Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

More Music! versmelt muziek van Daan met foto’s van Peter De Bruyne

Op zoek naar het Grote Niets

de NADA_Daan Peter De Bruyne_foto Didier Frateur zw VTX

Foto Didier Frateur

Een nieuwe editie van het muziekfestival More Music! staat in de steigers en zal schoon volk naar het Brugse Concertgebouw brengen. Tijdens deze vier dagen durende muzikale trip (6 tot 9 april) ontbinden onder meer Pere Ubu, Efterklang, Xiu Xiu (soundtrack Twin Peaks!) Robert Henke en Willis Earl Beal hun duivels. De ogen en oren zijn vooral gericht op ‘De Nada’, het project van Daan Stuyven en de Brugse fotograaf Peter De Bruyne op woensdag 6 april. Negen dagen lang  trokken zij met elkaar op in desolate Spaanse landschappen, op zoek naar het niets. Daan speelde klankentapper, Peter schoot er de perfecte beelden bij.

Daan: ‘Ik was al fan van Peter voor hij me contacteerde. Mijn huis in de Ardennen hing vol met reproducties van zijn foto’s; Zijn reeks foto’s van Belgische huizen vond ik inspirerend en heb ik nog gebruikt om platenhoezen mee te maken. Hoe hij naar op het eerste zicht banale dingen kijkt en daar de schoonheid van vertaalt, is prachtig. Ik bewonder zijn pure statement van onscherp fotograferen, dat komt sympathiek over als het doelbewust gebeurt.’

Peter: ‘Ik wilde al lang iets met muziek doen, maar ik wist niet goed wat. Toen ik Daan op Rock Werchter in 2005 het Duran Duran-nummer ‘Girls on Film’ hoorde coveren, was ik getriggerd. Die ruwheid, die humor, die durf … Dat heeft mij echt gepakt. Voor de opening van mijn fototentoonstelling ‘American Icons’ in het Concertgebouw heb ik hem gevraagd om enkele nummers te spelen. Hij stelde zelf voor om tien American standards te spelen. In zijn set smokkelde hij zelfs een song van Depeche Mode zonder dat iemand het door had. Vond ik grappig. Dat was het begin van onze samenwerking.’

Daan: ‘Die cross-over tussen foto’s en muziek werkte echt. Stom van ons dat we dat concert niet hebben opgenomen. Die avond zaten we al dicht bij een nieuwe samenwerking, een premature vorm van wat ‘De Nada’ zou worden.’

Het absolute niets

Peter: ‘Op een morgen werd ik om vijf uur wakker met het idee om samen met Daan op zoek te gaan naar desolate, absurde landschappen om daar ter plaatse muziek en foto’s te maken. Ik heb Daan meteen opgebeld en hij was direct voor het idee gewonnen.’

Daan: ‘De uitdaging was om iets onwaarschijnlijks te vinden en geen klassieke of evidente schone plek op te zoeken. Geen clichés, dus geen Route 66, Calcutta, IJsland of Amerika … We wilden consequent onze manier van werken doortrekken.’

Peter: ‘Enkele jaar geleden reed ik door Spaanse landschappen tussen Tremp en Luna en voelde ik aan dat dit het werkgebied zou worden. Toen ik dat nadien aan vrienden vertelde, zeiden ze me: ‘Daar is helemaal niets’. Voor ons was dat de perfecte locatie, want wij waren op zoek naar het absolute niets.’

Daan: ‘Een plek mag ook niet te arrogant zijn of zich opdringen. Sommige plekken zijn echt potsierlijk schoon, te voorspellend mooi. Niet interessant voor ons, dus.’

 

Landschapsschilderen 

Peter: ‘We hebben negen dagen met elkaar opgetrokken. Wij hebben een verschillend karakter, maar toch waren we op zoek naar het hetzelfde. Compleet los van elkaar, deden we dezelfde dingen. Heel harmonieus. We deden gewoon waar we zin in hadden. Tijdens die reis liepen onze hoofden leeg waardoor we meer ruimte en zuurstof kregen. We zijn in het project gestapt zonder scenario, druk of verwachtingspatroon. Op een dergelijke trip kun je je immers niet voorbereiden.’

Daan: ‘Ik heb 25 jaar in de stad gewoond, dat is volledig het tegenovergestelde van wat we in Spanje aantroffen. Het deed me wel ongelooflijk goed om eens met een wit canvas te werken. Je schrijft dan op een andere manier. Het helpt als het visuele zo vlakbij is. We verstonden elkaar met weinig woorden. We voelden elkaar goed aan. De plaatsen die voor Peter inspirerend waren, waren dat voor mij ook.’

Daan speelt, Peter projecteert

Daan: ‘We gaan ‘De Nada’ brengen zoals het ginder ontstaan is. De beelden van Peter worden geprojecteerd op groot scherm. Ik zal aan de zijkant van het podium plaatsnemen – zoals een pianist in een stomme film – zodat ik de beelden op me kan laten inwerken. Hoe het live zal klinken, weet ik nog niet. Ik heb veel laagjes geluid boven elkaar gelegd, gaande van krekels, vogels, voorbijrijdende auto’s, ritmisch getik op allerhande zaken … Ons project blijft levende materie tot enkele uren voor de aanvang van het concert. Dan zijn we klaar om het aan de buitenwereld te tonen.

Peter: ‘Mijn werk zit er ook nog niet op. Ik beschik over een hele bak foto’s en filmpjes en daaruit gaan we een selectie maken. We gaan voordien wel repeteren, maar ik weet dat we nog veel zullen veranderen. En dat maakt ons project ook interessant. We voelen goed aan of iets werkt of niet werkt.’

Daan: ‘We kennen en begrijpen ondertussen elkaars taal. We zijn daarin gerodeerd, we zijn versmolten.’ (ADC)

Info: www.moremusicfestival.be, www.peterdebruyne.com en www.daan.be.

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: