Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Bass & Strings in de bres voor lokale muziekscene

(foto EDM)

Nieuw leven voor Bass & Strings! Het was een tijdje stil rond deze vzw die de focus legt op lokaal talent en podiumkansen aanbiedt in een professionele omkadering, maar nu staat er een vers evenement op de kalender. Op zaterdag 23 november krijgen de drie Brugse bands Steel Orchid, Three Eyed Jack en Shuriken II een podium onder de voeten geschoven in De Kelk (Langestraat 69).

Na een stop van enkele jaren vormen de concerten in De Kelk op zaterdag 23 november hopelijk de voorbode van een nieuwe reeks initiatieven van Bass & Strings. Achter deze vzw gaan de heren Thomas Meire, Dennis De Caluwé en Cedric Lasoen schuil. Hun ambitie is nobel: support local music. Ofte: zet je schouders onder de promotie en ondersteuning van je lokaal talent en doe dit op een degelijke structuur. ‘Onze vorige edities in Jeugdhuis Comma en Entrenous waren telkens een groot succes. We presenteerden verschillende muziekgenres aan ons publiek en dat werd gesmaakt. Nu hebben we nieuw leven geblazen in ons project en willen we dit concept op trimestriële basis proberen te organiseren’, zegt Thomas. ‘We stellen vast dat er in de laatste jaren in Brugge al heel wat mooie initiatieven op het getouw worden gezet. Denk maar aan WAcKo, Brugotta en Daverend/Unplugged waardoor heel wat lokale muziekgroepen aan de bak kunnen komen. In diezelfde drive willen we daar ook ons initiatief aan koppelen. Ons concept strekt zich uit over heel uiteenlopende genres. Bij ons geldt er geen beperking. De respons die we krijgen uit de Brugse muziekscene is groot. Lokale bands krijgen bij ons ook de kans om in professionele omstandigheden op te treden. We ondersteunen hen daarin volop.’

Nieuwe podiumplaatsen

Er kloppen veel bands aan bij de heren van Bass & Strings en dat toont misschien aan dat er nog nood is aan nieuwe podiumplaatsen in Brugge. ‘Sowieso zijn er al een aantal locaties waar jonge groepen aan bod kunnen komen, maar het mogen er gerust nog wat meer zijn. Cactus opereert meer in het professionele clubcircuit waardoor er niet zo veel ruimte is om lokale bands te programmeren. Jeugdhuis Comma organiseert enkele liveconcerten en Klinkende Kroegen is ook een mooi initiatief, maar de cafés programmeren soms te veel dezelfde bands. Er is dus behoefte aan een project dat alles kan samenbrengen. Lage drempel, goede kwaliteit van muziek en een toffe sfeer. Dat is iets waar we met Bass & Strings willen voor gaan’, zegt Meire.

Het evenement op 23 november vindt plaats in De Kelk. Wordt dat misschien de vaste uitvalsbasis voor Bass & Strings? ‘Momenteel is dat echt een hotspot in Brugge. Het is dan ook een zeer goede zaal die een positieve sfeer uitstraalt. Dat is ook andere programmators niet ontgaan, want zij tonen ook interesse in deze zaal. We staan open voor alle suggesties en nieuwe vrijwilligers die ons team willen versterken en zouden ook wel graag eens iets organiseren in zaal Daverlo in Assebroek. Ook deze zaal is technisch perfect uitgerust. Het ideale scenario voor ons is: twee edities in De Kelk en één editie op een grotere locatie. Moet kunnen, niet?’ (ADC)

http://www.facebook.com/bassandstrings

 

VUB-orkest strijkt neer in Brugge met ‘Amor Mundi’

Op uitnodiging van de vrijzinnige gemeenschap West-Vlaanderen speelt het Symfonisch Orkest van de Vrije Universiteit Brussel, onder leiding van dirigent Jurgen Wayenberg, op zondag 1 december om 15 uur een concert in het Concertgebouw.

Het VUBorkest is een volwaardig symfonisch orkest waarin naast studenten, oud-studenten en personeel van de universiteit ook familieleden, jongeren en sympathisanten welkom zijn. Het orkest telt 80 à 90 leden. Elk najaar stomen zij een gevarieerd programma klaar voor een concertreeks doorheen Vlaanderen.

Het orkest brengt op 1 december ‘Amor Mundi’, een boodschap van liefde voor de wereld. ‘Met muziek en woord zal het harten laten volstromen met empathie, met altruïsme, met een strevingsdrang naar welzijn en vrijheid voor anderen, met liefde en zorg voor de wereld. Beetje overmoedig? In het licht van 50 jaar VUB en van het 25-jarig jubileum van het orkest zal dat zeker lukken’, zegt Lieve De Cuyper van de vrijzinnige gemeenschap West-Vlaanderen. ‘We mikken op een groot aantal bezoekers en mensen zullen niet teleurgesteld worden: het concert loont immers telkens de moeite, het is kwalitatief en creatief gebracht. Ik mocht in de voorbije jaren al het concert bijwonen en het verveelde geen moment. Echt een leuke ervaring. De drempel ligt bovendien laag. Ook wie niet thuis is in klassieke muziek kan ervan genieten.’

______Prijs: VVK 12 euro / ADD 15 euro – Reductietarief: VVK 8 euro / ADD 10 euro geldig voor studenten, werkzoekenden en gepensioneerden. Tickets via http://www.vub.ac.be/vuborkest. Er zijn ook tickets – enkel standaardprijs, niet met reductie- te verkrijgen bij In&Uit Brugge via http://www.ticketsbrugge.be of aan de balie Concertgebouw, ‘t Zand 34. Met vragen kan men steeds terecht op concerten@vub.ac.be

Drie generaties leraars Wildemeersch te boek in ‘Onze 111 jaar’

 (foto EDM)

‘Onze 111 jaar’ is de ietwat vreemde titel van het nieuwste boek van de Brugse auteur Marc Wildemeersch. Het schetst leven en welzijn van drie generaties Brugse leraars – Alfons, Laurent en (auteur) Marc Wildemeersch -, een verhaal dat start in 1888 in Koolkerke en eindigt in 1999 met de dood van (vader) Alfons Wildemeersch. En net als in de vorige boeken van Wildemeersch is ook nu Wereldoorlog I (en II) nooit veraf.

Zijn vorige boek, het boeiende ‘De man die Belg wilde worden’, over Georges Kopp, de commandant van George Orwell tijdens de Spaanse burgeroorlog, kreeg een Engelse vertaling, maar bleef toch onderbelicht. De bekende Nederlandse auteur Geert Mak (‘In Europa’) noemde het boek nochtans ‘een vreugde en een verrassing’, niet in het minst omdat hij Kopp doodgewaand had in een Franco-cel.

Wildemeersch start zijn verhaal met een schets van het leven ‘In mijn straat in Zeebrugge’ waar zijn jeugdjaren worden opgeschrikt wanneer twee broers aan het moorden slaan (de tweede vermoordde een prostituee omdat hij bij zijn broer in gevangenis wilde zijn… ). Maar daarover gaat het verhaal niet, wel over drie generaties Wildemeerschen die blijkbaar alledrie met enthousiasme voor een onderwijsloopbaan kozen. De vreemde titel ‘Onze 111 jaar’ slaat op een klein rekensommetje: grootvader Alfons opent de rij met zijn geboorte in 1888, de vader van de auteur stierf in 1999 en het verschil is precies 111 jaar.

De verhalen over het onderwijs van toen lezen het aangenaamst weg. Grootvader Alfons studeerde dan wel aan het deftige ‘Sint-Jozefsgesticht te Thourout’, rijk was hij niet, want hij gebruikte er de maaltijden gezeten aan ‘de armentafel’. Na de opleiding gaat grootvader in 1910 aan de slag in de jongensschool van Zeebrugge. Moeilijke jaren met een zeehaven in aanbouw en aan alles een tekort. Bovendien kondigde Wereldoorlog I zich aan met massale Duitse troepenconcentraties die het dorp zwaar belastten. Na de oorlog wordt luidop getwijfeld of men Zeebrugge terug zou opbouwen, want de schade was bovenmatig.

Voorts neemt de auteur je mee in een schets van een eeuw leven en behalve het lesgeven, struinen door de duinen en door ‘Dit Vlaanderen heb ik heerlijk lief’. Na Wereldoorlog II is er ruimte voor de Schoolstrijd en de wilde jaren zestig tot aan de drempel van het internettijdperk. Het verhaal ontstaat door heel wat mondelinge getuigenissen, foto’s uit de oude doos en stukjes uit het archief van de auteur.

Wie geboeid wordt door de onderwijswereld in lang vervlogen tijden, in ‘oral history’ en de kleine feitjes uit de geschiedenis, komt hier aan zijn trekken.

Marc Wildemeersch, nooit verlegen om een origineel onderwerp, werkt momenteel aan een boek over de Amsterdamse ‘kabouter’ uit de post Mei-’68-jaren, Roel Van Duin. Of het daadwerkelijk tot een publicatie komt, is op dit moment nog niet duidelijk. (LF)

‘Onze 111 jaar, drie generaties Brugse leraars in de twintigste eeuw’ is te koop in de Brugse boekhandels of bij de auteur.

 

 

Toneeltip

22, 23, 29 en 30 november
6 en 7 december
Fuga hahaha (goed tegen gaslekken), KT Reynaert

KT Reynaert kiest, na de succesvolle jubileumvoorstelling Deurdedeurdeur, opnieuw voor een snelle komedie. Een overijverige dame van de gasmaatschappij, een depressieve ex-minister, een verrassend dure callgirl, een overbodige huurmoordenaar en een seniele schoonmoeder in een rolstoel … Deze verzameling kleurrijke figuren komen in een rollercoaster van onvoorziene omstandigheden terecht. Ze brengen zichzelf steeds maar weer in onmogelijke situaties tot alles dreigt te escaleren en de gevolgen niet te overzien zijn. Vijf acteurs staan op de scène. Gerrit Vonck regisseert.

Info www.toneelreynaert.be

Een nieuwe kijk op middeleeuws Brugge

 (foto EDM)

Jan Dumolyn: ‘Brugge was als grootstad een oord van prostitutie, misdaad en opstand’

 

Natuurlijk is de geschiedenis van Brugge al meerdere keren beschreven. De eerste was kanunnik Duclos die in 1910 zijn ‘Bruges, histoire et souvenirs’ publiceerde (vandaag felbegeerd bij bibliofielen). In 1982 verscheen het meesterwerk van professor Van Houtte: ‘De geschiedenis van Brugge’. Onder meer Bruggekenner Marc Ryckaert en toenmalig stadsarchivaris André Vandewalle legden er in 1999 ‘Brugge, de geschiedenis van een Europese stad’ bovenop. En recent zorgde het ‘Op het raakvlak van twee landschappen’ van Raakvlak voor verhelderende inzichten.

De evidente vraag is bijgevolg of er nog iets nieuws te vertellen valt? Het lijvige boek, ‘Brugge, een middeleeuwse metropool 850-1550’, van een team rond de Brugse historicus Jan Dumolyn overtuigt op alle fronten. Hij belooft een goudmijn aan nieuwe inzichten, een verhaal gevat in een magistrale uitgave.

EXit: Al vaak gehoord: dit boek is anders dan al de vorige Brugge-boeken.

Jan Dumolyn: ‘Zeker weten. Er was eerst de Engelse editie die samenvat wat de voorbije drie decennia is verschenen in allerlei geleerde ‘journals’ van specialisten wereldwijd. Een academisch boek dat eerst in het Engels moest verschijnen omwille van de buitenlandse onderzoekers. Uiteraard moest er een Nederlandstalige en meer toegankelijke editie komen en zo belandden we bij de jonge uitgeverij Sterck & De Vreese. Stad Brugge stak ook een handje toe bij de vertaling.’

EXit: Elke lezer gaat nu op zoek naar de beloofde nieuwe inzichten.

 Dumolyn: ‘Een van de belangrijkste nieuwe inzichten is dat we nu duidelijk maken dat de echte groei van de stad verliep tussen 950 en 1050 en niet in de negende eeuw en de tijd van de Vikingen. Dat was een foute insteek. Daarnaast besteden wij veel meer aandacht aan de 12de en de 13de eeuw, in tegenstelling tot de meeste Brugge-boeken die meestal over de late middeleeuwen gaan.’

EXit: U hebt een boontje voor ‘t Zand. Waarom?

Dumolyn: ‘Wij schetsen de rol van ‘t Zand als centrum van politieke vergadercultuur. Niemand heeft daar ooit over geschreven. De vroegere Brugse historici waren nogal conservatief qua insteek en hun visie baadde in een katholieke sfeer. Zo toonden ze amper aandacht voor de sociale geschiedenis. Al die opstanden werden koudweg genegeerd. Brugge als centrum van de christelijke cultuur, dat was het dominante beeld, terwijl Brugge als hoofdstad een oord was van prostitutie, misdaad en opstand. Mijn grote vreugde zou erin bestaan dat ‘t Zand in ere wordt hersteld als één van de plaatsen van middeleeuwse democratie.’

EXit: Hoeveel weten we nog niet van de 13de eeuw?

Dumolyn: ‘Veel. Wandel hier in de buurt Rozendal, Oude Zak, Sint-Gillis en je wandelt door 13de-eeuwse industrie- en sloppenwijken. Die zaken bestaan niet in de geschiedenis van Brugge, de Brugse gidsen vertellen dat verhaal niet. Dat is één grote blinde vlek. De sociale ongelijkheid was immens. De rijken woonden binnen de eerste stadsomwalling, de armen in de Meersen of in de buurt van de Ganzestraat. Daar leefde het proletariaat in lemen huisjes en werkte in de textielsector. Dat zijn zaken die we de laatste 20 jaar hebben blootgelegd.’

EXit: Over het precieze ontstaan van Brugge hangt nog steeds een mist.

Dumolyn : ‘Er wordt daar nog steeds over gediscussieerd, maar we weten zeker dat Brugge is ontstaan door de landbouw en de veeteelt en de regionale handel. Het recente boek ‘Op het raakvlak van twee landschappen’, een archeologische stand van zaken, heeft ons hierbij fel geholpen. Hun visie komt ruim aan bod in het eerste hoofdstuk van onze uitgave.’

EXit: Er zijn vandaag nog steeds weinig sporen uit de vroegste tijd. How come?

Dumolyn: ‘Klopt. In Brugge wordt veel te weinig toestemming gegeven om archeologische opgravingen te doen. Men laat gigantische kansen onbenut. Denk maar aan de site voor de Sint-Salvatorskerk, nu een plein, waar grote kans bestond op ontdekkingen. Maar dat is overal zo. Archeologie wordt steevast geboycot door politici. Is niet populair. Nochtans is er op archeologisch vlak nog gigantisch veel te doen. Mocht het aan mij liggen, ik spitte de hele binnenstad open (ernstig).’

 EXit: U maakt ook werk van een rehabilitatie van Pieter De Coninck, de held van 1302.

Dumolyn: ‘Recent onderzoek heeft aangetoond dat Jan Breydel helemaal niet interessant is. Sommigen noemen het fake news uit de middeleeuwen. Klopt. Pieter De Coninck daarentegen was een figuur van internationaal belang. Ik steun hierbij de suggestie om het nieuwe voetbalstadion het Pieter De Coninckstadion te noemen. Hij was één van de belangrijkste volksleiders van de middeleeuwen. Hij was de eerste rebellenleider die uit de lagere klasse afkomstig was, een kleine zelfstandige. Zijn belang kan niet genoeg onderstreept worden.’

EXit: Het boek telt 24 auteurs en één verhaal. Een recept om knetter te worden?

Dumolyn: ‘Het heeft mij twee jaar van mijn leven gekost en een bijna-hartinfarct (ernstig). Ik heb het verhaal gemaakt dat alles aan mekaar rijgt. Ik verzeker u, een immense opdracht. Coauteur Andrew Brown nam het Engels en het hoofdstuk religieuze cultuur op zich. Ik ga dit ook nooit meer doen, maar de lezer merkt daar niks van, er zitten geen stijlbreuken in. Weet je, wij hebben het verhaal, 439 bladzijden, zeven keer herlezen.’

EXit: Dit boek heeft een en ander te danken aan de Brugse historicus Marc Ryckaert.

Dumolyn: ‘Hij heeft inderdaad een enorme inbreng gehad, zonder hem was het boek er niet gekomen. Hij is de grootste kenner van het stedelijke landschap en de stad. Hij is ook de enige mens die meer afweet van de Brugse geschiedenis dan ik. Hij is mijn meerdere, maar zijn bescheidenheid is terzelfdertijd legendarisch.’

 EXit: Brugge en de Vikingen, altijd al een leuk verhaal geweest, maar het blijkt niet te kloppen.

Dumolyn: ‘Nee, de Vikingen hebben een fantastische rol gespeeld in de geschiedenis van Brugge. Er waren natuurlijk de plunderingen en verkrachtingen, maar ze hebben een geweldige bijdrage geleverd aan onze economie. Een van hun belangrijkste verdiensten was dat ze het gestolen goud en zilver van de abdijen in omloop hebben gebracht, waardoor er meer muntcirculatie was. Het klinkt misschien cru, maar hun betekenis was vooral positief.’

EXit: Mag ik vermoeden dat u een beetje jaloers bent op het succes van Bart Van Loo met zijn boek ‘De Bourgondiërs’?

Dumolyn: ‘Maar nee, ik ben helemaal niet jaloers. Alleen vind ik het boek een beetje ouderwets van opvatting. Dat verhaal van koningen en prinsen en hun hofcultuur hebben we nu toch al gehad. Ons boek is een aanvulling op zijn boek. Wij bekijken de geschiedenis vanuit het standpunt van de stedelijke cultuur, en niet vanuit de hofcultuur. Je moet deze twee boeken naast mekaar leggen en lezen. Bart was nogal snel geraakt door mijn kritiek terwijl 85 procent lovend en 15 procent kritisch was. In zijn boek ontbreekt de sociale geschiedenis bijna volledig. Maar hij heeft een goed verhaal gebracht en het zal de geschiedenis van de middeleeuwen een boost geven.’

EXit: Nog één opmerking: u kijkt nogal kritisch naar het Gruuthuse-handschrift. Waarom?

Dumolyn: ‘Omdat ik twijfel of het handschrift van Lodewijk van Gruuthuse is. Ik heb daarover al gepubliceerd in de catalogus van de tentoonstelling over het Gruuthuse-handschrift. Ik betwijfel of het van Gruuthuse is geweest. Er hangt een verdachte geur rond. Bovendien, waarom moet het altijd over Gruuthuse gaan? Brugge telt zoveel stadspaleizen. De Adornes-site is zoveel interessanter. Stop dus met Gruuthuse. Dat is een 19de-eeuws bouwsel van Delacenserie. En nu gaan ze nog protesteren omdat er een paviljoen voor staat. Allez, kom…’ (LUC FOSSAERT)

 ‘Brugge, een middeleeuwse metropool 850-1550’, Jan Dumolyn en Andrew Brown, uitg. Sterck & De Vreese, 49,99 euro

Op woensdag 27 november om 20 uur is Jan Dumolyn ook aanwezig in zaal De Snuffel, Ezelstraat 42, 8000 Brugge. Info via brugge@masereelfonds.be

 

 

 

 

 

 

 

Galerie Indigo zet groots festival op rond het natuurlijke ‘blauw’

 

Galerie Indigo (Damme) bestaat 30 jaar en dat wordt gevierd met een grootse happening die nog loopt tot het einde van 2019. Tentoonstellingen (‘A Most Precious Blue’), diverse workshops voor jong en minder jong, lezingen en een driedaagse markt schetsen het beeld van indigo als natuurlijke kleurstof. ‘Het dertigjarig bestaan van mijn galerie vormt de perfecte aanleiding om, in samenwerking met de Stad Damme, aan te geven dat dit rijke stuk werelderfgoed nooit mag verdwijnen’, zegt Hilde Kuypers.

 Indigo is een plantaardige kleurstof die al eeuwenlang op verschillende plaatsen op de wereld onafhankelijk van elkaar wordt gebruikt. ‘In heel wat culturen mag de rol van indigo als kleurstof op zowel sociaal als economisch vlak niet worden onderschat’, zegt Hilde Kuypers. ‘Het Maopak, de Toearegs ofte de blauwe mannen in de woestijn van West-Afrika, de traditionele Japanse kleding, de uniformen van het Franse leger, alle jeansproducten… In het oude Egypte, Griekenland, Rome, Peru en Afrika en vele Aziatische landen, zoals India, maar ook Laos, China en Japan wordt indigo al eeuwenlang geteeld of in het wild geoogst en als kleurstof gebruikt. Ik reis graag en in die landen heb ik al ter plaatse naar de werking en de geschiedenis ervan onderzoek gedaan. Het is een plant met heel veel magie.’

‘Wist je dat in onze contreien – ook in Brugge – ooit 15 jaar lang de doodstraf heeft gestaan op het gebruik van indigo? Aan het eind van de vijftiende eeuw ontdekte de Portugees Vasco da Gama een zeeroute naar India. Dit leidde tot een versterking van de handel met India, Indonesië, China en Japan. Indigo werd hierdoor beter beschikbaar in West-Europa, en ook in Nederland via de Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC). Europeanen begonnen zelfs indigoplantages aan te leggen. Frankrijk en Duitsland verboden echter geïmporteerde indigo rond het begin van de zestiende eeuw, om hun eigen wede-industrie te beschermen. Om een diepere, rijkere kleur te bekomen, werd stiekem indigo aan de wedebaden toegevoegd wat bij ontdekking zeer strenge straffen met zich meebracht’, vertelt Hilde die haar Dammeverhaal al startte eind 1988 met een galerie en een winkel waarvan het accent ligt op etnische juwelen en textiel.

Ecologie is ook belangrijk

Toen haar galerie in de Kerkstraat van Damme vijftien jaar bestond, zette ze al een groot gebeuren op het getouw om aandacht te vragen voor dit natuurlijk fenomeen. Met dit nieuw festival wil ze vooral nu een krachtig signaal uitsturen dat indigo niet mag verdwijnen van het wereldtoneel. ‘We schenken aandacht aan de ‘kleine natuurlijke ververs’, hun hele cultuur met plaatselijke gewoontes, muziek en klederdracht en we hopen op die manier ons steentje bij te dragen tot het behoud van een stuk werelderfgoed. Ook het aspect ecologie willen we hiermee benadrukken: goedkopere, industrieel vervaardigde, maar zeer schadelijke synthetische indigo mag een uniek werelderfgoed niet kapotmaken’, zegt ze.

Festival met een uitgebreid aanbod

Het programma dat loopt van oktober tot eind december is divers. Naast een grote tentoonstelling in het Stadhuis van Damme waar een aantal kunstenaars de confrontatie aangaan met etnische textiel, staan er ook nog een driedaagse indigomarkt en diverse workshops gepland. Onder meer Lieve ‘Bluefingers’ Jacob zal haarfijn uitleggen hoe je te werk gaat met een verfbad. Ook kinderen (van 8 tot 13 jaar) worden in het bad getrokken, figuurlijk dan, want Katrien Perquy demonstreert hoe je een blauw tasje kan vitten met wol. Catherine Legrand komt haar internationaal boek ‘Indigo’ signeren en er zijn lezingen van Khady Dialo, Dominique Cardon, Liban Pollet en de eerder vernoemde Lieve Jacob. Trio Indigo zorgt in het Stadhuis voor een streepje muziek. ‘Blauw, blauw, keer ik terug naar jou’, maar dan in een versie met kora, tabla, bansuri en fulani fluit. (ADC)

_______Inschrijvingen en het volledige programma: www.indigodamme.be

 

 

 

De bitterzoete poprock van Lemon is (eventjes) terug

 

Driewerf hoera, want na een decennium ‘pauze’ mogen we de Brugse band Lemon terug op een podium begroeten (het kortstondig optreden op Brugotta buiten beschouwing gelaten). Verwacht op zaterdag 16 november in de Biekorfzaal weer sprankelende poprockmuziek met melodieuze zanglijnen van een groep die in 1993 (!) al de eerste muzikale stappen zette en nooit is gesplit.

 EXit: We mogen nu al spreken van een uniek concert, want het is tien jaar geleden dat jullie songs uit jullie beide cd’s hebben gespeeld. Wie kwam aanzetten met het idee?
Hans Vermeersch
: ‘Het was een voorzet van Brugotta (van Cultuurcentrum Brugge). Vorig jaar speelden we mee op de tribute voor Tom Waits, en alhoewel ik die cover solo had opgenomen en ingestuurd, groeide langzaam het idee om iedereen op te bellen om hieraan mee te doen. Iedereen was enthousiast voor die tribute en zo zijn we terug samen beginnen te spelen. Lemon is steeds bezig gebleven in verschillende bezettingen, maar deze oerbezetting met drie gitaristen is inderdaad in geen tien jaar samen geweest.’

EXit: Hebben jullie tijdens de repetities de chemie tussen elkaar teruggevonden? Hoe moeilijk of gemakkelijk was het om weer samen te spelen?
Hans
: ‘Die chemie en het kippenvel waren meteen terug! De kracht en originaliteit van onze persoonlijkheden blijken nog steeds een unieke mix. De uitdaging zat er meer in om een set van liedjes te gaan spelen die we vaak zelf niet meer hadden gespeeld sinds de tournees voor die eerste platen. Die opnieuw instuderen was dus een hele kluif.’

EXit: Waarom hebben jullie indertijd de band ‘on hold’ gezet?
Hans
: ‘Andere agenda’s gingen voor en ieder ging zijn eigen weg. Ook het gezinsleven nam een steeds belangrijkere rol in.’

EXit: Voor dit concert doen jullie een beroep op de vocale bijdragen van Joke Derre, Berth Van Poucke en Karen Vanhulle. Zorgt deze girl power dat de songs van Lemon nog meer tot hun recht komen?
Hans
: ‘Aangezien de liedjes nooit met backing vocals werden opgenomen, drong zich eigenlijk een heel nieuwe bewerking op die vaak een andere klankkleur teweegbrengt. Ook dat was een zoektocht en een evenwichtsoefening tussen de originele Lemon-sound en een nieuwe invulling van de liedjes zoals ze bij het publiek bekend zijn.’

EXit: Blikken jullie tevreden terug op het muzikaal parcours van Lemon?
Hans
: ‘Jazeker, we hebben een prachtig parcours afgelegd waar menig muzikant jaloers kan op zijn. We zijn gelukkig met de kansen die we kregen. Met Rock Werchter, meerdere passages op Pukkelpop, Dour, Cactus Festival op ons palmares en een trits goede albums onder onze arm, kunnen we alleen maar tevreden terugblikken.’

EXit: Zat er nog meer in. Hebben jullie bepaalde aanbiedingen afgewezen? Of kansen gemist?
Hans
: ‘Moeilijk te zeggen. Waren we in New York geboren of London, ja… Voor een Belgische band? Ik denk het niet. Als die verloren kansen er al waren, dan zijn we ze al lang vergeten. We waren dan ook altijd zeer realistisch over alles wat ons overkwam.’

EXit: Het concert op 16 november verlangt naar meer… Komt er een vervolg?
Hans
: ‘Het opzet van dit concert was een eenmalig concert. Het is dus een uniek gegeven. Het spijt me voor de mensen die op de wachtlijst staan, maar het concert is hopeloos uitverkocht.’

EXit: Jullie hebben nog een verrassing in petto voor het publiek dat wel een ticket wist te bemachtigen?
Hans
: ‘Klopt, om dit optreden extra in de verf te zetten en onze trouwste fans te bedanken, geven we aan elke toeschouwer een exemplaar van de cd ‘Endless Days’.’ (ADC)

____www.ccbrugge.be

 

Toneeltip

15,16, 22, 23 en 24 november
De tante van Charlie, Werkgroep 66
CC De Dijk

Werkgroep66 start het theaterseizoen traditioneel met een eigen productie. Die is dit keer in regie van Rita Bossaer. Ze kiest voor het bekende stuk De tante van Charlie. De twee beeldschone zusjes Eline en Céline vallen erg in de smaak bij de twee vrienden Arthur en Charlie. De jongens willen de meisjes ontmoeten, maar hun vader is streng. Ze kunnen de meisjes pas zien als een oudere gezelschapsdame een oogje in het zeil houdt. Wanneer de steenrijke tante van Charlie vanuit het buitenland meldt dat ze op bezoek komt, lijkt hun probleem opgelost. Zij kan hen vergezellen: een geschenk uit de hemel. Ze maken een afspraak met de meisjes, maar, dan blijkt dat de tante enkele dagen vertraging heeft …

Info www.toneelkring-werkgroep66.be

Ook het Stedelijk Conservatorium zorgt voor AMOK

Het Conservatorium toont van 12 tot 15 november elke dag om 18 uur en om 19.30 uur voorstellingen waarin de drie kunstvormen Muziek, Woordkunst-Drama en Dans aan bod zullen komen. Deze uitvoeringen maken deel uit van het Herfstfestival en vinden plaats in het stedelijk Conservatorium. U mag er gratis bij zijn.

Als orgelpunt van deze week kan men in het kader van (het stadsfestival) AMOK op zaterdag 16 november van 14 tot 17 uur een belevingsparcours volgen doorheen de verborgen hoekjes van het stedelijk Conservatorium Brugge. Wellicht een laatste keer voor de verbouwing wordt de deur opengezet om weinig gekende plekken te ontdekken van dit stadspaleis. Info en inschrijvingen op amokbrugge.be

Als slot vindt op zondag 24 november om 16 uur het traditionele Laureatenconcert plaats in de Stadschouwburg. De alumni van het vorige schooljaar treden samen met op met het conservatoriumorkest o.l.v. Tonny Osaer.

Het stedelijk Conservatorium Brugge staat voor een belangrijk jaar in zijn bestaan. De waarnemende directeurs, Mark Lambrecht en Michaël Vancraeynest, en hun hele team, brengen weer rust in de organisatie van het vertrouwde Conservatorium na enkele turbulente jaren (zie EXit 298). Het hoofdgebouw zal eind december een tijdlang worden gesloten wegens een ingrijpende, stijlvolle verbouwing. In januari zal er een volwaardig alternatief geboden worden om alle lessen in het beste comfort te laten plaatsvinden. Het leerlingenaantal is inmiddels toegenomen met 156 leerlingen. Dit schooljaar volgen er allerlei initiatieven om de Bruggeling te laten zien en horen wat er zich in het Brugse Conservatorium afspeelt. (LF)

info@tickets.brugge.be

Met vijf straffe vrouwen aan tafel

Vrouwendag op 11 november is ook in Brugge een stevige klassieker die niet onopgemerkt voorbij gaat. Viva La Vida, niet die van Coldplay, maar de vroegere Socialistische Vrouwen, organiseren op die dag een rondetafelgesprek met vijf straffe dames, vrouwen van verschillende generaties die hun mening geven over de evolutie en huidige stand van zaken rond vrouwenrechten.

De sprekers van de avond zijn: Leona Detiège (oud-burgemeester Antwerpen), Meryame Kitir (politica SP.A), Oona Wyns (SP.A-politica uit Bredene), Vanessa Vens (SP.A-Oostende) en Anne France Ketelaer (directeur deMens.nu.) Het gesprek wordt in goede banen geleid door Mieke Dumont (De Vooruit-Gent, ex-Focus/WTV). De gespreksavond vindt plaats in het tuinpaviljoen van De Brug (Hauwersstraat, vroeger politiekantoor) en start om 19 uur.

EXit: Een panel met alleen maar dames?

Mieke Dumont: ‘Ja, eindelijk een panel dat enkel maar uit dames bestaat. Als moderator ben ik intussen zo’n twintig jaar aan de slag, en ik denk eerlijk gezegd dat dit nog nooit is gebeurd. Alleen daarom al kijk ik uit naar het gesprek’.

 

EXit: Hoe ziet de avond er uit?

Dumont: ‘We starten met een anekdote, een persoonlijk verhaal van elk, over hoe deze vrouwen in hun eigen leven (werk en/of privé) hun rechten als vrouw hebben moeten afdwingen. Per panellid voorzien we daarvoor max 5 minuten.’

‘Na het persoonlijke verhaal is er het echte panelgesprek dat draait om de verjaardag die we vieren, 70 jaar Vrouwenrechtendag in België. We gaan het hebben over de strijd die toen is gevoerd, de evolutie van de vrouwenrechten doorheen die 70 jaar, de rol van burgerbewegingen, vrouwenorganisaties en de politiek, maar ook het bedrijfsleven, enzovoort. Thema’s zat.’ (LF)

Inschrijven via Adinda.Goddyn@telenet.be

 

 

%d bloggers liken dit: