Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Klinkende Kroegen, elke woensdagavond

Mother Jumps The Gun

Foto Mother jumps The Gun

 

‘Het perfecte alibi om met een veel te korte froufrou in een oversized parka op het podium te kruipen’

Brexit of niet, de Brugse (cover)band Mother Jumps The Gun (MJTG) koestert een voorliefde voor Britpop. De groep speelde in mei nog op de Markt tijdens de kampioenenviering van Club Brugge voor duizenden mensen, op woensdag 3 augustus doen ze het aan L’Estaminet (Astridpark) tijdens Klinkende Kroegen nog eens over voor een kleiner en minder blauwzwart publiek. Minder gezellig wordt het alvast niet, daar zorgen onder meer Blur, Oasis en The Who wel voor.

 

Mother Jumps The Gun is eigenlijk de bezetting van The Famous Black Polar Cubs aangevuld met Gino Claeys. De niet evidente, doch zeer effectieve gitaartandem Gunter Groth en Frederick Defraeye, de wat eigenwijze en koppige Kris Vandekerckhove en Henk ‘mister coolness’ Vanhee achter de microfoon, met zoals al aangehaald krijger van vele oorlogen Gino op drums.

Henk Vanhee: ‘Wij maken een soort synthese van vier decennia Britse rock en pop, omdat die zo bepalend zijn geweest voor zoveel mensen en stijlen. The Beatles en The Kinks zijn helden en voorbeelden voor verschillende generaties muziekfans over de hele wereld. Dat wilden we in de verf zetten door eigenzinnige covers van die bands te spelen, zonder de parels van nu te vergeten. Soms is dat heel riskant en voel je je klein als muzikant en dat geeft mij alvast een fijn gevoel. En het geeft je het perfecte alibi om in een oversized parka op het podium te kruipen en je froufrou veel te kort te laten knippen, laten we ook dat niet vergeten.’

EXit: Welke classics moeten zeker in jullie set?

Vanhee: ‘Onze keuze is eigenzinnig, want we vermijden een beetje de platgetreden paden. Iedereen heeft zo wat zijn verlangens binnen MJTG. Zo breekt Frederick het kot af als we niks van Oasis zouden spelen. Ik zelf blijf zeuren over The Who. De jongens hebben me al twee zoethoudertjes gegeven maar ik hou niet op vooraleer “I Can See For Miles” van mijn favoriete band in de set zit.’

 EXit: Welke nummers uit de Britpop-catalogus zijn (te) moeilijk om te spelen?

Vanhee: ‘Ik ben bang van alles van The Beatles. Ik voel me nooit op mijn gemak als we aan dat repertoire denken. Gegeneerd is het juiste woord, want The Beatles, dat is genie, cool en brillance in songs van 3 à 4 minuten. Ook de withete soul van The Small Faces is afschrikwekkend. Al doet het bijzonder veel deugd om mijn keel open te trekken zoals Steve Marriott. Ik ben trots op mezelf als ik het uithoud tot op het eind van de song.’

 EXit: Voorlopig geen eigen nummers op de setlist?

Vanhee: ‘Neen, die ambitie hebben we voorlopig niet. Ik merk dat het soms wel jeukt bij mijn collega’s, maar ik voel me alleszins niet geroepen om met deze band mijn ei te leggen. Via mijn andere band Cowboys & Aliens kan ik mijn drang om iets te creëren volledig kwijt en alle muzikanten binnen deze band zijn met zovele andere dingen bezig dat die drang niet overheerst binnen MJTG. MJTG is een ode aan onze helden. En een alibi om mijn haar te laten knippen zoals Liam Gallagher, uiteraard. Of om mijn platste Britse accent te kunnen bovenhalen. Heerlijk!’ (ADC)

Info: www.brugge.be/klinkendekroegen

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: