Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Kunstenares Lieve Dejonghe solo in de Jan Garemijnzaal

IMG_3453

 

Abstract of realistisch; dat is één geheel voor mij’

Lieve Dejonghe wekt opnieuw de nieuwsgierigheid op met haar solotentoonstelling die op 14 januari start in de Jan Garemijnzaal in het Belfort. De kunstenares,van Brugse origine maar inmiddels uitgeweken, bezit het opvallende talent om zich los te kunnen maken van gangbare conventies en weet op die manier keer op keer te verrassen. De combinatie van creativiteit, diepgang en technische bekwaamheid zijn de eigenschappen die haar werk uniek en veelzijdig maken. Door scherpe boodschappen en observaties op subtiele wijze te verwerken in haar creaties zet ze de kijker aan tot reflectie.

EXit: De eeuwige vraag: de inspiratie

Lieve Dejonghe: ‘Ik ben iemand die het schilderen nodig heeft om te leven, en dat sinds mijn geboorte bij wijze van spreken. Al van kinds af aan heb ik geschilderd. Mijn inspiratie is dus gewoon mijn hart en wat er rond mij gebeurt, wat indruk op mij maakt en wat emoties in mij opwekt. Het maakt mij zelfs niet uit op welke manier ik mij uitdruk.’

EXit: Uw werk is heel uiteenlopend qua stijl: soms figuratief, soms abstract. Wat is de samenhang?

Lieve Dejonghe: ‘Dat is eigenlijk een levensverhaal. In de jaren ’70 en ’80 volgde ik les in de kunsthumaniora. In die tijd was men van mening dat het realisme slechts een techniekje was en geen echte kunst. Alles draaide toen rond abstracte, hedendaagse en conceptuele kunst. Realisme was dus not done. Wanneer je jong(er) bent, besef je amper of niet zo goed in hoeverre je een kind van je eigen tijd bent en hoe je iets stilzwijgend wordt opgedrongen. Ik was dus ook een kind van mijn tijd en werkte vooral abstract en impressionistisch. Later, toen ik ben gaan werken als illustratrice, maakte ik fijne tekeningen voor boekcovers en tekeningen bij kinderverhalen, maar het kwam niet in me op om dat meer te ontwikkelen als kunstvorm.’

‘Mijn nieuwe verhaal begon toen ik op mijn 34ste een kunstbeurs bezocht waar ik bij toeval getroffen werd door het werk van de Nederlandse realist Henk Helmantel. Ik was zo onder de indruk van ’s mans werk dat ik dacht: kunst is of niet, ik wil dit kunnen voor ik tussen mijn zes planken kruip! Al snel kwam ik tot het besef dat het realisme zoveel meer is dan een techniekje, je kan er zo ontzettend veel mee aan.’

‘Ik ben vrij klassiek beginnen fijnschilderen, maar mijn doelstelling was van in het begin al om een eigen stijl te vinden binnen het realisme. In 2012, na 15 jaar schilderen waarbij het realisme vrij prominent aanwezig was in mijn werk, voelde ik mij echter danig teleurgesteld door de heersende politieke en economische situatie. Ik had het gevoel dat er eigenlijk veel reden was om boos te zijn en door die gemoedstoestand kwam ik niet meer toe aan fijnschilderen. Ik voelde de nood om me weer met de grovere middelen van vroeger uit te drukken. Dat deed ik ook om in te gaan tegen het vakjesdenken van veel mensen op alle gebieden. Persoonlijk wil ik mijn artistieke vrijheid houden, los van verwachtingspatronen. Het werd dus tijd voor een reeks abstract-expressionistische geschilderde werken.’

‘Op dit moment, twee jaar later, blijkt dat alles een beetje samenvalt. Wat nu in mijn hoofd zit, en op het doek, is het resultaat van een heel leven. In mijn laatste schilderijen zit zowel dat realistische, maar ook bepaalde vlakken die ik heel abstract uitwerk. Ik ben mij daar niet meer zo bewust van of ik abstract of realistisch schilder. Dat is nu één geheel voor mij.’

LOUISE VAN ELST

Lieve Dejonghe, solotentoonstelling in de Jan Garemijnzaal, 14 tot 31 januari.

 

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: