Exit Magazine

 

 

Met de programmatie van het Rova Saxophone Quartet dit weekend bewees De Werf eens te meer dat men er niet voor terugschrikt muzikanten op het podium te halen die het begrip jazz een wel zéér eigenzinnige inkleuring geven, ook al is de onvermijdelijke consequentie daarvan nogal wat onbezette stoelen in de zaal. Steve Adams, Larry Ochs, Jon Raskin en Bruce Ackley brachten een concert met zowel werk van eigen hand als composities van (de vorig jaar overleden) Sam Rivers, Glenn Spearman en John Zorn. Wat ze saxgewijs lieten horen, vergde van de aanwezigen concentratie, inspanning en bereidheid tot overgave en was op zijn allerzachtst uitgedrukt niet bepaald het meest toegankelijke concert van het lopende Werf-seizoen. Wie deze uitdaging echter durfde aan te gaan, beleefde een bijzonder boeiend muzikaal avontuur, met een hoogtepunt in de tweede set toen de 4 virtuozen loskwamen van de bladmuziek voor hen op de standaard en elkaar aanvuurden en richting gaven d.m.v. hand signals die aan zowel Zappa als Zorn reminisceerden. Na afloop dan ook, zeer terecht, tevreden gezichten en lovende commentaren. Dit live op een podium in Brugge te mogen meemaken, is een ècht wel een voorrecht, waarvan ik sterk betwijfel of men dit in deze stad voldoende beseft of naar waarde schat. (PJG)

 

 

Voorbije dinsdag was voor de cultuurhuizen en kunstencentra die vorige maand een negatief preadvies ontvingen de deadline om formeel een verweerschrift aan “Brussel” over te maken. Zoals De Werf eerder al vastberaden had aangekondigd, heeft men die mogelijkheid benut.

 Het is een kort maar krachtig verweerschrift geworden, omschrijft De Werf-directeur Jan Denolf, waarin hij zich heeft 'beperkt tot the facts, and only the facts. Maar dat maakt het nog surrealistischer.'

 

Specifiek wat het muzikale luik betreft, wordt zwart op wit aangetoond dat de programmering van De Werf geconcipieerd is om tegen de trends in te gaan en bedoeld als correctie op het bestaande jazzaanbod in Vlaanderen. Dit door de keuze voor een bewust samengestelde mix (grote namen uit de internationale jazz, vernieuwende en experimentele internationale projecten, alle Belgische muzikanten en bands én heel veel aandacht voor jong talent). Om te remediëren aan het gebrek aan kennis in het buitenland over de Belgische muzikanten en, vice versa, ook de modale jazzliefhebber in Vlaanderen (een beter) zicht te geven op wat elders in Europa gebeurt, heeft De Werf een unieke format opgezet: enerzijds het Festival Jazz Brugge met exclusief bands uit Europa en alternerend de Belgian Jazz Meeting, waarbij Belgische muzikanten worden gepropageerd naar het buitenland toe. Tevens wordt verwezen naar (het al in 1993 opgerichte) JazzLab Series waarvoor het Kunstencentrum nog steeds mee de programmatie samenstelt, waarbij men meteen ook àlle groepen plaatst die in dit kader een tournee maken. Met het W.E.R.F.-label sprong De Werf bovendien in de bres voor de jazzmusici die tot de eerste slachtoffers behoorden van de begin negentiger jaren tanende muziekindustrie. Bijna twee decennia later is dat label het grootste jazzlabel in Vlaanderen (105 originele albums, waaronder opvallend veel debuutalbums van de huidige grote namen van de Belgische jazzscène én de aanstormende generatie). Verder is er de aan gang zijnde bewuste integratie van jazzmuziek in de creatie van podiumproducties. En dan zijn er ook nog de drie seizoenen geleden gestarte maandelijkse educatieve jam sessions, de jazzcursussen, de programmatie van Belgen op buitenlandse festivals en de steun en hulp bij cd-uitgaven van kleine labels of uitgaven in eigen beheer.

 

Het is nu tot juni bang/lang afwachten of Joke Schauvliege, bij wie de uiteindelijke beslissing over de toekenning van de subsidies ligt, rekening zal houden met deze zeer sterke tegenargumentatie.  (PJG)