Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Tag archief: De Werf

Jazzy november in De Werf

 

Wb_quartet1a
Wolfert Brederode in De Werf
 
Een post scriptum bij de maand november in De Werf
 
De novembermaand wordt in De Werf afgesloten met een optreden van Wolfert Brederode Quartet. De naam van deze Nederlandse pianist – die wel eens wordt vergeleken met Jef Neve – duikt intussen al in de credits van zowat 20 CD’s op, zowel als groepslid in projecten van anderen, als met eigen formaties of zelfs solo.
 
Met zijn (naar eigen zeggen favoriet) kwartet bracht hij inmiddels 2 CD’s uit op het befaamde ECM-label. Het vorig jaar verschenen Post Scriptum kreeg internationaal zeer lovende kritieken en werd zelfs genomineerd voor de prestigieuze Edison Audience Jazz Award 2011. In zijn met een hartsymbool geïllustreerde recensie in Jazzmozaïek prees Georges Tonla Briquet o.a.: 'De vier vullen elkaar perfect aan waar het moet, maar gunnen elkaar ook de nodige ruimte. Iets meer dan een uur lang vertoef je zo in hogere sferen zonder dat er plotse stroomstoten of energie-uitbarstingen het idyllische landschap verstoren.'
 
De groep waarmee Wolfert Brederode op 30.11 aantreedt, bestaat verder uit Claudio Puntin (klarinet), Mats Eilertsen (contrabas) en Samuel Rohrer (drums). (PJG)
 
Praktisch: vrijdag 30 november 20.30 uur
15 € / 12 € / 7 € 
050 33 05 29 – www.dewerf.be
 
 

Woord én jazz op 16.11 in De Werf

Ifa_y_xango_2
Ifa Y Xango in De Werf
 
Boudweg beweren dat “Fragments of the Book” (11.10), de eerste aflevering van het driedelig project “SPOKEN thing”, een onverdeeld succes is geworden, zou mij van andere – die avond trouwens slechts gering in aantal – aanwezigen geheel terecht het verwijt kunnen opleveren de waarheid geweld aan te doen. Zelden heb ik een voorstelling in De Werf zulke sterk uiteenlopende meningen weten losweken. Eén toeschouwer hield het na amper een kwartier letterlijk voor “bekeken” en vond het veruit boeiender de resterende tijd in de foyer door te brengen; anderen hoorde ik als enige verdienste van Luanda Casella definiëren dat ze er in was geslaagd wat tekstfragmenten uit de Engelstalige versie van “Het boek der Rusteloosheid” (Pessoa) uit het hoofd te leren, terwijl de bijdrage van pianist Christian Mendoza nauwelijks als muziek werd bestempeld. Het andere, meer positieve kamp – waarin ikzelf bleek te zijn beland – vond het net een juiste en dus terechte keuze van de Braziliaans-Belgische spoken word artieste om die op zich al beklijvende teksten sober en zonder effectbejag te brengen en kon de bijhorende live soundtrack wel degelijk appreciëren. Kortom: programmator Benny Claeysier kreeg niet bepaald unaniem lof toegezwaaid voor dit experiment in meerdere afleveringen.
 
Benieuwd dus naar zowel de opkomst als de appreciatie voor luik 2, “This is not a flirt, I’m only sitting here because I tripped and I fell” op 16.11. Dit keer op tekst van Casella zelf en met als muzikale partners DJ Grazzhoppa en cellist Lode Vercampt, beiden vertrouwde companen van haar in de groep Electric Barbarian.
 
Overigens: wie zich door dergelijk project minder aangesproken voelt, zou toch kunnen overwegen die avond De Werf te betreden, want de performance is slechts de helft van een double bill. Op het programma staat, in het kader van Jazz Lab Series, nl. ook IFA Y XANGO: deze zeven gretige youngsters wonnen in 2011 de Jong Jazztalent wedstrijd op Gent Jazz en mochten daarom dit jaar het festival openen! Na Gent komen ze nu ook Brugge overtuigen van hun muzikale kunnen. (PJG)
 
Praktisch: vrijdag 16 november – 12 € / 9 € / 7 € – www.dewerf.be
 
 
 
 
 

De dans van Josse

Josse1

 
Josse De Pauw danste 2 avonden in De Werf
 
“Een dansje doen. Een mens doet een dansje.” Dat waren de openingswoorden van Josse De Pauw nadat hij eerst op het door het Kris Defoort Trio aanstekelijk gespeelde “Tokyo dreams ouverture” de daad vóór het woord had gevoegd. Wat volgde was een tekst over hetgeen ouder worden met het menselijk lijf doet en over hoe een man in de loop van zijn leven anders aankijkt tegen dansen. Blijkt tijdens zijn jonge jaren de dans een jachtmethode om een “droomlijf” te pakken te krijgen, dan volgt vaak daarna een periode waarin hij niet meer tot dansen komt: er is dat verlammende gevoel gevangen te zitten omdat aan zoveel verwachtingen op allerlei vlak moet worden voldaan, waardoor alles tot saaiheid verwordt. Met soms als gevolg gedurende een bepaalde periode – meestal vergeefse – pogingen om monnik te worden. Tot de dag dat hij plots tóch weer zin krijgt… in een dansje!
 
De Pauw bracht zijn zelfgeschreven en bij momenten hilarische tekst met verve en overtuigend, kreeg het publiek vaak aan het lachen met rake observaties en herkenbare situaties – bv. hoe men er tijdens een reünie met zogenaamde oude vrienden hevig naar kan verlangen thuis en alleen te zijn – en slaagde er zelfs in de volgelopen zaal namen van ziektes mee te laten scanderen op het ritme van de levend gespeelde muziek. Die soundtrack was verweven met thema’s uit het werk van Thelonious Monk: de legendarische jazzpianist stond tijdens optredens nogal eens van de pianokruk op om in zijn eentje rondjes te draaien terwijl een lid van zijn groep soleerde.
 
Mooi was dat men de visu kon vaststellen hoe de acteur genoot van de muziek, terwijl de muzikanten op hun beurt werden verrast door wat De Pauw bracht en vooral door de manier waarop. Eén enkel woord van milde kritiek bij deze voor het overige bijzonder geslaagde en gesmaakte samenwerking: het was een minder gelukkige ingeving om de voorstelling te laten eindigen met de projectie van een reeks door Benoit Van Innis “betekende” zwart-wit foto’s die Bache Jespers van de acteur heeft gemaakt.
 
Beide vertoningen waren uitverkocht, en terecht. Wie “An Old Monk” nog wil zien – wat ik bij deze graag aanbeveel – zal op verplaatsing moeten in België, of zelfs over de grens (Nederland, Zwitserland). (PJG)

Josse2

Josse De Pauw, Kris Defoort Trio èn Thelonious Monk in De Werf

 

Josse_de_pauw_danny_willems1
Josse De Pauw (foto Danny Willems)
 
De combinatie Josse de Pauw en jazz: ze werd al eerder uitgetest in De Werf, bijvoorbeeld toen de acteur-auteur kwam voorlezen uit – letterlijk – eigen “Werk”, met tussendoor live muziek van Corrie Van Binsbergen en groep. Op 7 en 8 november regisseert en speelt De Pauw het stuk “An Old Monk”, opnieuw een tekst van eigen hand; voor de bijhorende soundtrack zorgt dit keer het Kris Defoort Trio (Kris Defoort – piano; Nicolas Thys – bas; Lander Gyselinck – drums). Ook de geest van Thelonious Monk zal beide avonden in De Werf hangen. Het was naar verluidt een oude droom van De Pauw en Defoort om samen iets te brengen, maar door overvolle agenda’s heeft het even geduurd tot die wens werkelijkheid werd. Dat ook “de fans” (van een) van beiden naar de samenwerking uitkijken, vertaalt zich alvast in een uitverkochte première op 7 november; voor de vertoning van donderdag zijn er wèl nog tickets.
 
Praktisch: 12 € / 9 € / 7 € – www.dewerf.be – 050 33 05 29
 
.
 

Jonge Snakenfestival met uitdagend programma

 
 

Jelle_marteel_foto_annie_boedt
 
Van vrijdag 26 oktober tot en met zondag 4 november verwent De Werf opnieuw alle jonge theaterliefhebbers met het Jonge Snakenfestival. Deze tiendaagse is ondertussen een mooie traditie. Net als in het volwassen theater wordt een mix van woord, beeld en muziek gepresenteerd en worden in verschillende stukken de grenzen tussen verschillende kunstvormen afgetast. Op 26 en 27 oktober is de première van The Wood gepland, een magisch theaterstuk over de liefde voor het spelen en bouwen. Twee mannen in een speeltuin vol timmergerief knutselen met een verrassend eindresultaat. Een woordeloze voorstelling over vriendschap, de mens en de natuur. Het concept is van Craig Weston en Gordon Wilson.
 
Jonge Snaken herneemt ook twee succesvolle voorstellingen van vorig jaar. Op 28 en 29 oktober speelt de Brugse Ilse De Koe samen met acteur Nikolas Lestaeghe HUT, een avontuur van een broer en zus, diep in het bos, tussen bomen, vogels en konijnen. Zonzo Compagnie herneemt op 27 en 28 oktober Listen to the silence – een reis met John Cage, een open en avontuurlijke benadering van de muziek van deze wereldberoemde Amerikaanse componist die dit jaar zijn 100ste verjaardag zou vieren. Nog van Zonzo Compagnie staat op 2 en 3 november Starend Meisje op het programma. In deze muzikale evocatie van de gedichten van Tim Burton vertellen twee muzikanten en een zangeres de verhalen van een dwalend kind, van de naaldenkoningin en van de vrouw die beviel van een robot. Een stuk dat zweeft tussen droom en werkelijkheid. Experimenteren met muziek doet ook geluidskunstenaar en performer Hans Beckers tijdens de muziekvoorstelling Sonare Machina op 30 oktober, 1, 2 en 3 november. Met huis-, tuin- en keukenobjecten wordt een 40-koppig orkest geconstrueerd. Onhoorbare geluiden worden hoorbaar gemaakt. Naast dit centrale programma, is er animatie in de rand en zijn er allerhande workshops. Bekijk de website voor alle voorstelling en meer up-to-date informatie. (SD) 
 
De Werf, t 050 33 05 29, reservatie@dewerf.be, www.dewerf.be

Jazz Brugge 2012 lost moeiteloos de verwachtingen in

 

Rik
Organisator Rik Bevernage kijkt terug op een artistiek hoogstaande Jazz Brugge 2012 (Foto EDM)
 
De affiche van Jazz Brugge 2012 was aangekondigd als “ijzersterk”: wie er bij was, mocht ervaren dat de hooggespannen verwachtingen voor deze 6de editie werden ingelost. Presentator Roger De Knijf verwoordde net vóór het openingsoptreden perfect wat dit jazzfestival zo onderscheidt van andere: Europese muzikanten die nog nauwelijks of zelfs nooit in België hebben gespeeld; stuk voor stuk topgroepen; een aantal unieke want genre-overstijgende projecten. Donderdag 4 oktober was daar meteen een mooie illustratie van: met Indische raga verweven jazz (Manuel Hermia Trio); een grande dame die niet graag reist eindelijk toch live in Brugge (de Zwitserse pianiste Irène Schweitzer) en later op de avond nóg zo'n meester aan het klavier (Enrico Pieranunzi); een geheel tegendraadse en door drastische klimaatverandering, Strawinsky èn Zappa aangetaste versie van ‘De Vier Jaargetijden’ (Christophe Monniot).
 
In dit korte bestek een impressie betrachten van àlle concerten (19 acts, gespreid over 4 dagen), is een onmogelijke opgave: al vooraf weet men zich tot mislukken gedoemd en wordt men een gevoel van frustratie gewaar omdat men tóch niet van alle momenten die diep indruk hebben gemaakt getuigenis zal kunnen afleggen. Vandaar noodgedwongen slechts een kleine greep (met excuus aan hen die niet met naam worden vermeld): het lijf aan lijf gevecht dat Peter Jacquemyn met zijn bas aanging solo of in duo met icoon Evan Parker; de wondermooie interpretatie die Michel Godard maakte van een selectie uit het oeuvre van Monteverdi; Bruggeling Kris Defoort solo die men in de Kamermuziekzaal met ingehouden adem beluisterde; de inventiviteit en de humor waarmee het Tinissma Quartet van Francesco Bearzatti thema's van Monk koppelde aan rifs uit rockklassiekers; de stem van Claron McFadden die versmolt met de instrumenten van het Artvark Saxophone Quartet; de soundtrack bij “De Triomf van de Dood” (Bruegel) tijdens het zogenaamde Tableau-Concert, waarbij elk detail uit dat sombere schilderij middels videoprojectie huiveringwekkend werd uitvergroot; de verbluffende Dorantes (een revelatie!) en companen tijdens het slotconcert op zondagavond.
 
Eén enkel optreden – Carlos Bica + Matéria Prima (Portugal) – liet een gevoel van ontgoocheling na wegens “te braaf”, wat ongetwijfeld mede te wijten was aan het feit dat deze act volgde op Django Bates’ Beloved Bird Trio.
 
Kortom, een editie van dermate hoog niveau en met dagelijks zo’n gevarieerd programma-aanbod, dat men de onweerstaanbare drang voelde èlk concert bij te wonen. Het lijkt dan ook onwezenlijk in De Standaard Online te lezen dat deze editie, door de herverdeling van de subsidies, mogelijks de laatste zou kunnen zijn, een gedachte die men na dit 4 dagen durende feest van de Europese jazz niet anders wil dan verdringen. Jazzgrootheid Aldo Romano onderbrak zaterdagavond een ogenblik zijn concert om hulde te brengen aan Jazz Brugge voor alles wat het festival de afgelopen jaren heeft gerealiseerd: laat ons hopen dat die wijze woorden zéér luid weerklinken op alle plaatsen waar ze moeten worden gehoord! (PAUL GODDERIS)
 
 

Jan Denolf van De Werf naar de Provincie

Jan_denolf

foto PW
 
Jan Denolf wordt directeur provinciale cultuurdienst
 
Jan Denolf (53) uit Brugge, momenteel nog directeur van het kunstencentrum De Werf, wordt vanaf 1 december 2012 de nieuwe directeur van de dienst Cultuur van het provinciebestuur West-Vlaanderen. Jan Denolf werd laureaat van het examen dat de Provincie onlangs uitschreef om een opvolger te vinden voor Ludo Valcke, die eerder met pensioen ging. Hij komt aan het hoofd van een dienst van 75 medewerkers, actief in de secties Kunsten, Cultureel Erfgoed, Cultuurspreiding en Cultuurcommunicatie.
 
Denolf werd geboren in Tielt, maar woont in Sint-Andries. Hij is licentiaat geschiedenis, en werd, na een loopbaan in o.a. het onderwijs en de uitgeverswereld, eind 2004 raadgever en adjunct-kabinetschef van cultuurminister Anciaux. Op 1 december 2009 werd hij directeur van het kunstencentrum De Werf als opvolger van Rik Bevernage. (LF)
 

Double Bill in De Werf op zaterdag 22 september

 

High_definition_winners_03
High Definition uit Polen
 
Zaterdag 22 september presenteert De Werf een nieuwe aflevering van JazzLab Series, met tweemaal de piano in de hoofdrol.
 
High Definition uit Polen is een formatie waarvan de naam voorlopig nog geringe weerklank heeft. Toch loont een kennismaking ongetwijfeld de moeite, want het viertal heeft met pianist Piotr Orzechowski en Alan Wykpisz (contrabas) zowaar twee prijswinnaars in de rangen en de groep zelf won bovendien het Jazz Hoeilaart concours, toch niet de minste van de jazzwedstrijden. De jury prees de muzikanten o.a. omdat zij zich ondanks hun jonge leeftijd al door 'zulk een virtuositeit, maturiteit en persoonlijke manier van spelen' onderscheiden. Te ontdekken dus!
 
Bij Nathalie Loriers is dan weer elke introductie overbodig: de negen CD’s die zij inmiddels onder haar eigen naam heeft uitgebracht, karakteriseren zich door toegankelijke composities waarmee zij een ruimer publiek weet te raken. Haar meest recente, Trois Petits Singes, die ze met haar New Trio uitbracht op het W.E.R.F.-label, vormt daarop geen uitzondering. Samen met Philippe Aerts (contrabas) en Rick Hollander (drums) zal zij het (naar te verwachten talrijk aanwezige) publiek voornamelijk op composities uit dat werkstuk vergasten. (PJG)
 
 

Nieuw jazzseizoen De Werf onthult (nog) niet alles

 
Nathalie Loriers in september in De Werf

Werd het discours over De Werf tot eind juni vooral beheerst door de brandende en voor het Kunstencentrum vitale vraag of men wel voldoende middelen zou toebedeeld krijgen voor een degelijke werking tijdens de komende jaren, dan kan nu de aandacht eindelijk weer volop gaan naar het programma-aanbod.

De inhoud van het jazzseizoen 2012-2013 ligt vast, hoewel: in een nieuwsflash raadt men aan in de agenda toch nog wat ruimte vrij te houden voor verrassingen die men voorlopig graag even achter de hand houdt. Al van bij de start is het aanbod royaal en naar mag worden vermoed – gezien de normen die de programmatoren zich steeds opnieuw opleggen – kwalitatief van hoog niveau: 3 groepen op September Jazz (aflevering 16 reeds!), in dezelfde maand een double bill (o.a. Nathalie Loriers New Trio) en in oktober tijdens de zesde editie van Jazz Brugge het kruim van de Europese jazzscene (bijna 20 concerten, gespreid over 4 dagen: zie www.jazzbrugge.be).

Blikvangers de maanden daarna zijn o.a. Michiel Braam met zijn nieuwe project; Kristen Cornwell die met ‘Duke Ellington’s Sound of Love’ een persoonlijke selectie brengt uit het omvangrijke oeuvre van de geniale componist-pianist-bandleider; en zeker ook (de terugkeer van) Octurn. Evenmin te missen: in de (voortgezette) reeks ‘A Nu Thing’, staan een aantal afleveringen van ‘a SPOKEN thing’ geprogrammeerd, een project van de Braziliaans-Belgische spoken word artieste Luanda Casella, die drie avonden in dialoog zal treden met (jazz)muzikanten. Meer details daarover in een volgend bericht. (PJG)

kleinVerhaal sneuvelt (?), De Werf redt de meubelen

Kleinverhaal
De met spanning afgewachte – en door een aantal cultuurspelers ook fel gevreesde – beslissing over de toekenning van de meerjarige cultuursubsidies (periode 2013-2016), is gevallen: de Vlaamse regering heeft op 22 juni het voorstel van Joke Schauvliege goedgekeurd. Onverwachts wordt 7,5 miljoen euro aan extra middelen toegekend, wat het subsidiebedrag voor cultuur op 94,5 miljoen euro brengt. Volgens de Vlaamse minister van Cultuur bewijst de regering hiermee wel degelijk in de kunstensector te geloven.

Opmerkelijk: in een aantal gevallen heeft de minister de adviezen van de beoordelingscommissie dan toch niet gevolgd; De Werf bijvoorbeeld krijgt voor de komende 4 jaar 870.000 euro toegekend, waar in het advies sprake was van 600.000 euro. Bovendien wordt 9,7 miljoen vrijgemaakt voor projectsubsidies die nieuwkomers en vernieuwing kansen moeten geven. Ook organisaties die in deze ronde geen meerjarige subsidies (meer) toebedeeld krijgen – zoals kleinVerhaal, het sociaalartistieke project met uitvalsbasis in Brugge – kunnen deze piste bewandelen om alsnog een subsidieaanvraag in te dienen… (PJG)

%d bloggers liken dit: