Journalist Jan Van Belle (foto SB)
Op 1 oktober van vorig jaar overleed de Brugse journalist Jan Van Belle op amper 56-jarige leeftijd. Hij was vooral lokaal bekend als gerechtsjournalist voor Het Laatste Nieuws en met zijn rijzige en grijzende look een opgemerkte verschijning. Tot zover het beeld dat de buitenwereld van hem had.
In menig leven schuilt een portie tragiek, maar in dat van Jan Van Belle nam het wel een heel intense vorm aan. Dat is nu precies de achtergrond van het zopas verschenen boekje Puree, neergepend naar de ideeën van ‘vriendin’ Els Vernimme, bij wiens gezin Van Belle een klein jaar mocht doorbrengen. Het is een ontluisterend, maar zeer openhartig en eerlijk, portret geworden waar alleen de intimi de rode draad zullen in zien. Het boekje verschijnt dan ook in eigen beheer en hanteert enkele pseudoniemen.
Puree opent in 2004 met een betekenisvol sms’je: ‘Roos, je bent een keitoffe vrouw, het was leuk je terug te zien’. Wat volgt is een dagboekachtig relaas waarin de twee hoofdfiguren afwisselend het verhaal vertellen van hun vriendschap en warmte enerzijds, maar ook van een gigantische schuldenberg, evenveel alcohol en de onvermijdelijke leugen van ‘Ward’ anderzijds. Daar komt pas een vroegtijdig slot aan met de dood van de hoofdfiguur op een troostadres bij een vriend in Sint-Andries. Veel van de beschreven feiten zijn herkenbaar voor wie Van Belle van dichtbij heeft gekend, maar zijn ook voor de buitenwacht schrijnend om te lezen.
Puree is nochtans geen afrekening met een vriendschapsrelatie, maar voor de neutrale lezer overheerst toch de focus op ‘een leven in de puree’. Het schetst een beeld van een bijwijlen wanhopige mens die zich, ten einde raad, zelfs laat verleiden om een kaarsje te gaan branden voor de Heilige Rita. Er zijn weliswaar de vrienden die zich inspannen om zijn leven terug op de rails te krijgen, maar ook dat verhaal eindigt met andermaal een sms’je: ‘Tegen vanavond moet je weg zijn’. Enkele maanden later is er het telefoontje: ‘Ward is dood’.
Het laatste woord in het boek is voor de tekst op een rouwprentje die Jan Van Belle reeds in 2010 geschreven had: ‘Er was applaus en ik werd heftig uitgefloten/ Maar er waren veel momenten waarvan ik heb genoten. Vaarwel vrienden./
De vraag die oprispt na lezing van Puree, en die ik hier niet wil beantwoorden, is of Jan Van Belle tevreden zou geweest zijn met dit verhaal. De auteur meent van wel. (LF)
Ps. Puree is het verhaal van de Brugse Els Vernimme, maar de cover vermeldt de naam Gitte Van Den Eynde, vriendin van Vernimme die Els' getuigenis op papier zette. Het boek is verkrijgbaar in de Brugse boekhandel.
Vind-ik-leuk Aan het laden...
Exit Magazine 