Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Italiaanse topauteur Francesca Melandri te gast

Francesca Melandri (foto Michela Gobbi

 

 

Auteur Francesca Melandri mag dan al tot de Europese top behoren, in deze lage landen is ze nog (te) weinig bekend. Daar komt nu wellicht verandering in, want ze tourt nu doorheen Europa met haar nieuwste boek, De lange weg naar Rome, dat enkele pijnlijke en onthutsende bladzijden uit Italiës racistische en verzwegen verleden onthult.

 

Kunstencentrum KAAP brengt haar naar Brugge en confronteert haar met twee andere kleppers: de Iraanse Nederlander Kader Abdolah en de Palestijnse dichter Ghayath Almadhoun, hier vorig jaar te gast tijdens het literaire festival Bru-Taal.. Het thema: de migratie. Tijdens Unsettled (een miniproject over ontheemding, zie bladzijde 7) schenken kunstenaars aandacht aan kleine en grote verhalen die achter elke tocht schuilen. Het gesprek tussen deze auteurs wordt in vakkundige banen geleid door de Pools-Belgische filosofe Alicja Gescinska. Deze confrontatie vindt plaats op zaterdagavond 6 oktober in de (prachtige) kapel van de Psychiatrische kliniek Onze-Lieve-Vrouw in Sint-Michiels.

De Reyghere

Melandri is hier te gast van 28 september tot 8 oktober. Ze resideert dan boven boekhandel De Reyghere (Markt) waar ze een verhaal zal schrijven over Brugge dat in een later stadium verschijnt.

Melandri’s jongste boek, De lange weg naar Rome, kreeg een uitstekende ontvangst en een aantal viersterren-recensies. Het boek is het derde deel van een trilogie dat zich ook afzonderlijk laat lezen. Haar debuut, Eva Slaapt, ging over de vrijheidsstrijd in Zuid-Tirol, Hoger dan de zee over de rol van de Rode Brigades (LF. een linkse terreurgroep) en in De lange weg naar Rome worden de misdaden uit het koloniale verleden aangepakt. Je leest het boek op de eerste plaats om de razend interessante inhoud. (LF)

Dichtbij en veraf, zaterdag 6 oktober (20 uur) in Kapel PZ Onzelievevrouw, Koning Albertlaan 1, Brugge. Tickets: 11 euro, duur 150 minuten, Engels gesproken

 

Un|settled in public space in de Brugse stationsomgeving

Foto Cato Lein

 

 

Wandel van 4 tot en met 7 oktober zeker even in de richting van het Brugse station voor het project Un|settled in public space. KAAP speelt daarmee in op de brandend actuele migratieproblematiek. Nog nooit leken zo veel mensen weg van huis te zijn, uit noodzaak of uit vrije wil. KAAP neemt je mee langsheen een kleurrijk pad van theatrale interventies, beeldende installaties, performances en verrassende acties. Tientallen kunstenaars, acteurs, schrijvers, performers … tekenen present.

De plaats van gebeuren is niet toevallig gekozen. Het station is de plek waar dagelijks duizenden mensen elkaars pad kruisen en waar iedereen die onderweg is zijn sporen nalaat. Net op die plek waar constant beweging is, wil KAAP dat je even stilstaat bij hoe het voelt om je stabiliteit te verliezen en om je niet thuis te voelen.

Elke dag zijn er opvallende performances en parcours. Kunstenaars op het appel zijn onder meer: Kyoko Scholiers, Benjamin Vandewalle, Filip Berte, Maarten De Vrieze, Sien Vanmaele, Peter Aers en Christian Bakalov.

Kyoko Scholiers is actrice en theatermaakster, speelde onder meer bij Toneelhuis, De Roovers en Theater Antigone. De laatste jaren werkt ze aan haar eigen, opvallende projecten. Voor de installatie Misconnected liet ze een jaar lang een zelfgebouwd telefoonhokje rondreizen. Iedereen kon daarin zijn of haar verhaal doen: gevangenen, vluchtelingen, kluizenaars, prostituees … Je hoort ze in een eigenzinnige geluidsmontage in één van de vier telefoonhokjes.

Benjamin Vandewalle is een trouwe gast bij KAAP. Tijdens de afgelopen edities van het zomerse Dansand in Oostende was hij te gast met Inter-view, Birdwatching 4×4, Walking The Line en Peri-sphere. Vandewalle creëert in de openbare ruimte werk vanuit een groot maatschappelijk engagement. Met een groot stuk krijt gaat hij straks het stationsplein op. Hij volgt de routes van de vele voorbijgangers op het plein en komt tot een unieke, complexe compositie van lijnen.

De Mobile Cinema van Filip Berte is een zwarte doos op wieltjes waarin je een unieke kijk krijgt in het leven in het gesloten Centrum voor Illegalen in Brugge. Berte probeert op die manier het mechanisme van inclusie en exclusie van deze nieuwkomers in de maatschappij te doorgronden. In Witlof from Syria experimenteert de jonge theatermaakster Sien Vanmaele met het gegeven ‘foodperformance’. Ze verbindt daarin twee van haar passies: theater en koken en wil via die weg zichzelf en de wereld kritisch bevragen.
Literatuur
Literatuurliefhebbers komen aan hun trekken op zaterdag 6 oktober. In de kapel van het Psychiatrisch Ziekenhuis staat een bijzondere ontmoeting tussen drie schrijvers gepland. Niemand minder dan meesterverteller Kader Abdolah krijgt het woord. Hij wordt geflankeerd door de Italiaanse Francesca Melandri die met de bejubelde roman De Lange Weg naar Rome een intrigerend relaas schreef over kolonialisme en migratie van begin vorige eeuw tot nu. Dichter Ghayath Almadhoun was vorig jaar de publiekslieveling tijdens het literatuurfestival Brutaal en leest voor uit eigen werk. Hij werd geboren in een Palestijns vluchtelingenkamp in Damascus en vluchtte in 2008 naar Stockholm.

Het kloppende hart van deze driedaagse is het meetingpoint Agora. Iedereen is er welkom. Op deze ontmoetingsplek nemen artiesten, experts en activisten de thema’s onder de loep. Er zijn debatten gepland, een talkshow en je maakt er op interactieve manier kennis met het postkaart-project van dichteres Carmien Michels. In het meetingpoint kan men ook genieten van een hapje en een drankje. (SD)

 

http://www.KAAP.be

 

Brugge wordt een maand lang bluestown

 

Oktober is weer bluesmaand in Brugge. Van 1 tot 22 oktober vinden er in de Stadsschouwburg en in een aantal cafés bluesgetinte concerten plaats. Het festival Nothin’ But The Blues vergeet ook dit jaar zijn lokale blueshelden niet, want de Brugse groep Hideaway mag in oktober zelfs tweemaal optreden. Frontman Ralph Bonte wijst ons een weg door het uitgebreide programma.

EXit: Tweemaal optreden op één festival: strekt dat tot eer? 

Ralph Bonte: ‘Het zal wel zijn! Ik zie het als een inhaalmanoeuvre, want het is de eerste keer dat we aantreden op Nothin’ But The Blues. Het heeft geen haar gescheeld of we stonden er drie keer op dit jaar! Maar toen heb ik zelf aan de kroegbaas gezegd dat de affiche nogal eentonig zou worden (lacht).’

EXit: Het zijn concerten op twee verschillende locaties (Daverlo en 27Bflat). Betekent dat tweemaal een verschillende set?  

Bonte: ‘Dat klopt, bij Jan in 27Bflat (wat een heerlijke kroeg is dit toch!) spelen we ons gebruikelijk repertoire. In Daverlo zijn we gevraagd op één van de Unplugged-avonden en we nemen dat nogal serieus. Heel wat van onze nummers hebben we in een ander jasje gestopt en de nadruk ligt echt op akoestisch. De transformatie van sommige nummers kun je vergelijken met wat Clapton met Layla deed op MTV. Voor de vaste fans zeker een aanrader, maar voor zij die ons nog niet kennen, ook een aangename verrassing.’

EXit: Kijk je uit naar het concert van JJ Thames & Soul Shot op 12 oktober in de Stadsschouwburg?

Bonte: ‘Absoluut! Ik heb haar ondertussen twee keer aan het werk gezien in de Banana Peel (Ruiselede). Onder begeleiding van Fabrice Bessouat, een Franse drummer uit het noorden die heel wat Amerikanen begeleidt op tournees in Europa. Wie graag een ‘Big Fat Mama’ aan het werk hoort, komt bij haar zeker aan zijn trekken. In 2014 en 2015 won ze heel wat awards in het bluesmilieu.’

EXit: Op 13 oktober treedt Studebaker John & The Hawks op in de Stadsschouwburg. Ze brachten platen uit bij het Brugse platenlabel Parsifal en ze waren hier een kwarteeuw geleden ook al te zien tijdens de Belgian Blues Night. Je kent ze goed?

Bonte: ‘In die periode kwamen we elkaar vaak tegen op diverse podia. John zelf is eerder een timide man naast het podium. Toen werkte hij nog als loodgieter, maar hij wou het echt maken in het wereldje. Zijn tweede gitarist Rick Kreger is mij beter bijgebleven. Die maakte ooit deel uit van de vaste begeleidingsband van Muddy Waters. John speelde harmonica mee op de titeltrack van onze tweede cd ‘Come Inside’. Wat heel bijzonder is aan zijn speelstijl – en dit is nu echt voer voor gitaristen – is dat hij zijn gitaar altijd in open E akkoord gestemd houdt. Of hij nu met slide of zonder slide speelt. Het voorprogramma die avond is van Ed & The Gators. Onze drummer van Hideaway Johan Guidée maakt bij hen ook het mooie weer achter de ketels. Zij verdedigden vorig jaar nog de nationale driekleur op de ‘European Blues Challenge’ in Noorwegen.’

EXit: De Britse zanger/gitarist soul-rock revelatie James Hunter staat op woensdag 17 oktober op de bühne van de Brugse Stadsschouwburg. Chris Isaak is grote fan. Jij ook?

Bonte: ‘Ik ken James Hunter al van in de tijd dat hij speelde onder de naam ‘Howlin’ Wilf & the Veejay’s’. In de late jaren tachtig zijn Jean-Marie en ik op Blues Peer eens serieus doorgezakt na zijn optreden. Ik heb nog een T-shirt van in die periode. De man ademt soul uit. Hij heeft een formidabele stem en beschikt over een podiumprésence waar ik alleen maar kan van dromen.’

EXit: Welke caféconcerten probeer je van NBB mee te pikken en waarom zou iedereen dat ook moeten doen? 

Bonte: ‘De opener Dirty 5 op maandag 1 oktober in Vino Vino is zeker een groep om rekening mee te houden. Jan Bruynooghe is zowel elektrisch als akoestisch een schitterend artiest. De band brengt een mix van niet zo voor de hand liggende nummers. Het zit allemaal wel in het bluesschuitje, maar het is daarom niet allemaal blues. Iets waar we bij Hideaway ook niet vies van zijn. Unable to label. Thomas van den Abeele op harp is ook zeer goed en niet genoeg erkend! Op donderdag 4 oktober zie ik dan mijn naam passeren bij Lemon Mc Gee. Speciaal op vraag van Yannick van Bistro Zwart Huis brengen we die avond een band met uitsluitend Brugse muzikanten. Wordt zeker een feestje!’

‘De dag erna staat dezelfde ritmesectie B’eat The Blues op het podium in De Kelk. Dit keer met Arne Demets op gitaar. Arne is het achtste wereldwonder op gitaar. Moet je zeker gaan zien. En hij blijft een aimabele gast.’

‘Op maandag 8 oktober moet je dan in Comptoir des Arts zijn voor de thuismatch van Long Tall Danny & His Blues Combo. Iedereen weet dat de Comptoir eigenlijk een verdoken bluessauna is; denken we maar aan de laatste editie van Klinkende Kroegen. Het zweet droop er letterlijk van de muren. Die maandag zal het niet anders zijn. K-Pax Bluesband ft Rudy De Marie ken ik niet en dus zal ik zeker eens komen kijken in het Molenhuis op donderdag 11 oktober. En dan ben ik blij dat ze in Charlie Rockets Moonrunner hebben kunnen strikken op maandag 22 oktober. Vier ouwe rotten in het vak die Western Swing brengen met invloeden uit de vroege blues en jazz.’

EXit: Over zweet gesproken: werk je met Hideaway nog aan nieuwe songs?

Bonte: ‘Minder dan vroeger, maar soms duikt de muze nog eens op en dan kruip ik in mijn pen. Het recentste eigen nummer is trouwens live al een ferme meezinger geworden: The Belly Button Boogie!’ (ADC)

 

____

 

http://www.ccbrugge.be

 

Het Entrepot breidt fors uit

 

Het Entrepot heeft er een nieuwe ontmoetingsruimte bij. Ditmaal bleef het jongerencentrum iets dichter bij huis en werd hun parking getransformeerd naar een eventsite in openlucht. Het resultaat is een multifunctionele stalen constructie met twee grote rode containers waarbij de link met de haven niet veraf ligt. Met deze nieuwe ontmoetingsplaats hoopt Het Entrepot zich veel meer dan vroeger als een open huis te profileren.

Stad Brugge investeerde 584.746,97 euro in de site die op functioneel vlak volledig voorzien is op de noden van jongeren of organisaties die iets in openlucht willen organiseren. De omgebouwde parking voorziet een polyvalente bar, meer backstageruimte en grote overdekte plekken. De site is op dergelijke manier geconstrueerd dat de infrastructuur kan worden aangepast naargelang de noden van het evenement, gaande van een festival tot een afgebakend kleinschaliger intiem concert.

Niet alleen de parking onderging een metamorfose, ook de grote fuifzaal van Het Entrepot als jeugdhuis Comma kregen een opwaardering. De overgang tussen binnen- en buitenruimte vormt een meer samenhangend geheel met een heraangelegd terras, nieuwe nooduitgangen, een overdekte rookplaats en een apart onthaal.

Naast de nieuwe eventinfrastructuur volgt er de komende maanden nog een groenzone met boompjes. Bovendien worden er binnenkort nog 510 nieuwe fietsenstallingen in een deels overdekte fietsenparking geplaatst. Wie met de auto komt, kan ook nog steeds op de parking van Het Entrepot terecht, al wordt dat iets beperkter met 39 parkeerplaatsen. (LDD)

 

www.hetentrepot.be

 

 

Kookeet stoomt zich klaar voor achtste editie

Foto Stijn Vos (Pieter-Jan Rombaux en Peter Laloo (r.))

 

Als dé culinaire ontmoetingsplek voor fijnproevers maakt Kookeet zich klaar voor de achtste editie van eind september/begin oktober. Vorig jaar bezochten 100.000 bezoekers dit eetfestijn, dit jaar verwacht men een bevestiging van die cijfers. Onder de gilde van de grote koks telt Kookeet zeven Michelinsterren, twee nieuwkomers (Gastro Hubert en Bistro Rombaux) en gastchef Roger van Damme, bekend als de beste patissier ter wereld. De 29 Kookeet-chefs zijn er duidelijk klaar voor.

 

Twee koks: één routinier (Peter Laloo van Rock Fort) en één nieuwkomer (Pieter-Jan Rombaux van Bistro Rombaux), maar beiden kijken uit naar wat hun jaarlijkse culinaire match op verplaatsing wordt: Kookeet op het Stationsplein.

Peter Laloo van Rock Fort in de Langestraat startte 17 jaar terug met zijn gedurfd concept: een zaak waar je op je gemak kunt zitten en toch proeven van de betere producten. Alles heel gewoon: geen drie hapjes vooraf, geen zilver bestek, alles rock! Veel aanpassingen zijn er in die 17 jaar niet gebeurd: ‘De aanpassingen worden meestal voor u gedaan’, zegt Laloo. ‘We volgen dan ook geen trends, maar proberen telkens iets origineels te doen, iets anders. Het belangrijkste daarbij is de gastvrijheid. Je moet vooral zorgen dat de mensen terugkomen.’

Nieuwkomer Rombaux  (Moerkerkse Steenweg) timmert al drie jaar aan de weg, maar genoot al veel belangstelling: ‘Het begin was moeilijk, je moet je plaats en je volk zoeken, maar we hebben snel bekendheid verworven, ondanks de grote concurrentie. Je  moet je best doen om op te vallen. Het snelle succes wijt ik aan de mond-tot-mond-reclame, en mijn echtgenote Tineke (die de bediening doet) heeft daar een groot aandeel in. Daarnaast wonnen we vrij snel ‘De Gouden Vork’ en kregen mooie vermeldingen in de grote gidsen.’

 Peter Laloo van Rock Fort stond mee aan de wieg van Kookeet, toen nog op de Markt georganiseerd. Peter: ‘Het was van meet af aan iets om mee uit te pakken. Het mocht zeker naast soortgelijke initiatieven elders te lande te staan. Dit was meteen the best of, alleen bleek de Markt als locatie snel te klein en brandonveilig. ‘t Zand en nu het Stationsplein zijn allebei geschikt voor zo’n evenement.’

Of de investering in een deelname rendeert? Samen: ‘Zeker. Heel wat van onze klanten gaan inderdaad proeven bij collega’s, maar dat werkt ook omgekeerd. Zo leert het publiek deze zaken kennen. Bovendien krijgen we tijdens het jaar mensen over de vloer die je tijdens Kookeet leerden kennen. Dit is reclame die iets opbrengt.’

Hoeveel werk zo’n deelname met zich meebrengt? ‘Hangt er een beetje vanaf of je intussen de eigen zaak sluit tijdens die periode (Rock Fort niet, Rombaux wel). De voorbereiding is natuurlijk essentieel, maar het belangrijkste is dat je voldoende hapjes in voorraad hebt. Je kunt de tent niet voortijdig sluiten.’

Peter Laloo: ‘Voor elk van ons is Kookeet een ideale gelegenheid om te testen hoe ver je wil gaan. En het publiek? Zolang ze maar happy zijn en niet dronken.’ (LF)

 Kookeet, van 29 september tot 1 oktober op het Stationsplein (kant Sint-Michiels), telkens van 11 tot 21.30 uur. Toegang gratis.

 

 

De nieuwe EXit toetst de (cultuur)politiek

Met onder meer

*Rondvraag, welk cultuurbeleid na 14 oktober?

*Italiaanse topauteur Francesca Melandri te gast

*Brugge een maand lang bluestown

*Zestig jaar ‘Vrienden van de kunst’

*Sofie Leyts debuteert met ‘Vitus’

*Stadsdichteres Tania Verhelst met nieuw werk

*En talloos veel meer….

En dan nu: muziek! (deel 3)

De (meeste) zomerfestivals zijn achter de rug, maar niet getreurd. In september zijn de kansen voor de muziekliefhebbers legio om uit hun kot te komen. In vogelvlucht door het Brugse concertaanbod!

 CACTUS

Na een geslaagde (warme) editie van het Cactusfestival en een mooie concertreeks tijdens Moods! komt het nieuwe seizoen van Cactus Muziekcentrum eind september stilaan weer op gang. Op maandag 24 september vormt het Concertgebouw het decor voor een optreden van José González & The String Theory. De Zweedse bard José González is een graag geziene gast op het Cactusfestival en leverde zowel solo als met zijn band Junip hoogtepunten op in het Minnewaterpark. De man bezit dan ook een vocaal timbre waarmee het uiterst aangenaam wegdromen is en kan meer dan aardig uit de voeten met de Spaanse gitaar. Die combinatie versmolt hij in drie prachtige platen, waarvan debuutalbum Veneer (met hits als ‘Heartbeats’ en ‘Crosses’) ondertussen uitgegroeid is tot een moderne klassieker. In 2011 ging González een eerste keer op tour met het Göteborgse experimentele strijkorkest The String Theory, een twintigkoppig orkest onder leiding van componist PC Nackt, zeven jaar later zal het Brugse publiek getuige zijn van een tweede tournee.

 DAVEREND/Unplugged

Het nieuwe seizoen voor Cultuurcentrum Brugge betekent meteen ook een nieuwe reeks van Brugotta-optredens onder de Daverend/Unplugged-noemer. De formule blijft ongewijzigd: Brugse groepen krijgen in zaal Daverlo (Assebroek) een prachtig forum om hun muzikaal kunnen te etaleren, ofwel op volle sterkte (Daverend) ofwel op een gedemptere volume (Unplugged). Op vrijdag 28 september mogen Maanbar en Lee Anderson de boel in gang trappen. Maanbar bestaat uit Dicky Antoine (zang, gitaar, keys), Kris De Busscher (drums, zang), David Boddaert (bas) en Tom Van den Abeele (gitaar, zang). Zij tekenen voor uitgepuurde indiepopmuziek. Achter Lee Anderson gaan Leander van het Groenewoud, Dries Hoof, Jacob Haghebaert en Sylvester Vanborn schuil. Voor hen zijn The Beatles, Bob Dylan en de Amerikaanse folklegende Tim Hardin belangrijke invloeden. De sound van Lee Anderson is klassiek en tegelijk fris. NOOT: alle concerten van Daverend/Unplugged zijn gratis. (ADC)

 

www.cactusmusic.bewww.dekelk.bewww.ccbrugge.bewww.thejamm.be, www.brocantecafe.com, www.snuffel.one/nl/events

EXit sprak met Gunther Broucke, intendant van Brussels Philharmonic

‘De samenwerking met het Concertgebouw staat in de sterren geschreven’

 

Een tekort aan nieuwe en verfrissende ideeën kun je Gunther Broucke niet verwijten. Hij toverde Brussels Philharmonic uit de problemen en zette het orkest op de kaart met onder meer filmmuziek voor films als The Artist en The Aviator. De thuishaven Flagey staat borg voor volle zalen, maar Broucke wil meer en laat daarvoor zijn oog vallen op een nauwe(re) samenwerking met het Concertgebouw. Het orkest en het Vlaams Radio Koor staan niet minder dan 14 keer op de Brugse planken. Hoog tijd voor een gesprek.

 Brussels Philharmonic kleurt West-Vlaams en dat is een eufemisme. Zowel de algemeen manager (Gunter Broucke) als de operationeel directeur (Filip Strobbe) als de voorzitter van de Raad van Bestuur (Hugo Vandamme) en de productieverantwoordelijke (Jim Seynaeve) zijn van West-Vlaamse origine.

 Gunther Broucke: (grappend) ‘Kwaliteit komt samen. We zijn dan ook een soort missionarisproject in Brussel.’

(ernstig) ’Ik vind dat West-Vlamingen mekaar goed verstaan. Dat valt mij steeds weer op. En dat is nodig ook, want West-Vlaanderen loopt nog steeds een beetje achterop voor bepaalde zaken. Zo heeft deze provincie nog steeds geen Koninklijk Conservatorium en dat is een reëel gemis. Een echt professioneel ensemble is er evenmin. Natuurlijk is er Anima Eterna Brugge, maar dat is meer een projectensemble. Er is ook Symfonieorkest Vlaanderen, maar dat heeft zijn toevlucht in Gent gevonden. En tot voor Brugge 2002 had West-Vlaanderen evenmin een concertzaal. Maar Vlamingen zijn  harde werkers, al tonen we dat niet altijd.’

 EXit: Brussels Philharmonic staat het komende seizoen met meer dan tien producties in het Concertgebouw. Dat is opvallend veel.

Broucke: ‘Dat is absoluut zo en dat heeft veel te maken met de expansie van het orkest in de laatste jaren. De voorbije vier à vijf jaar zijn we dan ook zeer sterk gegroeid, zowel op het niveau van de producties, de dirigenten als de topsolisten. Vroeger waren ze uitzondering op de affiche, vandaag is dat regel.’

 ‘Onze producties verdienen het ook om meer dan één keer opgevoerd te worden, eenmalig is voor niemand een goede zaak. Daarom zitten wij nu op twee niveaus na te denken. Eén: kunnen wij het publiek in Brussel nog verbreden? We brengen dan elk concert tweemaal, want nu is alles steevast uitverkocht. Tweede element: we zijn een orkest van de Vlaamse Gemeenschap dat opereert in Brussel, maar ook in Vlaanderen echt wil aanwezig zijn. Prominent aanwezig. We willen daarom een tweede plek uitbouwen die ook onze thuis is.’

 EXit: En daarvoor kijkt u naar de centrumsteden?

Broucke: ‘Probleem natuurlijk. Gent heeft niet echt een geweldige zaal (LF. De Bijloke die straks verbouwd wordt), Antwerpen is bezet terrein en Limburg heeft zelfs geen zaal. Zo komen we uit bij Brugge dat niet alleen een uitstekende zaal heeft, maar met de kust een boeiend wervingsgebied en zelf ook een boeiende werking heeft. Al die elementen samen zorgen ervoor dat de samenwerking tussen Brussels Philharmonic en het Concertgebouw in de sterren geschreven staat. Dat is geen evident gesprek, duidelijk, maar het wordt met open vizier gevoerd. Voor het Concertgebouw is het nog een aftasten wat die plek kan zijn van zo’n extra-zware speler. Het is een gesprek dat tijd vraagt.’

 EXit: In afwachting komen jullie dit seizoen met een wel zeer gevarieerd programma naar Brugge.

Broucke: ‘Een orkest van vandaag moet alles spelen, van negro-spirituals over Mahler tot operette toe. Hoe lang is het al geleden dat er nog een operette op het podium stond? Er is daar nochtans een publiek voor, daar ben ik van overtuigd, maar er moet nog een en ander afgestoft worden. Toen wij indertijd begonnen met filmmuziek lachten de collega’s ons uit. Vandaag speelt bijna iedereen het.’ (LF)

DE REST VAN HET INTERVIEW LEEST U IN DE PAPIEREN EXIT VAN SEPTEMBER. OVERAL GRATIS TE VERKRIJGEN!

Mini-concerten zorgen voor maxi sfeer bij Chris Brion

Stef Kamil en Chris Brion

 

Zwankendammenaar Chris Brion mag binnenkort weer wat kasten in zijn living verschuiven om er schoon volk te laten optreden. Bijna maandelijks organiseert hij een exclusief en intiem concert van Belgische makelij in zijn rijhuis. Unieke optredens, jazeker, want waar anders krijg je de kans om op slechts een halve meter afstand Stef Kamil Carlens, Bert Dockx of Jan Hautekiet te zien spelen?

 Een onvoorwaardelijke liefde voor muziek drijft Chris Brion vooruit om zijn woonkamer op regelmatige basis om te vormen tot een mini-concertzaal, goed voor een podium van ongeveer tien vierkante meter en een publiek van maximaal zestig personen. In het verleden kwamen onder meer Jan Hautekiet & Bart Buls, Stef Kamil Carlens, Derek, Bruno Deneckere, Steven Debruyne, Tiny Legs Tim en Paul Couter al langs. Voor het najaar en volgend voorjaar prikte Chris al een aantal concerten vast. ‘Op zaterdag 22 september komt Bert Dockx, bekend van Dans Dans, Flying Horseman en zichzelf, af voor een solo-optreden’, zegt Brion. ‘Hij stelt er zijn nieuwe cd voor waarop hij nummers van onder meer Fleetwood Mac, Bob Dylan en Bruce Springsteen covert. Het publiek zal al zittend zijn fascinerend gitaarspel kunnen bewonderen. Op zaterdag 20 oktober proberen we iets nieuws. We laten pianospel de poëzie  van de Oostendse actrice en woordkunstenares Isabelle Vandemaele ontmoeten. Voorafgaand bieden we onze bühne gedurende een half uur aan het publiek aan voor een ‘vrij podium’. Wie zich geroepen voelt om een tekst voor te dragen, is van harte welkom. Alles kan.’

The Rolls is de nieuwe band van zanger-gitarist Derek (&The Dirt) en gitarist Bruno Deneckere.  ‘Zij komen op vrijdag 16 november optreden. Het zal knetteren in mijn living, want ook bassist Mario Vermandel en drummer Tony Gyselinck komen mee. Ze brengen eigen composities, geïnspireerd op de gedichten van Charles Bukowski, die muzikaal dicht aanleunen bij het werk van JJ Cale. Het concert van The Antler King op zaterdag 16 maart 2019 ligt ook al vast voor de voorstelling van hun derde album. Benieuwd of ze dit keer ook weer catchy psychedelische indiepopsongs zullen spelen.’

No stress zone

‘Vroeger organiseerden we een drietal concerten per jaar, maar de vraag blijft groot. Na het optreden van Stef Kamil Carlens en Gregory Frateur merken we grote interesse voor meer concerten. ‘Wellicht komen Stef, Steven Debruyn en Tiny Legs Tim nog eens terug. Ook Roland Van Campenhout concerteert volgend jaar bij ons. Ik dring niemand iets op, de organisatie van een concert in mijn living verloopt op een organische manier. Eén ding staat vast: de muzikanten worden zeer verwend bij ons. We bieden hen een heerlijke diner aan en we zorgen ervoor dat ze zich thuisvoelen. No stress. Het publiek ontvangt hen met open armen. Ze kunnen het optreden aanwenden als een try-out – er mag al eens iets misgaan – , maar ik merk dat ze zelf geen fouten toestaan. Het zijn echte perfectionisten. Die toewijding zien we graag’, besluit Chris Brion. (ADC)

___Interesse om een concert bij te wonen of er zelf op te treden? Contact via Chris.brion@telenet.be

 

‘Bare is een emotioneel stuk dat naar de keel zal grijpen’

 

KotéKoer is een van de twee zeer succesvolle Brugse musicalverenigingen. Vorig seizoen stonden ze in de Stadsschouwburg met de musicalversie van de filmhit Legally Blonde. Dit keer kiezen ze voor Bare, een minder bekende titel die daarom niet minder emoties zal losmaken. Afspraak halfweg september 2018 in zaal Daverlo in Assebroek.

 EXit: Waar gaat het stuk over?

Sven Vanrietvelde: Bare volgt een groep laatstejaarsstudenten op een streng katholieke kostschool. Peter en Jason zijn verliefd op elkaar, maar Jason, een populaire atleet, worstelt met zijn gevoelens en zijn reputatie. Het stuk start op het moment dat Peter hun relatie wil bekendmaken, maar Jason daar toch niet klaar voor is. Wanneer dan ook de repetities voor het schooltoneel Romeo en Julia starten, stijgen de spanningen, nemen de twijfels toe en beginnen geheimen aan de oppervlakte te komen.’

 EXit: Waarom Bare?

Vanrietvelde: ‘Bij de stukkeuze gaan we eigenlijk vooral op ons gevoel af. Bare stond al een tijdje op ons verlanglijstje. De show ging in 2000 Los Angeles in première en haalt sindsdien staande ovaties over heel de wereld. Het verhaal is sterk en de thematiek is tijdloos. Het taboe rond holebi’s is lang niet meer zo groot als vroeger, maar jongeren zullen altijd worstelen met hun identiteit, met hun uiterlijk, relaties en de onzekerheid en twijfels daarrond. Het verhaal gaat ook over hoe de anderen daar mee omgaan, klasgenoten, ouders … Belangrijk bij de stukkeuze is bovendien dat de rechten vrij zijn. Dat is niet zo evident binnen musical.’

 EXit: Kiezen jullie bewust voor een meer bescheiden productie?

Vanrietvelde: ‘Er is geen vast stramien, maar we kunnen inderdaad niet elke keer voor een groots opgezet spektakel gaan. Musical is een intensieve bezigheid en we blijven natuurlijk liefhebbers. Het is anderzijds ook echt fijn om dit soort stukken te brengen. Met Bare kunnen we bewijzen dat musical meer kan zijn dan gewoon entertainment. Het artistieke team krijgt bovendien de kans om dieper in te gaan op details, op spel en emoties, op kostuums en decor, en dat vinden ze heel fijn.’

EXit: Geldt dat ook voor de acteurs/zangers?

Vanrietvelde: ‘Zeker. Onze jonge cast bestaat uit een vijfentwintigtal mensen, wat relatief klein is voor een musical. Hun betrokkenheid is veel groter. Naast de hoofdrolspelers hebben ook alle leden van het ensemble een mooie rol waarin ze veel van zichzelf kwijt kunnen. Alle personages hebben in opdracht van de regisseur hun eigen achtergrondverhaal opgebouwd. Ze hebben ook mee hun eigen kostuum gekozen.’

EXit: Mikken jullie op een jongerenpubliek?

Vanrietvelde: ‘Ze zullen zich ongetwijfeld aangesproken voelen en er zullen ongetwijfeld heel wat jongeren in het publiek zitten, maar we mikken niet per se op die doelgroep. Iedereen zal kunnen genieten van het stuk, ook de volwassenen. De thematiek wordt even goed vanuit het standpunt van de ouders belicht. We richten ons dus tot alle musicalliefhebbers.’

EXit: Jullie kiezen voor Daverlo?

Vanrietvelde: ‘We staan heel bewust in een kleinere zaal. Bare is een emotioneel stuk dat ongetwijfeld naar de keel zal grijpen. Om die emoties nog sterker te maken, wilden we heel dicht bij het publiek spelen. Een musical die het publiek van het eerste moment kan meeslepen en beroeren, er is niets mooier dan dat!’ (SD)

 14, 15, 21 en 22 september om 20 uur, 16 en 22 september om 15 uur, www.kote-koer.be, www.ticketwinkel.be

%d bloggers liken dit: