Exit Magazine

 

 

 

Wie in voorbije seizoenen de concerten van Encantar en Zefiro Torna bijwoonde, zag respectievelijk Sofie Vanden Eynde en Romina Lischka toen al aan het werk. Deze getalenteerde musiciennes zijn rijzende sterren aan het muzikale firmament, en vormen een duo sinds hun studies aan de Schola Cantorum Basiliensis. Hun natuurlijke muzikaliteit en feilloze stijlbewustzijn zijn een zegen in het Franse repertoire voor viola da gamba en teorbe, dat hoogtij vierde aan het hof van Lodewijk XIV. De suites van componisten als Marin Marais, Robert de Visée en Jean de Sainte-Colombe balanceren tussen smaakvolle frivoliteit en emotionele diepgang, tussen de joie de vivre en de weemoed die iedereen zich herinnert uit Alain Corneaus film Tous les matins du monde. Een concert voor liefhebbers van subtiel samenspel en fijnbesnaarde kamermuziek.

 

 

Foto PW

 

Een bijzonder geslaagd concert dinsdagavond (24.04) in het Concertgebouw: Belgiës meest bekende cellist Roel Dieltiens en zijn Ensemble Explorations  brachten vijf cellosonates van Antonio Vivaldi. De sonates zijn stuk voor stuk zeldzame parels, vergelijkbaar met de (bekendere) suites voor cello van Bach.

De solowerken voor cello werden zelden uitgegeven. Onterecht, zo bleek andermaal. In de cellosonates is Vivaldi op zijn traditioneelst: elk stuk is een ideale mix van kerk- en kamersonate, en getuigt van een perfecte beheersing van het instrument. Op onnavolgbare wijze gaven Roel Dieltiens en zijn continuogroep Vivaldi een stem in dit onbekende repertoire. Dieltiens werd onder meer bijgestaan door de Brugse organist en clavecinist Bart Naessens (gehuwd met Amaryllis Dieltiens, dochter van de bekende fluitist Koen Dieltiens). Een volgelopen parterre bedankte zoveel moois met een zeer warm applaus. (LF)

 

Giovanni Antonini

Het Concertgebouw liep dinsdagavond aardig vol voor wat één van de toppers van het voorbije seizoen is geworden: Het Kammerorchester uit Basel, geleid door de meer dan flamboyante dirigent Giovanni Antonini, met een tweeluik Beethoven. Het (publieks)hoogtepunt  zat voor de pauze met Beethovens Tripelconcerto , een werk waarop de Beethovenkenners niet meteen een etiket kunnen kleven. De schittering was weggelegd voor de drie solisten: violiste Isabelle Faust met een authentieke Stradivarius uit 1704, de Hongaarse cellist Miklos Perényi die zijn instrument omarmde en de jonge, uiterst talentvolle Zuid-Afrikaanse pianist Kristian Bezuidenhout, die hier ooit de Musica Antiqua-wedstrijd voor pianoforte won. De dialoog tussen solisten en orkest werd met brio gestuurd door Giovanni Antonini, gekend als medeoprichter van het gereputeerde barokorkest Il Giardino Armonico. Het publiek bedankte met een langdurende staande ovatie. Na de pauze stond Beethovens 'Zevende' op het programma: het werk is wijd en zijd bekend omwille van zijn ritmische motieven en de dansende ritmes die uitmonden in vele goed geregisseerde crescendo's. De onbetwiste ster van de avond was echter de dirigent die bedankte met een vrolijke mars.

Kristian Bezuidenhout (Music Review)

 

Zaterdag 14 april brengt  Muziektheater Transparant de opera 'Pelléas et Mélissande' van Claude Debussy , een lyrisch drama naar een tekst van Maurice Maeterlinck. Onvermeld gebleven in de brochure van het Concertgebouw en in de EXit-agenda is de bijdrage van componiste Annellies Van Parys, van Brugse origine, die de opera bewerkte in een eigenzinnig arrangement. Rechtvaardigheid geschiedt met onderstaande brief van AntwerpenaarJoris Duytschaever.

 

 

Joris Duytschaever. 

 

Foto Paul Willaert

 

Het was opkijken voor de vaderlandse kunstcritici toen Luc Tuymans  dit weekend (officieel) een monumentaal schilderwerk (Angel) aanbood aan de Stad en het Concertgebouw.  De gigantische muurschildering kreeg een  bescheiden plaats in een zijgang naast de hoogste rang in het Concertgebouw, maar komt er fantastisch goed tot zijn recht. Het werk gaat terug op een Tuymans uit 1992, dat later in Chicago een vast onderkomen krijgt.  Het is een weergave van een engeltje dat zijn moeder elk jaar onder de kerstboom plaatste. Uitvergroot tot een monumentale muurschildering wekt Angel heel andere associaties op, het werk krijgt letterlijk en figuurlijk een ander dimensie. Hoofdconservator Manfred Sellink vindt de gekozen plaats ‘de best denkbare locatie in het Concertgebouw’, burgemeester Moenaert noemt het ‘een unicum voor onze stad en een extra troef voor het Concertgebouw’. (LF)

 

 

 

 

 

Het Concertgebouw viert nog een week lang haar tienjarig bestaan met onder meer een goed gemaakte  promofilm op Focus .Het voegt daar ook nog een boek aan toe dat een en ander voor de eeuwigheid wil boekstaven. Daarin wordt fors teruggeblikt op de sleutelmomenten, de actuele kunstintegraties in het gebouw en tien jaar programmering van muziek en dans. Men ging daarbij uitsluitend te rade bij de beroepsschrijvers uit het vak (Geert Van der Speeten, Laurens De Keyzer, Mia Verstraete…) of vakmensen uit de kunstensector (Tom Eelen, Marianne Van Kerkhoven, Peter Verhelst…), maar voorts bij niemand uit de Brugse kunstensector. Dat levert natuurlijk vakwerk op, maar het beursaandeel lokale passie mocht wat prominenter zijn. Gelukkig biedt de publicatie heel wat degelijke en soms verrassende foto’s van het leven in dit zo bepalende gebouw in de stad.

 

Met dit boek is de cirkel rond Brugge 2002 helemaal rond. In 1999 was er Omtrent Brugge waarin Vlaamse intellectuelen ‘indrukken en gedachten’ weergaven omtrent de cultuurhoofdstad, in 2003 zag intendant Hugo De Greef het grootser met een cassette met zomaar eventjes vijf boekdelen en nu is er ‘X-10 jaar Concertgebouw’. Beeldend uitgegeven door Uitgeverij Lannoo.