Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Raymond van het Groenewoud solo in de Stadsschouwburg op 13 mei

‘Ik omschrijf mijn speelstijl graag als Spaanse punkblues’

Foto Jeannot Kerfs

 

Sinds 1967 staat Raymond van het Groenewoud (°1950), de grootste Nederlandstalige singer-songwriter, al op de planken en een halve eeuw later is van ophouden nog bijlange geen sprake. Op zaterdag 13 mei tref je deze Straffe Man immers aan in de rode pluche van de Stadsschouwburg voor een intiem soloconcert.

EXit: ‘Kreten en Gefluister’: dat vraagt een woordje uitleg?

Raymond van het Groenewoud: ‘Voor de zekerheid zal ik nog eens zeggen dat ik de enige ben op het podium, ten behoeve van mensen die denken dat ik ‘Meisjes’ zal spelen. In mijn ogen gaat dat niet goed alleen. Van dat misverstand ben ik dan al af, bij deze. Het is ikzelf aan de piano of op de akoestische gitaar of 30 seconden onnozel doen. Het zijn per definitie liedjes, want het kan zich niet verschuilen achter een groove of een riff. Het gaat richting wat ze vroeger een chanson noemden.’

EXit: Wat omvat de set?

Raymond: ‘Ik zal putten uit het oeuvre. En ja, er zitten ook enkele nieuwe dingen in. In elk geval: zaken die niet op plaat staan.’

EXit: Het lied tot de essentie herleid?

Raymond: ‘Het ouderwetse begrip ‘een lied’ is de essentie.’

EXit: Is dat geen eenzame bezigheid, zo zonder groep?

Raymond: ‘In de latere jaren, het zijn er toch al een pak, ben ik toch altijd bezig geweest met mezelf te isoleren om redelijk gefocust aan het optreden te beginnen. Dat begrip ‘groep’ is betrekkelijk in die zin dat ik dan toch in de camionette zat of zit. De voorbereiding is hetzelfde. Op het podium zie je natuurlijk wel het verschil, maar de positieve reactie van mensen die het op mij gemunt hebben als figuur, is dat ze me nu meer dan ooit kunnen verstaan. En dat ze meer dan ooit het liedje begrijpen en tot in de nuances van het lied kunnen doordringen.’

EXit: Heeft Raymond een trouw publiek?

Raymond: ‘Ik heb een trouw publiek in die zin dat ik nu merk dat ik veertig jaar na het uitbrengen van de single ‘Meisjes’ nog altijd publiek heb. Evolueert mijn publiek? Daar heb ik geen idee van. Ik maak geen sociologische studie van hoe mijn publiek eruitziet, daar heb ik geen tijd voor.’

EXit: We lezen dat het concert ‘nog meer genieten van de muzikale vrijheid’ is…

Raymond: ‘Er is natuurlijk ook een vrijheid omdat ik kan remmen en versnellen wanneer ik zelf wil. En stoppen ook. En herbeginnen. Je bepaalt de balans zelf. Muziek is geluid, geluid is balans. En als je het op je eentje mag regelen, dan is dat meestal snel geregeld.’

EXit: Pas je die balans aan je publiek aan?

Raymond: ‘Onbewust wellicht wel. Ik heb wel een routine, hoor, met dat solo optreden. Ik stap op de trein en ik kom eraf wanneer ze me zeggen dat het gedaan is.’

EXit: Hoe houd je je stem in conditie?

Raymond: ‘Door er niet over na te denken. Voorlopig heb ik het getroffen. Als ik één keer per week optreed, dan heb ik gemerkt dat er geen problemen zijn. Als het langer duurt, moet ik thuis tegen heug en meug een half optreden simuleren, zanggewijs, om zeker te zijn dat ik geen probleem krijg als ik dan echt optreed.’

EXit: Is dat niet een van de levensgrote angsten voor een artiest?

Raymond: ‘Neen, daar begin ik niet aan. Ja, als operazangeres misschien wel. Die moet een specifiek register halen. Die noten staan daar, die moet ze zingen. Ik kan het liedje anders zingen als ik merk dat ik met mijn stem niet naar boven geraak. Die angst begrijp ik wel, maar hoef ik gelukkig niet te delen.’

EXit: Je wordt nog altijd een jong veulen genoemd in de programmabrochure…

Raymond: ‘Ik keek gisteren naar een documentaire van Algerijnse muzikanten op leeftijd en daar kwam ook weer de stelling voor dat een artiest nooit oud wordt. Ik zeg niet per definitie dat het niet waar is. Ze zullen wel iets bedoelen van enthousiasme. Het enthousiasme van de jongeling behouden ze omdat ze het zo graag doen.’

EXit: In vergelijking met vroeger, welk aandeel neemt muziek in jouw dagelijks bestaan nu nog in?

Raymond: ‘Meer en meer, omdat ik het een aantal jaren geleden in mijn kop heb gehaald om nu zelf op gitaar te willen uitdrukken wat ik bedoel. Aangezien ik altijd heb geweten dat ik technisch op een voor mij nauwelijks aanvaardbaar peil werk, ben ik ijverig gitaar beginnen te studeren. Ik kom er nu op uit dat het een verplichting is voor elke dag en dat neemt stilletjesaan twee uur in beslag. Dat heb ik vroeger nooit gehad. Ik deed maar wat. Ik maakte liedjes en dat was wanneer ik wou. Nu begin ik bijna het leven van een muzikant te leiden die ok wil zijn met zichzelf.’

EXit: Komt de inspiratie nog dagelijks?

Raymond: ‘Ik vind dat niet moeilijk, inspiratie. Ofwel ben je lui genoeg om het te laten wegwaaien ofwel ben je gemotiveerd om er iets mee te doen. Mijn gitaarstudie is er om puur met die vingers bezig te zijn. Ik ben fan van Eric Clapton omdat hij de enige was die met zijn gitaar iets bekomen heeft bij mij. Hij was 21, ik was 16 en hij speelde bij John Mayall. Wat Clapton toen speelde, daar was ik ondersteboven van. De blues, uiteraard. Ik heb trouwens ontdekt dat mijn stijl uitkomt bij Spaanse punkblues. Ik maak wendingen die ik zelf associeer met Spaanse muziek. Blues zit er altijd in, want dat is de manier van het sleuren aan de snaren en de pijn te willen uitdrukken door aan de snaren te trekken. Ik doe het noodgedwongen als een beginner omdat ik die studie niet begonnen ben toen ik klein was, maar nu pas. Dat is het punkelement. Ik geneer me ook niet voor een fout, daar kun je gewoon niets aan doen.’

EXit: Nog nieuw werk in het vooruitzicht?

Raymond: ‘Zeker, half mei verschijnt de nieuwe lp/cd ‘Allermooist op Aard’. Op 13 mei sluit ik in Brugge de tournee ‘Kreten en Gefluister’ af, op 18 mei start dan al de clubtoer ’40 jaar Meisjes’. Ik moet altijd maar werken, meneer, het is schandalig! Je kent de clichés van pensioen, hé. Ofwel val je in een zwart gat ofwel blijkt het dat je nog meer moet werken dan vroeger. Ik zit in het tweede geval.’

EXit: Kortom, het einde is nog lang niet in zicht.

Raymond: ‘Op korte termijn niet. Ziekte en dood kunnen een belemmering zijn, maar dat geldt voor alle leeftijden.’ (ADC & LF)

Info: www.ccbrugge.be en http://www.raymondvanhetgroenewoud.be

 

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: