Exit Magazine

 

 

Vorig jaar, in het kader van de viering van de 100ste geboortedag van Kenneth Patchen (1911-1972), werd aan drummer John Hollenbeck gevraagd muziek te schrijven bij een aantal teksten van deze dichter, romanschrijver en schilder. Het was deze hommage die The Claudia Quintet, aangevuld met special guest Theo Bleckmann, in De Werf – 'one of the finest venues in Europe', bewierookte Hollenbeck later op de avond” – kwam brengen. Dat de teksten van Patchen voor een jazzproject worden gebruikt, mag niet verwonderen: al in de jaren '50 gaf hij op podia zelf 'jazz-poetry readings' begeleid door jazzmusici, onder wie Charles Mingus, die later in zijn autobiografie 'Beneath the Underdog' schreef: Patchen's a real artist…you'd dig him, doctor'.

 

Het overgrote deel van het repertoire kwam uit deze hommage-CD What is the Beautiful? (verschenen op het label Cuneiform Records en een aanrader!). Al van bij de opener 'Showtime' voelde je dat dit goed zat, dat deze combinatie van jazz en teksten, afwisselend gedeclameerd en gezongen door Theo Bleckmann – die wel uit een hoes van een Kraftwerk-LP leek weggestapt – wèrkte. Dat hoge niveau bleef het zestal de ganse avond aanhouden, met uitschieters als '23rd Street Runs into Heaven', een (van de vele) prachtige ode(s) aan zijn eeuwige levenspartner en muze Miriam, 'The Bloodhounds', qua thematiek – een lynchpartij – nauw verwant met en minstens even beklijvend als 'Strange Fruit' van Billie Holiday, en het hilarische 'Job' waarin wordt verwoord hoe iemand om den brode tot heel wat bereid is, tot hij uiteindelijk de limiet wel bereikt vindt en van antwoord dient: 'Shucks, I didn't want any job that bad'.

 

Op het programma stonden ook een aantal instrumentale stukken, o.a. 'Mates for Life' en 'Flock', composities die Hollenbeck op vraag van het Edinburgh Jazz and Blues Festival schreef, met als thema de natuur in het algemeen en ganzen in het bijzonder. 'Two Teachers' werd opgedragen aan de vorig jaar overleden Bob Brookmeyer. Met 'Peace of Green' als bisnummer werd een optreden afgesloten dat nog een stuk langer had mogen duren. Een optreden ook dat niet alleen steeds opnieuw naar de CD doet grijpen, maar tevens de nieuwsgierigheid aanwakkert zich te verdiepen in het oeuvre van de overtuigde pacifist Patchen, over wie Henri Miller getuigde: He represents all that a poet should represent, whether expressing himself in verse, in prose, in paint or in action.' (Paul Godderis)

 

 

 

 

Met de programmatie van het Rova Saxophone Quartet dit weekend bewees De Werf eens te meer dat men er niet voor terugschrikt muzikanten op het podium te halen die het begrip jazz een wel zéér eigenzinnige inkleuring geven, ook al is de onvermijdelijke consequentie daarvan nogal wat onbezette stoelen in de zaal. Steve Adams, Larry Ochs, Jon Raskin en Bruce Ackley brachten een concert met zowel werk van eigen hand als composities van (de vorig jaar overleden) Sam Rivers, Glenn Spearman en John Zorn. Wat ze saxgewijs lieten horen, vergde van de aanwezigen concentratie, inspanning en bereidheid tot overgave en was op zijn allerzachtst uitgedrukt niet bepaald het meest toegankelijke concert van het lopende Werf-seizoen. Wie deze uitdaging echter durfde aan te gaan, beleefde een bijzonder boeiend muzikaal avontuur, met een hoogtepunt in de tweede set toen de 4 virtuozen loskwamen van de bladmuziek voor hen op de standaard en elkaar aanvuurden en richting gaven d.m.v. hand signals die aan zowel Zappa als Zorn reminisceerden. Na afloop dan ook, zeer terecht, tevreden gezichten en lovende commentaren. Dit live op een podium in Brugge te mogen meemaken, is een ècht wel een voorrecht, waarvan ik sterk betwijfel of men dit in deze stad voldoende beseft of naar waarde schat. (PJG)

 

 

Voorbije dinsdag was voor de cultuurhuizen en kunstencentra die vorige maand een negatief preadvies ontvingen de deadline om formeel een verweerschrift aan “Brussel” over te maken. Zoals De Werf eerder al vastberaden had aangekondigd, heeft men die mogelijkheid benut.

 Het is een kort maar krachtig verweerschrift geworden, omschrijft De Werf-directeur Jan Denolf, waarin hij zich heeft 'beperkt tot the facts, and only the facts. Maar dat maakt het nog surrealistischer.'

 

Specifiek wat het muzikale luik betreft, wordt zwart op wit aangetoond dat de programmering van De Werf geconcipieerd is om tegen de trends in te gaan en bedoeld als correctie op het bestaande jazzaanbod in Vlaanderen. Dit door de keuze voor een bewust samengestelde mix (grote namen uit de internationale jazz, vernieuwende en experimentele internationale projecten, alle Belgische muzikanten en bands én heel veel aandacht voor jong talent). Om te remediëren aan het gebrek aan kennis in het buitenland over de Belgische muzikanten en, vice versa, ook de modale jazzliefhebber in Vlaanderen (een beter) zicht te geven op wat elders in Europa gebeurt, heeft De Werf een unieke format opgezet: enerzijds het Festival Jazz Brugge met exclusief bands uit Europa en alternerend de Belgian Jazz Meeting, waarbij Belgische muzikanten worden gepropageerd naar het buitenland toe. Tevens wordt verwezen naar (het al in 1993 opgerichte) JazzLab Series waarvoor het Kunstencentrum nog steeds mee de programmatie samenstelt, waarbij men meteen ook àlle groepen plaatst die in dit kader een tournee maken. Met het W.E.R.F.-label sprong De Werf bovendien in de bres voor de jazzmusici die tot de eerste slachtoffers behoorden van de begin negentiger jaren tanende muziekindustrie. Bijna twee decennia later is dat label het grootste jazzlabel in Vlaanderen (105 originele albums, waaronder opvallend veel debuutalbums van de huidige grote namen van de Belgische jazzscène én de aanstormende generatie). Verder is er de aan gang zijnde bewuste integratie van jazzmuziek in de creatie van podiumproducties. En dan zijn er ook nog de drie seizoenen geleden gestarte maandelijkse educatieve jam sessions, de jazzcursussen, de programmatie van Belgen op buitenlandse festivals en de steun en hulp bij cd-uitgaven van kleine labels of uitgaven in eigen beheer.

 

Het is nu tot juni bang/lang afwachten of Joke Schauvliege, bij wie de uiteindelijke beslissing over de toekenning van de subsidies ligt, rekening zal houden met deze zeer sterke tegenargumentatie.  (PJG) 

 

 

 

 

Op 29 februari gaat in De Werf de cursus Meeting Miles van start, waarin gedurende 4 woensdagavonden op zoek wordt gegaan naar de voetafdrukken die Miles Davis ook in de Belgische jazz heeft nagelaten. Deze lessenreeks, een vervolg op het initiatief van vorig jaar, loopt ook nu weer i.s.m. JazzLab Series dat ook de lesgever levert: Frederik Goossens, behalve docent aan het Conservatorium van Gent ook medewerker aan meerdere programma's op Klara. 

Inschrijven is helaas niet meer mogelijk: alle plaatsen – het aantal deelnemers werd bewust beperkt tot maximum 15 – waren al vrij snel ingenomen. Deze leergierigen kunnen als blijk van waardering voor hun volgehouden interesse bovendien op 23 maart gratis naar de double bill Leroux–Landfermann–Burgwinkel/Collapse. (PJG)

 

 

Jazz Brugge, het festival van de Europese jazz dat boven de doopvont werd gehouden in het jaar dat Brugge Culturele Hoofdstad van Europa was, is in 2012 al aan zijn zesde editie toe.

Op de affiche voor dit vierdaagse muziekevent (4 t/m 7 oktober), dat ook buiten de landsgrenzen een stevige reputatie geniet, staan inmiddels een eerste reeks namen. Het zijn: Django Bates; Claron McFadden (o.a. bekend van haar medewerking aan de opera “The Woman Who Walked Into Doors” met muziek van Kris Defoort); Enrico Pieranunzi; Tomasz Stanko; Francesco Bearzatti, de voorbije 2 jaar te gast in De Werf met resp. “Suite for Tina Modotti” en “X (Suite for Malcolm); Aldo Romano; Christophe Monniot.

Voor de locaties houdt men vast aan de formule van 2010, m.a.w. het Concertgebouw en Memling in Sint-Jan (voor de middagconcerten). (PJG) 

Met de W.E.R.F. Labelnight vierde De Werf zaterdag zijn 25-jarig bestaan en de 100ste CD-release op het eigen label. Aangekondigd als het Feest van de Belgische jazz werd dit jubileum inderdaad een succes, zowel qua opkomst – alle toegangstickets waren al dagen voordien uitverkocht – als wat de kwaliteit van de optredens betreft.

Onvermijdelijk echter hing in het Concertgebouw voortdurend de echo van het woensdag ontvangen negatieve preadvies. Mochten aan die ongunstige beoordeling niet zulke mogelijk dramatische gevolgen vastzitten voor de verdere werking van De Werf, zou men het rapport als een staaltje van surrealisme kunnen interpreteren, zoals bleek uit een door de presentator van dienst geciteerde passage. Patrick Moenaert wees in zijn welkomstwoord op de belangrijke rol die De Werf in het Belgische jazzlandschap vervult, maar het was Bert Joris – samen met het Brussels Jazz Orchestra muzikaler opener van de avond – die het best verwoordde wat ondersteuning door De Werf en zijn unieke label voor de Belgische jazzmuzikant heel concreet betekent.

 

Behalve het BJO met Bert Joris traden in de Concertzaal ook Rêve d'Éléphant Orchestra en Tuur Florizoone met zijn project Mixtuur aan. Tussen al deze concerten door had elke jazzminnaar zowaar de luxe zelf te kunnen kiezen tussen 3 optredens, wat het totaal aantal evenueel mee te maken muzikale acts op 5 bracht en ons gezelschap achtereenvolgens in de Kamermuziekzaal (Kris Defoort Trio) en Studio 1 (Cezariusz Gadzina Quartet). Voor wie na dit copieuze jazzmaal nog wat honger had, was er na afloop een uitgebreide jamsessie waaraan een hele rits muzikanten met onverminderd enthousiasme en tot een vroeg ochtenduur hun medewerking verleenden.

 

Kortom: een zeer geslaagde jubileumviering als eerste symbolisch antwoord op de door de beoordelingscommissie toediende kaakslag. Uit een aantal korte gesprekken zaterdag met medewerkers van De Werf mocht ik bovendien verheugd opmaken dat men geenszins van plan is zich zomaar bij dit negatieve preadvies neer te leggen en vol strijdvaardigheid de toegeworpen handschoen opneemt. (Paul Godderis)

 

 

 

 

De maand juni wordt voor menig kunstenhuis in Vlaanderen ongemeen spannend. Dan geven de beoordelingscommissies, die minister Joke Schauvliege voorlichten, hun definitief advies voor een concreet subsidiebedrag.  Dezer dagen krijgen de kunstenhuizen pre-adviezen in de bus, in ambtenarees ‘feedback’ genoemd. De lijn is wel duidelijk: de grote huizen ontspringen de besparingsdans, de ‘kleintjes’ daarentegen worden in het vizier genomen. Eén van hen is kunstencentrum De Werf, en dat voor de tweede keer op rij.  Stuitend is (andermaal) dat de bevoegde commissieleden geen bezoekje aan De Werf nodig achtten.  De manier waarop ‘wie niet, wie wel’ wordt beslist is hoogdringend aan herziening toe. Voor De Werf, dat net z’n 25-jarig bestaan viert, zou het om een subsidiemindering gaan van 700.000 euro. Spannend afwachten of dit scenario straks waarheid wordt. (LF)