Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: augustus 2012

Zondag 19.08 om 15.30: Praalstoet van de Gouden Boom

 Margaret of York.jpg
 
Margaretha van York
 
De Praalstoet van de Gouden Boom
 
Ballade van Margareta van York, stadsgedicht 24 voor Brugge
Hedwig Speliers, stadsdichter Brugge www.poeziebos.be
 
Zij was tweeëntwintig toen zij het Kanaal overstak,
Margaretha van York, mooi en verstandig, strak
in een kleed dat door Memling geschilderd leek
met sieraad en zijde, te jong voor het vele leed
dat op de drempel van haar leven neder streek
toen zij na negen eenzame jaren weduwe werd.
Alle leven, ook dat van vorstinnen, is beperkt.
 
Zij was tweeëntwintig toen zij landde in Sluis.
Vlaanderen bood haar een toevlucht en een huis
maar geen man naar haar hart, een vechtersbaas.
Het was zonsondergang toen ze in de haven kwam,
een prachtig schouwspel dat haar hart innam.
Haar vloot werd verwelkomd door schepen
van allerlei grootte, oorlogsuitrusting inbegrepen.
Maar Karel de Stoute was er niet, in de kom
van de Hollandse haven ontbrak de bruidegom.
Het vuurwerk was indrukwekkend, de liefde niet.
 
Hier zal ze haar schoonmoeder ontmoeten,
Isabella van Portugal, die het hof regeert,
onderdanen beheerst en dagelijks dirigeert.
Wie weet hoe haar hart zich hierbij bezeert?
Die nacht bracht ze in Damme door, vroeg gewekt
stond zij voor de spiegel met haar hals gerekt
haar gouden haar te kammen, van het Zwin tot hier
verdronken in herinneringen. Met vertier en plezier
zag zij hoe haar bruidegom traag de trouwring gleed
over de vinger, een edelstenen ring uit goud gesmeed.
 
Zij was tweeëntwintig toen haar taille in het kleed
van aller-kostbaarst kant, zijde en tule gleed.
Weerspiegeld in het water hoorde zij het luiden
van de Damse klokken, rook zij de geuren buiten
van de grassen en bekeek de rietkraag in de beken.
Zij zag hoe blauwe reigers statig naar haar keken,
met gerekte nek geduldig naar hun prooien loerden.
Hoe lang gehalsde ooievaars hun jongen voerden.
Zij was tweeëntwintig toen gezeten op een gouden laken
zij op haar versierde draagstoel de Kruispoort had verlaten.
De toortsen aan de gevels bliksemden hun helder licht
op kroon en kleed, het goud en wit om haar verfijnd gezicht.
 
Wie van op de Burg zag hoe ze uit de Langestraat kwam
had geen oog genoeg: haar lichaam was een tere vlam
en haar hart sloeg in den vreemde een harde hartslag.
Toch toverde zij op haar gezicht een tedere glimlach.
Zij was tweeëntwintig toen de priesters van Sint Donaas
haar begroetten. De toeschouwers zochten hun soelaas
in het zich vergapen aan de praalboog en hoe onverdeeld
de  geklauwde Vlaamse leeuw de Engelse luipaard streelt.
Laten we nu hopen, zo meende menigeen, dat de banden
tussen Bourgondië en Engeland komen in goede handen.
Brugge kan er enkel wel bij varen, in rijkdom belanden.
 
Zij was tweeëntwintig toen de Bruggelingen de Wapenpas
van de Gouden Boom organiseerden, een groots toernooi
waarin gedrapeerde ruiters elkaar bestreden in grote tooi,
dit gebeurde op de markt en duurde talrijke dagen.
Maar Margareta, vredelievend en naar vrede vragend,
keek ernaar met tegenzin en stak de handen in de lucht.
Zij eiste het einde van strijdgewoel en krijgsgerucht.
 
Tweeëntwintig was zij toen zij aanzat op het trouwbanket
in het Prinsenhof. Tien vleessoorten werden voorgezet
en vijf visgerechten schoven over tafel. Een gepluimd beest
met de omvang van een zwaan kwam gebraden op het feest.
Het werd in de schaduwhoeken van de zaal verslonden
door honderden luidruchtig knabbelende monden.
Wat de invités niet lustten verdween onder tafel heel even,
wat op tafel  bleef staan werd aan de armen gegeven.
Nergens in Vlaanderen (zo deden vele verhalen de ronde)
werd zo goed gegeten als in Brugge door armen en honden.

MAfestival kijkt terug op zeer geslaagde editie

 

Bisschop
 
Organisator Tomas Bisschop kijkt tevreden terug op het MAfestival (foto Paul Willaert)
 
Het voorbije MAfestival, 21 concerten in 10 dagen is een succes geworden. Er was een zaalbezetting van 92 procent en enkele uitvoeringen verdienden het label top. Muziekcriticus Stefan Grondelaers sprak in De Standaard van ‘een topeditie’. MAfestival, dat het met bescheiden middelen moet rooien, investeert in jonge talenten en dat heeft gerendeerd. Dit nieuwe concept houdt beloften in voor de toekomst.
 
Het heeft nog weinig zin om het MAfestival te vergelijken met het Musica Antiqua-festival uit het verleden. Musica Antiqua kon grossieren in  grote namen en had een zomers monopolie. Vandaag is een groot aanbod oude muziek en er is een Concertgebouw waar de gote namen zich tijdens het winterseizoen presenteren. MAfestival moet dus wel op zoek naar jong en weinig bekend en die oogst mocht dit jaar gezien worden.
 
 De Internationale muziekwedstrijd voor klavecimbel kende dit jaar minder respons. Reden? De toonaangevende jonge talenten van weleer zijn vandaag gereputeerde muzikanten geworden en er is blijkbaar een probleem met de aflossing van de wacht. Bovendien blijkt de opdracht 'hedendaagse muziek' het enthousiasme af te remmen. Toch blijft de wedstrid uniek in z'n soort.
 
De uitbreiding naar concertlocaties als Begijnhofkerk en Ter Potterie is een voltreffer. Sint-Jakobskerk en Sint-Gilliskerk zijn dan weer geschikt voor specifieke concerten maar de ongezellige Walburgakerk voldoet aan geen kanten. Het topconcert met de Monteverdi-vespers, afgelopen zaterdag, was genietbaar voor de eerste vijftien rijen, maar voor het overige publiek is de akoestiek een beproeving. Tenslotte verdiende het orkest B'Rock, met de Bruggelingen Wim Maeseele, Tom en Hannelore Devaere op z'n minst een podium, want nu amper zichtbaar voor het publiek. Of waren alle podia uitgeleend aan Benenwerk?
 
Samengevat: MAfestival heeft definitief zijn plek verworven in het zomerse muziekaanbod, maar is voor haar toekomst ook aangewezen op samenwerking met andere partners. Over de samenwerking met het Concertgebouw zei Tomas Bisschop in EXit 212 hierover het volgende: ‘Geen sprake dus van ‘opslorpen’, wel van samenwerking met behoud van eigen profiel, eigen achterban en communicatie. Dat is een moeilijke oefening voor beide partijen, maar de goede wil is wederzijds aanwezig. Voor samenwerking wordt ook gedacht aan andere partners zoals De Werf en Cactus.'
 
 Volgend jaar viert MAfestival de vijftigste verjaardag van Musica Antiqua. Noteer alvast: 2 tot 11 augustus. (LF)
 
 
 

Gavin Friday, charismatisch en imposant

Het concert van Gavin Friday (Klinkers, woensdag 8 augustus) begon een kwartstonde later dan voorzien “om de mensen die momenteel nog op de binnenplaats van Gruuthuse staan toch de kans te geven zich naar de Stadsschouwburg te begeven”. Noch die vertraging noch de wijziging van locatie (de in dit land immer weer schuldige “weersomstandigheden”) bleken van enige invloed op het verdere verloop. Vanaf de eerste song – “Caucasian Walk” uit zijn verleden met The Virgin Prunes – tot de laatste noot hield de Ierse rebel (“Too many fuckin' rules in this world”) het publiek in een houdgreep. Gedurende anderhalf uur grasduinde hij – vanop een kruk, schrijlings op een stoel gezeten, marcherend over of hurkend, respectievelijk knielend op het podium en zelfs even in de zaal afdalend – doorheen zijn imposante en eigenzinnige oeuvre. De setlist was – wat mij betreft: godzijdank – niet beperkt tot songs uit zijn recentste worp “catholic” (met kleine “c”), niet echt mans sterkste werk, hoewel de live-uitvoeringen flink potiger bleken dan de CD-versies. Integendeel werd gretig geplukt uit het meesterwerk “Each Man Kills The Thing He Loves”, met verder ook nummers uit “Shag Tobacco” en covers (o.a. “King Of Thrash” van T-Rex). De bisronde was royaal en van bijzonder hoog niveau, met o.a. een prachtuitvoering van het troostende “It's All Ahead Of You” en een cover van “Amsterdam” van Brel (van wie eerder op de avond al dat ondergewaardeerd en blijkbaar uit de ether gebannen prachtnummer “Au Suivant” in Friday's bijtende interpretatie "Next" te horen was geweest). Afgesloten werd met een ronduit imponerend “Five Years” van David Bowie. “Do we really need these pissy popstars”, zingt Friday in “Caruso” (ook op het repertoire woensdag). Het bleek een rethorische vraag. (PJG)

Brugse cartoonale over misdaad en straf

Cartoonale Brugge
 
 

Affichebeeld
 
Voor de nieuwe editie van Cartoonale Brugge trekt de dienst Cultuur alle registers open.
 
De dienst Cultuur slaat niet enkel de handen in elkaar met het Europees Cartoon Centrum Kruishoutem, maar wijkt met de tentoonstelling uit naar de 600 m² grote Jan Garemijnzaal van de Brugse Stadshallen. Een toplocatie in het hartje van de historische binnenstad.
 
Geïnspireerd door de dagelijkse actualiteit, de soms (al dan niet imaginaire) straffeloosheid van bepaalde misdadigers en misdaden of door de klassieker van Dostojevski kunnen creatievelingen alle kanten uit.
 
Deelnemen kan door maximaal 3 cartoons vóór 16 november 2012 in te sturen (reglement – deelnemingsformulier). Naast een plaats op de tentoonstelling zijn er prijzen van 1.500, 1.000 en 500 euro te winnen.
 
De tentoonstelling vindt plaats van 13 tot en met 27 januari 2013.
 

Brugse fotograaf blikt Paralympics in

 

Coudenys
 
De Olympische Spelen in Londen zijn volop aan de gang en het enthousiasme is groter dan ooit. Twee weken na het einde van de Olympische Spelen starten in Londen de Paralympics, de Spelen voor atleten met een handicap. We hebben in de halve finale van de 400m Jonathan Borlée zien lopen tegen Oscar Pistorius, de blade runner uit Zuid-Afrika. Hij zal er ook op de Paralympische Spelen bij zijn.
 
De Brugse fotograaf Lieven Coudenys is sinds 1996 de officiële fotograaf van het International Paralympic Committee (IPC), de Paralympische tegenhanger van het IOC.
Coudenys: 'Voor hen heb ik reeds Atlanta, Sydney, Salt Lake City, Athene, Turijn, Peking en Vancouver gedaan en dus zal Londen 2012 ondertussen m'n achtste Spelen zijn. Deze worden de grootste Paralympics ooit – qua aantal deelnemende atleten en landen en qua aanwezige media en media coverage.'
 
Onlangs is in The Paralympian, het magazine van het IPC, een artikel verschenen met als titel Great Expectations – over de verwachtingen naar Londen toe, met daarin aandacht voor Lieven Coudenys (http://www.paralympic.org/magazine-paralympian/august-2012).
Coudenys heeft ook een website waarop je foto's vindt van de vorige Paralympics (http://lievencoudenys.photoshelter.com)
Coudenys werkt als fotograaf in Veldegem (Koning Albertstraat 13) en heeft een galerie in Brugge (Groeninge 7), de stad waar hij ook woont. (LF)

Gipsy’s in het park

  

Emilia_kirova_en_tzigan
Emilia Kirova en Tzigani

Op 18 augustus is Oostkamp terug klaar om in een swingend zigeunerfestijn te veranderen. Gipsy’s in het Park is aan de10de editie toe en dit wordt gevierd met een wervelend feest. Je kunt er genieten van de klanken van originele zigeuner- en Balkanmuziek, gipsyjazz en muzette, … Dit jaar komt Emilia Kirova uit Bulgarije een feestje bouwen en als kers op de taart is er het optreden van de wereldbekende Fanfare Ciocarlia uit Roemenië. Samen met bands uit Nederland en België laten ze ons de Gipsy in onszelf ontdekken.

Programma

18 uur      Gyula Csikos Gipsy Cimbalom Band

19.30 uur  De Piotto’s Special met Tcha Limberger, Mozes Rosenberg en Paulus Schaefer

21 uur      Emilia Kirova en Tzigani

22.30 uur  Fanfare Ciocarlia

Tickets

Vvk 13 euro – add 16 euro

Studentenkaart tot 24 jaar: 5 euro

Tot en met 16 jaar: gratis

Bereikbaar via de Gruuthuselaan (auto) of Kapellestraat (te voet of per fiets) | Ingang Hogedreef

foto Heimana

‘Bruggeling’ Tcha Limberger op Gipsy’s in het Park

Jonge sopraan Sabine Devieilhe kleurt openingsavond

Imgp0954
 
Na het openingsconcert spoelde sopraan Sabine Devieilhe de stembanden met een frisse pint
 
MAfestival opende vrijdagavond met Mozarts 'liefdesaria's' voor de muzikale Aloysia Weber voor wie hij een obsessionele liefde koesterde. Het Franse orkest Les Ambassadeurs had daarvoor de jonge sopraan Sabine Devieilhe ingehuurd en zij maakte een goede beurt. Ze startte met Mozarts 'Popoli di Tessaglia' (KV 316) waarin de componist zijn gevoelens voor Aloysia verpakte in veel dramatiek en vocaal vuurwerk. Aansluitend bracht het orkest Mozarts Symfonie in C (nr. 36), een toch wel merkwaardige keuze, want niet meteen het grote werk van de grote meester.
Meer genieten was het na de pauze met de schitterende aria 'Mia Speranza adorata' (KV 416), zowel teder als vurig gezongen, en het gedurfde 'No, che non sei capace' (KV 419), met trompetten en pauken, als orgelpunt. Daartussen hoorden we nog het tedere en kristalheldere 'Vorrei spiegarvi' (KV 418). Het is nu vooral uitkijken naar de echte toppers uit het MA-aanbod zoals het Stabat Mater van Scarlatti (woe. 8.8), het recital Sempé-Hantaï (do. 9.8) en de Monteverdivespers van B'Rock (zat. 11.8). (LF)

Zware metalen in Het Entrepot

 
 
Gehoord in Het Entrepot Brugge: Sardonis + Electric Wizard
Electric_wizard
 
Een mooi volgelopen Het Entrepot in Brugge verwelkomde woensdagavond twee heavy bands en heel wat metalliefhebbers. Jorn Duthoo bericht.
 
Sardonis uit Genk besteeg als eerste het podium. Op het eerste zicht twee brave jongens, die opkwamen alsof de eucharistieviering net kon beginnen. Echter, zodra het drumstel bemand werd  duidelijk dat die indruk helemaal verkeerd was. De drummer staarde in het publiek met nogal wat oogwit en een blik alsof hij ons allemaal wou platspuiten. Bij het openingsnummer werden we al getrakteerd op een muur van geluid met straffende drums, gierende riffs en een zwaar  ‘in your face’ geluid. Een instrumentale doom metalband zonder basgitaar? Jawel, maar toch lijkt dit duo ermee weg te komen. Sardonis sloeg het publiek verder heavy om de oren en liet ze na een halfuurtje stomverbaasd en zeer onder de indruk achter. Deze schitterende opener had het publiek mooi opgewarmd voor Electric Wizard. Impressive!
 
Na een lange pauze kwam Electric Wizard (UK) het podium op. De band ademt een sfeertje van drank, drugs en satan uit en dat oogde beloftevol. Het publiek werd op sleeptouw genomen met de mooie sludgy opener Supercoven. De toon was gezet. Frontman Jus Oborn zong en schreeuwde de longen uit zijn lijf. De repetitieve zware ritmes, de heavy vocals en de donkere lyrics namen het publiek een dik uur bij de keel. Het werd een mooie mix met de sludge van het oudere album Dopethrone en de heavy hymnes uit hun laatste Black Masses. Oververhitting in de zaal, veel lange haren van headbangers in je gezicht en geluidsoverlast waren een logisch gevolg. De absolute hoogtepunten waren het melodieuze Black Mass en het superheavy Satanic rites of Drugula. Een knappe en professioneel gebrachte set.
 
Conclusie: een mooie avond voor de Brugse liefhebbers van de harde metalen in een  alweer prima organisatie van Eyespyrecords en Heartbreaktunes.
 
 
Sardonis
                                                                                                               
 
 
 
 
 
 

Krasiviyi Brjoege*

In_bruges
*Mooi Brugge
 
Later dit jaar starten  in Brugge de opnames voor de Britse historische reeks The White Queen, een bericht dat iets vroeger dan voorzien de media werd ingestuurd, maar in pre-verkiezingstijd is het ongeduld om uit te pakken met goed nieuws iets groter dan anders het geval is.
Voor wie twijfelt aan de impact van dergelijke producties voor de toeristische faam van Brugge kreeg deze week het ongelijk op zijn bord. In een toeristische reportage in De Standaard getuigde de Russische familie Barinbaum (uit Sint-Petersburg) waarom Brugge hun reisbestemming was: 'Sinds we de film In Bruges hebben gezien, droomde mijn man ervan om deze stad in het echt te zien. En het valt zeker niet tegen. De architectuur, het eten, de wijn, de chocolade, de mensen: alles is hier uitstekend.'  Vooruit dus met The White Queen. (LF)
 
 
 
%d bloggers liken dit: