schetst het portret van een jonge vrouw die het beste wil voor haar pasgeboren baby, maar er zelf niet kan voor zorgen en dus kiest voor het opvangnet van adoptie.

Deze dramatische komedie vol liefde en passie wordt gefilmd met een bekende Franse cast waaronder Sandrine Kiberlain en Gilles Lellouche.

De scènes die worden opgenomen met de baby spelen zich af in een serene sfeer in het decor van de materniteit. De mama moet zelf niet mee spelen, maar blijft uiteraard aanwezig op de set en kan alles van zeer dichtbij volgen.

Alle info via Wim De Waegenaere (Casting Director & Location Manager) op gsm 0477 643 845 en www.castingandlocation.be

Concertgebouw Brugge pakt op 10 en 11 november uit met het indrukwekkende ‘War Requiem’ van de Britse componist Benjamin Britten, een concert dat kadert binnen de topstukweken. Naar aanleiding van deze opvoering pakt Soundcast, het jongerencollectief van het Concertgebouw, uit met een eigenzinnige randprogrammering. Dat bestaat uit een ambitieuze tentoonstelling (8 november – 26 november) met 12 jonge kunstenaars en een openingsavond (10 november) met performances die rond het War Requiem gecreëerd werden.

We spraken met Tim Theo Deceuninck, lid van Soundcast, en Jella Onderbeke, één van de kunstenaars die op FRONT haar werk toont.

EXit: Hoe kwam het project tot stand?

Tim Theo Deceuninck: ‘Met Soundcast zien we het als onze missie om jongeren kennis te laten maken met de eigenzinnige programmatie van Concertgebouw Brugge, waar naast klassieke muziek ook heel wat hedendaagse muziek en dans wordt getoond. Wij willen daarbij drempelverlagend werken en waren vragende partij om jongeren een plaats te geven binnen het Concertgebouw. FRONT is hiervan het resultaat.’

EXit: FRONT kadert binnen de topstukweek van het ‘War Requiem’. Hoe weerklinkt het ‘War Requiem’ in de tentoonstelling?

Deceuninck: ‘Door de versmelting van de klassieke Latijnse Requiemtekst met de poëzie van Wilfred Owen, soldaat-dichter uit WOI, ontstaat een zeer geladen en universele dodenmis die vragen stelt over de morele leegte die de oorlog achterlaat. Het ‘War Requiem’ is opgedeeld in zes verschillende hoofdstukken en binnen deze hoofdstukken hebben we gezocht naar kunstenaars van wie het werk relateert met de inhoud en het gevoel dat binnen deze delen wordt uitgedrukt. De keramieken sculpturen van Jella Onderbeke sluiten bijvoorbeeld perfect aan bij het Agnus Dei, waarin (uit het gedicht) het beeld van de Christus die zijn been, verloor centraal staat.’

Verleidelijke madonna

Jella Onderbeke: ‘Mijn belangrijkste inspiratiebron vormt de christelijke volkskunst. Ik maak kleine, fragiele heiligenbeeldjes die herinneren aan de Mariabeeldjes die in de vorige eeuw in veel huishoudens op de schouw te vinden waren. Het klassieke beeld van de vrouw binnen het Christendom is er één zonder menselijke eigenschappen en wordt getypeerd door een goddelijke maagdelijkheid en kuisheid. Door de toevoeging van nieuwe elementen zoals minuscule oogjes of handen, cellulitis op de bil van een verleidelijke madonna… toon ik een andere blik op vastgeroeste idealen. De versmelting van de oude beeldcultuur met een hedendaagse, geseculariseerde blik, lokt nieuwe betekenissen uit waarmee ik het sacrale wens te vermenselijken.’

Deceuninck: ‘In het Agnus Dei staat Britten stil bij het deficit van de christelijke leer. Het principe van de naastenliefde vervalt binnen de strijd die jonge strijdkrachten, in wezen mekaars gelijken, maar in oorlog mekaars vijand, met elkaar beslechten. De sculpturen van Jella tonen deze verscheurdheid, zowel letterlijk als figuurlijk.’

Onderbeke: ‘Het gedicht van Wilfred Owen dat in het Agnus Dei centraal staat, inspireerde mij ook tot nieuw werk. Op FRONT toon ik vier nieuwe sculpturen getiteld ‘Kwelling’. Bij het lezen van het gedicht ‘Calvary near the Ancre’ bleef de zin ‘They were flesh-marked by the Beast’ onophoudelijk nazinderen in mijn hoofd. Het was voor mij dan ook vanzelfsprekend om hiermee aan de slag te gaan.’

Verval en wederopbouw

EXit: Is uw werk een vorm van maatschappijkritiek?

Onderbeke: ‘Ik zie mijn werk niet enkel als een kritiek. In de langzame handenarbeid die eigen is aan het werken in keramiek, ontstaat een ambigue relatie tussen lichaam en hoofd, tussen aanvoelen en bedenken. Mijn sculpturen komen voort uit deze relatie en de puurheid van het ambacht. Het gebruik van vrouwelijke heiligen komt veel meer voort uit een fascinatie voor de levens van deze personen dan uit het onderuithalen van christelijke idealen. Wel is een feministische lezing van mijn werk niet uitgesloten.’

Deceuninck: ‘FRONT wil niet louter een politiek of maatschappelijk statement nalaten. Veel meer hebben we gezocht naar een krachtige uitdrukking van de gevoelens van destructie en verval, maar eveneens van hoop en wederopbouw die met oorlog gepaard gaan.’

____

FRONT expo: 8 – 26 november. Openingsavond: vrijdag 10 november (vanaf 21.30 uur) – GRATIS. War Requiem door het Bochumer Philharmoniker 10 en 11 november. Alle info over FRONT op concertgebouw.be/front. Info en tickets War Requiem: concertgebouw.be

Met beeldend werk van:

Tom Callemin, Juliana Canal Paternina, Judith Desmyttere, Nicolas Erauw, Pieter Jennes, Flor Maesen, Jella Onderbeke,  Annelies Rios Casier, SynART, Naomi Süssholz, Merel Van de Casteele, Ezra Veldhuis

Met performances van:

Op 10 nov: Samuel Baïdoo & Hernan Mancebo Martinez, Victor Goemaere & Amélia Malfait, Aïda Gabriels, Tim Taveirne en de polen/Kobe Chielens & Lieselotte De Keyzer

Foto EDM

Het cultuurseizoen belooft dit jaar, meer nog dan de vorige jaren, een rijk geschakeerd palet van muziek, dans, toneel en beeldende kunst te worden. Kiezen wordt zo steeds moeilijker. Daarom gaan we te rade bij de professionals van het vak. Zij tippen ons hun soms verrassende top-drie.

 Frederik Styns (intendant Symfonieorkest)

1.Elegie , Symfonieorkest Vlaanderen & Pieter Wispelwey (15 maart 2018, Concertgebouw): topcellist Pieter Wispelwey is een oude bekende van Symfonieorkest Vlaanderen. Samen met het orkest brengt hij het celloconcerto van Elgar, een van de hoogtepunten uit het cellorepertoire. Deze klepper wordt geconfronteerd met de veel minder bekende Pastoral Symfonie van Vaughan Williams, en War Elegy van Ivor Gurney. Deze twee laatste stukken verklanken de donkerste momenten uit de recente geschiedenis. Zowel Vaughan Williams als Gurney vochten aan het front tijdens de Eerste Wereldoorlog.

2.        Magnificat, Vox Luminis (2 februari 2018, Concertgebouw): het Belgische ensemble Vox Luminis is uitgegroeid tot een van ’s werelds beste en meest innovatieve ensembles op het vlak van oude muziek. Zonder dirigent weten ze zich vlot én met overtuiging een weg te banen doorheen het rijke repertoire uit renaissance en barok. Zo ook is hun lezing van Bachs Magnificat een ware belevenis. Ongetwijfeld ontdekt u nieuwe nuances en details in dit meesterwerk, uitgevoerd door dit vocaal en instrumentaal ensemble dat gecoacht wordt door Lionel Meunier.

3.        Pieter Pourbus en de vergeten meesters (tot 21 januari 2018, Groeningemuseum): ontdek in deze tentoonstelling de vergeten Brugse meesters uit de 16de eeuw. Het oeuvre van Pieter Pourbus staat centraal, een aanstormend talent dat heel wat belangrijke opdrachten wist binnen te slepen, van het ‘Laatste Oordeel’ en de ‘Annunciatie’ tot treffende portretten van Brugges voornaamste families. Maak voor de eerste keer ook kennis met het oeuvre van Claeissens, de verrassing van de tentoonstelling!