Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

(We besluiten onze artikelenreeks over Brugge 2002 met de getuigenis van artistiek directeur Manfred Sellink)

Brugge 2002: De dag dat Manfred Sellink opdook in de de Breydelstad

Manfred Sellink: ‘Dat was in januari 2001, toen ik begon als artistiek directeur van Musea Brugge. Van in het begin was het duidelijk dat Brugge 2002 veel van mijn tijd en aandacht zou gaan vragen – enigszins opmerkelijk omdat mijn bijdrage aan Rotterdam culturele hoofdstad 2001 (een tentoonstelling over Pieter Bruegel) nog open moest gaan. Wat een verschil tussen die twee in vele opzichten onvergelijkbare steden. Komend uit Rotterdam was ik verrast hoe intens Brugge 2002 leefde in de stad – zowel bij de inwoners als bij de cultuurhuizen. Natuurlijk, Rotterdam en Brugge zijn geheel verschillend, in grootte, samenstelling en geschiedenis. Maar het verschil was voor mij frappant. Ook de samenwerking tussen uiteenlopende kunstinstellingen trof mij. De persoonlijke en institutionele banden die toen gesmeed zijn met partners als De Werf (nu KAAP), het Concertgebouw, Tapis Plein, het Stadsarchief en de Groendiensthebben mijn parcours in die vele Brugse jaren bepaald. En hebben zo ook de basis gelegd niet alleen voor tal van museale initiatieven, maar ook voor de programmering van de latere stadsfestivals Corpus Brugge ’05 en Brugge Centraal 2010.’

Een overrompeling

‘2002 en de aanloop daartoe heb ik ervaren als een overrompeling. Een warm, maar diep bad waar ik meteen in moest springen én zwemmen. Voor mij ook een intense speed date met Brugge, zijn bevolking en zijn bestuur. Ik heb toen weinig ervaren van het naar binnen gekeerde waar de Bruggelingen soms merkwaardigerwijs prat op gaan. Misschien was het wel omdat mijn collega Walter Rycquart als Sinjoor een nog vreemdere eend in de bijt was dan ’n Ollander. Integendeel, ik heb veel gekregen, van aangespoelden én van diepgewortelde Bruggelingen. Maar ik heb ook veel moeten geven. Het was een intense periode. En ook niet altijd makkelijk – zeker niet in de wereld van cultuur waar het eigen gelijk en koppigheid ook wel eens op de loer ligt.’

‘Moeilijke momenten waren er zeker. Ik herinner me levendig dat ik na een lunch met Hugo De Greef terugkwam in huize Perez de Malvenda en geconfronteerd werd met de live beelden van 9/11. Los van de maatschappelijke en geo-politieke impact realiseerde ik me meteen dat de Twin Towers die toen nog (net) overeind stonden ook de hoofdkantoren van de belangrijkste (her)verzekeraars waren. Daar moesten juist toen de offertes voor de overkoepelende verzekering voor de drie grote tentoonstelling opgemaakt worden. Zenuwslopende dagen, weken en maanden met Hugo, Katrien en Jan. Op een van de allerlaatste denkbare momenten – het eerste transport was al opgestegen – is het gelukt als eerste grote tentoonstelling wereldwijd een overkoepelende verzekering te verkrijgen en niet alles afzonderlijk te hoeven verzekeren. Er hing wel een prijskaartje aan – maar dat is allang weer vergeten.’

‘Mooie momenten waren er vele. Tal staan in mijn geheugen gegrift, zeker als ik weer eens door het programmaboek blader. Maar als ik er één ding uit mag halen – de tentoonstelling ‘Besloten Wereld, Open Boeken’ die mijn goede vriend en zielsverwant Laurent Busine samenstelde. Beklijvend, een van de mooiste projecten waar ik bij betrokken ben geweest. Om nooit te vergeten.’

______

Manfred Sellink was artistiek directeur Brugge 2002.

Manfred Sellink

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: