Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: maart 2012

Cinema Novo: themadag over landbouw en ontwikkeling

Elk jaar organiseert Cinema Novo een themadag waarmee nog steeds het engagement wordt vooropgesteld. Dit jaar wordt deze dag gewijd aan Landbouw en Ontwikkeling.
 De themadag gaat van start met een debat over landbouw, bestuur en coöperaties in Congo met deelname van ondermeer Joseph Kalder (directeur-generaal ontwikkelingssamenwerking), Jan Aertsen (Vredeseilanden) en  professor Eric Tollens.
 Daarna biedt de documentaire Bitter Seeds (Micha X. Peled) een aangrijpende kijk op multinationals die genetisch gemodificeerde organismen (GGO) opdringen aan arme Indische katoenboeren. Wat niet zelden resulteert in mislukte oogsten. In verschillende Indische streken heerst momenteel een zelfmoordepidemie onder de tot wanhoop gedreven boeren. Bitter Seeds won de eerste Oxfam Global Justice Award. Na de vertoning volgt nog een debat over GGO’s en landbouw met regisseur Micha X. Peled, professor Marc Van Montagu en Thierry Kesteloot (Oxfam).
 
Themadag ‘Landbouw en Ontwikkeling’ vindt plaats op zaterdag 17 maart van 13u45 in Cinema Lumière.
 
 
 

kleinVerhaal met grote gevolgen

 

Kleinverhaal
 
kleinVerhaal  vecht negatief preadvies aan, Hans Dewitte bericht.
 
 
kleinVerhaal vzw ontstond in de schoot van Brugge 2002. In die beginjaren zetten we een reeks eigenzinnige projecten op vanuit verschillende hoeken van het kunstenlandschap en laveerden tussen erfgoed, cultuureducatie, podiumkunsten en cultureel buurtwerk. 
 
In 2005 brachten we de woeste rit van die eerste jaren in kaart. De organisatie diende keuzes te maken en zich te positioneren binnen het kunstenveld. We kozen ervoor om onze eigenheid uit te spelen en ons verder te ontwikkelen als nomadisch gezelschap, om samen met kunstenaars artistieke processen op gang te zwengelen vanuit het hart van de maatschappij.  De daarop volgende jaren werd ervaring en expertise opgebouwd, met vallen en opstaan. kleinVerhaal zette producties op middenin ‘probleemgebieden’, buurten, dorpen en steden.
 
In 2007 werd kleinVerhaal vzw erkend als sociaal artistieke organisatie.De stand van zaken anno 2012?  kleinVerhaal lanceert bevlogen artistieke concepten waarrond zowel buurtbewoners, oude en nieuwe Belgen, toevallige passanten, mensen met fysieke of mentale beperking, daklozen, jongeren en senioren worden samengebracht. We bereiken groepen die door de reguliere kunstensector moeilijk of niet worden aangesproken en gaan voor onze projecten in zee met kunstenaars als onder andere Randi de Vlieghe, Sam Louwyck, Frank Adam, Jean-Baptiste Lison, Diederick Nuyttens, Nick Ervinck, Yvan Derwéduwé, Lode Vranken, Lieven Neyrinck. kleinVerhaal fungeert telkens als forum, platform, waar de meest diverse mensen, artistieke talen en kunstendisciplines mekaar tegenkomen en in confrontatie gaan. De voorbije vier jaar presenteerden we 13 grote en minder grote producties en dit op de meest uiteenlopende plekken in de provincie West-Vlaanderen. Vandaag bestaat kleinVerhaal uit een gedreven crew van 4 vaste personeelsleden en 1 extra medewerker, een 20 –tal kunstenaars onder tijdelijke contracten, een ploeg van zo’n 30-tal vrijwilligers.
 
Terwijl de organisatie scherper dan ooit staat, gewapend met een unieke visie en mehodiek, viel op 15 februari het negatief preadvies van de beoordelingscommissie sociaal artistiek binnen. Indien dit advies ondanks ons verweerschrift toch  uitgevoerd wordt dan betekent dit de afwezigheid van de enige professionele sociaal artistieke speler in de regio  Noord-West-Vlaanderen. We maken ons echter sterk dat dit kleinVerhaal nog niet ten einde is.
 
Hans Dewitte namens kleinVerhaal

Lucas Vandervorst vertelt Wittgenstein

12_03_13_wittgenstein_c_willy_
 
Dinsdag 13 maart om 20 u. in Theater De Dijk (Blankenbergse Steenweg)
 
Een veld vol rode klaprozen, een zestal ventilatoren en een man met een wonderlijk maar tegelijk belachelijk hoedje zet een ridicuul dansje in. Wat heeft dit met Ludwig Wittgenstein te maken, vraag je je onwillekeurig af? Misschien wil Lucas Vandervost echter meteen bij ons in huis vallen met de uitbeelding van één van Wittgensteins meest geciteerde teksten 'dat waarover men niet kan spreken, daarover dient men te zwijgen'. Hij stoffeert die filosofische bewering met literaire fragmenten van o.a. Joyce, Van Ostaijen, Kafka, Proust . Van daaruit groeit een voorstelling vol rare sprongen, maar uiteindelijk hang je aan de lippen van de rasverteller.
 

Een Tuymans in het Concertgebouw

Tuymans
Foto Paul Willaert
 
Het was opkijken voor de vaderlandse kunstcritici toen Luc Tuymans  dit weekend (officieel) een monumentaal schilderwerk (Angel) aanbood aan de Stad en het Concertgebouw.  De gigantische muurschildering kreeg een  bescheiden plaats in een zijgang naast de hoogste rang in het Concertgebouw, maar komt er fantastisch goed tot zijn recht. Het werk gaat terug op een Tuymans uit 1992, dat later in Chicago een vast onderkomen krijgt.  Het is een weergave van een engeltje dat zijn moeder elk jaar onder de kerstboom plaatste. Uitvergroot tot een monumentale muurschildering wekt Angel heel andere associaties op, het werk krijgt letterlijk en figuurlijk een ander dimensie. Hoofdconservator Manfred Sellink vindt de gekozen plaats ‘de best denkbare locatie in het Concertgebouw’, burgemeester Moenaert noemt het ‘een unicum voor onze stad en een extra troef voor het Concertgebouw’. (LF)
 
 
 
 

Ygor uit Poperinge special guest op derde Commeere Comedy Cup

 

Ygor
 
Het Brugse magazine De Commeere wil een brede smile op uw gezicht
toveren en organiseert daartoe een nieuwe editie van de Commeere
Comedy Cup (CCC) op zaterdag 17 maart (om 20 uur) in de Brugse
Stadshallen (Belfort).
 
Dit jaar mogen slechts 8 kandidaten meedoen. Vorig jaar stonden twaalf
‘komedianten’ op het podium en dat bleek, voor het 450-koppig publiek
en jury, net iets te veel van het goede. Nu zal het dus een gebalder,
en wellicht ook kwalitatiever programma zijn. ‘Er zijn zestien
inschrijvingen binnengekomen en we hebben de, naar onze mening, beste
acht geselecteerd op basis van de meegestuurde filmpjes en/of op basis
van optredens die we zagen’, zegt Ruben De Ville van De Commeere.
Tussen de acht uitverkoren steken er ook drie Brugse kandidaten. Dit
zijn de acht:
Kris Van Spitael: droogkomisch, bekroond comedytalent uit Erpe Mere.
Dennis Vansant: leeft op grote voet. The Big Belgian Boy of Comedy.
Kevin Rombaux: hilarische grafdelver uit Brugge, ook bekend als De Mugge.
Robby Petit: eerste garagist in het comedycircuit. Volstrekt
onbetrouwbaar. Verder geen uitstaans met Jacques Vermeire.
Tine Neyens: eerste vrouw in de geschiedenis van de Commeere Comedy
Cup! Een Brugse psychologe dan nog wel.
Peter Geysen: Antwerps podiumbeest, ging in de leer bij Nigel Williams.
Hassan Fourir: eerste allochtoon in de geschiedenis van de Commeere
Comedy Cup! Dwaalt rond in de Brugse cafés, gewapend met gitaar en
aangebrande moppen.
Bruno Bittoun: bestrijdt achter de hoek loerende midlife crisis als
enthousiast stand-upper.
 
Bart en Ygor
 
De master of ceremon is dit jaar Bart Vantieghem, de winnaar van
vorig jaar. De winnaar van de eerste editie, Yvor uit Poperinge, zal
als gastcomedian de avond afsluiten. ‘Ygor is geregeld te zien op
Canvas Comedy Casino en recent ook in Comedy for life. Jean Blaute had
het in Humo een tijd geleden over een act van Ygor en noemde het
onomwonden 'het grappigste dat hij in jaren gezien had'. Niet te
missen dus’, zegt De Ville.
Oja, de winnaar, uitgekozen door de vakjury met onder meer Pieter
Aspe, krijgt een geldbedrag van 200 euro. De winnaar van de Prijs van
het Publiek krijgt traditiegetrouw zijn gestalte in bakken Brugse Zot. (ADC) 
 
Info: tickets kosten 7,5 euro (inclusief portie Brugge Kaas bij eerste
consumptie) en zijn te koop bij In&Uit, de cafés Estaminet

(Astridpark), Coolcat (Eiermarkt), De Smisse (Damme), on line via

Houders van een Brugge Leeft jongerenkaart betalen slechts 6 euro in
de voorverkopende cafés. De eerste honderd ontvangen de cartoonbundel
Patrick & Yves.

 
 

Golden Years Fuif

Golden_years_10_maart_2012_2

‘Wat is er nu beter dan een goede ouderwetse fuif qua ambiance?’ stelt
organisator Kurt Deklerck. Onder het motto ‘Let’s party again, like in
the good old days’ organiseert hij op zaterdag 10 maart weer een
nieuwe editie van de Golden Years Fuif in Studio Hall (het vroegere
Schuttershof) in Sint-Kruis. Dj Tommy en dj Manu zullen de avond
muzikaalgewijs aan elkaar lijmen. (ADC)

Twintig jaar Tindersticks in tienjarig Concertgebouw

 

Webbanner_tindersticks
Veel belangstelling deze week voor het concert van de Tindersticks, een organisatie van Cactus, dat het Concertgebouw aardig deed vollopen. Steven Claerhout bericht.
 
Om en bij de duizend melancholici sterk waren we, of liever zwak, veel liever zwak, geheel in lijn met de zweem van tristesse die zanger Stuart Staples doorgaans over zijn composities sluiert. Zo ook in opener Blood, geplukt uit hun titelloos debuut twee decennia terug, maar tijdloos in al zijn bevragende onzekerheid: Where does the blood go? Een rode gloed vult het podium, wat Staples ertoe verleidt aanhoudend en veelvuldig de al dan niet pijnlijke liefdestoer op te gaan, eerst in If You’re Looking For A Way Out, een soulvolle Odyssey-cover, en daarna in Dick’s Slow Song, een titel die zorgt voor een naadloze knipoog naar het volgende nummer van een secuur opgebouwde, ingetogen set.
 
In Chocolate betreedt toetsenist en mede-oerlid David Boulter namelijk het spreekgestoelte voor een kinky verhaal over een vakkundig opgescharrelde vrouw die, dos cervezas nog aan toe, dan toch niet zo volkomen vrouwelijk blijkt te zijn als puntje bij het in dit geval niet geheel spreekwoordelijke paaltje komt. Een lijzige verhaallijn en de instrumentale trein der traagheid die zich plots in gang zet en versnelt, het is een beproefd recept bij Tindersticks.
 
 Ter vervollediging van de heilige drievuldigheid streelt derde hond Neil Fraser als vanouds de gitaar. Rijk in zijn spaarzaamheid, wat eveneens gezegd kan worden van de assisterende handen op drums (afgeborsteld) en vibrafoon.
 
Nerveuzer wordt het tijdens Show Me Everything. De dreigende bariton van Staples draagt een vreemdsoortige, natuurlijke echo in zich, de saxofoon zwelt aan en de drums stokken hortend.
 
Onweer hangt in de lucht, maar wijkt vooralsnog tijdig. Een paar behoedzame tellen tussen ingehouden donder en bliksem later volgen de echte krakers van de avond, I Know That Loving, uitermate aanstekelijk gebracht, en vooral ook Frozen, een hoogtepunt uit hun jongste plaat The Something Rain, waaruit vanavond zowat de helft van de gebrachte set wordt gepuurd. If I could just hold you, zo klinkt het jachtig, repetitief en smachtend, maar één song daarna worden we als toehoorders voor het eerst losgelaten.
 
 De geoogste bijval is op dit moment nog van het gedistingeerde soort en wordt vanop het podium beantwoord met een applausje voor zichzelf en een schuchtere buiging.
 
 Engelser kan moeilijk, wat zich vertaalt (of net niet dus) in 4:48 Psychosis als eerste bis. Gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van de Britse Sarah Kane, ook al valt er een tekstuele gelijkenis te ontwaren met Jerdacuttup Man, geschreven door de Australische zielsverwanten van The Triffids. Cherry Blossoms baadt in nostalgisch minimalisme en zet het Concertgebouw definitief in bloei. Een aantal plaatselijke staande ovatietjes lokken de heren zelfs ten tweeden male terug.
 
 Definitieve afsluiter Medicine is de slaappil van dienst, een beetje tam maar bijgevolg des te werkzamer. Sour dreams…
 
   Steven Claerhout
 
 

Intrigerende videostills in café Concertgebouw

 

Affiche_copy
 
De Brugse kunstenaar Jelle Van Hulle kwam eind 2009 in het nieuws toen drie werken uit zijn expositie in het A.Z. Sint-Jan werden gestolen en sindsdien zoek zijn. Vandaag, en dat tot 30 april, toont hij een selectie 'videostills' aan de wanden van het Concertgebouwcafé. Het resultaat is een boeiende confrontatie met werk dat specifiek voor deze tentoonstelling is ontworpen. Zijn werk bestaat uit collages op (gebruikt) zijdepapier die verwijzen naar de affichecultuur. Elk werk is uniek en kijkt qua vorm naar de ramen en de betonstructuur van het Concertgebouw. Van Hulle, leraar aan het SN, is zeer vertrouwd met de nieuwste mediatechnieken en maakt er hier een origineel gebruik van. Het Concertgebouw wordt hiermee, zie ook de recente muurschildering van Luc Tuymans, een van de weinige plaatsen in de stad waar hedendaagse kunst uitstekend tot zijn recht komt. (LF)

Litlle Trouble Kids en Ping Pong Tactics in MaZ

 

Little-trouble-kids1
Vergeet Boston Tea Party, want hier zijn Little Trouble Kids die een
flink scheut noisepop uit hun instrumenten toveren. Achter Little
Trouble Kids gaan Thomas Werbrouck en Eline Adam, allebei uit Torhout,
schuil. ‘Niks zo raar als hipsters die dansen op de muziek van twee
boerenpummels uit Torhout’, lieten ze optekenen in Humo. Van 1 tot 8
maart mogen ze als voorprogramma mee met dEUS naar Centraal-Europa
(Polen, Tsjechië, Slovenië…) en twee dagen, op zaterdag 10 maart,
later treden ze op in onze eigenste MaZ. Voor het programma tekenen
Ping Pong Tactics ofte ‘drie snotapen uit het Meetjesland die garant
staan voor het zowat kaalste en meest pure rockgeluid in de
hedendaagse Belgische underground.’ (ADC)
 

Cinema Novo: kennismaking met andere Indische film

 

Pietcrauwels
Foto PW: voorzitter Piet Crauwels
 
Van acht tot en met achttien maart vindt de 29ste editie van Cinema Novo plaats en dit jaar ligt de focus op India. Het is de laatste keer dat het Brugse wereldfilmfestival onder deze naam doorgaat want Cinema Novo slaat vanaf 2013 de handen samen met het Turnhoutse filmfestival Open Doek.
 
EXit – Wat zal deze samenwerking voor de bezoeker teweegbrengen?
Piet Crauwels (voorzitter) – ‘Naast de naamverandering, die we op het eind van deze editie bekendmaken, zullen onze bezoekers quasi geen wijzigingen ondervinden. Het enige wezenlijke verschil is dat het festival een aantal weken later zal doorgaan, een timing die om praktische redenen beter past. Samengevat komt het erop neer dat zowel in Brugge als in Turnhout hetzelfde programma in dezelfde periode aangeboden wordt. Bovendien zal de filmcompetitie gelijklopen met één jury die jaarlijks van stad wisselt.’
 
EXit – Deze editie van Cinema Novo legt de focus op India. De Indische film wordt meestal in één adem genoemd met Bollywood, hoe wordt dit weerspiegeld in de filmselectie?
Pieter Keereman (programmator) – ‘We hebben besloten om het publiek te laten kennis maken met de andere Indische film, wat een redelijk diverse selectie van genres is geworden. Het sociale thema primeerde op het pure escapisme dat de Bollywoodfilm vertegenwoordigd. Dat soort formulefilms blijft echter nog steeds razend populair in India zelf waardoor we het publiek toch even willen laten proeven van de Bollywoodsfeer door middel van de compilatiefilm Bollywood: The Greatest Love Story Ever Told.  Een aaneenschakeling van dansnummers die met een razend tempo wervelend zijn aaneengeschakeld.’
 
EXit – De openingsfilm wordt dit jaar niet in het concertgebouw vertoond. Welke film wordt het dit jaar?
Keereman – ‘We hebben gekozen voor Monsieur Lazhar, een Canadese film maar met dat driecontinentale kantje, namelijk Afrika, Azië en Zuid-Amerika, dat steeds onze focus blijft. De film gaat over een Algerijnse immigrant die aan de kost probeert te komen als leraar in een basisschool en tegelijkertijd in onzekerheid leeft over zijn toekomst in Canada. Het hart van verhaal zit hem echter in de relatie tussen hem en zijn leerlingen. Het is een echte aanrader, de film is overigens een van de Oscarnominaties voor Beste Buitenlands Film.’ (LDD)
 
Het Cinema Novo Filmfestival vindt plaats van 8 tot en met 18 maart in Cinema Lumière en Cinema Liberty.  Meer info: www.cinemanovo.be