Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Maandelijks archief: augustus 2016

Klinkende Kroegen, elke woensdagavond

Mother Jumps The Gun

Foto Mother jumps The Gun

 

‘Het perfecte alibi om met een veel te korte froufrou in een oversized parka op het podium te kruipen’

Brexit of niet, de Brugse (cover)band Mother Jumps The Gun (MJTG) koestert een voorliefde voor Britpop. De groep speelde in mei nog op de Markt tijdens de kampioenenviering van Club Brugge voor duizenden mensen, op woensdag 3 augustus doen ze het aan L’Estaminet (Astridpark) tijdens Klinkende Kroegen nog eens over voor een kleiner en minder blauwzwart publiek. Minder gezellig wordt het alvast niet, daar zorgen onder meer Blur, Oasis en The Who wel voor.

 

Mother Jumps The Gun is eigenlijk de bezetting van The Famous Black Polar Cubs aangevuld met Gino Claeys. De niet evidente, doch zeer effectieve gitaartandem Gunter Groth en Frederick Defraeye, de wat eigenwijze en koppige Kris Vandekerckhove en Henk ‘mister coolness’ Vanhee achter de microfoon, met zoals al aangehaald krijger van vele oorlogen Gino op drums.

Henk Vanhee: ‘Wij maken een soort synthese van vier decennia Britse rock en pop, omdat die zo bepalend zijn geweest voor zoveel mensen en stijlen. The Beatles en The Kinks zijn helden en voorbeelden voor verschillende generaties muziekfans over de hele wereld. Dat wilden we in de verf zetten door eigenzinnige covers van die bands te spelen, zonder de parels van nu te vergeten. Soms is dat heel riskant en voel je je klein als muzikant en dat geeft mij alvast een fijn gevoel. En het geeft je het perfecte alibi om in een oversized parka op het podium te kruipen en je froufrou veel te kort te laten knippen, laten we ook dat niet vergeten.’

EXit: Welke classics moeten zeker in jullie set?

Vanhee: ‘Onze keuze is eigenzinnig, want we vermijden een beetje de platgetreden paden. Iedereen heeft zo wat zijn verlangens binnen MJTG. Zo breekt Frederick het kot af als we niks van Oasis zouden spelen. Ik zelf blijf zeuren over The Who. De jongens hebben me al twee zoethoudertjes gegeven maar ik hou niet op vooraleer “I Can See For Miles” van mijn favoriete band in de set zit.’

 EXit: Welke nummers uit de Britpop-catalogus zijn (te) moeilijk om te spelen?

Vanhee: ‘Ik ben bang van alles van The Beatles. Ik voel me nooit op mijn gemak als we aan dat repertoire denken. Gegeneerd is het juiste woord, want The Beatles, dat is genie, cool en brillance in songs van 3 à 4 minuten. Ook de withete soul van The Small Faces is afschrikwekkend. Al doet het bijzonder veel deugd om mijn keel open te trekken zoals Steve Marriott. Ik ben trots op mezelf als ik het uithoud tot op het eind van de song.’

 EXit: Voorlopig geen eigen nummers op de setlist?

Vanhee: ‘Neen, die ambitie hebben we voorlopig niet. Ik merk dat het soms wel jeukt bij mijn collega’s, maar ik voel me alleszins niet geroepen om met deze band mijn ei te leggen. Via mijn andere band Cowboys & Aliens kan ik mijn drang om iets te creëren volledig kwijt en alle muzikanten binnen deze band zijn met zovele andere dingen bezig dat die drang niet overheerst binnen MJTG. MJTG is een ode aan onze helden. En een alibi om mijn haar te laten knippen zoals Liam Gallagher, uiteraard. Of om mijn platste Britse accent te kunnen bovenhalen. Heerlijk!’ (ADC)

Info: www.brugge.be/klinkendekroegen

Jasper van het Groenewoud zet debuutalbum ‘Hufter’ online

Jasper van het Groenewoud_Ellen De Meulemeester

Foto Ellen De Meulemeester

 

‘Songs met weerhaken in’

 Er lijkt geen maat te staan op de productiviteit van Jasper van het Groenewoud. Hij zette net zijn debuutalbum ‘Hufter’ (met twaalf nummers) online op bandcamp en smeedt nu al plannen voor een tweede én derde plaat. En ook nog dit jaar wil hij zijn eerste boek geschreven hebben.

 Hij heeft er lang op gebroed, maar sinds de geboorte van zijn dochter vorig jaar kon Jasper van het Groenewoud vanaf oktober de eindspurt inzetten om zijn cd af te werken waar hij al enkele jaren op zat te broeden. Helemaal in zijn eentje. Hij schreef zelf alle teksten van de Nederlandstalige songs, speelde alle muziek zelf in en producete alle twaalf nummers. ‘Ik heb gewacht tot Prince gestorven is om de fakkel over te nemen’, grapt Jasper. ‘Neen, technisch gezien geraak ik nog niet aan zijn enkels. Ik maak mijn muziek alleen, maar dat is eerder uit noodzaak. Ik ben niet sterk genoeg om mensen over de streep te trekken als hun mindframe niet dezelfde is als de mijne. Ik vind het goed dat je mijn muziek niet meteen kunt linken aan andere muziek, maar het is wel moeilijker om muzikanten uit te leggen wat ik precies wil bereiken. Enfin, ik doe het nu allemaal zelf. Het zal dan misschien wel wat meer tijd in beslag nemen, maar dan ben ik ook van de moeite af om iemand te scholen tot wat ik wil bereiken.’

 Koosnaampje

‘Hufter’ heet dus de eersteling van Jasper. Die geestige titel heeft hij aan zijn moeder te danken. ‘Telkens ik iets serieus had mispeuterd, gebruikte ze dat mooi ‘koosnaampje’ om me te benoemen. Tijdens mijn tienerjaren heeft ze dat toch veel moeten gebruiken … Niettemin, ik vind dat een schoon woord op zich. Er zit een weerhaak in, ik wil niet de meest perfecte schoonzoon zijn, al wil ik ook niet gratuit expliciet overkomen. Het mag allemaal niet te perfect te zijn, ik ben Clouseau niet’, stelt Jasper. Dat merk je ook aan de teksten van nummers zoals ‘Alweer Sorry’, ‘Ik Ben Ziek’, ‘Introvert’ of ‘Meneer Verbrand’. Tekstlappen waaruit blijkt dat hij vaak – zoals wij allemaal – wel eens met het Dagelijkse Leven worstelt en het spartelend moet ondergaan. Zonder dat hij de grote boodschap wil verkondigen of ons met wijze levenslessen wil opzadelen. De humoristische toets die hij veelal in variatie in zijn nummers stopt, zorgt er dan wel weer voor dat de blijheid het steeds wint van de weemoed. Zijn liedjes kun je ook met geen enkele andere artiest vergelijken, ze klinken allemaal als het ‘Jasper van het Groenewoudiaans’. ‘Dat is een van de beste complimenten die ik kan krijgen. Authenticiteit is ook iets wat ik apprecieer bij andere artiesten’, zegt hij.

 Goesting

Voorlopig bestaat ‘Hufter’ nog niet als fysieke geluidsdrager. Het is de bedoeling dat de verkoop van de nummers op de website bandcamp de nodige fondsen genereert zodat er een vinyluitgave kan verschijnen. Ondertussen heeft Jasper al een aantal platenfirma’s aangeschreven. Zonder druk te leggen op zichzelf. ‘Het zou me helpen als een platenmaatschappij een promocampagne kan opzetten, dan kan ik me volop concentreren op het boetseren van nieuw materiaal, want dat heb ik al. Toen ik mijn album online zette, viel er een enorme last van me af en had ik meteen goesting om aan nieuwe nummers te werken. Ik heb nu vastgesteld dat het in een veel kortere periode kan. Misschien werk ik dit jaar nog twee platen af. Er liggen immers al honderden onafgewerkte stukjes muziek in mijn lade. Straks stort ik me ook op een boek en de tekst zal vergelijkbaar zijn met mijn liedjes. Een non-fictie verhaal met humor, gekruid met hier en daar wat vuiligheid.’

 Geen STRESS meer

Enkele jaren geleden was Jasper nog de frontman van STRESS, de Nederlandstalige groep van zijn broer Leander, maar dat behoort tot het verleden. De focus ligt nu volledig op zijn solowerk, al zal Jasper wel een band rond zich moeten verzamelen als hij live op de bühne wil staan. ‘Een bassist en een gitarist heb ik al, nu nog een drummer vinden. Romantisch gezien kom ik een goeie tegen op café, maar de praktijk wijst uit dat ik best een oproepje op Facebook lanceer. Uiteraard hoop ik dat het een goede drummer is, maar het zou misschien nog prettiger zijn dat het ook een leuke mens is.’

Noblesse oblige: we moeten het nog even hebben over zijn achternaam, want er is natuurlijk de associatie met vader Raymond, een monument in het muziekwezen. ‘Het is dubbelzijdig’, bekent Jasper, ‘maar ik houd er nu alleen maar positieve gevoelens aan over. Vroeger had ik het er moeilijk mee, maar nu stoort het me niet meer. Ik ben heel tevreden wat mijn pa heeft bereikt in zijn leven en wat hij op muzikaal vlak betekent voor veel mensen. Mijn stemkleur kan ik niet veranderen en de teksten gaan soms ook zijn richting uit, maar moet ik het daarom veranderen? Neen, ik ben wie ik ben. En dat is nog altijd Jasper van het Groenewoud.’ (ADC)

 Info: www.bandcamp.com/jaspervanhetgroenewoud

‘Mad Songs’: muziek helpt muren slopen

TTFKapelPZOnzelievevrouw-1

Foto Tom Talloen

MAfestival, dat zich traditiegetrouw op verschillende locaties zowel binnen als buiten het centrum van Brugge uitrolt, is dit jaar opgedragen aan ‘Lof der Zotheid’. Het satirisch traktaat van Desiderius Erasmus waarin Vrouwe Zotheid de mens genadeloos op de korrel neemt, is de inspiratie voor een hele reeks concerten waarin uiteenlopende facetten van “zotheid”, zoals de fantasie en naïeve verwondering van de kindertijd, dromen, magie, muzikaal illusionisme, maar ook waanzin aan bod komen.

Dat laatste aspect bv. wordt vertaald in ‘Mad Songs – Music from Bedlam’. Het Londense Bethlem Hospital is de oudste psychiatrische instelling van Europa en “Bedlam” groeide uit tot een symbool van waanzin en melancholie. Zijn inwoners figureren in talloze liederen van Purcell, Blow en tijdgenoten.

Zeer passend koos men voor dit optreden van Tictactus ensemble, Lucile Richardot (mezzosopraan), Jeffrey Thompson (tenor) als locatie Psychiatrisch Ziekenhuis Onzelievevrouw in Brugge dat zich als missie (o.a.) oplegt om in tijden van vermaatschappelijking van de zorg de muren rond de psychiatrie te slopen en de drempel van de hulpverlening te verlagen door meer mensen vertrouwd te maken met de geestelijke gezondheidszorg.

Tom Talloen, verantwoordelijke PR en Communicatie bij PZ Onzelievevrouw: “Het initiatief voor deze samenwerking, alsook de keuze qua concert, kwam volledig van MAfestival zelf: de organisatie was bijzonder gecharmeerd door de locatie en de akoestiek.” (PJG)

Maandag 8 augustus om 11.30 uur in de kapel van PZ Onzelievevrouw Brugge

Tickets en info: www.mafestival.be

 

%d bloggers liken dit: