De portables nemen na 27 jaar en tien albums afscheid van het podium
Met de Brugs/Gentse groep de portables verdwijnt een band die humor, eigenzinnigheid en catchy melodieën als de beste kon kneden tot de perfecte indiepopsong. Een unieke band die nu een leemte achterlaat die geen andere groep direct kan opvullen. Nog één keer willen ze die muzikale magie aan het publiek tonen. Het wordt een geestig, maar emotioneel concert op vrijdag 10 november in cultuurzaal Daverlo. We nemen afscheid met Jürgen De Blonde en Ingwio ‘Wio’ D’Hespeel.
EXit: Heren, waarom gooien jullie de handdoek?
Jürgen De Blonde: ‘Na de paasvakantie dit jaar had ik een heel duidelijk gevoel dat ik klaar was met het verhaal. De energie om moeite te steken in dat verhaal was op. Ik voelde geen zin meer om te trekken en te sleuren of om dingen te doen waarvan ik dacht dat ze ons ten goede zouden komen, maar uiteindelijk zoden aan de dijk brachten of niet werden geapprecieerd.’
‘Ik wilde toen een e-mail opstellen om dat te delen met de anderen, maar toen kreeg ik een telefoon met de vraag of we wilden spelen op ‘Jazz in ’t park’ in Gent. Dus vroeg ik via WhatsApp aan de anderen of ze konden en wilden en, als bij wonder, antwoordde iedereen positief binnen het kwartier en toen was ik daar dus mee bezig. Ik vergat de intentie om die mail over mijn uitgebluste gevoel verder op te stellen. Een of twee dagen later kwam een mail van Hans dat hij zou stoppen met ‘de portables’…’
EXit: Hoe pakken jullie die avond aan? Een resem vrienden op het podium?
Wio: ‘We blikken met gepaste gewichtigheid terug op een kwarteeuw de portables en doen er sowieso alles aan om er een lekker zelfverheerlijkende avond van te maken. Zo konden de spelende bands bijvoorbeeld de aanvankelijk zeer schamele fee vervijftigvoudigen door minstens één portablescover in hun set op te nemen. Er is ook een comeback: onze VJ-van-het-eerste-uur Hendrik, die voor de gelegenheid met Kasper het DJ-duo ‘Two too many VJ’s’ zal vormen. Maar er zal ook heel veel merchandise zijn, een unieke kans voor een meet-and-greet-met-je-idolen en een portables-karaoke-contest. En goede muziek. En een niet te missen feestje met DJ Trees achteraf!’
EXit: Hoe kijken jullie terug op een kwarteeuw de portables?
Jürgen: ‘Met veel warmte en plezier. Het is heel leuk geweest. Het is heel gênant geweest. Ik ben bijwijlen heel dronken geweest. Ik ben heel trots op wat we allemaal hebben gemaakt en vereerd dat ik met deze mensen muziek heb mogen maken in deze formatie, en dit nog steeds kan doen in andere, nog te ontdekken en te verkennen constellaties. De portables zijn een boeiend speelveld geweest om relatiedynamieken te onderzoeken en om bloot te leggen wat de zwaktes en sterktes zijn van een ver doorgedreven democratisch principe waarbij niks kon bestaan zonder enig compromis. Anderzijds hebben we de grenzen van de politieke correctheid ook flink afgetast. Die grenzen lagen vroeger trouwens veel verder. Tegenwoordig mag je niks meer zeggen, en zelfs met die uitspraak moet ik oppassen, want voor ik het weet ga ik dezelfde onzin uitkramen als bepaalde politici die vroeger ‘enorm’ waren en ga ik op gele partijen stemmen.’
EXit: Mag ik polsen naar de hoogtepunten?
Wio: ‘De ‘speciallekes’, zoals de optredens onder (vaak anonieme) pseudoniemen zoals Joe Cocksucker, Shash Shash Shash, Mühle, de pornobles … Maar ook: een live soundtrack maken bij ‘The Wrong Trousers’ van Wallace & Gromit, een even zelfverheerlijkende als zelfrelativerende rockumentary maken over 50 jaar de portables, een paar mooie radiosessies bij Duyster, VPRO en Urgent.fm. Maar vooral: samen tijd doorbrengen in het repetitiekot en straks in Brugge de laatste noot met een knaller van een feestje!’
‘Hoogtepunten die er nog zitten aan te komen: een verrassende comeback-for-a-day op Eurosong 2032, onze ‘Golden Shower 50 years de portables’-reünietournee in 2046 in de Russische Lage Landen (voorheen België en Nederland), en eindelijk een plaatsje in de Belgische Top 1000 aller tijden van 2047.’
EXit: En de dieptepunten, als die er al zouden zijn?
Jürgen: ‘Oh! Ik herinner me het concert in Haarlem waar we onze ‘Wallace & Gromit’ zouden spelen. We hadden een projector gevraagd. Bij aankomst bleek de organisatie een overheadprojector te hebben voorzien. Bovendien was er geen publiek en stonden we in een enorme hangar een set te spelen die we niet hadden gerepeteerd. Of onze eerste verschijning op ‘Dunk!’ waar we zo laat stonden geprogrammeerd dat we a) zelf nogal dronken waren, b) de kuisploeg al bezig was toen wij speelden en c) halverwege het optreden een zwaar beschonken man besloot mee te gaan lallen in de microfoon die niemand van het podium kreeg.’
Wio: ‘Dat een kil dieptepunt op een manier ook een zekere warmte in zich kan hebben, leerden we toen we begin september een laatste keer speelden voor onze grootste fan, op haar uitvaart. Ze was niet zomaar een fan, ze was ook de zus van Jürgen, en ze was een vriendin voor ons allemaal. Toen duidelijk werd dat ze ons afscheidsoptreden niet meer zou halen, besloten we haar te verrassen op haar verjaardag met een privé-concert-aan-bed. De repetitie hiervoor was een emotionele roetsjbaan. Tranen, herinneringen, knuffels … Het concert-aan-bed is niet doorgegaan, ze overleed de dag voor haar verjaardag.’
EXit: Ik heb altijd gevonden dat jullie zoveel meer hadden kunnen bereiken, maar het was/is een deel van jullie charme dat jullie daar bewust niet hebben voor gekozen. Akkoord?
Wio: ‘Eerder semi-bewust … In onszelf verkopen of strategische keuzes maken en zo zijn we nooit echt goed geweest. En we hadden ook niet echt zin om ons daarmee bezig te houden.’
‘Maar de vraag is ook: hoe meet je wat ‘meer bereiken’ is? Wat is de maatstaf, en wie meet? Wat als ‘magie’ een geldige maatstaf zou zijn en ik het meetverslag mocht opleveren? Wat we samen hebben na die 27 jaar is best behoorlijk magisch. Zet ons onvoorbereid samen op een podium en er komt wel iets uit. Een soort blindelings vertrouwen dat het wel goed komt op de een of andere manier … Magie: 9,9/10!’
Jürgen: ‘Ik denk dat de drang om in eigen voet te schieten daarvoor te groot was. We hadden inderdaad wel meer kunnen bereiken, maar daarvoor moet je ambitieus durven/willen zijn, en dat is niet bij iedereen het geval. Daarnaast had iedereen ook altijd een heus leven naast de portables.’
EXit: Volgt nu de grote leegte? Of hebben jullie andere (muzikale) plannen?
Wio: ‘De Grote Leegte zou nog een goede naam zijn voor een nieuw bandje …’
Jürgen: ‘Ik denk dat we nu allemaal boekers gaan worden voor andere bands en daarmee grof geld gaan verdienen. Een ander plan is om onze nummers te pluggen bij jonge muziekartiesten, zodat ze ons gaan coveren.’
Wio: ‘Sowieso blijven we niet stil zitten, hé. Hans en Bert waren al begonnen met een nieuw bandje Best Parts. Check hun prachtige eerste plaat en boek ze! Jürgen, Kasper en ik blijven ook allemaal solowerk maken. Bertrand en ik komen elk jaar één weekend samen om in die tijdspanne een volledige plaat op te nemen onder de naam ‘Enjoy the Weekend’. Een opvolger van het debuut wordt al gepland! Jürgen en ik startten een nieuw bandje Guest Appearance. We hebben nog geen nummers, maar hun eerste vijf minuten optreden is al geboekt op 19 januari in Brugge op Don Vitalski’s Legendarische Dinsdagclub. Komt dat zien!’
‘Dat onze muzikale wegen in de toekomst nog op andere manieren gaan kruisen, dat zou ons niet verbazen. De ‘portables magie’ is echt wel iets bijzonders, en ik vermoed dat die ook na de portables zal blijven bestaan…’
EXit: Heren portables, bedankt voor al dat moois! We gaan jullie missen. (ADC)
Exit Magazine 