Exit Magazine

Fotografe Trui Hanoulle legt straffe vrouwen vast

Dat er meer is in het leven dan mosselen met friet en Netflix-marathons, dat weet Trui Hanoulle al jaren. Deze Vlaamse globetrotter-fotografe heeft de afgelopen jaren meer kilometers verslonden dan de dagelijkse pendelaar en dat met een missie: het vastleggen van ‘baanbrekende’ vrouwen wereldwijd. En nu, na ettelijke motorritten, taxi’s in verre uithoeken en intense gesprekken, brengt ze haar project ‘Baanbrekers’ naar het Concertgebouw in Brugge. Een expo vol vrouwen die overal ter wereld het pad effenen voor wie na hen komt.

Van 9 november 2024 tot 2 februari 2025 kun je je tegoed doen aan 34 indrukwekkende fotoprints, drie audioreportages en een video. Allemaal in het teken van vrouwen: vrouwen die vrachtwagens besturen in Iran, motors berijden in afgelegen gebieden, of zelfs een sleepbootkapitein in eigen land, passeren de revue. Trui wist het meteen: dit waren niet zomaar vrouwen, dit waren rolmodellen die het pad voor toekomstige generaties aan het effenen zijn.

Trui Hanoulle heeft over de jaren heen een netwerk aan sterke, eigenzinnige vrouwen opgebouwd. ‘Ik reis al meer dan dertig jaar’, zegt Trui. ‘Toen ik met de motor begon te reizen, op lange tochten van soms wel zeven maanden, kwam ik vrouwen tegen die grenzen verlegden op allerlei manieren. Ik besefte al snel dat hun verhalen verteld moesten worden.’

Van Iran tot België: één vrouw, één voertuig

In Trui’s expo komen vrouwen van allerlei leeftijden en achtergronden aan bod. De jongste is een 12-jarige surfster uit Iran, de oudste een 103-jarige uit Sint-Niklaas. ‘Allemaal hebben ze een vervoersmiddel dat nog vaak door mannen wordt gedomineerd’, zegt Trui. ‘Deze vrouwen inspireren jonge meisjes over de hele wereld. Het zijn baanbrekers. Ze breken letterlijk en figuurlijk de weg open voor wie na hen komt.’

‘Deze expo is slechts het begin. Tegen eind 2026 wil ik van deze verhalen een boek maken, met zo’n veertig portretten en verhalen’, verklapt Trui. ‘Daarin zal ook een ‘making of’ komen, met grappige anekdotes en avonturen van onderweg.’

En wat voor avonturen. Trui is niet vies van wat logistieke uitdagingen: tolken, benzineprijzen, en onuitputtelijke vooroordelen komen er allemaal bij kijken. Het resultaat? Prachtige, heroïsche beelden van vrouwen die hun eigen weg bewandelen. ‘Ik sleur altijd negen kilogram fotomateriaal met me mee, en fotografeer bij voorkeur buiten, vroeg in de ochtend of laat in de middag, zodat vrouw en voertuig volledig oplichten.’

Geen sportvrouwen of soldaten hier – Trui sluit alles wat met leger of competitie te maken heeft bewust uit – maar vrouwen die zichzelf, hun voertuig en de wereld naar hun hand zetten.

Vernissage met Gaea Schoeters

Schrijf het in je agenda: op zondag 17 november om 17.00 uur is er de vernissage. Trui Hanoulle gaat in gesprek met Gaea Schoeters, gevierd auteur én Trui’s reisgezel. Verwacht geen softe praatjes, maar een scherpe dialoog over wat het écht betekent om als vrouw je ‘mannetje’ te staan in een wereld die nog vaak te veel op testosteron draait. (ADC)

____

‘Baanbrekers’, van 9 november 2024 tot 2 februari 2025 in het Concertgebouw Brugge. Vernissage op 17 november

Trixon Dixon op het podium in de MaZ

Op 9 november beleeft Trixon Dixon zijn langverwachte première in de Magdalenazaal. Dit project, dat het geesteskind is van de twee Brugse muzikanten Noël Van Oyen en Jan ‘JD Fox’ De Vos, belooft een avond vol potige blues, geserveerd met een stevige rocksaus. Ook een aantal muzikale vrienden zal de avond glans geven.

Met hun album, uitgebracht op het eigen label Beehive Records, brengen Noël en Jan een bijzondere interpretatie van de muziek van blueslegende Willie Dixon. De twaalf nummers op het album zijn niet alleen een eerbetoon aan de iconische componist, maar ook een frisse herinterpretatie die stevig is doordrenkt met rockinvloeden. Noël Van Oyen, bekend van bands zoals St. James en Ivy & The Teachers, en de veelzijdige Jan De Vos, die zijn sporen verdiende in The Machines en Derek & The Dirt, besloten hun krachten te bundelen tijdens de coronaperiode. Wat begon als een leuk project, groeide al snel uit tot een volwaardig album.

De muzikale synergie van Trixon Dixon wordt verder versterkt door de legendarische toetsenist en producer Serge Feys, die zijn ervaring vanuit zijn tijd bij TC Matic en Arno meebrengt. Hij was niet alleen verantwoordelijk voor de keyboardpartijen, maar ook voor het mixen en masteren van het album in zijn studio in Oudenburg. Het resultaat is een rijk en vol geluid dat de levendigheid van een volledige band vastlegt.

Gasten

De live-uitvoering op 9 november zal het publiek meenemen op een muzikale reis door de geschiedenis van blues, maar dan met een eigentijdse twist. Samen met Louis Feys, Frederiek Le Comte en Günter Groth, belooft de band een dynamische show te geven. Voor de pauze kunnen de aanwezigen genieten van een terugblik op de rijke muzikale carrières van Noël en Jan, waarbij ze hen samen met guests als Chris Claeys, Geert Devuyst en Jean-Marie Peire naar de meest memorabele momenten van hun verleden zullen voeren. (ADC)

_____

Tickets zijn verkrijgbaar via http://www.ticketsbrugge.be

Na de show is er een afterparty met Poppies Soul Connexion.

Tom Kristiaan trekt met ‘Moods’ een gloedvolle emotionele lappendeken over ons

Stel je voor: een ochtend vol twijfel en spijt, maar de geur van verse koffie brengt troost. Dan plots, de zoete opwinding van verliefdheid en gelukzaligheid. Pianist en componist Tom Kristiaan uit Jabbeke weet die momenten te vangen op zijn vijfde album ‘Moods’. Geen zware filosofie, maar het leven zelf, verpakt in twaalf dromerige pianocomposities die rust, melancholie en ontroering perfect weten te combineren.

Tom Kristiaan laat zich drijven door emoties die voor iedereen herkenbaar zijn. Denk aan composities zoals ‘Doubt & Hesitation’, waar de titel al verraadt dat dit geen vrolijk huppelende pianolijnen zijn. Het voelt eerder als een trage, bedachtzame wandeling door de mist. ‘Reminiscence’ is zo’n stuk waarbij je automatisch je eigen herinneringen de vrije loop laat. Het raakt diep, zoals alleen muziek dat kan.

Maar voor wie denkt dat ‘Moods’ enkel melancholie ademt, er zijn ook lichtpuntjes. Neem nu ‘Falling in Love’ of ‘Blessedness’ – de vreugde spat van de toetsen en je hoort het bijna zuchten van geluk. Of ‘Laughing in the Rain’, een speelse, ritmische herinnering om altijd het zonnige kantje te zien, zelfs als het miezert. Tom Kristiaan trekt je mee in een intieme wereld waarin elk nummer een eigen sfeer neerzet, zonder ooit uit de toon te vallen. Alles blijft trouw aan zijn kenmerkende, zachte, dromerige stijl met herkenbare melodieën, zoals we die van hem gewend zijn.

Zoals Kristiaan zelf zegt: ‘Muziek moet een soort veilige haven zijn.’ En dat is precies wat hij doet op dit album: een veilige plek creëren waar alledaagse emoties vrij spel krijgen. Van de warmte van een ochtendkoffie (‘Morning Coffee’) tot de liefdevolle rust van een nachtkus voor de kinderen (‘Evening Kiss’), ‘Moods’ biedt een auditieve schuilplaats voor de zielen onder ons die behoefte hebben aan stilte en schoonheid.

Eigen pad

Kristiaan mag zich stilaan een vaste waarde noemen in de neoklassieke wereld. Zijn vorige album, ‘Petites Danses et Rêveries’, wist wereldwijd miljoenen luisteraars te betoveren en werd zelfs genomineerd voor een Edison Music Award. Vergelijkingen met Ludovico Einaudi en Yann Tiersen zijn nooit ver weg, maar Kristiaan heeft intussen zijn eigen, unieke pad gevonden, met altijd dat vleugje melancholie.

‘Moods’ is een gelaagd werk dat troost biedt aan de ziel. Dit is een album voor iedereen die wil mijmeren, dromen en af en toe even wil lachen in de regen. Tom Kristiaan, de man die met piano’s praat, bewijst met deze nieuwe cd eens te meer dat muziek soms meer zegt dan woorden ooit kunnen. (ADC)

______

Het album verschijnt op 10 november en wordt voorgesteld met een intiem concert in de Ryelandtzaal in Brugge. ‘Moods’ is digitaal te vinden op alle grote platformen, van Spotify tot Apple Music. De productie werd verzorgd door Patrick Hamilton, met mastering door de Zweedse meester Markus Nordlund. http://www.tomkristiaan.com

Traject richting Culturele Hoofdstad van Europa stopt voor Brugge 2030

Brugge werd vandaag niet geselecteerd door de internationale jury om verder mee te dingen naar de titel Europese Culturele Hoofdstad van Europa in 2030.

Eind 2022 stelde Brugge zich kandidaat om Europese Culturele Hoofdstad (ECOC) te worden in 2030. De weg naar deze prestigieuze titel is een lang parcours. Anderhalf jaar lang verkende het Brugge 2030-team het pad, voerde het heel wat gesprekken én luisterde het aandachtig. Alle bevindingen werden gebundeld in het ‘Bidbook Preselectiefase’, dat op 2 september 2024 officieel werd ingediend.

Zes Belgische steden dienden een dossier in: Brugge, Gent, Kortrijk, Leuven, Namen en Molenbeek. Alle kandidaten hebben tussen 21 en 23 oktober hun Bidbook toegelicht en verdedigd voor een internationale jury. 

Burgemeester Dirk De fauw: ”Brugge 2030 heeft het afgelopen anderhalf jaar een boeiend traject doorlopen. De projecten die plaatsvonden ter voorbereiding van de kandidatuur zullen nog blijven nazinderen. Er zijn hechtere relaties ontstaan tussen culturele spelers en heel wat andere sectoren. Het thema ‘the art of Conversation’ heeft zijn relevantie voor Brugge meer dan aangetoond.”

Op donderdag 24 oktober 2024 stelde de jury haar rapport voor en besliste welke steden er verder gaan naar de volgende fase in het selectieproces. Na een lovenswaardig traject grijpt Brugge echter naast de kans om verder te gaan, net als Gent en Kortrijk.

Trajectcoördinator Dalilla Hermans: ”Vandaag zijn we uiteraard teleurgesteld, maar we staan hier met opgeheven hoofd. We hebben onze kandidatuur voor ECOC 2030 volop ingezet om mensen samen te brengen via kunst en cultuur. En die kunst van het gesprek – the art of Conversation – heeft nieuwe verbindingen mogelijk gemaakt en heel wat zaadjes gepland waar Brugge verder mee aan de slag kan.”

De steden Leuven, Molenbeek en Namen strijden wel verder in de volgende ronde. Begin 2026 zal uiteindelijk bekendgemaakt worden welke Belgische stad de titel van Europese Culturele Hoofdstad in de wacht sleept. 

Schepen van Cultuur Nico Blontrock: ”De volgende weken gaan we het afgelegde traject evalueren en de belangrijkste lessen ook meenemen naar de uitbouw van ons beleidsprogramma voor de volgende zes jaar als cultuurstad. We staan zeker open voor een verdere samenwerking met de uiteindelijke laureaat bij de realisatie van zijn programma voor ECOC 2030. We wensen de steden die verder meedingen naar deze titel alle succes.”

Meer informatie over het al afgelegde parcours staat op www.brugge2030.be.

EXit oktober

Met deze maand

*Boek evalueert de voorbije editie van Triënnale Brugge

*Volkskundemuseum heropent met focus op textiel en spel

*De Poortersloge verrast als tentoonstellingsruimte

*’En weg was je’, schrijfster Lara Taveirne over broer Wolf

*Een pittig najaar voor Muziekcentrum Cactus

*en zoveel meer….

met interviews Herr Seele en Dominique Savelkoul, maar ook Feest in ’t Park, Franse chansons met Alex Gryson, fotograaf Eddo Hartmann, Koen De Brabander en waarom ook niet: Willy Lustenhouwer en zoveel meer.

Guido Gezelle gelezen, zo. 26 mei om 14 uur, Spiegeltent Magic Mirrors

In het laatste decennium van zijn leven vroeg Gezelle zich af wat er van zijn poëtisch werk zou overblijven: ‘Is ’t mogelijk dat gij, reken, die ‘k nu schrijve, langer leven als die u heeft geschreven’.

En wat blijkt: 125 jaar na zijn dood in november 1899  is hij nog steeds springlevend. Alweer is een nieuwe Gezelle-publicatie van de persen gerold: ‘de kleine Gezelle,’ van Patrick Lateur.

Parelvisser

Patrick Lateur, classicus, vertaler, essayist en dichter, doorzocht tot in alle uithoeken van het uitgebreide oeuvre van de Meester en viste er 100 parels uit. Nee, niet de bekende en veel gebloemleesde gedichten als ‘ O! ’t Ruischen van het ranke riet!’ of ‘Dien avond en die rooze’, maar de minder bekende worden voor het voetlicht gebracht. Vandaar de titel van het boek ‘ de kleine Gezelle

De leeszaal van de Biekorf liep vol voor de boekvoorstelling. Gezellekenner prof.em. Piet Couttenier hield deze mooi uitgegeven bundel tegen het licht. Want inderdaad, er bestaan veel Gezelle-bloemlezingen , maar Lateur koos voor een verrassende invalshoek, en ging op zoek naar parels als ‘De jongen aan mijn vensterruit’ of ‘De Tijd’. Karel Platteau, voorzitter van het  Gezellegenootschap, bracht met de voordracht van enkele gedichten de taalvirtuositeit van Gezelle ten gehore.

Classicus

In zijn keuze kon de classicus Lateur zoals Gezelle beroep doen op een diepgaande vertrouwdheid met de antieke literatuur: Horatius en Vergilius zijn voor Gezelle inspiratiebronnen. Maar ook de schoonheid van de natuur, oog voor al wat leeft en groeit en bloeit zijn voor Gezelle aanleiding om aan het dichten te slaan: ‘De regenbuie’,’ Het manelicht’, ‘Chrysanthemen’.

De lectuur van een Gezellegedicht blijft zonder woordverklaring een uitdaging, en hieraan wordt verholpen onderaan de pagina. Soms wordt ook de context geschetst waarin het gedicht ontstond.

Vele facetten van de dichter komen naar voor. Zijn afkeer voor een van boven opgelegde eenheidstaal,’ ’t Gemengsel wordt Hollandsch genaamd’, zijn antimodernisme bij een aantal maatschappelijke en culturele evoluties, zoals bij een bezoek aan een museum met antieke beelden:

‘Foei! neen, ge’n kunt mij niet doen blozen, spijts uw ’billen vol naakte sierlijkheid’ . De trein kan dan wel op zijn goedkeuring rekenen: Overal en allenthenen,/ waar de snelle wagenschenen/voeren van het stoomgerid’ .

Bewondering

Die gaat bij Gezelle altijd uit naar zijn woorden en zijn taal, de klank en de muzikaliteit, het ritme en metriek. De originele keuze van de gedichten tonen de sterke kracht van zijn poëzie, en maken het exploreren van zijn minder bekende gedichten tot een diepe ervaring . Paul van Ostaijen noemde hem ‘De Meester’, en in zijn bekende Gezellegedicht heeft hij het over ‘tempeest over alle diepten/storm over alle vlakken. ‘

Eerder had Kloos het al in 1901 over ‘Guido Gezelle, de zeer ongemeene, geheel-en-al-oorspronkelijke dichter’. In een bloemlezing uit 1954 zet Paul Rodenko Gezelle als  eerste bij de avant-garde-dichters, en ziet één lijn: Gezelle-Van Ostaijen-Lucebert

Nee, Gezelle hoefde zich geen zorgen te maken, na bijna 200 jaar na zijn geboorte in 1830 weten velen nog zijn dichtkunst te bewonderen. ‘’k Ben nen rijmstaf rijk gebleven’, schrijft hij in 1896:

‘zal ik uwe dichterzalen/zegepralen,/stemmen halen/sterker als de sterke dood.’ Ja hoor, onze stem heeft hij alvast. (Robrecht Fossaert)

Met zijn meest recente bundel ‘Andere richtingen’ stapt de Brugse dichter Frederik Lucien De Laere moedig af van de gebaande paden van de traditionele poëzie. Door onder meer kosmologie, mythologie en popcultuur te vermengen, nodigt De Laere zijn lezers uit tot diepgaande reflectie en een verkenning van de complexiteit van het menselijk bestaan.

EXit: Je bundel heet ‘Andere richtingen’. Ga je met je dichtkunst ook effectief een andere richting uit? En in hoeverre is het dan een stijlbreuk met je vroeger werk?

Frederik Lucien De Laere: ‘Met ‘Andere richtingen’ voeg ik een radicaal nieuw hoofdstuk toe aan mijn werk. Mijn vroegere bundels zijn stuk voor stuk opgebouwd volgens een thematisch concept. ‘Andere richtingen’ bevat gediversifieerde content en is een zorgvuldig geconstrueerd orakel, waarbij ik afstap van wat men traditionele poëzie pleegt te noemen: strofische gedichten, met lettertekens en interpunctie zoals in de gangbare gebruikstaal. Deze poëzie is een stroom van beelden en associaties, voortdrijvend op de magische logica van de taal, de klank en het ritme. Het is een taalexperiment, een vernuftig spel. Ik neem risico’s en bewandel onbegane paden. Ik ga op zoek naar de woorden in hun oerstaat.’

EXit: Je mixt kosmologie en mythologie met populaire cultuur. Dat vraagt denkwerk én research?

Frederik: ‘In ‘Andere richtingen’ zijn elementen uit wetenschap, religie, mythologie en popcultuur samengebracht. Ik noteer zaken die mij opvallen in lectuur, media, actualiteit, dagelijkse gesprekken en ga hiermee op een bepaald moment als dichter aan de slag. Uiteraard is het schrijven van poëzie iets anders dan een concrete mededeling of een gebruikershandleiding. Het is niet de taak van de dichter om de dingen te zeggen zoals ze bestaan in de dagelijkse werkelijkheid. Het ‘lyrische ik’ komt aanwaaien en de dichter laat zich meeslepen door de magie, het ritme, de sonoriteit van de taal en het onderbewuste dat door de act van het schrijven zelf naar boven komt.’

EXit: Hoe ga je dan effectief te werk?

Frederik: ‘Soms gebeurt het dat er mij iets spontaan binnenvalt, soms doe ik effectief research in functie van een bepaald onderwerp. Dit is ten opzichte van mijn vorig werk niet veranderd. Alleszins is het schrijven altijd voor mij een noodzaak geweest, en misschien nu nog meer in deze precaire, turbulente, hallucinante tijden. Ik zie het schrijven ook als een ambacht, ik werk nog met pen en papier. Zodra de eerste regel is geschreven, volgt de rest meestal vlot. Te veel ‘gestruggel’ tijdens het schrijven is geen goed teken. In mijn geval moet het eruit vloeien, de spontaniteit is belangrijk.’

EXit: Schrijf je een gedicht met in het achterhoofd ‘dit moet ik ritmisch op een podium kunnen brengen’?

Frederik: ‘Ik schrijf niet met de gedachte: ‘dit moet werken op een podium’. Ik beschouw mezelf niet als slammer, rapper of podiumdichter. Ik beoefen een ander genre. Voor mij zijn klank en ritme in goede poëzie intrinsiek aanwezig. Een sterk gedicht leent zich er automatisch toe om on stage te worden gebracht, waarbij het publiek woord voor woord kan proeven, zich kan laten leiden door de onstuimige energie en de lenigheid van de taal, zich kan onderdompelen in meeslepende virtuoze formules, in contact kan komen met een ander soort waarheid. Paul van Ostaijen stelde in zijn ‘Gebruiksaanwijzing der Lyriek’ dat klank en betekenis een verbintenis moeten aangaan om te komen tot een ‘vervuldzijn-door-het-onzegbare’, zoals bij de extase. In mijn poëzieperformances probeer ik net dit te bereiken.’

EXit: Je gedichten bevatten woorden als meanaden, satyrs, succubi, chimaera’s of dilaterend. Dat vergt een inspanning van de lezer?

Frederik: ‘Nog altijd heerst de opvatting dat poëzie begrijpelijk, helder, makkelijk verstaanbaar moet zijn. Er zijn echter verschillende niveaus van begrijpen. Tegenwoordig moet alles wetenschappelijk geanalyseerd worden, maar er zijn nog andere waarheden.’
‘De alledaagse spreek- en schrijftaal is in overvloed te vinden. De werkelijkheid is echter complex, gelaagd, verrassend, onvoorspelbaar. Bijgevolg is hapklare poëzie arm. Wat is er mis met rijke woordenschat, onverwachte zinswendingen, neologismen en dergelijke in de dichtkunst? Er mag wel wat verwacht worden van de lezer, ook van de dichter trouwens: meer dan ooit is er nood aan verdieping en herbronning in tijden van nivellering. Mijn poëzie is nooit gemakkelijk geweest, in de zin van eenduidig. Over mijn debuutbundel Paniek in het Circus schreef J.M.H. Berckmans al ‘het zijn gedichten die je beter geen twee maar tien keer leest’.
In zijn poëtica ‘Het geheim van het vermoorde geneuzel’ beweert Ilja Leonard Pfeiffer: ‘Wie gevaarlijk wil dichten, moet als een profeet orakels balken in de taal van engelen’. Ik denk dat mijn bundel ‘Andere richtingen’ deze richting uitgaat.’ (ADC)

______

‘Andere richtingen’ (Uitgeverij Fluxenberg) is te koop in de boekhandels of rechtstreeks via de dichter, contact: fldelaere@gmail.com, http://www.frederikluciendelaere.be

De voorstelling van de dichtbundel vindt plaats op zondag 25 februari in zaal De Snuffel, Ezelstraat 42, 8000 Brugge, gratis toegang. Registratie via http://www.eventbrite.be.

Op woensdag 1 mei, temidden van de bloemrijke omgeving van het Koningin Astridpark dat in de Brugse volksmond bekendstaat als de ‘Botanieken Hof’, zal de lucht weer gevuld worden met de klanken van de 30ste editie (!) van de Red Rock Rally (RRR). Op de affiche: vier strijdende bands voor de muziekwedstrijd en hoofdvogels ZLDR, Mayorga, Chibi Ichigo en Absynthe Minded. Mario Willemsens, de bezielde coördinator van het evenement, en Noël Van Oyen, die een hand heeft in de programmatie, lichten graag de kern van dit gratis muziekfestival toe.

De Red Rock Rally ontstond drie decennia geleden vanuit de gedachte om iets fris en opwindends aan te bieden, iets dat zich zou onderscheiden van de traditionele 1 mei-stoet. ‘We wilden iets brengen dat de jeugd en de bredere bevolking aansprak. Vieren met muziek, dat was ons uitgangspunt. We komen van ver: we zijn gestart met een bescheiden opstelling. Voor de eerste editie speelden zeven Brugse bands op het Sint-Amandspleintje, in een krakkemikkige opbouw. ’s Avonds weken we uit naar de Cactus Club, waar naast de hoofdact, ook de winnaar van onze rally mocht optreden. Om af te sluiten was er een fuif met dj Dirk Stoops’, zegt Mario Willemsens.

Noël Van Oyen: ‘Ik ben erbij gekomen, 28 edities geleden. Ik baatte toen nog De Kelk uit en Gorki repeteerde bij mij. Ik heb voorgesteld om het programma wat open te trekken en het wat ‘nationaler’ te maken. Die formule sloeg aan en we hebben op dat elan dan voortgebouwd.’

Springplank

De evolutie van het jaarlijkse gratis festival is duidelijk te zien in de groeiende diversiteit van de line-up. Wat begon als een bescheiden ‘festivalletje’ met eerder lokale bands, groeide ondertussen uit tot een volwaardig muziekfestival met nationale en internationale acts. Het strikt niet alleen elk jaar enkele mooie Belgische headliners, het is met de rally ook al die jaren al een springplank voor opkomend talent.

‘Klopt’, zegt Mario, ‘het is inderdaad nog steeds een broedplaats voor opkomend talent. Het recordaantal van 349 inschrijvingen voor het wedstrijdgedeelte toont dat de RRR anno 2024 nog steeds een relevant en begeerd podium is voor (beginnende) muzikanten. Groepen zijn nog altijd op zoek naar een podium. Ze hebben speelkansen nodig en die kunnen ze bij ons krijgen.’

De rally is altijd belangrijk gebleven, maar het is ook een handig middel om een dagprogramma samen te stellen. Het festival start immers al kort na de middag en duurt tot middernacht. ‘De prijzen om bands te boeken, zijn de laatste tien jaar enorm gestegen. Het is duur geworden om de echte headliners te kunnen strikken. Dankzij de rally kunnen we dus een dagvullend programma maken. De eerste vier groepen van die rally strijden om een prijzenpot van 500 euro, twee dagen studiotijd in Shellshock Studio, podiumkans bij het Cultuurcentrum Brugge en een fotoshoot bij Alex Vanhee’, zegt Noël.

Van Burg naar park

Het opzet van de RRR is in die dertig jaar bijna onveranderd gebleven. De grootste verandering zat misschien in de verhuis van de Burg naar het Astridpark, als nieuwe locatie voor de RRR. Dankzij de Heilig- Bloedprocessie … ‘Deze historische ommegang viel samen met ons festival. We hadden aanvankelijk een probleem met de verhuis, maar het is goed uitgedraaid. En nu willen we niet meer terug! Tot voor kort speelde het politiek luik (optocht en toespraken) zich los van het festival af, maar sinds vorig jaar werd dit aangepast. De optocht start op de Burg en komt aan in het Astridpark waar rond de middag de toespraken worden gehouden op ons podium. Red Rock Rally is en blijft een organisatie van de socialistische beweging (ABVV, Solidaris en Vooruit). Vroeger maakten bands daar soms een probleem van. Ze dachten dat ze kleur moesten bekennen. Maar dat is niet zo. Muzikanten en muziekliefhebbers moeten geen kleur bekennen, maar mogen wel weten dat ons muzikaal ‘feest van de arbeid’ er dankzij de ‘sossen’ is’, zegt Mario.

Komerbi

Naast zijn rol als een platform voor opkomend talent, blijft de RRR ook trouw aan zijn maatschappelijke missie. Elk jaar wordt een sociaal project gekoppeld aan het festival. Dit jaar is dat Komerbi, een thuishaven voor jongeren die helpt om ze te navigeren door het leven dat voor velen niet altijd gemakkelijk verloopt. ‘We zijn fier dat we deze Brugse organisatie kunnen steunen,’ zegt Mario. “Het is heel simpel: wie zijn herbruikbare beker afgeeft aan de bar, doneert op die manier 10 cent aan Komerbi. Ook de Zuid-Afrikaanse wijnbar doet een duit in het zakje. Daarmee steunen we een project van het Fonds voor Ontwikkelingssamenwerking (FOS), een ngo van de socialistische beweging. We hopen niet alleen geld in te zamelen, maar ook bewustwording te creëren voor belangrijke sociale kwesties.’

Zoals elk jaar roept de organisatie op om geen eigen drank mee te brengen naar het festival. ‘Het is een gratis evenement en als iedereen zijn eigen drank meebrengt, hypothekeert dat het voortbestaan van ons festival. Alles is duurder geworden sinds corona, maar dankzij onze sponsors, een 140-tal vrijwilligers en een goede samenwerking met Stad Brugge slagen we erin om het festival te doen leven. Dertig jaar is geen eindpunt, maar na 1 mei zullen we de tijd nemen om te evalueren en te kijken hoe we ons kunnen blijven vernieuwen en verbeteren’, aldus Mario Willemsens. (ADC)

_____

www.redrockrally.be