Reacties uitgeschakeld voor Open Monumentenweekend op 9 en 10 september
Geplaatst door lfossaert op 07/09/2023
Een klassieker op de septemberkalender is Open Monumentendag dat in Brugge altijd een weekend beslaat en dat is dit jaar niet anders. Het programma op zaterdag 9 en zondag 10 september telt 22 locaties, gaande van herenhuizen, godshuizen, brouwerijen tot kastelen en molens. Daarnaast tellen we elf activiteiten waarvoor ‘vooraf inschrijven’ wordt gevraagd. Opvallend dit jaar zijn de twee Masterplannen, gepland voor Het Prinselijk Begijnhof en een voor de Sint-Godelieveabdij in de Boeveriestraat.
Wie Begijnhof zegt denkt meteen aan de pittoreske Reien, Begijnen die geen Begijnen zijn (maar zusters), de stilteplek en de erkenning als mondiaal erfgoed. De geschiedenis ervan is uitstekend beschreven in het boek ‘Het Prinselijk Begijnhof’ van Lieven Verstraete (VRT) en Fernand Bonneure uit 1997.
Een Begijnhof runnen is geen makkie. Voor de erkenning legt UNESCO een SOUV op, een handleiding die preciseert aan welke kwaliteiten de site moet voldoen. Dertien begijnhoven, waaronder Brugge, staan op die lijst.
Om de toekomst van het Begijnhof te vrijwaren heeft de Stad, sinds 1972 eigenaar van de site, een Masterplan opgestart. De verhuis van de 40 woningen is nu toezegd door de Stad. De nu nog bewoonde huizen zijn in 1970 nog gerestaureerd, maar moeten nu alweer grondig aangepakt worden om aan de huidige ecologische eisen te voldoen. Dat wordt geen sinecure. Alles behouden, maar restaureren zoals het is, is de sleutel. Het uiteindelijke doel is dat de gebruikers van deze ‘levende plek’ de garantie krijgen dat er hier wordt gewoond.
De abdij
Een tweede masterplan geldt voor de te bezoeken Sint-Godelievelieve abdij die in 2021 de ‘zomer’-deuren opende en meteen 16.000 bezoekers telde. Vorig jaar was de belangstelling tijdens het Open Monumentenweekend ook groot. Voor de realisatie van dit plan is 12,2 miljoen euro voorzien. Op zaterdag 9 en zondag 10 september krijg je de kans om kennis te maken met de religieuze gemeenschap. Alle info over dit project vind je op www.detuinvanheden. (LF)
_____
Open Monumentendag in Brugge vindt plaats op zaterdag 9 en zondag 10 september, telkens van 10 tot 17 uur. Het infokantoor is op de Markt (Historium), www.openmonumentendag.be
Reacties uitgeschakeld voor Speranza Symphonic: Mozart zonder één euro subsidie
Geplaatst door lfossaert op 05/09/2023
Het orkest is een geval apart: het bestaat uit oud-leerlingen van het SASK (Brugse humanioraschool). Ze worden steeds vaker geëngageerd voor uitvoeringen van prachtwerken uit het bekende repertoire. ‘Vriendschap is de basis geweest en de sleutel van het succes’, zegt dirigent Piet Lamiroy. Op donderdag 21 september staan ze op de planken van de Stadsschouwburg, samen met de jonge stersolisten Alexander Declercq (piano) en Victor Pevernagie (viool). Zij vertolken onder meer het pianoconcerto n° 24 en het mooie Adagio en Rondo voor viool en orkest.
EXit: U gebruikt graag het woordje virtuoosvoor uw orkest. Is dat terecht?
Piet Lamiroy: ‘Alle musici zijn bijna of helemaal afgestudeerd aan de hogere conservatoria van Brussel, Antwerpen en Gent. De term ‘virtuoos’ is gewoon een weergave van de werkelijkheid. Misschien heb ik die term wat onderlijnd omdat het orkest een doorgroei is van een ensemble leerlingen op een Brugse humanioraschool (SASK) waar ik geschiedenisles gaf. Vriendschap is de basis geweest en de sleutel van het succes. Vrienden brengen muzikale hogeschoolvrienden aan en zo spelen tegenwoordig gemiddeld een 15-tal nationaliteiten mee, gaande van Colombia tot Zuid-Korea en van Letland tot Portugal en Malta.’
EXit: Jullie vormen een totaal onafhankelijk ensemble, zonder één euro subsidie. Sterk.
Lamiroy: ‘Wij zijn een totaal onafhankelijk ensemble. Toch zijn het uiteraard allemaal oud-leerlingen (ook ikzelf) van de landelijke conservatoria en zijn er wel effectieve contacten. Zo repeteren we momenteel meestal in het Koninklijk Conservatorium in Brussel. Alexander en Victor (twee solisten) kregen hun basisvorming aan het Brugse muziekconservatorium.’
EXit: De eenvoudige vraag: hoe doet u het?
Lamiroy: ‘De meeste musici van het orkest stellen zich die vraag ook: hoe doet hij het? Tja, ik weet het ook niet zo goed maar voor mij – en ook voor het orkest, dus – is het van belang dat alle steun voortkomt uit menselijke, soms zelf vriendschappelijke contacten. Mensen die sympathie hebben en ons oprecht willen steunen. Dossiers hebben wij tot dusver nooit ingediend en dan ook geen euro subsidie ontvangen.’
EXit: Er staat al heel wat op jullie repertoire.
Lamiroy: ‘Het zijn inderdaad al heel wat prachtwerken die we hebben uitgevoerd. Na de concerten vorig jaar in Aardenburg en Brugge werden we de avond zelf al terug geëngageerd voor het volgend seizoen. Een hoogtepunt was wel het derde pianoconcerto van Beethoven met Alexander als solist. Ik ben ook dol op de ouvertures van Mozart. Zo speelden we de ouverture tot ‘Le nozze di Figaro’ en ook dit najaar staan er twee geprogrammeerd: ‘Don Giovanni’ en ‘Idomeneo’. Aan Haydns trompetconcerto met de jonge solist Warre Dendievel (14 jaar), denk ik ook met veel plezier terug. Voor mij en de musici is elk optreden eigenlijk een feest, een muzikale hoogdag.’
EXit: U bent blijkbaar verslingerd aan Mozart?
Lamiroy: ‘Ik hou enorm van zijn goddelijke inspiratie, zijn karakteruitbeelding, zijn heldere structuren, zijn variatiekunst … Elke musicus die zich aan Mozart waagt, weet dat het om een soort ‘oneindige poging’ gaat zoals het nastreven van het geluk zelf. Een ding is zeker: de musici van Speranza Symphonic gaan er met hun groot talent, virtuositeit en zeer veel goesting tegenaan.’ (LF)
____
Speranza Symphonic plays Mozart, donderdag 21 september om 20 uur in de Stadsschouwburg.
Reacties uitgeschakeld voor Channel Zero als muzikale pletwals in Cactuszaal
Geplaatst door lfossaert op 05/09/2023
Feest in uitgesteld relais voor Channel Zero. In 2020 wilde het ‘grootste Belgische metalfenomeen’ uitgebreid zijn dertigjarig bestaan vieren met een tournee, maar het C-virus besliste daar toen anders over. Drie jaar later laat frontman én Bruggeling Franky De Smet-Van Damme wel de spreekwoordelijke verjaardagstaart aanrukken – met de hulp van Comedyshows.be – en dit op vrijdag 8 en woensdag 13 september in de recent geopende Cactuszaal. ‘We gaan de zaal eens testen of ze wel stevig genoeg is’, lacht hij.
Drieëndertig jaar Channel Zero heeft ondertussen al zeven studioalbums opgeleverd met ‘Unsafe’ en ‘Black Fuel’ als dé klassiekers bij uitstek. Singles als ‘Help’, ‘Black Fuel’ en ‘Suck My Energy’ groeiden uit tot meebrulsongs van formaat. Franky De Smet-Van Damme heeft op zowat elk Europees festival gespeeld en toerde de wereld rond met internationale artiesten als Body Count, Megadeth, Danzig, Biohazard en Kiss. Hun live-reputatie als muzikale pletwals is inmiddels legendarisch. Om maar te zeggen: Channel Zero heeft zich al uitvoerig bewezen, maar telt nog altijd mee.
Drie decennia zware metalen: dat wil Channel Zero al een tijdje niet zomaar ongemerkt voorbij laten gaan. De band wenst de fans daar welgemeend voor te bedanken en doet dat onder meer ook in Brugge, de hometown van leadzanger Franky De Smet-Van Damme, met twee concerten. De nieuwe Cactus Club aan de Bargeweg zal op vrijdag 8 én op woensdag 13 september het decor zijn voor een avond bulderen en knallen. ‘We gaan de zaal eens testen of ze wel stevig genoeg is’, grapt brulboei Franky. ‘Als toeschouwer heb ik hier al enkele concerten meegemaakt en ik vind dat de zaal zeer goed is. Als wij spelen, is het niet de bedoeling dat de mensen met tinnitus naar huis gaan. We claimen dus niet dat we ‘the loudest band of the universe’ zijn, maar we willen wel het publiek de ervaring van onze muziek meegeven. Het zal dus niet unplugged zijn, maar zeer plugged! We laten ons daarvoor goed omringen door professionele mensen. Ik heb in de afgelopen jaren zelf gehoorschade opgelopen en de druk in mijn hoofd is soms nogal intens, het moet dus perfect zitten qua geluidsbalans.’
EXit: Niettegenstaande je al sinds 2010 in Brugge woont (net als je gitarist Christophe Depree, trouwens), staat de naam Channel Zero maar zelden op een affiche in Breydeltown?
Franky De Smet-Van Damme: ‘Dat klopt. Het echte laatste concert dat we in Brugge speelden, was in 2013 in Het Entrepot. In november 2015 speelden we wel een optreden in de Stadsschouwburg, maar dat was akoestisch. We plegen bewust geen overdaad, ook niet in West-Vlaanderen. We springen niet zomaar op alles wat we aangeboden krijgen. We kiezen onze data en speellocaties zorgvuldig uit. Technisch gezien is het ook niet altijd mogelijk om constant op te treden. Er spelen immers twee Amerikanen in de band (Seven Antonopoulos op drums en Mikey Doling op gitaar, ADC) en die kunnen we niet elke week laten overvliegen. Veel samen repeteren zit er ook niet in. Onze keuze om shows te spelen, is dus altijd goed overwogen. Ons publiek beseft ook dat we niet bijzonder veel optreden en dat het dus de moeite loont om af te zakken.’
EXit: Brengen jullie nieuw werk?
Franky: ‘Eigenlijk niet, maar we brengen wel een aantal nummers van de eerste platen dat we al sinds 2010 niet meer hebben gespeeld. Er zit een blok in onze show die de die-hard fans enorm zullen appreciëren. De structuren van die nummers zitten redelijk complex in elkaar. We moeten al serieus nadenken om het goed te brengen. Als een van ons vijf een fout maakt, draait het in de soep. Het is haast heavy metal jazz! (lacht)’ (ADC)
Pieter De Wulf: ‘Iedereen kent ons als organisator van de honderden comedyshows die we jaarlijks brengen, maar niet iedereen weet dat wij een voorgeschiedenis hebben in de wereld van de punkrock, de hardcore en de metalscene met ons toenmalige label Eye Spy Records. We hebben al eens een tournee op het getouw gezet met Channel Zero in Brugge, Leuven, Gent en Antwerpen. We kennen elkaar dus al een tijdje. Nu we opnieuw over topinfrastructuur voor pop- en rockmuziek beschikken in Brugge, vonden we het fijn om Channel Zero te boeken. We hebben de ambitie om weer meer metal op de kaart te zetten. Ik denk dat er in onze regio nog altijd een leemte is die wij kunnen opvullen. En het belangrijkste: er is een publiek voor.’ (ADC)
Reacties uitgeschakeld voor
Geplaatst door lfossaert op 01/09/2023
Sofie Leyts debuteert met straffe roman
Sofie Leyts, bibliotheekmedewerker in de Biekorf, tekende al voor twee enthousiast onthaalde jeugdboeken en is nu aan een debuut toe als roman-auteur. Het boek brengt een groepje felle bejaarden ten tonele die snode plannen koesteren. De titel, ‘Niets mis met Suzanne’, verwijst naar de hoofdfiguur (Suzanne). Zij is een boekhandelaar op rust die in een residentie voor bejaarden woont en een hecht groepje vormt met vier lotgenoten. Wat volgt, is een roller coaster van gebeurtenissen, gespreid over 439 pagina’s.
EXit: De thematiek van deze roman, weerbare bejaarden, is niet evident. Niet bang dat de modale lezer zal afhaken?
Sofie Leyts: ‘De eerste scène die in mijn hoofd sloop, was die van de eerste en de laatste bladzijde, verleden en heden. De grootste brok van het verhaal speelt zich af in het nu; het verleden komt slechts af en toe piepen. De uitdaging lag erin om dat verleden en heden steeds meer in elkaar te laten grijpen, tot die grenzen zouden vervagen en begin en eind elkaar konden spiegelen. Ik hoop dat de lezer dat proces wil volgen en erdoor geïntrigeerd raakt. Daarnaast merk ik ook een nieuwe vibe in letterenland, met auteurs als Jonas Jonasson of Richard Osman, wiens hoofdpersonages al lang geen drie maal zeven meer zijn, maar toch heel wat harten hebben veroverd.’
EXit: Er is momenteel een tendens in boekenland om lijvige exemplaren, rond de 500 bladzijden, af te leveren. Dat schrikt de lezers blijkbaar niet af?
Leyts: ‘Wat ik merk in mijn werk als bibliotheekmedewerker is dat het verhaal het meestal haalt van het volume. De thematiek moet aanspreken, de sfeer, de toon. Als het verhaal de lezer kan boeien, is een groot volume zelfs een voordeel: je kunt er veel langer van genieten. Denk maar aan de Riley-rage: ik zie in de bib mensen die we voorheen nooit zagen, maar die nu de ene na de andere turf lezen.’
EXit: Hebt u een precieze kijk op wie uw lezers zijn? Is dat een wisselend publiek?
Leyts: ‘Omdat ik tot nu toe enkel jeugdboeken schreef, is dit een nieuw begin en moet ik mijn publiek nog leren kennen. Wat mijn jeugdboeken betreft, zijn mijn lezers vaak kinderen die oprecht houden van lezen. Dat moet ook wel, want het zijn lijvige boeken, met verschillende verhaaldraden die door elkaar heen lopen, dus het vergt wel wat. Ook de taal is niet voor iedereen weggelegd. Ik kan eindeloos schaven aan een mooie zin; de ene lezer zal daar los doorlezen, de ander zal ervan genieten. En humor is natuurlijk iets heel specifieks. Ik ben ontzettend blij als iemand me zegt dat hij hardop moest lachen bij het lezen, maar het allermooiste compliment kreeg ik ooit van de elfjarige Sacha, die me zei dat ze ‘moest lachen, maar ook echt moest huilen én nadenken’ bij het lezen van ‘Jozefien Wachters’. Ze had precies begrepen waar het boek over ging en wat de verschillende laagjes waren. Ik heb haar naam alvast genoteerd als personage voor in mijn volgende jeugdboek.’
EXit: Welk soort reacties verwacht u nu?
Leyts: ‘Nieuwsgierigheid? Ik hoop dat de mensen mijn Suzanne willen leren kennen. Het boek verandert van toon doorheen het verhaal. Het Robin Hood-gehalte maakt stilletjes aan plaats voor iets anders. In die zin vind ik het ontwerp van de kaft (door Eline Veldhuisen) erg treffend: een huiselijke scène, maar wel met een hoekje af. Waarom staan die sloffen in een plas water? Zoek het maar uit.’ (LUC FOSSAERT)
De zesde editie van P&V Bomboclat Festival lacht ons toe op vrijdag 25 en zaterdag 26 augustus. Het strand van Zeebrugge is klaar om het beste van de hedendaagse Caraïbische muziek met de laatste trends uit de Afrikaanse clubs te ontvangen. ‘Het draait om vreugde en samenzijn, om het beleven van je favoriete cultuur zonder je anders te moeten voordoen’, zegt organisator Wannes Loosveldt die ons door het kleurrijke programma loodst.
EXit: Het muziekaanbod is zoals gewoonlijk groot en – eerlijk gezegd – voor ons niet altijd zo gekend. Wie zijn de absolute blikvangers op de affiche?
Wannes: ‘P&V Bomboclat Festival richt zich inderdaad op zeer specifieke genres. We combineren het beste van de hedendaagse Caraïbische muziek met de laatste trends uit de Afrikaanse clubs. Je hoort Dancehall, Afropop, Afrobeats, Amapiano, Gqom, reggaeton, maar ook een vleugje reggae en hiphop zullen niet ontbreken.’ ‘Dit jaar pakken we uit met enkele kleppers van formaat. Beenie Man is zonder twijfel dé topper van de affiche. Hij werd groot in Jamaica en veroverde snel de hele wereld met hits als ‘Who am I’ en ‘King of the dancehall’ en moet hierbij niet onderdoen voor namen als Sean Paul en Shaggy. Het Jamaicaanse eiland wordt verder ook vertegenwoordigd door Charly Black die enkele jaren terug met Party Animal een monsterhit scoorde. Het lied was toen het meest gestreamde lied aller tijden.’
EXit: Het Afrikaanse continent wordt dan weer vertegenwoordigd door Yemi Alade?
Wannes: ‘Deze Nigeriaanse Afropop-zangeres staat gekend om haar schitterende optredens, ondersteund door een ijzersterke band en begeleid door tal van energieke danseressen en dansers. Haar mannelijke, en veel jongere, tegenpool op ons podium is Lojay. Hij vertegenwoordigt de jongste generatie Nigeriaanse muzikanten. Zijn hit ‘Monalisa’ ging viraal op TikTok en is nog steeds regelmatig te horen op verschillende radiozenders en in tal van playlists.
Tot slot kunnen we niet ontkennen dat de vrouwelijke dj-sensatie Uncle Waffles waarschijnlijk een van de meest spraakmakende artiesten op onze affiche is. De dame veroverde de sociale media tijdens de coronapandemie en is nu dé aanvoerder van Afrika’s meest bruisende muzikale exportproduct van het moment: Amapiano. Vele festivals en evenementen haasten zich om deze trend niet te missen, maar P&V Bomboclat Festival was er als een van de eersten bij. Amapiano is een in Zuid-Afrika ontstane variant van deep house muziek. Op P&V Bomboclat Festival vind je het neusje van de zalm op het Mo Mamba podium, gehost door niemand minder dan Blck Mamba.’
EXit: Wie is jullie publiek?
Wannes: ‘P&V Bomboclat Festival wordt gekenmerkt door een zeer specifiek publiek. De ticketverkoop wordt getrokken door vrouwelijke bezoekers, dit voor meer dan 65%. Het festival bruist van bezoekers van verschillende origine en uit verschillende landen. De wijde omgeving van Brugge spant natuurlijk de kroon, maar Brussel, Luik, Antwerpen volgen snel. En opmerkelijk is dat de verkoop in buurlanden Nederland en Duitsland enorm in de lift zit. En ook Engeland laat steeds meer van zich horen.’ ‘Het publiek is zo divers dat het moeilijk is om er een etiket op te kleven. En eerlijk? Dat doen we liever ook niet. Het festival is een plaats voor al wie wil genieten van de beste muzikale en gastronomische exportproducten uit de Caraïben en Afrika.’
EXit: Jullie zetten hard in op het familiaal karakter van Bomboclat. Dat trekken jullie deze keer ook weer door?
Wannes: ‘Klopt. Wij blijven inzetten op families. Als jongere trok ik jaarlijks naar Reggae Geel met mijn moeder. Velen vonden dat opmerkelijk, maar op het festival zelf werd er nauwelijks naar gekeken. Toen ik zelf vader werd, en mijn vrienden ook kinderen kregen, werd het snel duidelijk wat de impact daarvan is op je vrije tijd. Enerzijds wil je het gezin centraal stellen, anderzijds wil je nog steeds een moment van plezier beleven met je leeftijdsgenoten. Daar bieden wij dus een antwoord op. Kinderen kunnen spelen in de kidscorner waar ze wild gaan op springkastelen, schmink- en knutselactiviteiten kunnen beleven of kunnen deelnemen aan workshops percussie en dans. Dit alles onder toezicht van moni’s.’
EXit: Er staat ook een heuse ‘dance battle’ gepland. Wat houdt dit precies in?
Wannes: ‘Dans is een hoeksteen van de muzikale cultuur die wij presenteren. Het Jamaicaanse genre Dancehall heeft zijn naam niet gestolen: het is muziek voor in danszalen, clubs, discotheken … Ook op TikTok zie je continu nieuwe dansmoves de wereld rondgaan. Je kunt ervan uitgaan dat het merendeel van die moves uitgevoerd wordt op Afrobeats of Dancehall grooves. Als evenement die een platform is voor deze scenes is het logisch dat we het dansen stimuleren. Er zijn drie genre-battles: Afrobeats, African House en Dancehall. Tot slot is er ook een battle for kids dit jaar. In elke categorie is een mooie geldprijs te winnen. Inschrijven kan via onze website.’
EXit: Wanneer is Bomboclat geslaagd voor jullie?
Wannes: ‘Als organisator ben je gebonden aan de economische realiteit. Winst maken, of op zijn minst break-even draaien en alle leveranciers, partners, medewerkers kunnen betalen voor geleverde prestaties is een te bereiken minimum. Maar ik zal pas echt gelukkig naar huis gaan als ik artiesten en bezoekers vol geluk het festival zie afsluiten. Het draait om vreugde en samenzijn, om het beleven van je favoriete cultuur zonder je anders te moeten voordoen.’ (ADC)
Reacties uitgeschakeld voor Anna Boch kleurt de zomer van Mu.ZEE
Geplaatst door lfossaert op 21/08/2023
De directeur van het Oostendse Mu.ZEE, de Brugse Dominique Savelkoul, klonk lichtjes euforisch bij de opening van ‘Anna Boch, een impressionistische reis’. De tentoonstelling vertelt het leven en werk van een ‘grande dame’ van de Belgische kunst rond 1900. Voeg daar de oogstrelende uitgave aan toe van de catalogus (uitgave Hannibal) en het is duidelijk dat Mu.ZEE een topper heeft binnengehaald. Ze doet dat trouwens in primeur en in samenwerking met het Museum van het Bretoense stadje Pont-Aven.
Anna Boch even situeren? Ze was rond 1900 de meest prominente vrouwelijke kunstenaar in België. Ze genoot brede erkenning. Mu.ZEE is vertrouwd met het werk van Boch wegens het verwerven van het schilderij ‘Tijdens de elevatie’, een werk dat door Ensor en tijdgenoten bijzonder werd gesmaakt.
Boch (1848-1936) was van rijken huize. Ze leefde als de bevoorrechte erfgename van de familie Boch die kapitaal maakte met een aardewerkfabriek. Boch keramiek, later aangevuld tot Villeroy & Boch, genoot wereldfaam. Anna Boch maakte van deze kansen gebruik om te reizen, te kuren, musea te bezoeken en zich over te geven aan de schilderkunst. Daarnaast verzamelde ze ook heel was kunst van kunstenaars die ze bewonderde als Ensor, Toorop, Gaugain en Seurat. Belangrijk: ze kocht het enige werk dat Van Gogh bij leven aan de man wist te brengen. Haar broer Eugène was een verdienstelijk schilder, maar hij geraakte nooit uit haar schaduw.
Kunst uit privécollectie
De tentoonstelling in Mu.ZEE toont niet minder dan 157 schilderijen, tekeningen, aquarellen, objecten, publicaties en keramiek. Het is een ruime selectie van Bochs artistieke kunnen, geflankeerd door kunst uit haar privécollectie. Boch zelf blijkt bijzonder aangetrokken tot de natuur en de landschappen die ze vooral in Bretagne aantrof. Merkwaardig, toen al, was het feit dat dames toentertijd geen kunstacademie mochten doorlopen. Het verleidde dichter Emile Verhaeren tot de quote: ‘Ondanks haar grote kwaliteiten is het probleem van de kunstenares … dat ze geen man is.’ (LUC FOSSAERT)
Reacties uitgeschakeld voor Femke en Thomas brengen poëzie van ‘haven’ in beeld
Geplaatst door lfossaert op 16/08/2023
Wie bij het woord ‘haven’ alleen denkt aan bedrijvigheid en economische belangen, think twice. Femke den Hollander en Thomas Barbier bewijzen met hun pure zwart-wit fotografie dat er ook een flinke scheut mystiek en poëzie schuilt in de ‘achterhaven’ van Brugge. In samenwerking met B.E.E.N. zijn hun beelden te bekijken in de Speelmanskapel van 18 augustus tot 3 september.
Femke Den Hollander (°1979) en Thomas Barbier (°1985) maakten een nachtelijke wandeling in de haven, hun fototoestel in de aanslag, de lens vanuit het hart gericht op de omgeving. ‘We doolden door een plek die het niet heeft van schone schijn, een plek die tot zuivere essentie is herleid. Een plek die uit niets anders bestaat dan ruimte, licht en orde’, zegt Thomas. ‘Ruimte, licht en orde’, pikt Femke in. ‘Wie zich door de wereld begeeft, heeft er niet meer altijd aandacht voor, maar ons dagelijks bestaan wordt subtiel en minder subtiel beheerst door deze zaken. Het is soms op onverwachte momenten dat het ons overvalt. Maar er zijn plekken die louter daarop gericht zijn. Strip een stad van haar façades en haal de franjes van het leven weg. Wat blijft er dan nog over?’
Met hun foto’s gaan ze niet alleen de dialoog met de omgeving aan, maar ook met elkaar. ‘De haven staat symbool voor de plek van de mens in de wereld, maar ook hoe die haar omgeving vorm geeft. Een doortastende, poëtische blik op ons bestaan’, aldus Femke. (ADC)
Reacties uitgeschakeld voor Benenwerk tovert Brugse binnenstad om tot grootste danszaal van het land
Geplaatst door lfossaert op 08/08/2023
Put on your dancin’ shoes en meer bepaald op zaterdag 12 augustus. Dan vormt de binnenstad het decor voor Benenwerk – Ballroom Brugeoise. En dat er zal geswingd, geslowd en gesprongen worden, staat buiten kijf. Het gratis dansspektakel bestaat dit jaar immers twintig jaar en dat laat zich voelen in de programmatie die als een ware dansmarathon mag worden bestempeld. Zet je beste beentje voor!
Benenwerk 11 august 2018 Dans Dance festival Brugge Bruges DJ Dansinitiatie Photo: Alex Vanhee Modern stage Astridpark (foto Alex Vanhee)
De dansvloer strekt zich deze keer uit op maar liefst dertien verschillende plaatsen in de Brugse binnenstad. Onder meer de Markt, de Burg, de Vismarkt, het Astridpark, en de Hallen in het Belfort zijn gedroomde en feeërieke locaties voor de danslustigen, maar ook de binnenpleinen van Gruuthuse en Arentshuis behoren deze keer tot het parcours. Het aanbod is aangepast aan bijna ieder dansbeentje: het publiek kan het houden op het eerder klassieke repertoire van wals, chachacha, jive, rock ‘n roll, swing of boogie, maar kan evengoed losgehen op oriëntaalse dans, afrobeats, dancehall, popping, twerking, hiphop, house …
Geen koudwatervrees
Je moet niet over de talenten van pakweg Fred Astaire, Rudof Nureyev of Martha Graham beschikken om naar Benenwerk – Ballroom Brugeoise te komen. Op de avond zelf zijn er telkens uiteenlopende initiaties die georganiseerd worden langs het parcours waar je de kans krijgt om eerste pasjes en/of dansmoves in verschillende genres onder de knie te krijgen. Resident Vj Alex Van Oostrom zet de ‘Classix Stage’ op de Burg onder stroom, met dansklassiekers uit 50 jaar popmuziek. Een zinderende totaalbeleving, vol clips en pics. Het ‘Bal des Amis’ geeft je de kans om je met vrienden een aantal dansstijlen eigen te maken en je daarna eens goed te laten gaan op nummers die door de jaren heen de hitlijstjes aanvoerden. ‘The Chapel of Love’ op het inkomplein van het Conservatorium wordt dan weer de intieme locatie om in één trage passionele beweging je hartslag op elkaar af te stemmen en samen eens figuurlijk goed van de grond te gaan.
Tropical vibes
Het Astridpark staat voor tropical vibes op zowel de ‘Dancehall Stage’ en ‘Latino Stage’. Het binnenplein van het Arentshuis wordt dit jaar de locatie voor een avondvullende Break Battle. Breakers van overal en nergens komen samen, gaan ‘cypheren’ (jammen in cirkels, het ontmoetingspunt voor de breakers) en gaan de onderlinge strijd aan. De ‘Demo Stage’ op het binnenplein van Gruuthuse is dan weer de plaats voor interactieve demo’s van onder andere hiphop, popping en twerking.
Twintig jaar Benenwerk is niet niks en vormt ook het ideale moment om eens terug te blikken op de eerste edities. De ‘Silent Disco’-stage mocht dan ook niet ontbreken. Benenwerk warmt om 20.30 uur op met een zumba-initiatie op de Burg en moet de springplank zijn om je de rest van de avond in het zweet des aanschijns te shaken. Met zo’n goedgevulde feestprogramma mag niemand de dans ontspringen! (ADC)
Exit Magazine 