Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Rudy Trouvé solo in de Biekorf!

RudyTrouvé_BacheJespers

Foto Bachejespers

 

Muziek voor fijnproevers

 Wie het vakmanschap van muzikant/kunstenaar Rudy Trouvé live wil zien, moet op vrijdag 5 februari afzakken naar theaterzaal De Biekorf (en niet naar de MaZ, zoals eerder verkeerdelijk vermeld). De man geldt als één van de meest gerespecteerde artiesten binnen de Belgische muziekscène en was in ontelbaar veel bands actief (dEUS, Dead Man Ray, Kiss My Jazz, Gore Slut…). Die avond zal Trouvé, die zichzelf als ‘een doe-het-zelver en een slechte gitarist annex klankfetisjist’ typeert, vooral putten uit eigen repertoire. Een aanrader.

Rudy Trouvé: ‘Mijn optreden is geen round up. Ik speel al lang solo en dat is een moeilijke bevalling geweest. In het begin werd ik er heel zenuwachtig van. Het heeft mij jaren gekost om de voordelen ervan in te zien. Al een tijd ben ik met videokunst bezig en dat heeft me ertoe aangezet om solo-optredens te spelen. Ik maak heel graag filmpjes en die optredens geven mij dus een goed excuus om die te laten zien. In veel gevallen gebruik ik die filmpjes ook als begeleidingsgroep.’

 EXit: Je hebt geen muzikanten nodig dan?

Trouvé: ‘Specifiek voor die avond niet. De chemie van een groep is een heel andere zaak. Nu ben ik heer en meester over alles.’

 EXit: Vanwaar komt die zenuwachtigheid? Angst voor het podium of angst om alleen aan de slag te gaan?

Trouvé: ‘Beide. Ik werk altijd met muzikanten die aanzienlijk beter zijn. Zelf ben ik een heel beperkte muzikant. Als ik met andere mensen werk en andere muziek maak, dan ontstaat er een andere chemie. Er gebeurt altijd iets tussen mensen. Ik heb het geluk dat mensen het niet erg vinden dat ik beperkt ben. Ik voel me vereerd dat mensen met meer talent graag met mij willen samen spelen. Ik kan goed structureren en songs maken, maar puur technisch moet je bij mij niet aankloppen voor een blueske. Tijdens mijn solo-optredens sta ik bij wijze van spreken naakt op het podium. Aangezien ik nu vals speel door mijn eigen begeleidingsgroep – bestaande uit mezelf en de projectie – te creëren, valt die angst grotendeels weg. Ik film een stukje accordeon of enkele trommelslagen en ik verknip dat tot brokjes muziek. Voor mijn backings laat ik soms ook gewoon een tekenfilmpje zien.’

EXit: De klank primeert en niet het beeld?

Trouvé: ‘Het is een samenspel tussen beide. Ik vind het eigenlijk belangrijk als je optreedt dat het een gebeurtenis is. Ik zoek nu naar een evenwicht tussen een traditioneel optreden en een totaalgegeven.’

 EXit: Je optreden wordt omschreven als ‘iets tussen een klassiek singersongwriteroptreden en een jaren ’70 dia-avond’. Is dat het gevoel dat moet primeren?

Trouvé: ‘Ik vind dat wel belangrijk. Een van de meest positieve opmerkingen die ik kreeg was van iemand die zei: het is alsof je je atelier naar de mensen brengt. Het wordt een intiem gebeuren, een livingroomconcert bij wijze van spreken. Ik probeer mijn uiterste best te doen om er een event van te maken.’

 EXit: Valt je mini-tournee samen met het twintigjarig bestaan van je label Heaven Hotel?

Trouvé: ‘Niet per se, maar het is wel zo dat ik een aantal klassiekers uit het grote Heaven Hotel Songbook zal spelen. Ook nieuwe nummers. Ik moet selecteren, want ik heb een repertoire van meer dan twee uur.’

 EXit: Hoe bepaal je dat?

Trouvé: ‘Ik leg een groot deel op voorhand vast, maar ik pas mijn set ook aan de stemming van de avond aan. Het is een aangenaam gevoel dat het gevarieerd is. Zie het als: Man met akoestische gitaar. Man met elektrische gitaar. Man met loops. En man met filmpjes.’

EXit: Hecht je meer belang aan muziek of meer aan kunst?

Trouvé: ‘Ik maak daar nooit een onderscheid in. Ik denk ook heel visueel. Ik ben niet het type muzikant dat melodieën in zijn hoofd hoort. Ik zie vooral vormen en structuren. Ik beschouw muziek ook als kunst, dus voor mij is dat één pot nat.’

 EXit: Je hebt in al die jaren een groot oeuvre bij elkaar geschreven. In 1995 ben je uit dEUS gestapt, de beste Belgische band ooit. Er is daar toen veel inkt over gevloeid. Kijk je, na twee decennia, daar anders op terug dan toen?

Trouvé: ‘Gedeeltelijk wel. Dat was een jongensdroom dat geleidelijk aan in een nachtmerrie was veranderd. Het was toen hoog tijd voor mij om ermee te stoppen en achteraf bekeken vind ik wel tof dat ik die periode heb meegemaakt. Het toeren was toen zeer zwaar en we werden op korte tijd zeer groot. De romantiek van met een groep in een bestelwagen te zitten en dan ergens een publiek van muziekkenners te veroveren transformeerde in een grotere tourbus met meer personeel dan muzikanten en een publiek dat je meer als het snoepje van de dag zag. In feite was daar niets mis mee, maar voor mij hoefde het niet meer.’

ANTOINE DE CLERCK

Info: www.cactusmusic.be 

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: