Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: februari 2020

Brugs bloed op preselecties Humo’s Rock Rally (8/2)

 

Onze blik staat op scherp wanneer de preselecties van het tweejaarlijkse muziekconcours Humo’s Rock Rally in het vizier komen. We formuleren hierbij slechts één vraag: zitten er Brugse bands tussen de geselecteerden? Affirmatief, want op zaterdag 8 februari mogen stadsgenoten B-Rose (Broos Van In), Rooftop J (Jari Marain en Ward De Bruyn), Key Controversy (Tom Desmet, eigenlijk van Hertsberge, maar kom) en Ratmosphere (Robin en Brecht Serruys) de muzikale degens kruisen in de Magdalenazaal. Die laatste band is de enige in het rijtje die het niet moet hebben van raps en (break)beats.

 

Ratmosphere is een redelijk verse naam in het Brugse muzieklandschap. Na een jaar repeteren, stoomden de broers Robin en Brecht in 2018 al twee cd’s klaar: ‘The Galley’ en ‘This Is My Logo’. De groepsnaam hebben de Serruys-brothers geplukt uit een verkeerd begrepen zin van het nummer ‘Shutout’ (op de plaat ‘Nite Flights’) van The Walker Brothers: ‘We must freeze off/This atmosphere’. Atmosphere werd dus als Ratmosphere geïnterpreteerd.

‘Samen met Robin ben ik dagelijks met muziek bezig. Inspiratie is er altijd. Ratmosphere is vrij organisch ontstaan. We maken permanent muziek, maar dat sloot niet altijd aan op het repertoire van Soviet Grass, onze andere band. Daardoor hadden we opeens genoeg materiaal om een tweede band op te richten. Als ik enkele termen op deze groep mag kleven, dan kies ik voor lofi en synthpop waarin zelfs ook bepaalde discovibes zitten verwerkt. De muziek is hedendaagser, maar ook eigenzinniger. Dat brengt wel een zekere vrijheid met zich mee.’

De taakverdeling tussen de Brugse broers is afgelijnd. Robin schrijft de songs en is ook de zanger en de gitarist van Ratmosphere. Brecht staat in voor het drumwerk, de synths en de percussie. Al de rest wordt op een creatieve wijze ingevuld aan de hand van samplepaths. ‘We werken harmonisch samen en we zijn allebei gepassioneerd met muziek bezig. We werken voor hetzelfde doel, we zetten de zeilen in dezelfde richting. Als we al eens van mening verschillen, dan geraken we er snel uit. Robin is het gezicht van de groep en komt vaak met nieuw materiaal op de proppen. Tijdens het opnameproces is hij wel de prominente figuur, maar hij laat me daarbij ook een grote rol spelen. Voor het live-aspect moeten we goed bekijken hoe we het concreet invullen. We staan maar met twee op het podium, dus moeten we een en ander wat minimaliseren wat betreft bas en samples’, vertelt Brecht.

Op stap met Balthazar, Warhaus en Black Box Revelation

Repeteren doen Robin en Brecht in een afgelegen boswachtershuisje. Alle nummers van Ratmosphere werden daar door Robin geschreven. De omgeving is er weids ‘natuurlijk’ en meteen de ideale voedingsbodem om het oeuvre aan te scherpen. Oorspronkelijk was het niet de bedoeling om met de muziek naar buiten te treden, maar toen Maarten Devoldere van Baltazar en Warhaus lucht kreeg van deze muzikale parels, moesten de Serruysjes een versnelling hoger schakelen. Ze ontvingen immers een aanbieding om als voorprogramma van Warhaus op te treden in Italië (Milaan) en Zwitserland (Winterthur).

In november 2019 kregen ze opnieuw een mooie kans: drie weken lang mochten ze mee de hort op met de mannen van The Black Box Revelation, al voor de tweede keer, in België en Nederland. Overal uitverkochte zalen en schouderklopjes voor de Brugse broers. ‘We vinden stilaan onze weg en ik heb de indruk dat het de juiste weg is, al is die soms nog bezaaid met obstakels. Gelukkig voelen we ons als broers elkaar perfect aan. Met ons tweeën zorgen we ervoor dat elke noot de ruimte vult. Die tournee was een goede leerschool. We hebben veel geleerd van Warhaus, The Black Box Revelation en Balthazar waarmee we in Frankrijk hebben getourd. We komen er wel met Ratmosphere’, aldus Brecht Serruys. (ADC)

 

www.cactusmusic.be, www.humo.be

 

 

Een mix van stijlen en culturen

 

In 2009 sierde de Nederlandse harpiste Andrea Voets onze EXit-pagina’s in de rubriek ‘Jonge Brugse Zwanen’. Intussen sloeg Andrea haar vleugels uit (terug) naar onze noorderburen, waar ze artistiek leider is van Resonate Productions en met haar teams musical journalism in de vorm van documentaire-concerten en podcasts maakt met als doel ‘emotionele blinde vlekken in de samenleving aan het licht te brengen’. Ze werkt bij debatcentrum de Balie in Amsterdam en brengt nu met ‘Wings & Roots -shaping identity between cultures’ haar eerste documentaire-concert op zaterdag 8 februari in het Concertgebouw. ‘Dankbaar dat ik de kans krijg om me welkom te voelen in Brugge.’

 

EXit: Bij mijn weten lanceer jij met Wings & Roots een nieuw concept: een documentaire-concert. Wat houdt dit precies in?

Andrea Voets: ‘Ik ben naast harpiste ook ‘musical journalist’. Ik combineer zelf geproduceerd journalistiek (film)materiaal met livemuziek tot documentaire-concerten. Het doel is om emotionele blinde vlekken in de samenleving aan het licht te brengen. Ik kan dankzij subsidie uit Nederland werken in De Balie in Amsterdam, het belangrijkste huis voor debat. Daar is Wings & Roots (W&R) ontstaan.’

 

EXit: Wie maakt deel uit van de bezetting?

Andrea: ‘Per show kies ik nieuwe musici. Ik wil dat ze altijd een sterke persoonlijke connectie hebben met het thema. Ik heb ze nodig als complete mensen. W&R wordt gespeeld met allemaal interculturele musici: Shishani (BE/NL/Namibië), John (Palestina/DE/CA), Evi (GR/DE), Bodek (RU/DE/PL/Kazachstan) en ikzelf (BE/NL/GR/DE).’

 

EXit: In jullie voorstelling staat het woord ‘identiteit’ centraal?

Andrea: ‘W&R gaat over de de ‘Third Culture’: een mooie, neutrale verzamelnaam voor iedereen die om welke reden dan ook geen simpel antwoord heeft op de vraag ‘waar kom je vandaan?’. ‘When you always relate and never belong.’ Ik wilde ontdekken wat de verborgen gevolgen zijn van zo’n bestaan-tussen-culturen voor iemands leven en identiteit. Tijdens dit documentaire-concert zien we daarom de echte therapiesessies van alle musici met een transcultureel psychiater. Na jaren van constant schakelen, loyaliteitsconflicten en vooroordelen, maken we nu van al onze stukjes één geheel. Onze livemuziek is de belangrijkste schakel in het helende proces. We spelen elkaars muziek, waarin alle landen en stijlen door elkaar verweven worden. Het resultaat is een echte ‘Third-Culture-mix’.’

 

EXit: Welke boodschap willen jullie vertellen aan het publiek?

Andrea: ‘Ik heb 1,5 jaar fulltime gewerkt aan W&R. Het heeft mij als mens veranderd, doordat ik nu echt kan voelen dat ik meerdere identiteiten tegelijkertijd draag. Het is niet OF-OF, maar EN-EN. Elk mens moet zich tot elk deel van jezelf kunnen verhouden om ten volle te kunnen leven. Veel interculturelen worden jarenlang door een zinloze identiteitscrisis heen geduwd. Na de première in Amsterdam deed een reactie van een toeschouwer me veel deugd: Die zei: ‘Ik heb altijd geworsteld in het land tussen culturen. De show zorgde ervoor dat ik me eindelijk goed kon voelen over mezelf.’ Ik hoop dat zoveel mogelijk mensen, geïnspireerd door de show, kunnen thuiskomen bij zichzelf, ondanks de retoriek van de buitenwereld.’

 

EXit: De show vertelt ook over jouw moeilijke integratie in Brugge toen je jong was. Op welke manier ondervond je hier problemen?

Andrea: ‘Ik ben geboren en getogen in Brugge, ik vertrok pas toen ik 17 was. Mijn beide ouders zijn Nederlands. De stad is mijn blauwdruk voor het leven, maar het voelde alsof ik de realiteit om me heen nooit vanzelf mocht delen met de mensen om mij heen. Dat geeft een heel onveilig gevoel, zeker aan kinderen die in zo’n tussenwereld zijn geboren. Van mijn allereerste tot mijn allerlaatste schooldag ben ik nagepraat vanwege mijn accent. Ik worstelde ook met een typisch loyaliteitsconflict (tussen thuis- en landscultuur), waardoor ik tot mijn grote spijt nooit Vlaams heb kunnen spreken. Ik ben het Concertgebouw wel enorm dankbaar, omdat ik de kans krijg me op een prachtige manier welkom te voelen in Brugge.’ (ADC)

 

_______

 

http://www.facebook.com/musicaljournalism

 

 

%d bloggers liken dit: