Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Jean Blaute over Brugge, zijn nieuwe stad

jean-blaute_ellen-de-meulemeester

Foto EDM

 

‘Verveling is absoluut niet-Brugs’

We sluiten de immer grappige en goedlachse Jean Blaute graag in onze armen. Sinds kort mag de muzikant/producer/televisiepersoonlijkheid zich een verse Bruggeling noemen. Het inburgeringsproces verloopt ondertussen probleemloos: als hij niet achter de producerstafel of in een tv-studio zit, dan tref je hem wel eens aan in een van onze Brugse musea of op het podium in het gezelschap van stadsgenoten Filip Bollaert en Carlo Van Belleghem. In het najaar trapt onze sympathieke inwoner, samen met Jean-Marie Aerts (afkomstig van Zeebrugge!) en Eric Melaerts, een serieuze tournee op gang in de culturele centra. Drie iconen van de Belgische muziek simpelweg gegroepeerd onder de noemer ‘3’. Straks in de rode pluche, nu eerst in deze EXit.

 EXit: Hoe belandt een topmuzikant uit Zottegem in Brugge?

Jean Blaute: ‘Die zogenaamde topmuzikant is ook al exact veertig jaar weg uit Zottegem, hoor. Ik heb lang in en rond Brussel gewoond, daarna meer dan 25 jaar Leest (Mechelen). Nu ben ik officieel Bruggeling – ik ben zelfs ontvangen geweest in het Concertgebouw -, en verdeel ik mijn tijd tussen Brugge en Mechelen omdat mijn bescheiden studio annex repetitieruimte daar is. Mechelen is dus mijn werkadres, Brugge mijn woonadres. Mijn vrouw en haar zoon woonden hier al en ik ben gevolgd. De liefde heet dat dan … Ik ben hier gewoon graag.’

EXit: Kom je hier tot rust?

Blaute: ‘Ja, maar in Mechelen ook omdat ik daar in de buiten (lees: in de verlaten velden tussen koeien en paarden) verblijf. In Brugge ben ik ook bezig met muziek, hoor. Klavier, laptop en een gitaar staan dicht in mijn buurt. Ik lees hier wel meer, dat heeft dan meteen iets meer vakantie-achtigs. Wandelen en fietsen in het Brugse Ommeland is een absolute aanrader. Vaak hoor ik mensen die Brugge vaag kennen van een schoolreis van 70 jaar geleden, zeggen: ‘Gôh, en stoort dat toerisme je dan niet?’ Neen, helemaal niet, omdat het bij de stad hoort. De toerist gaat waar het boekje het voorschrijft, maar sla een straat om die niet in dat Japanse boekje staat en het is de rust zelve. Pas op, ik zal er niet te veel reclame voor maken of ze breiden de boekjes nog uit. Je vindt altijd wat in Brugge. Ik sla vaak straatjes in die ik nog niet heb gezien zodat ik mijn oriëntatie verlies.’

EXit: Hoe goed ken je Brugge ondertussen al?

Blaute: ‘Vrij goed, maar toch loop ik nog verloren! Het centrum zelf is niet groot, maar door de wirwar van middeleeuwse straatjes verlies je wel even het noorden of het zuiden. Dan bestaat er ook nog zoiets als mentaliteit. Ik las onlangs dat Brugge in de toptien staat van vriendelijkste steden en ik kan dat alleen maar beamen. Wim Opbrouck heeft me altijd een reserve-West-Vlaming genoemd. Ik ben opgegroeid in de Vlaamse Ardennen. Dat bevorderde de integratie in West-Vlaanderen en de overgang naar Brugge verliep rimpelloos. Ik heb alleen maar goed nieuws te melden over Brugge, echt waar.’

EXit: Volg je het culturele gebeuren in de stad?

Blaute: ‘Het culturele leven volg ik, maar ik kan alles meepikken. Verveling is absoluut niet-Brugs. Ik heb al veel musea bezocht. Het Groeningemuseum heb ik zeker al drie keer bezocht en zal ik nog wel een paar keer doen. Er staat nog veel op het programma.’

EXit: En je weet: als Bruggeling kun je de musea gratis bezoeken, hé…

Blaute: ‘Ja, al heb ik dat pas laat ontdekt, daar zal ik nu nog eens gebruik en misbruik van maken. Ondertussen heb ik ook veel kerken bezocht, dus mijn katholiek toerisme is volledig op peil. Mijn papieren zijn nu al in orde om via Brugge de hemel te betreden.’

EXit: We hebben jou ook al enkele keren op een Brugs podium gespot in goed gezelschap van je stadsgenoten Filip Bollaert en Carlo Van Belleghem …

Blaute: ‘Dat zijn vrienden én goede muzikanten, hé. Ik ken Filip al lang, maar we hadden nog nooit samen opgetreden. Toen Club Brugge op zondag 15 mei kampioen speelde, stond ik op mijn terras (langs de Gistelse Steenweg) naar de blauwzwarte parade te kijken die voor mijn deur passeerde. Op dat moment belde Filip me op: ‘Jean. Morgen vieren we dat op een groot podium op de Markt. Kom af! Alles zal klaarstaan.’ De kampioenenviering zelf was adembenemend: zeer volks, positieve sfeer, geen baldadigheden, kortom een straf georganiseerd feest. Ik heb me geweldig goed geamuseerd.’

EXIt: Ik doe mijn hoed af voor je, Jean. In je eentje vul je als muzikant/producer/componist/arrangeur bijna de hele Belpopcatalogus met duizelingwekkende cijfers: 140 lp’s/cd’s , een veelvoud aan singles, duizenden optredens en ga zo maar door.

Blaute (lacht): ‘Ik ben jong begonnen, dat scheelt. Ik heb niet in honderden groepjes gespeeld. Dat heb ik bewust beperkt en de focus behouden. Ik was en ben niet zo’n dag-na-dag-inhuurbare muzikant geweest. Ik heb heel veel producties gedaan. Ze trokken aan mijn mouw, die luxe had ik. Ik deed het graag en, ik denk, ook vrij goed. In de beginjaren pakte ik het anders aan dan de gevestigde waarden en dat heeft zijn eigen verhaal geschreven, tot op vandaag eigenlijk.’

EXit: Waar je overal je stempel op hebt gedrukt, is toch bepaald indrukwekkend te noemen.

Blaute: ‘Het is niet aan mij om dat te zeggen, maar ja, ik sta er soms zelf van versteld. Ik ben altijd muzikant-producer geweest, meer dan producer-technicus. Ik heb een goede technicus nodig rond mij. Gelukkig kon ik altijd met goede technici aan de slag. Als producer moet je dezelfde taal spreken als je muzikanten en vooral kunnen luisteren. Niet alleen in de studio, maar vaak op voorhand wat de artiest in kwestie te zeggen heeft en wat hij wil en vooral niet wil. Bij mij is alles te herleiden tot één woord: vertrouwen. Niet alleen puur voor het artistieke of het productionele aspect, maar ook op persoonlijk vlak. Je wordt voor de rest van je leven de vertrouwensman van die artiesten en dat vertrouwen zal ik nooit beschamen. Je zult me nooit betrappen dat ik privéverhalen vertel van artiesten aan een journalist of aan mijn buurman. Dat vertrouwen reikt dus ver. Wat ook altijd gewaardeerd wordt, is dat ik ook steeds goed over het budget waak.’

‘Ik word nog regelmatig gevraagd als producer. Zo had ik vorig jaar de eer om maanden aan een stuk met Boudewijn De Groot samen te werken, een van mijn oude helden.’

EXit: Zelf treed je zelden op de voorgrond, de hit ‘Bananen’ buiten beschouwing gelaten.

Blaute: ‘Weinig, dat klopt. Dat nummer was een bescheiden hit, het was aanvankelijk niet de bedoeling dat het op plaat zou komen. De buitenstaander ziet dat zo en ik begrijp dat mensen denken dat ik aan de zijlijn sta of in de schaduw, maar voor mezelf gaat dat helemaal niet op en voor de artiesten evenmin. Als kapitein neem ik de leiding van het schip. In de studio laat ik geen toeristen toe. Tussen de studiomuren ben ik enorm zichtbaar.’

EXit: Met al die jaren ervaring op zak: hoe schrijf je nu een hit, Jean?

Blaute: ‘Dat weet ik niet. Ik denk niet dat er iemand op aarde rondloopt die meer hits heeft geschreven dan Paul McCartney, maar als je hem diezelfde vraag stelt, dan blijft hij ook het antwoord schuldig. De formule bestaat gelukkig niet, maar soms hoor je het wel in bepaalde nummers. Toen ik demo van De Kreuners hoorde waarop het nummer ‘Ik Wil Je’ stond, dacht ik: ‘Ja, mannen, dat zou wel eens kunnen’. Met ‘Not An Addict’ van K’s Choice had ik hetzelfde gevoel, al had het lied zelfs nog geen intro.’

EXit: Waar ben je nu mee bezig?

Blaute: ‘Eind september ondernemen Jean-Marie Aerts, Eric Melaerts en ik een tournee onder de noemer ‘3’. We deden een tiental try-outs in toffe clubs, nu staan er al een dertigtal (bijna uitverkochte) optredens in de culturele centra op het menu. In de lente en de herfst van 2017 zijn er nog optredens en volgende zomer nemen we er ook enkele stadsfestivals bij. Dit project maakt me bijzonder blij en trots.’

EXit: Op 1 maart 2017 word je 65, Jean. Aan pensioen doe je niet mee?

Blaute: ‘Ik heb wel mijn pensioenuitkering aanvaard, maar ik mag nog, of beter: ik moet, bijverdienen. Ik doe gewoon verder tot zolang het niet gênant wordt …’

 

ANTOINE DE CLERCK

 

 

 

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: