Exit Magazine

Foto Denis Aspeele

Dat de Brugse vlag zal wapperen op vrijdag 7 april in zaal Daverlo (Assebroek) is een feit. Nadat Fire Down Below de keet heeft opgewarmd, mogen de Brugse beren Henk Vanhee, Kris Vandekerckhove, Peter Gaelens en John Pollentier van de stonerband Cowboys & Aliens nog eens hun zwaarste decibels bovenhalen.

EXit: Hoe gaat het met Cowboys & Aliens?

Henk Vanhee: ‘Het gaat uitstekend met Cowboys & Aliens, dank u. Nadat we een paar jaar terug beslisten om weer samen te komen, deden we dat onder de voorwaarde dat we dit enkel onder de huidige omstandigheden zouden doen: in deze bezetting, geen gezeik over muzikanten die moeten worden vervangen, geen groepsmeetings om de visies op elkaar af te stellen, spelen waar we willen spelen en doen wat we willen doen. En genieten van elkaars vriendschap. Maar als we weer eens een paar dagen naar Nederland of Duitsland gaan spelen, dan slapen we wel allemaal in een aparte kamer. De vriendschap stopt ergens, natuurlijk…’

EXit: Jullie laatste wapenfeit – de prachtige ep Surrounded by Enemies – dateert al van 2014. Zijn er al plannen voor een release van nieuw werk?

Vanhee: ‘We zijn al meer dan een jaar tamelijk intens aan het repeteren met de nadruk op nieuw werk. We hebben behoefte om samen een nieuwe plaat te schrijven, geheel organisch in het repetitiekot als waren we opnieuw 1999. Onze vorige ep’s waren eigenlijk flarden riffs die John op zijn schaf had liggen en waar ik het één en ander had over geschreven en gezongen. Vervolgens gaven we die structuur mee met de andere twee jongens. Nu is dat veel minder het geval. Nu pikken we in op dingen die on the spot gebeuren. Dat is verfrissend en spontaan en het haalt de ziel van je band onmiddellijk naar boven.’

EXit: Jullie band bestaat al sinds 1996, dat betekent twee decennia C&A. Reden tot feest?

Vanhee: ‘Dat hebben we vorig jaar al gedaan in een uitverkochte Charlatan in Gent. Met een hoop vrienden uit de tegenwoordig flink uit de kluiten gewassen scène nog eens achteruit gekeken en een greep songs gespeeld uit onze eerste platen met her en der ondersteuning van vrienden en gastmuzikanten. Dat we dat in Gent deden was louter toeval. Ze waren de eersten die interesse toonden om mee te organiseren. Maar het achteruitkijken is bij deze gedaan. We beginnen aan een derde decennium Cowboys & Aliens met de drang om het achterste van onze tong nog eens te laten zien.’

EXit: Hoe ziet de set voor het optreden op Daverend eruit?

Vanhee: ‘Aangezien we niet veel thuismatchen spelen, wordt dit een vintage C&A-show. Luid, hard, intens en een tikkeltje sexy. We hebben een korf van 16 songs geselecteerd waaruit we putten voor deze show en voor Headbangers Ball later dit voorjaar.’

EXit: Jullie hebben al heel wat zaken op de bucketlist kunnen afvinken. Waar dromen C&A anno 2017 nog van?

Vanhee: ‘Daar sta ik eigenlijk niet erg bij stil. Het is niet omdat je een paar keer het drumtapijt van Deep Purple hebt mogen gebruiken dat je een bucketlist hebt. We waren in onze drukste periode vooral een voorprogramma, hé. Het leverde je al eens een stevige handdruk van Josh Homme op of een knuffel van godbetert Glenn Danzig. En een vat prachtige herinneringen ook, uiteraard. Maar met de release van de nieuwe plaat is het zeker de bedoeling om weer een gooi te doen naar euh, eeuwige roem zeg maar… Laat het lobbyen en het schouderduwen nu al een aanvang nemen!’

EXit: Wat staat er nog de agenda van C&A voor de rest van het jaar?

Vanhee: ‘We gaan veel werken dit jaar, we doen hier en daar wat festivalletjes, we gaan zeker weer naar onze vrienden in Duitsland en Holland spelen, we doen ook her en der try-outs met de nieuwe songs…Er zal weinig tijd zijn om ons te vervelen of om vervelend te doen.’ (ADC)

http://www.brugge.be/unplugged-/-daverend

‘Gedreven door verwondering’

Noem hem geen hype, hij is gewoonweg een fenomeen. Sinds zijn elfde heeft Nicholas Arnst nachtenlang op zijn kamer zitten oefenen om zich tot de beste goochelaar van België te ontpoppen. Oefenen doet hij nog steeds, maar de bevestiging is er al: voor 34 shows mocht hij al het bordje ‘Uitverkocht’ uit zijn hoed toveren en dat zal voor zijn performance op donderdag 6 april in de Stadsschouwburg van Brugge, de stad waar hij zijn jeugdjaren doorbracht, niet anders zijn. Goochelen is geen lachertje, meneer, het is een Arnstige zaak!

Nicholas Arnst werd geboren in Saoudi-Arabië, maar hij bracht zijn tienerjaren door in Brugge waar hij school liep aan het Sint-Leocollege, Hemelsdale, het Sint-Lodewijkscollege en VHSI Sportschool. Op een feestje bij vrienden van zijn ouders zag de twaalfjarige Nicholas een goochelaar aan het werk die hem uitermate fascineerde. De verwondering was zo groot dat hij de geheimen van de goochelkunst wilde doorgronden. Zijn kamer in de Ganzenstraat werd zijn oefenterrein om vingervlugge technieken en close-ups aan te leren die elke goochelaar moet kennen om ons met verstomming te slaan. ‘Ik ben op mijn twaalfde beginnen op te treden’, zegt Arnst. ‘Ik dacht dat ik grappig en extravert moest zijn en daardoor deed ik me anders voor dan ik eigenlijk was. Ik merkte al snel dat dit voor mij niet werkte. Het was gewoon niet leuk om de rol van een ander te spelen. Gaandeweg leerde ik mezelf kennen en ontdekken en dat verhaal heb ik verder uitgediept. Daardoor heb ik een bepaalde stijl ontwikkeld waarvan ik denk dat de mensen die wel appreciëren. Mijn psychologiestudies passen ook perfect in het traject dat ik nu aan het afleggen ben.’

Het mag mislukken

Nicholas maakte met zijn fascinerende trucs furore in het tv-programma Belgium’s Got Talent, maar hij strandde in de halve finale. Zijn talent en passie spatten echter van het scherm zodat hij op VTM in 2015 een goochelprogramma kreeg waarin hij tal van Bekende Vlamingen verbaasd achterliet. Nu toert Arnst al maanden door Vlaanderen met zijn show ‘Echt’ en mag hij op 6 april zijn beste kunstjes tonen in zijn voormalige ‘thuisstad’.

EXit: Hoe is je show opgebouwd?

Nicholas Arnst: ‘Mijn show is het resultaat van jaren oefenen en werken. Het is deels autobiografisch: ik vertel van waar ik kom tot waar ik nu sta, gedreven door mijn verwondering. Dat is trouwens een centraal begrip door het hele verhaal. In de zaal staat een groot scherm waar alle kleinere acts voor iedereen goed te volgen zijn. Een cameraman brengt alles mooi live in beeld.’

EXit: Interactie met publiek is voor jou zeer belangrijk?

Nicholas: ‘Absoluut. Ik wilde dat de show in lijn lag met wat mensen op televisie te zien krijgen. Het moet dezelfde ervaring geven. Ik stap op mensen af en ik leen voorwerpen van Hen. Mijn show is interactief en het gebeurt vlak onder je neus! Ik goochel altijd live, maar nu staan er nog camera’s op me gericht die alles volgen. Het geeft me een kick om voor zo’n groot publiek op te treden. Je moet ze kunnen boeien en raken. Als dat lukt, dan zorgt dat voor een fantastisch gevoel.’

EXit: Komt er veel improvisatie bij kijken?

Nicholas: ‘Zeker, dat is een heel belangrijk element in de show. Er doen zich situaties voor waarvoor je op je improvisatietalent aangewezen bent. Je bent deels afhankelijk van de mensen die soms andere keuzes maken. Vaak angstaanjagend, maar veelal levert het ook de leukste situaties op.’

EXit: Heb je een plan B als er iets misloopt?

Nicholas: ‘Ik ben afhankelijk van mijn improvisatie, maar mijn houding is dat het mag mislukken. Ik beschouw het ook als een experiment. Ik weet op voorhand nooit of het resultaat goed zal zijn, maar dat houdt het ook spannend. Als het anders verloopt dan gehoopt, dan is het maar zo. Dan moet ik dat maar aanvaarden. Ook in de andere richting werkt het en dan worden de trucs nog leuker. Je mag sceptisch zijn en je moet kritisch zijn. Als je alles gebruikt om het te ontcijferen en mijn truc lukt, dan is het pas verwonderlijk. Gebruik je hersenen maar en probeer het voor mij moeilijker te maken!’ (ADC)

http://www.nicholasarnst.be

De Damse uitgeverij Zorro, initiatief van de Brugse ex-commissaris Guido De Ville, pakt(e) uit met een gewaagd plan: 25, soms heel diverse, ‘auteurs’ samen aan één verhaal doen schrijven. Eindpunt, volgens de uitgever, is ‘de ultieme West-Vlaamse roman’. Een zwaartillende ambitie.

Alleen de titel is al een verhaal op zich: ‘De dag dat Emmanuel Dedeckere, heer van stand, in Brugge begraven werd’. Extreem lange titels hebben wel iets, en deze doet denken aan de monsterhit die The Hollies ooit boekten met ‘The day that Curly Billy shot down Crazy Sam Magie’. Het andere extreem bestaat ook. Zo schreef Tsjechov schreef het kortste verhaal ooit: ‘Een man verzamelde één miljoen postzegels, ging erop liggen en schoot zich dood’.

Van de 25 ‘auteurs’ werden er 23 ‘geloot’. Het startersverhaal werd toevertrouwd aan ex-Knackjournalist Pierre Darge, de afsluiter aan ex-burgemeester Patrick Moenaert. De overige 23 werden gekozen uit kandidaturen uit de hele provincie.

Darge steekt er met zijn hoofdstuk ‘De stille passant’ meteen vaart in, waarna de overige ‘schrijvers’ moeten aanhaken en de story nieuw leven inblazen. Enkele ‘bekende’ namen moeten de structuur schragen: naast Darge en Moenaert zijn dat ex-schepen Yves Roose, Greet Verleye (ex-perschef Stad Brugge) en Nico Blontrock (Radio 2). Uitgever De Ville had er graag (zijn) vriend Pieter Aspe bijgehaald, maar diens uitgever lag dwars.

‘Een spielerei’, zo omschrijft Yves Roose het eindresultaat. En zo lijkt het ook. De auteurs hebben er duidelijk plezier aan beleefd, maar daarmee alleen lever je nog geen consistent verhaal af. Gelijkaardige voorbeelden van dit soort boeken ken ik niet, waardoor het boekje zich wellicht als verzamelaarsitem aanprijst. De echte eindredactie moet de lezer er wel zelf bij bedenken. (LF)

De dag dat Emmanuel Dedeckere, heer van stand, in Brugge begraven werd, uitgeverij Zorro. Verkrijgbaar in de Brugse boekhandels.