Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: oktober 2016

Tweede editie W.E.R.F.-Labelnight smaakt naar méér!

chris-joris-home-project_arnold-van-der-poel

Chris Joris (foto Arnold Van Der Poel)

De aanleiding voor de eerste W.E.R.F.-Labelnight in 2012, friste Roger De Knijf tijdens zijn introductie het geheugen op, was dubbel: de 100ste cd op het label was net verschenen en Concertgebouw Brugge vierde zijn 10de verjaardag. W.E.R.F. records werd in 1993 onder impuls van Rik Bevernage opgericht en met een staalkaart van wat in de voorbije ruim twee decennia is uitgebracht konden de aanwezigen op zaterdag 10 oktober op meerdere manieren kennismaken: voor iedere bezoeker een gratis exemplaar van de ‘Anthology’ (4 cd’s!) en een live programma met 10 acts. De presentator gaf in dat verband mee dat om de strakke timing te kunnen aanhouden geen der aantredende groepen een bisnummer zou geven.

Het siert De Werf dat men bij het samenstellen van de affiche plaats had gereserveerd zowel voor gevestigde namen – vaak zelfs al met internationale faam – als voor jonge groepen die recent debuteerden en nu hun verdere stappen in de moeilijke jazzwereld moeten zetten. Anderzijds zorgde diezelfde affiche ook voor hoofdbrekens bij de gulzige jazzcats die hoopten zo veel mogelijk te zien en te horen: immers, naast 4 concerten die door allen konden worden bijgewoond, waren er ook 2 momenten waarop een keuze diende gemaakt uit 3 op hetzelfde tijdstip geprogrammeerde groepen. Een keuze die menig liefhebber met een dilemma opzadelde. L’embarras du choix, quoi.

Pianist, componist èn Bruggeling Kris Defoort, de eerste ooit om een cd op het label uit te brengen, mocht in de Concertzaal de avond openen. In het Engels bracht hij dank aan Concertgebouw Brugge voor de opdracht om een nieuw werkstuk te maken, aan auteur Peter Verhelst voor zijn toestemming om teksten te gebruiken – de schrijver zelf kon niet aanwezig zijn wegens voorstelling van het nieuwe boek van Stefan Hertmans – en aan Budapest Music Center. Tevens bracht hij hulde aan Rik Bevernage, die terecht een straf applaus in ontvangst mocht nemen. Voor zijn gloednieuwe groep ‘Diving Poet Society’ heeft Defoort zijn trio (Nicolas Thys, elektrische bas en Lander Gijselinck, drums) uitgebreid met Guillaume Orti (altsaxofoon) en Veronika Harcsa (vocals). De groep begon zijn set met een vierdelige suite, genaamd ‘The Pine Tree’, waarin Harcsa de teksten afwisselend declameerde en zong. Aan dat – op zich al indrukwekkend – zingen verleende Orti extra meerwaarde door saxgewijs de zanglijnen te volgen. Was dit al een vernieuwend en zeer boeiend project, dan schudde Defoort nog een primeur uit de mouw, want hij had voor het eerst zelf lyrics schreven voor een compositie getiteld ‘Heavenly Billie’. In twijfel of die tekst wel voldeed, kreeg hij naar eigen zeggen van Harcsa de laconieke commentaar: ‘In English everything works’… De set werd besloten met het oude ‘Sound Plaza’ in een nieuw, verrassend arrangement, dat Orti ruimte gaf om (eindelijk!) even voluit te gaan in een schitterende solo en dat ook een scattende Veronika Harcsa liet horen. Een fantastische aftrap die het beste liet verhopen voor het vervolg van de avond, maar ook meteen de lat wel erg hoog legde.

Volgde (helaas) de eerste keuzeronde, waarin werd gedwongen te selecteren uit SCHNTZL, Estiévenart – Delannoye Quartet en Bart Defoort Quintet. Laatstgenoemde groep gaf enkele dagen voor de Labelnight een dermate geslaagd optreden in The Black Cat (Torhout) – voor mijn recensie: zie www.jazzhalo.be – dat ondergetekende naar méér snakte. In Studio 1 speelde het vijftal o.l.v. saxofonist èn Bruggeling Bart Defoort – niet enkel naamgenoot maar ook broer van Kris – opnieuw uitsluitend composities uit de beresterke cd ‘Inner Waves’ (W.E.R.F. 137, een aanrader!). Daarbij werd geopteerd voor meer stevige en uptempo stukken: ‘Light Red To Dark Blue’; het gospelachtige ‘No More Church’; titelnummer ‘Inner Waves’; ‘The Yearning Song’. Alvorens de gebalde en spetterende set wederom vol (h)eerlijke jazz – ik citeer even mezelf – af te sluiten met ‘Make That Move’, had Defoort lovende woorden voor het W.E.R.F.-label dat zo veel inspanningen heeft gedaan voor de Belgische jazz, zonder onderscheid te maken tussen stijlen.

Voor het derde concert van de avond, in de Concertzaal opnieuw, stond Chris Joris Home Project feat. Naima Joris in. Wat dat is geworden, heeft ondergetekende – door honger en dorst gekweld even afhakend – proberen af te leiden uit de commentaren van zij die er wèl bij waren. En die kritieken bleken, unaniem, niet mals. “Een popconcert” was er een van – jazzliefhebbers zijn geen makkelijke jongens en meisjes – en uit diep en gemeend respect voor Joris geef ik niet in woorden weer wat mijn oren nog opvingen. Zijn recente cd ‘HOME and old stories’ (W.E.R.F. 139) is nochtans een gevarieerd werkstuk geworden dat ik met graagte beluister: Chris zelf demonstreert weer volop en uitgebreid wat een getalenteerd percussionist hij wel is en dochter Naima durft een aantal gewaagde covers aan (o.a. ‘Both Sides Now’ van Joni Mitchell en ‘Grinnin’ In Your Face’ van Son House), zonder kleerscheuren of andere schade achteraf.

De beslissing wie te gaan zien tijdens de tweede keuzeronde, lag al lang vast: ondanks sympathie voor Ragini Trio en Sander De Winne – Bram De Looze Duo (dat inviel voor Trio Grande), bestond er geen ogenblik twijfel dat ik Sluijs – Vermeulen weer eens aan het werk wou horen. De altsaxonist en de pianist presenteerden in de Kamermuziekzaal een fijnproeversmenu samengesteld uit standards en eigen werk: ‘Goodbye’; ‘Broke’; ‘Parity’; ‘Epistrophy’ van Monk en ‘Sweet Dulcinea’ van Kenny Wheeler. Bij elk concert van deze muzikanten, die zowel als duo als elk met eigen groep meerdere cd’s voor het label hebben opgenomen, valt steeds opnieuw op in welke mate zij op elkaar zijn ingespeeld: blindelings voelt de een de ander aan, verbale uitwisseling noch gebaren zijn nodig. Bovendien kunnen zij na al die jaren in duo nog steeds zelf genieten: zie bijvoorbeeld hoe Sluijs met gesloten ogen en een glimlach om de lippen luistert wanneer Vermeulen een passage solo speelt. Dit concert was van zo’n klasse dat het als veel te snel voorbij werd ervaren en het is nu al vol verwachting uitkijken naar een nieuwe cd, hopelijk in de zeer nabije toekomst.

Het slotconcert in de Concertzaal was toevertrouwd aan MikMâäk, het 16-koppig gezelschap dat zich over de volledige breedte van het podium uitvouwde. Wie deze uitgelaten bende kent, was vooraf voorbereid op het bij momenten anarchistisch aandoend muzikaal geweld dat dit op het eerste zicht zootje ongeregeld produceert. In de loop van het optreden bleek dat een aantal aanwezigen daarvan schrokken en/of het niet langer konden aanhoren, met als gevolg toch wat weglopers. Wie wèl bleef – voor alle duidelijkheid: de overgrote meerderheid – liet zich vol genoegen wegzinken in de poel van klanken die het collectief aanlegde. De setlist – 5 lange stukken – bevatte hoofdzakelijk composities uit de live in De Werf opgenomen dubbel-cd die in 2015 verscheen (W.E.R.F. 132-133). Het typeert het lef van de groep dat men niet voor de makkelijkst het oor binnensluipende melodieën ging: o.a. ‘Tilt’; ‘Back And Force’ (een geschenk van Andy Emler) en de 4-delige suite ‘Katsounine’ kregen potige versies aangemeten. Het blijft een ware tour de force wat MikMâäk telkens weet te presteren en de beslissing om die groep een hoofdplaats op de affiche te geven, kan dan ook enkel worden toegejuicht.

Bij het betreden van de inkomhal bleek Compro Oro – met nieuwe mij onbekende bassist in de rangen – al aan zijn energieke vertoning begonnen. Zij vergastten het stilaan uitdunnend en staand publiek op een mix van werk uit ‘Transatlantic’ (W.E.R.F. 128) en nieuwe stukken. Dat dit vijftal voor ambiance kan zorgen – tenminste als de toehoorders mee willen – bleek ook nu, want enkelingen schuifelden een voorzichtige danspas. Maar de avond was al lang geweest en vele hoofden zaten tot de rand gevuld met muzieknoten en melodieën…

Deze Labelnight evaluerend mag zonder aarzeling worden gesteld dat ook de tweede editie zeer tevreden gezichten opleverde, zowel wegens het gevarieerd aanbod – van intieme “kamerjazz” tot uitbundige bigband – als wegens het niveau van de optredens. Ook qua opkomst mag van een succes worden gesproken. Hopelijk is het W.E.R.F.-label na de samensmelting van De Werf en Vrijstaat O een verder leven beschoren en kan het nog tientallen cd’s van dezelfde kwaliteit afleveren. (Paul Godderis)

EXit tipt toneel en dans

Vrijdag 14 oktober 2016
20.00 uur (
MaZ)

fABULEUS & RANDI DE VLIEGHE
POPCORN

 Voorstellingen voor jongeren boven de twaalf krijgen bij Cultuurcentrum Brugge het label Verse Maatjes. Niet te missen binnen dat label is POPCORN. Concept en choreografie zijn van Randi De Vlieghe die leerde dansen in Brugge. Hij is sinds enkele jaren actief bij fABULEUS en blijft scoren bij het jonge publiek. Centraal decorstuk in POPCORN is een gigantisch drumstel. De Vlieghe inspireert zich op de veelzijdigheid van dit instrument doorheen alle tijden en culturen, van het stampen in krijgsdansen tot flamenco, breakdance of techno. Op het stomende ritme van de drums zorgen drie dansers voor een wervelende show. Knack schrijft: ‘Popcorn is een amusant kat- en muisspel waarbij dansers en muzikant elkaar uitdagen en het beste en meest spectaculaire uit elkaars lijf prutsen. Deze voorstelling is een aanstekelijk en indrukwekkend gedanste en gespeelde conversatie tussen vier ijdele kunstenaars die een feestje bouwen waar we nu en hier allemaal nood aan hebben.’

Met Verse Maatjes Fuif na de voorstelling, Info 050 44 30 60, www.ccbrugge.be

                                                    *********************************************

Donderdag 20 oktober 2016
20.30 uur
Double Bill

Moore Bacon!, Bosse Provoost en Kobe Chielens
Notch,
Oriane Varak

Twee voor de prijs van één, dat krijg je op donderdag 20 oktober 2016 in De Werf. Bosse Provoost studeert drama aan het KASK en was als kind en jongere actief bij de Kopergietery. Met studiegenoot Kobe Chielens creëerde hij al twee voorstellingen. Bosse regisseert, Kobe speelt. Voor Moore Bacon! zochten ze inspiratie in het werk van beeldhouwer Henry Moore en kunstenaar Francis Bacon, bekend omwille van zijn bijzondere techniek en obsessie voor het misvormde lichaam. De twee jonge makers onderzoeken in dit stuk de mens, zijn lichaam en zijn eindigheid. Op scène is een naakt lichaam te zien in een spel van licht. Het neemt vele vormen aan, breekt af en wordt weer opgebouwd. De dood is aanwezig, maar tegelijk is dit een speelse en lichte voorstelling die de kracht van het menselijke lichaam laat zien.

Oriane Varak is theatermaakster, actrice en performer. Na twee jaar aan de Comédie Française trok ze in 2010 richting Brussel waar ze werkte met makers van onder meer Cie Mossoux-Bonté en Les Ballets C de La B. Met steun van onder meer De Werf creëerde ze in 2013 Notch dat in maart 2015 in kunstencentrum Les Brigitinnes in Brussel te zien was en tijdens het residentenfestival X-TRACT 2015 erg gesmaakt werd. Oriane Varak toont een lichaam dat voortdurend van gedaante verandert, een lichaam vol tegenstellingen, intiem en androgyn. Notch is een wezen van woede en van leven, van leugen en hartstocht. Een harde en tegelijk ontroerende voorstelling waarin een creatieve ziel zich helemaal overgeeft aan het publiek.

 Info 050 33 05 29, www.dewerf.be, copresentatie De Grote Post

                                                       ********************************************

21 oktober 2016
20.00 uur
In volle zee, Theatermakery Het Eenzame Westen

CC Scharpoord

Drie drenkelingen drijven uitgehongerd en uitzichtloos op een vlot in volle zee. Ze hebben niets meer en zitten ook nog eens door de voorraad eten heen. De Grote, de Normale en de Kleine hebben geen keuze. Drastische maatregelen dringen zich op. Iemand moet zich opofferen, maar alle argumenten tellen om zelf niet in de pan te belanden. In Volle Zee is, na Het Eenzame Westen vorig seizoen, het nieuwste stuk van het recent in het leven geroepen Theatermakery Het Eenzame Westen. Dit gezelschap bestaat uit West-Vlamingen Tom Ternest, Matthias Sercu en Lien De Graeve. Het stuk is van de hand van de Poolse auteur Slamowir Mrozek. Zijn parodistische, satirische en sterk absurde stijl leunt helemaal aan bij dat van het gezelschap. Dit keer staat ook gewezen Bruggelinge Ilse De Koe mee op scene. Een haarscherpe satire in een sappig West-Vlaams dialect.

Info 050 630 430, www.ccknokke-heist.be, cc.ticket@knokke-heist.be

                                         *****************************************************

Brugotta: Tommy and The Wildflowers in Biekorf

tommy-vlaeminck-_ellen-de-meulemeester

Foto EDM

 

‘Een mengeling van soul, rock en blues’

 Vorig jaar debuteerde Tommy Vlaeminck op zijn 44ste (!) met de cd ‘Tommy and The Wildflowers’, een schijf waarop hij zijn vakmanschap in twaalf nummers kon etaleren.  Op vrijdag 7 oktober toont deze Brugse songsmid in de Biekorf hoe zijn songs live klinken.

 ‘Ik had niet echt een masterplan of een strategie klaar om mijn debuutalbum te releasen’ , zegt Tommy. ‘Ik denk ook niet dat er binnen het huidig muzieklandschap nog strategieën of vaste regels gelden. Het is wel zo dat een major of gekend label/management meer kans maakt. Op deze manier is er gewoon geen slagkracht genoeg om voet aan wal te krijgen bij de radiostations.’

Radio 1 had er wel oren naar. ‘Ik heb de cd Jan Sprengers bezorgd en hij was zeer enthousiast. Het liedje ‘Awake’ werd opgepikt en regelmatig gedraaid tijdens de avonduren. Bij Radio 2 kreeg de song ‘Sound Of A Broken Heart’ airplay. Ook in Nederland liep het niet slecht. Daar vielen ze voor ‘Lost And Gone’. Onze Nederlandse buren smaken de crossover tussen soul, rock en blues beter dan de Belgen. Ze zijn ook niet vies van een gitaarsolootje. Als je in België je instrument te goed beheerst, bekijken ze je snel als een ‘showoff’. In Nederland hebben ze daar iets meer bewondering voor, vind ik. Maar het is niet omdat ze de plaat in Nederland draaien dat we daar ook veel concerten spelen. In het buitenland loop je tegen dezelfde muur. Je hebt een goed management en een goeie boekingsagent nodig om op de juiste plaatsen te kunnen spelen’, aldus Vlaeminck.

De volle honderd procent

Het Cultuurcentrum Brugge biedt lokaal talent graag kansen en vroeg aan Tommy om een avondvullend programma in elkaar te boksen. ‘Natuurlijk streelt dat mijn ego een beetje. Als je wil, kun je iedere week spelen. Er zijn cafés genoeg die optredens organiseren en je kunt bijvoorbeeld op bedrijfsfeesten of braderijen spelen. Ik heb de keuze gemaakt om dat niet te doen. Niet omdat ik daar mijn neus voor ophaal, maar wel omdat je eigen muziek daar nooit tot zijn recht kan komen. Ik heb geleerd om neen te zeggen zonder dat ik gevoel heb dat ik anderen moet teleurstellen. Daarom speel ik niet meer met een vaste groep. Als ik geen zin heb, doe ik het niet en ik moet alleen rekening houden met mezelf. Zo’n concertzaal als de Biekorf is de ideale plaats om te luisteren en te zien wat ik doe. Ik geef altijd het beste van mezelf en ga altijd voor de volle honderd procent. Ik speel nooit op halve kracht en ik ga dat in de Biekorf ook niet doen. Integendeel, ik ga zelfs nog een tandje bijzetten.’

 Geen Richard Clayderman

Voor het concert op vrijdag 7 oktober worden de Wildflowers uitgebreid naar een vijfmansformatie. ‘Er komt een extra toetsenist bij. Omdat er nogal wat toetsen op de plaat staan, gaan we ze live ook zo brengen. Dat is een unicum, want ik heb altijd een haat-liefde verhouding gehad met toetsen. Ik heb nu een toetsenist gevonden die echt de liedjes speelt zonder Richard Claydermangehalte. Er komen ook enkele verrassende gasten, maar ik heb beloofd niets te verklappen,’ lacht Tommy. (ADC)

Info: http://www.tommyandthewildflowers.be

 

Overzichtstentoonstelling Renaat Bosschaert

renaat-bosschaert-in-de-jaren-90

 

‘Een laat eerbetoon’

 

Een kunstenaar in hart en nieren, heel veelzijdig met grafiek, schilderijen en beeldhouwwerk en gefascineerd door literatuur: zo omschrijven kenners het artistieke werk van de Brugse, in 2006 overleden, kunstenaar Renaat Bosschaert. De kinderen Bosschaert presenteren zijn artistieke nalatenschap in de Garemijnzaal van vrijdag 7 tot dinsdag 11 oktober. Een laat eerbetoon.

 De tentoonstelling toont de bezoeker de vrucht van 40 jaar kunstenaarschap. Gestart met gelegenheidsgrafiek voor uitgeverijen evolueerde hij snel naar een persoonlijke stijl: van abstracte schilderiien over strict figuratief naar grafiek. In zijn atelier-woning in de Sint-Annakerkstraat lokten de twee 19de eeuwse drukpersen heel wat aandacht, twee drukpersen die bij zijn overlijden tevergeefs aan de Stad Brugge gratis werden aangeboden. Zijn rijkgevuld persoonlijk archief belandde wel in het Stadsarchief.

Bosschaert maakte vooral faam met zijn bibliofiele poëzieuitgaven in de vorm van lino’s, litho’s, etsen en houtgravures, die met de hand werden gedrukt op handpersen. Bosschaert maakte ook, overwegend abstract, beeldhouwerk in brons, steen en keramiek. Toch zal hij vooral herinnerd worden als graficus. ‘Graveren’ noemde hij ‘een heel intensief en tijdverslindend werk. Dagen snijden met burijn of droge naald, daarna ininkten en heel nauwgezet afzonderlijk drukken. Daar hou ik van.’

 Vader en dochter

Tien jaar na het overlijden van vader Bosschaert werkte dochter (en illustrator) Greet aan een project waarin ze haar illustratiewerk combineert met het grafisch werk van haar vader. Ze gebruikte daarvoor de originele ‘houtblokken’ waarin Bosschaert ‘tekende’ met beitel of kras-pen. Dankzij uitgeverij De Eenhoorn leidde dat tot het leesboek ‘Met ons komt alles goed’ in een samenwerking met jeugdauteur Stefan Boonen. Tekeningen en tekst lopen hier wonderwel samen en zijn te bekijken tijdens de tentoonselling. (LF)

Tentoonstelling Renaat en Greet Bosschaert, van 7 tot 11 oktober in de Garemijnzaal (Markt). Stadsbeiaardier Frank Deleu speelt op zaterdag 8 oktober om 11 uur ter ere van Renaat Bosschaert.

De cultuurtips (5)

steven-slos_ellen-de-meulemeester

 

Steven Slos: Directeur Brugge Plus

  1. 1. Concertgebouw, Open repetitie Philippe Herreweghe, 17 en 19 januari.

Fascinerende ervaring om de meester aan het werk te zien. Met het orkest in overall zie en hoor je het schaven aan de uitvoering. Ook de dynamiek tussen dirigent en muzikanten is boeiend om te zien. Heel anders dan een klassieke orkestervaring, een echte aanrader.

  1. 2. Arentshuis, Het laatste oordeel van Jheronimus Bosch. Vanaf 19 november. Cultuurcentrum vanaf 16 september. De Brugse Bosch werd gerestaureerd en tentoongesteld in Den Bosch en Madrid naar aanleiding van de 500ste verjaardag van het overlijden de schilder. Het werk is terug in Brugge en wordt tentoongesteld in het Arentshuis. Het Cultuurcentrum sluit aan met theater, dans en Expo. Een passende viering van een topstuk uit onze collecties.
  1. Wintervonken, in 5 wijken en op de Burg. Uit eigen huis. Sfeervol circus en straattheater, slaagt er ook in de winter in om mensen op de been te brengen. Bruggelingen kunnen in 5 wijken de benen strekken en genieten van cultuur op de eigen dorpel. Afgesloten op de Burg in stijl op 10 en 11 februari.

 

                       *************************************

De Brugse cultuurtips (4)

 

peter-devischpeter-roose

Peter Roose/Peter Devisch: Cultuurcentrum Brugge

  1. Het Boschjaar vormt één van de belangrijke startpunten, waarbij Cultuurcentrum Brugge een invulling geeft met de spectaculaire voorstelling Bosch Dreams door het wereldvermaarde hedendaagse circusgezelschap 7 Fingers uit Canada ( 04.10.16).2. 

2. Samen met Back To The Roots blijven we zoeken naar het aantrekkelijkste aanbod binnen de actuele blues. Dit jaar bouwen we het festival Nothin’ but the blues op rond de komst van blueslegende Walter Trout (ma. 31.10.16), met in zijn voetspoor een heel arsenaal concerten met zowel internationaal, nationaal als plaatselijk talent op diverse locaties in de stad, zowel betalend als gratis.

3. Binnen het December Dance festival lijkt Akram Khan een certitude te worden, daarom toch ook wat’ inside information’ om de voorstelling Entity van Company Wayne Mc Gregor met meer dan gewone aandacht te bekijken (wo. 07.12.16). Willen we deze suggestie uit ons aanbod internationaal theater u toch ook niet onthouden: The Best Thing door Vamos Theatre (wo. 19.04.17), een klein tragikomisch pareltje uit het actuele Britse beeldende theater. En als uitsmijter misschien nog een leuke primeur, want eigenlijk volledig buiten categorie: de komst van Elvis Costello naar de Brugse stadsschouwburg op 16 maart 2017.

 

De Brugse cultuurtips (3)

patrick-keersebilck_ellen-de-meulemeester

 

Bij de start van het nieuwe cultuurseizoen gaat EXit te rade bij de specialisten uit het (cultuur)vak. Zij zoeken voor u uit wat voor schoons u geenszins mag mislopen dit jaar. Elk koos daarvoor drie voorstellingen uit hun eigen of andermans aanbod. Uitknippen en bijhouden, want dit is het beste wat u dit jaar op cultureel gebied kunt proeven.

Patrick Keersebilck: Muziekcentrum Cactus

  1. THE ALBUM LEAF (23.10)

De groep rond spilfiguur Jimmy LaValle leverde na 6 jaar met ‘Between waves’ eindelijk opnieuw een volwaardig nieuw album af. Opnieuw is er die uitgepuurde atmosferische sound, gebouwd op een eigenzinnige mix van elektronica, ambient, postrock, en met verder invloeden uit zowel klassiek als jazz. Mooi!

  1. LEE RANALDO & EL RAYO (19.11)

Fijn om na een paar keren Thurston Moore eindelijk ook es een ander spilfiguur van Sonic Youth in Brugge te mogen ontvangen!

  1. DANS DANS (16.12)

Cactus houdt van Bert Dockx en de spannende muzikale projecten waarin hij betrokken is. Deze zomer nog was hij nog te gast op Cactusfestival met Flying Horseman. Op 16.12 zien we hem terug in Brugge met Dans Dans, het psychedelische trio dat hij deelt met Fred ‘Lyenn’ Jacques (Lyenn/ Mark Lanegan Band) en Steven Cassiers (Dez Mona). De groep komt er o.a. haar nieuwe plaat ‘Sand’ voorstellen. Instrumentaal, atmosferisch, meeslepend, geraffineerd en wild: Dans Dans bouwt onvermoeibaar verder aan haar hoogsteigen muzikale universum en bewijst schijnbaar achteloos keer op keer waarom het één van de meest intrigerende bands van het moment is.

Ook nog efkes mee geven dat Lyenn voor die tijd ook met z’n eigen band én nieuwe plaat (‘Slow Healer’)te gast is in Cactus Club (21/10)

 

 

 

%d bloggers liken dit: