Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

‘Ik ben ervan overtuigd dat dingen moeten ontstaan vanuit een noodzaak’ 

Aan de rand van de kliffen staan twee meisjes. Ze kijken naar de zon. Hun handen houden elkaar vast. Eén voetstap later staat er nog maar één meisje … Het boek De Kinderen van Calais van Brugs auteur Lara Taveirne kon ondertussen vele lezers bekoren. Zo ook Anna Vercammen en Dominique Collet van het Gentse theaterhuis Kopergietery. Meisjes van Krijt, hun theaterbewerking, staat op donderdag 9 november op de planken van de MaZ.

 

EXit: Hoe ben je met De kinderen van Calais bij Kopergietery terecht gekomen?
Lara Taveirne:
‘Actrice, schrijfster en theatermaakster Anna Vercammen is van oorsprong Brugse en we waren altijd al gefascineerd door elkaars werk. Dominique Collet, coördinator van de theaterateliers bij Kopergietery, had het boek gelezen en wilde er heel graag wat mee doen. Onze visies bleken erg compatibel. We zaten een maand lang samen, schreven en stileerden tekstfragmenten en gingen improviseren met de jonge actrices in het stuk. Daarna zijn Anna en Dominique autonoom verder gegaan. Uiteindelijk ontstond zo een heel nieuwe creatie die mij heel erg kon bekoren.’

 

EXit: Het verhaal bleef intact?
Taveirne:
‘In grote lijnen wel. De hoofdpersonages zijn Violaine, Lillith en dochter Roos. Roos groeit op met een moeder die jaren terug iets heel ergs heeft meegemaakt. Lilith probeert dat verleden toe te dekken door voortdurend verhalen te vertellen. Roos raakt daarin verstrikt, net op een keerpunt in haar eigen leven. Het verleden haalt voortdurend het heden in en iedereen probeert zich daarbinnen staande te houden.’

 

EXit: Het stuk kreeg wel een nieuwe titel?
Taveirne: ‘
Meisjes van Krijt verwijst naar de krijtrotsen die een cruciale rol spelen in het verhaal, maar ook naar de breekbaarheid, de kwetsbaarheid van de personages. Krijt is bovendien erg vergankelijk, net als de verhalen van Lilith. In wat ze vertelt, is ze de mooiste, maar eigenlijk hangt aan haar leven een heel grote tragiek vast. Liliths verhalen bieden Roos slechts een schijnbare houvast.’

 

EXit: Wie speelt?
Taveirne:
‘De vrouwenrollen worden vertolkt door Anna, Dominique en de twee jonge actrices Jeanne De Voogdt en Suza De Gryse. Dominique begeleidt heel veel ateliers binnen de Kopergietery en was overtuigd van hun grote draagkracht op scene. Simon D’Huyvetter fungeerde als coach. Hij werkt heel beeldend en net dat aspect was voor mij het meest verrassend.’

 

EXit: Het boek wordt ook verfilmd?
Taveirne:
‘Daar gaat alles veel trager, omdat er heel veel budgetten moeten worden verzameld. Anne-Julie Vervaeke schreef het scenario. Eerst samen met mij, maar ook zij werkt nu autonoom verder. De titel wordt Waterwolf. Waar het boek zich afspeelt in de jaren zestig/zeventig, zet zij het verhaal in een hedendaagse setting. De dagboeken en brieven worden chats en mails, wat visueel-filmisch heel interessant is.’

 

EXit: Heb je geen moeite om je verhaal in handen van iemand anders te geven?
Taveirne:
‘Ik had het boek al losgelaten toen het uitkwam. Ik was er al enkele jaren mee bezig en het zat al zo lang in mijn systeem. Voor mij was het af op het moment dat ik het aan de lezers kon toevertrouwen. Ik regisseerde ooit zelf, schreef ook theaterstukken, maar De Kinderen van Calais zat altijd in mijn hoofd als een boek. Ik ben er eigenlijk heel erg van overtuigd dat dingen moeten ontstaan vanuit een noodzaak. Dat andere makers de nood voelen om met mijn verhaal aan de slag te gaan, daar kan ik alleen maar dankbaar om zijn.’

 

EXit: Voor je nieuwe boek ga je uit van één van die eigen theaterteksten?
Taveirne:
Kerkhofblommen is inderdaad geïnspireerd op Kerkhofblommenstraat, een stuk dat ik enkele jaren terug schreef voor de Torhoutse Toneelkring Sint-Rembert. Ik had toen het gevoel dat het niet helemaal af was. Van de oorspronkelijke verhalen blijft nog weinig over, maar ik vertrek wel van het gegeven van zeven vrouwen die samenwerken op een chrysantenveld. Arabella, een meisje op de grens van kind en volwassene, wordt het hoofdpersonage. Zij probeert te ontsnappen aan haar zeer kille moeder. Ze zoekt haar toevlucht bij de vrouwen die de chrysanten telen en wordt daar geconfronteerd met hun geheimen.’

 

EXit: Opnieuw werk met alleen vrouwen in de hoofdrol?
Taveirne:
‘Ik ben helemaal nog niet klaar met thema’s als moederschap, dochter zijn, relaties tussen moeders en dochters … Soms denk ik wel eens dat ik de mannelijke kanten van vrouwen eens op papier moet los laten, maar dat lukt voorlopig nog niet (lacht). Ik ben nu volop aan het schrijven en hoop – aangezien alles zich afspeelt rond Allerheiligen – met het boek uit te komen in november 2018. ’ (SD)

 www.ccbrugge.be

Born to be Kim Wilde

Popicoon treedt op donderdag 9 november op in Kursaal Oostende

Ze verkocht meer dan dertig miljoen albums en singles en is sinds ze haar debuutsingle/wereldhit ‘Kids in America’ zong in 1981 nooit echt meer van het internationale poprocktoneel verdwenen, een korte (moederschaps)pauze niet na te gesproken. Tussen toen en nu zitten tal van hits zoals ‘Cambodia’, ‘Never trust a stranger’, ‘You Came’… die in het collectieve geheugen zijn opgenomen. Kim Wilde is anno 2017 nog steeds een popicoon en mijn stem trilt dan ook een beetje als ik haar toevertrouw dat ik als achtjarige snotneus amoureuze gevoelens had voor haar, de rockbitch. ‘Oh really?’ lacht ze en ze stelt me meteen op mijn gemak. Wat een lieve vrouw!

EXit: Mogen we het een comeback noemen?
Kim Wilde: ‘Mijn comeback dateert eigenlijk al van 15 jaar geleden, zeker wat optreden betreft. Toen ik trouwde en kinderen kreeg, heb ik inderdaad wat stilgelegen. Nadat mijn kinderen ouder waren, heb ik de draad weer opgepikt. In de jaren tachtig draaide het meer om video- en tv-opnames, nu ligt de nadruk meer op het live spelen. De laatste vijftien jaren van mijn carrière vind ik ontzettend aangenaam. Ik heb nog steeds veel energie en dat deel ik graag met het publiek.’

EXit: Liever op de planken van het podium dan tussen de muren van de studio?
Kim Wilde: ‘Ik hou van beide zaken, maar het ene kan meestal niet zonder het andere. We hebben de laatste jaren in de studio doorgebracht om aan een nieuwe cd te werken. Verschijnt volgend jaar in de lente. De nummers klinken in elk geval fantastisch. Het maakt mij niet zoveel meer uit of we er veel succes mee zullen hebben of niet. Ik voel geen druk meer en dat geeft me meer emotionele vrijheid om te creëren. Dat is ook de reden waarom ik er zo blij mee ben. Misschien zit er wel een nieuwe hit in, wie weet?

EXit: Hoe zou je je nieuw album omschrijven?
Kim Wilde: ‘Het wordt een album vol poprocksongs met diverse invloeden, gaande van glamrock tot synthpop. Ik nam de cd op samen met mijn band waarmee ik al vijftien jaar speel. Ook mijn broer Ricki maakt daar deel van uit. In de songs gaat hij loos met zijn fantastische synthesizers-stuff. Hij is mijn andere helft. He is the Yin to my Yang.
Ik kan en wil het niet zonder hem doen.’

EXit: Ook je vader Marty was heel belangrijk voor jou?
Kim Wilde: ‘Ja, mijn vader en broer schreven thuis songs en mijn moeder nam het huishouden voor haar rekening. Das was verdomd handig, want mijn debuutsingle ‘Kids in America’ was zo’n grote hit in zo’n korte tijd. Het heeft ons een beetje in snelheid gepakt. We zijn er meteen keihard moeten invliegen. Het zat direct goed, maar er zijn later ook veel momenten geweest waar het niet zo goed draaide. Ik heb mijn carrière lange tijd met een rollercoaster vergeleken, want het verliep met ups en downs.’
‘We hadden niet verwacht dat ‘Kids’ meteen zo’n grote hit zou zijn. Ik was net van school en zorgde met mijn mama voor mijn kleine zus die net geboren was. Ik wilde wel zangeres worden, maar geloofde in geen duizend jaar dat ik al direct een miljoenenverkopende single zou scoren. Leuk, dat wel, maar ik was niet voorbereid op wat zou volgen. Je start hoog, maar je kunt laag vallen. De beginjaren waren wel fantastisch. Op je twintigste de wereld mogen rondreizen is niet voor iedereen weggelegd. Ik had de eer om de grootste popsterren in de wereld te mogen ontmoeten zoals Sting, Paul McCartney en Michael Jackson. Met enkele grootheden heb ik zelfs mogen samenwerken. Nu vind ik mijn leven ook wel best gezellig, want ik ben echt wel een family woman. Ik houd ervan om met mijn kinderen bezig te zijn en met de hond te gaan wandelen. Het beste van alle werelden – muziek en familie – heb ik nu verenigd.’

EXit: Je vindt het niet erg om van huis weg te zijn als je weer eens op het podium wordt verwacht?
Kim Wilde: ‘Totaal niet! Iedereen zorgt voor je als we on the road zijn. Het is veel lastiger om thuis te zijn, want er is altijd wel een plasje en een wasje te doen in huis. Op tour word je verwend en meestal nemen anderen in jouw plaats alle beslissingen. Toeren, dat is voor mij vakantie.’

EXit: Wat we soms eens vergeten in ons land, is dat je naast je muziekcarrière ook een bekend gezicht bent in Engeland als ‘tuinier’?
Kim Wilde: ‘Ja, ik heb al veel energie gestopt in ‘gardening design’. Dat doe ik trouwens nog altijd, want ik ben nog steeds betrokken in tuin- en groenprojecten in onze gemeenschap, meestal voor goede doelen. Het neemt een groot deel van mijn leven in beslag. Het zorgt alvast voor veel inspiratie. De tuin is een creatieve plaats, hoor.’

EXit: Wat mogen we verwachten op 9 november in het Casino Kursaal van Oostende?
Kim Wilde: ‘Ik heb al vaak in jouw land opgetreden en ik kijk er echt naar uit om nog eens in Oostende op te treden. Verwacht nog geen nieuwe songs – dat is pas voor volgend jaar -, maar we spelen, naast de grote hits en enkele toffe nummers uit mijn catalogus, ook enkele interessante covers. Het wordt alvast een uitgebreide show, jullie krijgen waar voor jullie geld.’

(ADC)

Productieploeg zoekt pasgeboren baby’s voor filmopnames

Voor de opnames van de Franse film Les Champs de Fleurs in de Zorgcampus Sanapolis in Sijsele (Damme) is Casting & Location op zoek naar enkele zwangere vrouwen die eind november of begin december uitgerekend zijn om te bevallen, en die graag enkele dagen willen meewerken samen met hun kersverse spruit aan de opnames van de film tussen 12 en 20 december 2017.

De film “Les Champs de Fleurs” van de regisseur Jeanne Herry schetst het portret van een jonge vrouw die het beste wil voor haar pasgeboren baby, maar er zelf niet kan voor zorgen en dus kiest voor het opvangnet van adoptie.

Deze dramatische komedie vol liefde en passie wordt gefilmd met een bekende Franse cast waaronder Sandrine Kiberlain en Gilles Lellouche.

De scènes die worden opgenomen met de baby spelen zich af in een serene sfeer in het decor van de materniteit. De mama moet zelf niet mee spelen, maar blijft uiteraard aanwezig op de set en kan alles van zeer dichtbij volgen.

Alle info via Wim De Waegenaere (Casting Director & Location Manager) op gsm 0477 643 845 en www.castingandlocation.be

Agenda toneel maart 2013

4, 5 en 6 april 2013, 20.00 uur
Gloria (in den hoge), Cie Cecilia/Circuscentrum (MaZ)

Ook voor zijn nieuwste productie zweert Arne Sierens bij interviews als inspiratiebron. Gloria (in den hoge) ontstond na een gesprek met een vrouw die als jong meisje met haar drugsdealende vader naar Spanje vertrok. Ze trouwde er met een Spanjaard, kreeg twee kinderen, maar werd niet gelukkig. Het stuk speelt zich af bij een autowrak, midden in een moeras. Daar ontmoet Gloria een vreemde man die net als zij op zoek is naar haar broer. Beide personages zoeken een houvast, maar uit hun gesprekken blijkt dat het wellicht ook tussen hen niets kan worden. Hun werelden liggen te ver uit elkaar of is dat maar schijn? Op de scene staan Tom Vermeir en Leen Roels. Naast hen spelen een kind en de Mexicaanse acrobate Aurelia Brailowsky. Zij geeft de voorstelling een erg fysieke draai.
Info Cultuurcentrum, t 050 44 30 60, cultuurcentrum, www.ccbrugge.be
5 en 6 april 2013, 20.30 uur
No role in a cowboyfilm, Introvertigo (CC Scharpoord)

Regisseur en auteur Wesley Deschryver doopte recent zijn gezelschap Introvertigo om tot ‘De Rode Raven.’ Onder deze naam wil hij een nieuwe richting inslaan en zijn teksttheater meer laten dialogeren met film, muziek, dans en kunst. No Role in a Cowboyfilmgaat gaat over twee arme straatartiesten, levende standbeelden, die de moderne wereld beu zijn en te voet naar de woestijn van Andalusië trekken. Ze willen er leven als de cowboys uit de spaghettiwesterns waarmee ze opgegroeid zijn. Duelleren in de Spaanse zon, de bevolking redden van de rijke bandieten en met de knappe boerendochter van bij de waterput de zonsondergang tegemoet rijden. Helaas verloopt alles niet zo vlot. In deze tragikomedie staan twee acteurs op scene: vaste waarde Jasper Bullynck en nieuweling Kevin Dedeene.

Info CC Scharpoord Knokke-Heist, t 050 63 04 30, cc.ticket

18 april 2013, 20.30 uur
Toestand, een zelfportret, Tristero (De Werf)

In april nodigen De Werf en het Cultuurcentrum Tristero uit. De artistieke kern van dit Brusselse theatergezelschap bestaat uit Kristien De Proost, Youri Dirkx en Peter Vandenbempt. In de nieuwe voorstelling Toestand maakt Kristien De Proost een stand van zaken op. Ze staat alleen op scene en speelt een soort van ‘theaterautobiografie’ waarin ze zichzelf ontleedt tot in de kleinste details en zich in alle oprechtheid aan het publiek toont. Ze belooft daarbij objectief te zijn en zich te beperken tot de feiten. De Proost studeerde Germaanse Filologie en volgde Toneel aan de Studio Herman Teirlinck en speelde sindsdien bij Het Toneelhuis, Tristero, HetPaleis, Victoria en Crew (Eric Joris). Op het repertoire van Tristero stonden Abigail’s Party, Iemand van ons, Living en Coalition.
Info De Werf, t 050 33 05 29, reservatie, cultuurcentrum, www.ccbrugge.be

19, 20, 25, 26 en 27 april 2013, 20.00 uur
Ginds tussen de Netels, Werkgroep 66 (De Dijk)

In 2011 werd op Theater Aan Zee Ginds tussen de netels opgevoerd. Een voorstelling die in alle opzichten naar de keel greep. Cast, decor en setting, zelden zijn stukken zo perfect. Werkgroep 66 gaat de uitdaging aan om dit stuk van Dimitri Verhulst zelf te ensceneren. Ginds tussen de netels is, na Yerma vraagt een toefeling, de tweede bewerking van Verhulst van werk van de Spaanse schrijver Federico Garcia Lorca. Bloedbruiloft is de oorspronkelijke titel en vertelt het tragische verhaal van een jonge bruid die er op haar huwelijksdag vandoor gaat met haar minnaar. Het stuk van Verhulst speelt zich af in Urtica, een denkbeeldig Belgisch dorpje, ‘de wereldhoofdstad van de brandnetels.’ Daar vechten twee families al generaties lang een bloederige vete uit. Een stuk vol eros en thanatos met een tragische kleur die door Verhulst in felle vegen is aangezet.

Info Joanna Beernaert, t 050 35 85 50 (van 17.30 tot 19.00 uur) of joannabeernaert

Welkom

Welkom bij EXit, hét Brugse cultuurblad

Bezoek ook onze facebookpagina voor cultuurnieuws, updates en commentaar

 

%d bloggers liken dit: