Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Tag archief: EXit

Gratis tickets voor jarige Flatcat

 

Flatcat
Flatcat

Het debuutalbum ‘Better Luck Next Time’ van de Brugse punkrockband Flatcat is aan een jubileumviering toe: de cd bestaat tien jaar en naar aanleiding hiervan zal Flatcat de volledige cd exclusief spelen op vrijdag 28 december in jeugdhuis Thope (Sint-Michiels), aangevuld met een ‘best of’ uit andere cd’s en nieuw materiaal. Speciaal voor de EXiteditie van januari (nu overal te grabbel) diepten Dieter ‘minx’ Meyns, Wim en Dirk Luyckx en Alexander Jonckheere enkele geestige verhalen en memorabele Spinal Tapmomenten op.

Drugs in de bus

‘Tijdens onze tweede Braziliaanse tournee (17 shows in 15 dagen) moesten we constant redelijk grote afstanden afleggen tussen de verschillende steden. Afstanden van 800 km of meer per dag waren geen uitzondering. En dat in een aftandse Mercedes Nightliner uit 1950! Concreet hield dit in dat we de afstanden meestal ’s nachts overbrugden. Op de baan tussen twee speelsteden in werden we plots aan de kant gezet door de politie. In plaats van te lullen over papieren zeiden ze direct waar het op neerkwam: betalen of we gooien drugs in de tourbus en dan kunnen jullie hier een paar jaar op hotel verblijven. Aangezien die hotels daar niet over dezelfde faciliteiten beschikken als in België, was onze keuze snel gemaakt…’

Blood on the tracks

‘In onze beginjaren waren we eens gevraagd voor een optreden in de Sporthal van De Haan. Grote zaal, groot podium, indrukwekkende verlichting, zelfs een vierkoppig Rode Kruisteam, maar hooguit 15 man in de zaal… En toch hebben we nooit gelachen als toen. De geluidsman had op het podium zijn hoofd gestoten aan de verlichting met een gapende hoofdwonde als gevolg, maar hij had het pas door toen hij ergens tussen het podium en het mengpaneel bloed op zijn hand opmerkte. Prompt viel hij flauw in het midden van de zaal. De vrijwilligers van het Rode Kruis wisten niet waar eerst gekeken…’ (ADC)

De overige verhalen zijn te lezen in de EXit van januari

Info: www.flatcatofficial.com 

Tickets: 10 euro via Mini Me, Boca of IN&UIT Brugge www.ticketsbrugge.be 

De EXitkerstman schenkt 3×2 tickets aan wie een mailtje stuurt naar exitbrugge@gmail.com

Nieuwjaarwensen

 
 
'Het oud jaar is gekist
genageld en begraven
en 't nieuwe, korts nadien,
kwam schielijk aan te draven.
Zoo 't oude was, zoo zal
waarschijnlijk 't nieuwe zijn,
vervuld van koud en heet,
van lieflijkheid en pijn…' (G.G. 1891)
Exit_cover_jan2013
(ill. Klaas Verplancke)
 
 
EXIT WENST AL HAAR LEZERS EEN BOEIEND 2013
 
 
 

De nieuwe EXit in een nieuw kleedje!

Paginas_van_exit_5_1
EXit 217 (januari) ligt dit weekend op de vertrouwde plaatsen, met daarin onder meer
 
*Klaas Verplancke illustreert de cover van de nieuwe stijl-EXit
*EXit sprak met  burgemeester Renaat Landuyt: 'Ik ga mijn stijl doordrukken'
*De nieuwjaarsbrief van VRT-man Lieven Verstraete: 'Het zijn de Bruggelingen die de cultuur moeten maken en beleven'
*10 jaar Flatcat: uit het rock 'n roll-leven gegrepen
*Patrick De Blauwe: 'Je moet een beetje gek zijn om flamenco te leren'
*Brugse fluitist Patrick Beuckels in Bach Academie
*De Grote Post in Oostende: 'Niemand is te groot, niks is ons te klein'
*Thierry Buiysse met Tsjernobylfotografie in Bogardenkapel
*Brugse kunstgeschiedenis in De Bond
*Sam Louwyck speelt hoofdrol in 'Het Vijfde Seizoen'
*Voorts: het meest volledige cultuurprogramma voor Brugge en wijde regio
 

EXit speurt naar grafisch talent

Tekentalent
 
GEZOCHT: TEKENTALENT
 
Een nieuw jaar, een nieuw jasje, een nieuwe uitdaging: de redactie van EXit wil in dit maandelijks cultuurblad een forum geven aan vers tekengeweld. We zijn niet op zoek naar de nieuwe Klaas Verplancke, Marec, Kamagurka of Bart Vantieghem (de oude hebben we immers nog), maar naar iemand die ons kan‘pakken’ met zijn/haar originele, grappige, poëtische, kunstzinnige tekeningen en/of cartoons. Leeftijd, opleiding, afkomst, geslacht of schoenmaat spelen hierbij geen rol. Hebt u tekentalent en voelt u zich geroepen? Mail als de gesmeerde bliksem (een deel van) uw portfolio naar exitbrugge@gmail.com
 
 
 

Moenaerts ‘100 % voor Brugge’ is gekruide geschiedschrijving

 

Burgemeester_signeert_10_novem
 
Een knoert van een boek is het geworden, het 250 bladzijden tellende ‘100 % voor Brugge’ van afscheidnemend burgemeester Patrick Moenaert. Zelf hoopt hij dat het ‘een objectief verhaal is geworden, hier en daar overgoten met een scheutje subjectieve saus’.  Het meest interessante luik bevindt zich wellicht achteraan: het namenregister ‘van personen die vernoemd zijn in het boek’. Moenaert zelf verwacht ‘nogal wat reacties’, want er worden enkele rake rekeningen gepresenteerd.
 
Bizar, maar de carrière van Moenaert nam pas een hoge vlucht met de dood van twee politieke zwaargewichten in 1992: Daniël Coens, zijn politieke leermeester, en toenmalig burgemeester Frank Van Acker. Voordien had deze student sociologie zich het vak eigen gemaakt langs de (nog steeds) klassieke weg: persattaché kabinet minister Coens, voorzitter van de Brugse CVP-jongeren en gemeenteraadslid tijdens ’12 jaar oppositie’. Merkwaardig, maar tijdens die oppositieperiode (na meer dan 100 jaar CVP-meerderheid) moest Moenaert vooral afrekenen met figuren uit zijn eigen partij: Michel Van Maele (‘een CVP met Michel Van Maele is er één zonder Patrick Moenaert’), Fernand Traen (‘Moenaert is geen figuur om burgemeester te worden’) en Fernand Van Damme die de CVP middels een scheurpartijtje in de oppositie had geduwd (‘maar hij verdiende een tweede kans’).  Bovendien hadden SP en ACW (tijdens de CVP-oppositieperiode) mekaar gevonden met oog op een toekomstige coalitie, waarbij Daniël Coens als burgemeester werd getipt.
 
De verkiezingen van 1982 brengen licht in de tunnel, Moenaert haalt een goede score maar de CVP blijft in de oppositie en politiek overheerst ‘ontmoediging en ontnuchtering’. Moenaert overweegt zelfs ‘om de boeken na drie jaar dicht te klappen’. Niet dus, want intussen bouwt het ACW aan een nieuwe lijst met het oog op de verkiezingen van 1988 die haar terug in het stadsbestuur moeten loodsen. Moenaert wordt daarbij vroegtijdig als kopman uitgespeeld, tot ontzetting van de (‘onafhankelijke’) Entente binnen de CVP die spottend opmerkt dat je ‘daarvoor toch met mes en fourchette moet kunnen eten’. (LF)
 
Het volledige artikel leest u in de EXit van december
 
'100 % voor Brugge' ligt in de Brugse boekhandels en is een uitgave van Roularta
 
 

EXit sprak met Yves Roose, de afscheidnemende Schepen van Cultuur

 
 
Yvesexitcover-2
foto PW
 
Ik geloof nog steeds in een vleugje volksverheffing, weliswaar zonder het opgeheven vingertje.’
 
De carrière van Yves Roose als Schepen van Cultuur startte holderdebolder in 1995 toen de door de partij aangeduide Hugo Stevens zich na een vluchtmisdrijf moest verantwoorden en plaats moest ruimen. Roose maakte daarop drie bestuursperiodes rond in een tijdsbestek waarin Brugge zich cultureel van bijna niets naar sterke speler ontwikkelde. Een terugblik op achttien roerige jaren.
 
EXit: Wat is het grote verschil tussen de Yves Roose van 1 januari 1995, uw start als Schepen van Cultuur, en de man die straks zijn bevoegdheid overmaakt aan Renaat Landuyt?
 
Yves Roose: ‘Ik ben nog steeds een enthousiast veelvraat op cultureel gebied, zij het iets selectiever dan toen. Anderzijds ben ik ook strenger, (of is het meer verwend?), in de appreciatie. Wellicht ben ik ook, hoewel ik hoop van niet, iets cynischer, maar dat laatste is nooit mijn drijfveer in de politiek geweest. Samengevat: ik ben Bourgondiër gebleven, maar iets rustiger geworden. Ik heb altijd geprobeerd om op heel veel dingen aanwezig te zijn, zowel bij de amateur- als bij de professionele kunst. Ik vind dat belangrijk.’
 
 
EXit: Hoe kijkt u terug op de recente gemeenteraadsverkiezingen?
 
Yves Roose: ‘Ik ben aangenaam verrast dat de SP.A als beleidspartij erop vooruit gaat en zelfs de grootste partij wordt. Beleid voeren wordt nochtans niet altijd beloond, maar hier wel. Beste bewijs dat er goed gewerkt werd. Onze partner CD&V maakte indertijd de fout om in kartel met het NV-A te gaan en betaalt dat nu. Toch is het een goede zaak dat de twee partners, die een meerderheid hebben en mekaar kennen, voortdoen, zonder de overbodige derde partner.’ 
‘Zelf blijf ik raadslid, want ik kan de 1.908 persoonlijke stemmen, nochtans zonder enige campagne van betekenis, niet negeren. Verwacht van mij echter geen schoonmoederrol, dat ligt mij niet.’ 
‘In het najaar van 2013 ga ik intenser als adviseur voor Mons 2015, Culturele Hoofdstad aan de slag.  Straks heb ik daarover gesprekken met de intendant Yves Vasseur. Mons wordt een beetje onderschat, maar geloof me, het wordt mooi.’ (LF)
 
Het volledige interview leest u in de (papieren) EXit.

Exclusief: Rolling Stone in EXit

 

Foto_rolling_stones
Patrick Moenaert en Charlie Watts  
 
De nieuwe EXit is uit, met onder meer
 
*Rolling Stone(s) Charlie Watts bezocht Brugge
 
Voorts
 
*Interview afscheidnemend Schepen van Cultuur Yves Roose: 'Het was een supertoffe job'
*Patrick Moenaert openhartig in afscheidsboek '100% voor Brugge'
*Cajun Moon: 'Een goede song moet je kunnen strippen en daarna weer opbouwen
*De spot op Always Fallen
*Aan de feestdis met A Brand
*De gouden tips van December Dance
*Professor Van Groenweghe over 'Kannibalisme en Mensenoffers'
*En, een compleet overzicht van het komende culturele aanbod en de dag-aan-dag-kalender
 
Vanaf dit weekend in de vertrouwde rekken

Wim Willaert schittert in Lumière-productie Offline

 

Willaert
Acteur Wim Willaert
 
‘’t Klinkt misschien pretentieus, maar ik ben er vreselijk content mee’
  
Acteur Wim Willaert (Nieuwpoort, 19 maart 1967) is behalve acteur ook nog  regisseur en muzikant. Hij studeerde af aan de Studio Herman Teirlinck, speelt als muzikant bij de Flat Earth Society en is medeoprichter van de Dolfijntjes, samen met Wim Opbrouck. Daarnaast was hij als acteur te zien in films als  Ex-drummer en verwierf bekendheid in Frankrijk door zijn rol naast Yolande Moreau in de Franstalige film Quand la mer monte. In Offline, vanaf half november in de Lumière te zien, vertolkt hij de ijzersterke hoofdrol. Triggerfinger zorgde voor de soundtrack.
 
EXit: Wim Willaert is een druk bezet man? 
Wim Willaert: ‘Toch opletten met film hoor. Offline bijvoorbeeld was twee maanden werk, maar daar verdien ik dan genoeg mee om het zes maanden uit te zingen. Mocht ik daartussen nog fulltime theater spelen, ik was een rijke mens. Maar niet dus. Tussendoor doe ik liever allerlei kleine projectjes zoals kortfilms met laatstejaars studenten.’
‘Op de toneelschool leerden we niks over film, maar toen ik afstudeerde ging ik meteen mee in een kortfilm van Frank Van Passel. Was niet tevreden over mijn vertolking, en om het vak te leren speelde ik nadien in zoveel mogelijk studentenfilmpjes. Via via belandde ik zelfs op de set van een Franse film (‘Quand la mer monte’) van Yolande Moreaux, een film die het uitstekend deed in Frankrijk (‘twee Césars’) en in Wallonië. Daar werd ik zelfs ‘acteur van het jaar’. Die ervaring was voor mij een soort examen, ik had meteen de smaak te pakken.’ 
 
EXit: U bent ook een getalenteerd muzikant.
Willaert: ‘Ik ben een getalenteerde brokkelaar, maar ik vind met één vinger het juiste plekje. Het verhaal Flat Earth Society (FES) is toevallig gelopen. Wie film speelt heeft vrije tijd tussenin, in tegenstelling tot toneel, en ik vul dat mooi in met de FES van Peter Vermeersch. Het is plezant touren met hen. Het orkest heeft de beste muzikanten van België, maar sommigen kunnen geen muzieknoot lezen. Ik wel, maar ben dan weer geen virtuoos. Dankzij mijn artiestenstatuut bij FES, in combinatie met film, kan ik overleven.’ 
 
EXit: Offline: u kreeg geen maagkramp toen u het scenario las? 
Willaert:  ‘Ik vond het scenario meteen zeer sterk, een verhaal dat mag verteld worden. Scenario’s lezen is één van mijn hobby’s. Ik voel meteen of het goed zit of niet. Voor de rol van de ex-gevangene moest ik geen prospectie doen, ik kon mij zo inleven, vooral na een concert met De Dolfijntjes in de gevangenis van Ieper. De rol greep mij aan, ik speelde gewoon mezelf en niet het cliché van de ex-gevangene. Al mijn rollen zie ik trouwens als een vraagstuk oplossen.’ 
 
EXit: Wat was uw reactie toen u het eindresultaat zag? 
Willaert: ‘Hier had ik een zeer goed gevoel. Heb er zitten bij janken, want ik vind het een intriest verhaal. Ik hield er ook een irreëel gevoel aan over. Voor hetzelfde geld zat ik zelf in het schuitje van de Rudy, de ex-gevangene die ontdekt dat zijn dochter een merkwaardig leven leidt. Andere ouders, andere kansen, en  ik was zelf Rudy geweest.’ 
‘Zo’n hoofdrol spelen is niet gemakkelijk. Je bent overal de eerste en de laatste (aanwezig) en geen tijd voor een pintje op het einde van de dag. Verloopt heel intens allemaal. Je moet soms uren wachten, maar dan is het plots… (knipt met de vingers), het moet er meteen op zitten.’
 
EXit: Het ware moment komt er aan: de kritieken
Willaert:  ‘Tja, ik heb nog nooit van mijn leven zo op de tippen van mijn tenen gelopen. Doorgaans ben ik mister Cool, maar hier niet. Misschien klinkt het pretentieus, maar ik ben vreselijk content met deze film. Uit heel mijn filmografie onthoud ik 12 à 14 films en dit is er zeker één van. Ben er fier op, ben ook wel het uithangbord van Offline.’ (LF)
 
 Offline speelt momenteel in Lumière.
 
 
 
 

Actuele kunst in Brugge in verspreide slagorde

 
 

Opbouw_kamarama_19_april_2012_
Kama tijdens Kamarama (Foto ADC)
 
 
Michel Dewilde, Cultuurfunctionaris Beeldende Kunsten van het Brugse Cultuurcentrum, windt er na vijftien jaar Brugse dienst geen doekjes om: ‘Wat hier in de Middeleeuwen kon met Van Eyck en Memling, moet vandaag ook kunnen met de grote namen van de hedendaagse kunst’.  In EXit-november  probeert hij deze ambitie te verwoorden.
 
Eerlijk: het was eventjes schrikken toen we deze quote uittikten. Brugge als kunst- en cultuurstad heeft niet meteen een hoog SMAK-gehalte, spijts de vele inspanningen die op diverse fronten geleverd worden. Echter, wie de afzonderlijke initiatieven rond hedendaagse kunst in deze stad optelt, komt alsnog tot een aanvaardbaar geheel. Zo telt Michel Dewilde alleen al 150 door hem georganiseerde tentoonstellingen in het Cultuurcentrum, een palmares dat weinig Vlaamse cultuurcentra kunnen voorleggen.  Onder die paraplu schuilen enkele grote tentoonstellingen zoals That’s All Folks en Trauma ’68, maar ook een pak interessante, kleinschalige initiatieven met (volgens Dewilde) ‘grote namen, zelfs wereldtop, maar niemand weet het’.
 
Deze laatste opmerking moeten we node beamen: er wordt vanuit de beeldende kunsten veel te weinig gecommuniceerd naar een ruim(er) publiek en het bijbehorende (pseudo)journalistieke wereldje verliest zich graag in elitaire commentaren.
Bovendien worden er hier nogal wat verspreide initiatieven genomen rond actuele kunst. Het kleinschalige QNX-project, dezer dagen met enkele grote namen in het Concertgebouw, toont hoe het low budget en toch hoogstaand kan. Brugge Plus tekende voor de succesvolle Luc Tuymans-tentoonstelling en Kamarama, de Brugse musea verkiezen kleine, gerichte initiatieven binnenshuis naast blockbusters en het Concertgebouw investeerde in Luc Tuymans en Dirk Braeckman.  In de marge daarvan werken kunstgalerijen als Pinsart en 44’er Gallery (beiden in het Genthof) aan een boeiende aanvulling.
 
Misschien wacht hier, voor de nieuwe Schepen van Cultuur, een zinvol initiatief: een supervisor die ervoor zorgt dat de betrokken actoren (meer) samen werken, zodat Brugge voortdurend op de kalender staat met actuele kunst. Deze stad heeft geen behoeft aan een museum voor hedendaagse kunst (kans verkeken, leemte ingevuld), maar misschien wel aan hedendaagse kunst in de openbare ruimte van een gedroomd decor, deze ‘middeleeuwse stad’. Wie zich nog de succesvolle openluchttentoonstelling van Jan Verhaeghe in het Guido Gezellejaar (1999) herinnert, weet welke richting kan ingeslagen worden op , en dat het liefst op regelmatige basis. Zoals Michel Dewilde vooropstelt: ‘Brugge heeft jaarlijks een groot project hedendaagse kunst nodig’.
 
Conclusie: Brugge is niet meteen het Mekka van actuele kunst, maar wie vandaag de optelsom van de inspanningen maakt, komt alsnog tot een aanvaardbaar geheel. Veel speldenprikken samen vormen samen een mooi geheel, maar aan het imago moet nog veel gewerkt worden. (LF)
 
             
 
   
 
 
 
 

‘Brugge internationale ontmoetingsplaats actuele kunst?

 
 
 

Mdewilde
Michel Dewilde (foto PW)
 
 
Michel Dewilde, kunstcurator Cultuurcentrum
 
‘Brugge kan een internationale ontmoetingsplaats voor hedendaagse kunst worden’
 
Michel Dewilde, sinds 1997 als kunstcurator verbonden aan het Cultuurcentrum, windt er na vijftien jaar ‘Brugse’ dienst geen doekjes om: ‘Wat hier in de Middeleeuwen kon met Van Eyck en Memling moet vandaag ook kunnen met de grote namen van de hedendaagse kunst’.
 
Dewilde komt uit een nest van architecten en kunstminnaars. Vader was een notoir kunstverzamelaar en galerijhouder in het Oost-Vlaamse Laarne. Blijkt: in de golden sixties lieten architecten zich wel eens betalen in kunstwerkjes en zo tikte de kunstverzameling flink aan, met onder meer Constant Permeke en Frits Vandenberghe.  Zoon Dewilde wist wat hij wou: niet in de voetsporen van vader treden, maar omdat de voorliefdes archeologie en paleontologie onbereikbaar waren, belandde hij alsnog in de wereld van de kunst. De man die ‘geen tentoonstellingen wilde maken’ heeft er vandaag reeds 250 op zijn palmares. De vonk die de liefde deed ontbranden was het kunstproject Station to Station in 1996. Grote namen van vandaag als Berlinde De Bruyckere toonden toen hun kunst(en) in leegstaande treinwagons die diverse stations, waaronder Brugge, aandeden. Het bleek op een of andere manier de start te zijn van een carrière die hem naar Brugge bracht.
 
Waarom Brugge?  
 
Michel Dewilde: ‘Het klinkt vreselijk cliché, maar Brugge was een uitdaging. Ik kende van de stad alleen enkele uitstekende kunstgalerijen als De Lege Ruimte en Bruges la Morte, maar die hielden er net mee op toen ik hier arriveerde.  Ik ging aan de slag in een Cultuurcentrum dat toen nog in volle opbouw was, maar nog niet over noemenswaardige tentoonstellingsruimte beschikte, want de plannen voor de Bogardenkapel en De Bond waren zaten nog in de pijplijn.’
 
‘Ik wilde absoluut meehelpen om deze stad, die zich presenteerde als kunststad, op de kaart van de hedendaagse kunst te plaatsen, zodat het zich kon meten met Gent, Antwerpen en Brussel.  Dat was ook mijn opdracht: een doordacht beleid voeren om de actuele kunst op het niveau te brengen van een Van Eyck of een Memling in de Middeleeuwen. Schepen Roose en directeur Debal steunden mij daarin volop.’
 
(Het volledige interview leest u in de papieren EXit van november, nu verkrijgbaar)
 
 
%d bloggers liken dit: