Exit Magazine

Foto EDM

‘De dertig meest intense minuten uit mijn leven’

Vrienden van poëzie noteren best de datum van vrijdag 13 mei in de agenda. Dan stelt de Brugse dichter Frederik Lucien De Laere zijn vierde en nieuwste poëziebundel ‘In uiterste staat’ voor in het salon van boekhandel De Reyghere (Markt). Een klassieke voorstelling wordt het allerminst, daar zorgen Louise Raes (dans, performance) en Els Deceukelier (regie) wel voor. Zij puren het thema ‘de limieten van het menselijk bestaan’ uit. Het decor voor deze voorstelling wordt gemaakt door Els en Hans Deceukelier.

Het uitgangspunt

Frederik Lucien De Laere: ‘In mijn boek ‘In uiterste staat’ schrijf ik over mensen in extreme situaties. Hier ben ik al een tijdje mee bezig. Ik verken het menselijke kunnen en wat de mens aankan. Ik denk aan mijn bundel De martelgang waarin ik schreef over heiligen en asceten. Ik voel een zeker affiniteit met asceten, kluizenaars, mensen die tot het uiterste gaan om een bepaalde bewustzijnstoestand te bereiken. Als dichter vind ik het boeiend om met dat gegeven aan de slag te gaan. Zelf ben ik bezeten van mijn eigen schrijverschap, mijn eigen dichten. Ik ga ook in uiterste staat als ik in mijn gedichten schrijf, dan kom ik ook in een soort trance. Ik beschouw het als een soort sjamanistische beleving. Het thema van de bundel sluit naadloos aan bij wie ik ben en naar waar ik op zoek ga in mijn poëzie. Gedichten over onder meer  sjamanisme, insomnia, stunts, passie, ziekte, oorlog, ontbering en slavernij komen aan bod, in een zowel historisch als actueel tijdskader.’

Dichters en wetenschap

De Laere: ‘Sinds enige tijd ga ik als een wetenschapper te werk. Voorafgaand aan het schrijven ga ik op onderzoek, spit ik bepaalde topics uit. Met die informatie ga ik als dichter aan de slag en start het creatieve proces. Dan kom ik in een trancetoestand. Ik moet in een bepaalde bewustzijnstoestand verkeren om te schrijven. En ook het onderbewuste speelt een rol, want door een aantal zaken die ik heb meegemaakt in mijn leven, komen in mijn gedichten dingen aan de oppervlakte, terwijl dat anders niet gebeurt. Ik vind het interessant om te experimenteren met mijn onderbewustzijn. Roes betekent voor mij niet alcohol of drugs. Ik kan alleen maar schrijven als ik heel nuchter ben. Als ik schrijf, gebeurt dat zonder gebruik van enige genotsmiddelen. Mijn hart, geest en lichaam zorgen voor die roes.’

Rauwe emoties

De Laere: ‘Ik wilde afstappen van de klassieke boekvoorstelling. Ik was op zoek naar een interessantere manier om een poëziebundel te presenteren en zo kwam ik bij performance, dans, theater terecht. Eind vorig jaar zag ik de voorstelling Mount Olympus en de performance bij het werk Angel of Death van Jan Fabre en werd hierdoor getriggerd. De gedichten uit mijn bundel wilde ik op een soortgelijke manier laten vertalen. Thomas Barbier van De Reyghere bracht me in contact met Louise en Els.’ (ADC)

De rest van het interview leest u in de papieren EXit van mei.

Info: www.dereyghere.be

Christina Zurbrugg

‘De drempel is laag, de participatie hoog’

 Zestien dagen in mei weerklinkt in Brugse zalen, op pleintjes, en tot in huiskamers toe, het accordeon. Onder de roepnaam Airbag wordt sinds 2004 tweejaarlijks een staalkaart aangeboden van de plaats van het accordeon in diverse muzikale genres. Dat is ook cultuurminister Sven Gatz niet ontgaan die tijdens een recent plaatsbezoek het Brugse culturele veld beschreef als ‘een accordeonmodel waar ze met lucht cultuur maken’.

Airbag heeft een lange voorgeschiedenis. Brugse accordeonfamilies zoals Fiers en Danneels legden de basis. Roger Danneels was decennialang de centrale spilfiguur van het accordeonleven in Brugge en West-Vlaanderen, maar ook ver daarbuiten. Hij was niet alleen accordeonist en orkestleider, maar ook componist die naast eigen nummers ook heel wat eigen bewerkingen en arrangementen van bekende klassiekers schreef. Roger Danneels bouwde ook zijn eigen accordeonschool uit, en leidde honderden jonge accordeonisten op, onder wie sommigen nog steeds actief accordeon spelen.

De Brugse muziekvirtuoos Louis Fiers werd geboren in Sint-Amandsberg als enige zoon van zijn beroemde muzikale vader Joseph Fiers, van wie hij de muziekhandel aan de Rozenhoedkaai 1 in Brugge overnam. In 1972 verhuisde hij de zaak tussen de Markt en de Eiermarkt.

Toch belandde het acordeon op het eind van de vorige eeuw in de vergeethoek… tot het Cultuurcentrum besloot om deze traditie terug aan te zwengelen. In 2004 werd de aftrap gegeven en de organisatie bleek meteen succesvol. Airbag focuste op het accordeon in de meest verscheiden tradities en werkte grensoverschrijdend met gelijkaardige projecten in Noord-Frankrijk en Wallonië. Stilaan groeide ook een vaste formule met een openingsweekend in open lucht op de Burg, de Markt en andere pleinen. Evenmin weg te denken is de nostalgische spiegeltent Magic Mirrors op de Kruisvest die dit jaar gedurende vier opeenvolgende dagen de deuren open en de benen losgooit. Andere festivallocaties zijn Daverlo, ’t Rad, Vormingplus en Stella Maris in Zeebrugge.

Daarmee is Airbag een van de toonaangevende festivals voor accordeonmuziek geworden. Met een publieksopkomst van gemiddeld 27.000 bezoekers, 20 concerten en de aanwezigheid van een paar honderd accordeonisten tekende Airbag Brugge vorig jaar nog voor het prestigieuze EFFE-label. Ze kreeg dit label omwille van het brede opzet, de aandacht voor erfgoed en de kansen die worden geboden aan jong en plaatselijk talent.

Binnen de zevende editie worden bijzondere accenten gelegd. Zo wordt gepeild naar de actuele plaats van het accordeon binnen een aantal andere genres. Voorts zijn er de curiosa, zoals accordeon in combinatie met jodelen en beatbox. Een derde groep is jong talent dat in de reeks ‘Airbag Aperitief’ uitpakt met straat- en streamingconcerten. Tot slot komen ook de senioren aan bod met een aanbod nostalgie.

Dankzij Airbag is de accordeonopleiding binnen het Conservatorium nieuw leven ingeblazen en ook in deze edite wordt de accordeonklas nauw betrokken. Op zondag 8 mei spelen ze een concert in de Stadsschouwburg en ze zijn ook present tijdens de Airpassage in het openingsweekend van 7 mei. Op de slotdag op 22 mei trekken ze de accordeonstoet op gang van de Vesten naar de Markt.

Met deze zevende editie maakt Airbag scherpe en gedurfde edities en worden er minder evidente combinaties gemaakt. Het is één van de weinige festivals die het aandurft actuele hypes en hedendaagse curiosa te combineren met jong en kwestbaar talent. Professionelen en amateurs staan dan ook samen op de affiche. Voorts is Airbag één van de weinige initiatieven die er in slaagt en heel divers publiek aan te trekken, van beatbox-jongeren tot senioren. De drempel is laag, de participatie hoog. Brugge wordt daarmee in mei opnieuw het onbetwiste Accordistan, de ambiance is verzekerd. (LF)

Airbag loopt van 6 tot 22 mei. Tickets www.ccbrugge/airbag of via bespreekbureau Sinst-Jakobsstraat.

Foto EDM

‘Gitzwarte gitaren en noise in een kerk’

 Het belooft een bijzonder concert te worden op maandag 9 mei. Dan treden Nils Gröndahl en Wrekmeister Harmonies op in de Magdalenakerk. Wrekmeister is het project van de Amerikaanse muzikant en componist JR Robinson. Onder die naam maakt Robinson muziekstukken die elementen bevatten van middeleeuwse muziek, drone, post rock en black metal. Hij is een echte cult-figuur in de Amerikaanse (post-) metal scene.Felix Van De Loock van Cactus Muziekcentrum maakt ons met plezier wegwijs in een stukje donker experimentalisme.

 Felix Van De Loock:’ JR Robinson componeert zijn platen altijd met een grote groep gastmuzikanten en werkte zo al samen met The Body, Marissa Nadler, Alexander Hacke (Einsturzende Neubauten) en Godspeed You Black Emperor. Voor het concert bij Cactus brengt hij trouwens Alexander Hacke en The Body – een toonaangevende experimentele metalband – mee als begeleidingsband. Marissa Nadler komt dan weer naar Brugge begin juni. Robinson werkt altijd heel thematisch en zijn muziek is een meeslepend aaneensluitend verhaal, met zowel lange stukken klassiek getinte composities als gitzwarte gitaren en noise. Zijn laatste plaat ‘Nights of Ascension’ werd zowel binnen als buiten de metalwereld enorm geprezen.’

EXit: Nils Gröndahl doet bij ons een belletje rinkelen?

Van De Loock: ‘Nils Gröndahl ken je misschien als violist van de Deense band Under Byen, die ook nog bij ons passeerde. Hij is een virtuoze violist die met zijn effectenpedalen en loopstation een dikke muur van geluid optrekt. Ik zag hem op glimps in december en was enorm onder de indruk van zijn kunnen. Live gaat hij echt heel diep, je voelt bijna fysiek de energie die hij in zijn performance steekt.’

 EXit: Brengt de verhuis van MaZ naar kerk veel extra werk met zich mee?

Van De Loock: ‘Absoluut. Dat wil zeggen dat we op voorhand de locatie moeten gaan screenen, de dag zelf al ons materiaal naar daar verslepen en opbouwen en ’s nachts alles afbreken en terugbrengen. Niet ideaal, maar doordat we slechts beperkt over de MaZ kunnen beschikken zit er momenteel niet anders op. Kijk maar naar onze kalender van mei en dan zie je hoe nomadisch we momenteel zijn: Roosbeef (7/5) doen we in de Ryelandtzaal, Wrekmeister (9/5) in de Magdalenakerk en dan Black Milk (14/5), Kneedelus (18/5) en Quilt (28/5) in de MaZ. Begin juni zitten we dan weer in de Biekorf voor Marissa Nadler (4/6) en Moon Duo (18/6).’

DE REST VAN HET INTERVIEW LEEST U IN DE PAPIEREN EXIT VAN MEI

*U neemt het van mij aan? Zomer Brugge barst, zie de activiteitenkalender aan uw koelkast, uit zijn voegen. Er gaat immers van mei tot eind september bijna geen dag voorbij of er staat op plein, park of strand een podium of truck opgesteld. Evenementen organiseren is vandaag in elke zichzelf respecterende stad big business geworden, goed voor elkeen en de horeca in het bijzonder. Voorts, de Brugse kwaal van weleer, veel op hetzelfde tijdstip, is nu vrijwel weggewerkt in een dag-aan-dag-planning, goed gespreid naar locatie.

*Tweede winpunt: de bezettingsgraad van de soms overbevraagde pleinen als Koning Albertpark, Markt, Burg en Zand, wordt bewust leefbaar gehouden. Niemand (?) wil het zomeraanbod zien wegglijden in Gentse (feesten) toestanden. Waar gefeest wordt wonen meestal ook mensen en de Stad doet er goed aan daar rekening mee te houden.

*Opvallend doorheen de kalender met ‘grote openluchtevenementen’ is de rush naar foodfestivals: (H) Eerlijk Brugge, Barrio Cantina, Fiesta Europa, Kaasmarkt, Kookeet. Are you being served? En toch waarschuwt Schepen Lambrecht: ‘We willen niet het Brugge van enkel de foodtrucks worden’.

*Twee vertrouwde evenementen staan op de tocht en dat is zachtjes uitgedrukt. Het voor jongeren bestemde Elements Festival houdt er, na jarenlange klachten mee op. Drugdealers vergalden er jaar na jaar de pret. Het Snow and Icefestval op het Stationsplein heeft nog steeds geen datum geprikt. Onduidelijk of hier een vervolg aan wordt gebreid.

*Zaterdag 13 augustus blijft de hoogdag voor wie graag de benen uitgooit. Het succesvolle Benenwerk is, sinds 2002, aan zijn vijftiende editie toe. Het alternatieve festival We Can Dance, op het Zeebrugse strand, loopt gelijktijdig, maar hengelt overduidelijk naar een ander publiek. Vooral houden zo.

*Zeer vertrouwd is dan weer het publiek dat tweejaarlijks zijn gading vindt in het Airbag-festival. Met een publieksopkomst van 27.000 bezoekers en een aanbod van 20 concerten beschikt de organisatie over stevige papieren.

*Verjaardagskaarsjes zijn er voor Cirque Plus dat, eveneens sinds 2002, nu aan zijn tiende editie toe is, en andermaal zijn toevlucht zoekt op de gedroomde site van Grootseminarie en Kruisvest. Een beter locatie lijkt niet meteen denkbaar.

*Uit een nieuw vaatje, tenslotte, tapt de Cultuurmarkt die vorig jaar voor de eerste keer werd georganiseerd en dat op Autoloze Zondag (18 september). Die eerste editie oogstte vorig jaar veel geïnteresseerden, maar verzonk een beetje in het luidruchtige Autoloos-programma. De Brugse cultuurhuizen kiezen dit jaar voor een andere formule: een, soort open-deur-wandelcircuit in de driehoek Conservatorium, Cultuurcentrum, De Republiek en de Biekorf. Schepen Lambrecht noemt het ‘een gok’, maar wil het toch ‘alle kansen geven’. (LF)