Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Expo van Jan Devisscher in IB Lichtateljee

Jan Devisscher_Ellen De Meulemeester

Foto EDM

Muzikale iconen in de verf gezet

 Vanaf donderdag 3 december 2015 tot zondag 14 februari 2016 kan iedereen zijn licht laten schijnen op de schilderdoeken van Bruggeling Jan Devisscher in IB Lichtateljee, een lichtadviesbureau langs de Torhoutse Steenweg (Sint-Andries) dat op regelmatige basis ruimte reserveert voor een expo. Dat het ook goed zal klinken, staat vast, want Devisscher borstelde een hele reeks muzikale iconen bij elkaar. Van Billie Holiday tot Noel Gallagher. Een must see.

 De naam Jan Devisscher (°1959) zal wellicht niet meteen een belletje doen rinkelen in kunstminnend Vlaanderen. Hij mag dan al decennialang met verf en doek in de weer zijn, hij trad nog maar zelden met zijn werk naar buiten. Nu is het moment rijp, er is een oeuvre bij elkaar geschilderd dat met muzikale noten aan elkaar hangt.

Twee linkerhanden

Al in de derde kleuterklas valt het talent van Jan Devisscher al op. ‘Hij is linkshandig en hij heeft tekentalent’, stelt zijn juffrouw vast. Een jaar later leert hij in het eerste leerjaar rechts schrijven, met als gevolg dat hij vanaf dan met twee linkerhanden door het leven gaat. Het talent wordt erkend, echter wordt de studiekeuze in die tijd bepaald door de wens van de ouders. Zijn voorkeur gaat naar het creatieve uit, maar zijn vader zei; ‘Leer een job en doe in je vrije tijd wat je wilt’. Aangezien Jan op sportief vlak ook aardig voor de dag komt, kiest hij voor een opleiding als kinesitherapeut, een job ‘waar het niet opvalt dat je twee linkerhanden hebt’. Maar het artistiek bestaan lonkt, het tekenen laat hem niet los, en dan is er ook de muziek. Sinds hij in 1972 zijn eerste elpee heeft gekocht, Slade Alive, voltrekt zich een hele nieuwe wereld aan hem: ‘luide gitaren, bonkende drums, een stem als een misthoorn!’.

 Menselijke anatomie

In 1993 maakt Devisscher werk van zijn passie. Hij schrijft zich in aan de Kunstacademie (Katelijnestraat) voor een vijf jaar durende opleiding in de schilderkunst. Na een kleine onderbreking voegt hij er nog twee jaar tekenkunst aan toe. ‘De lessen startten met het aanleren van perspectief. Van objecten schetsen ging ik over naar mensen. Daar putte ik het voordeel van mijn kine-werk uit, de menselijke anatomie is mij niet vreemd. Je kunt veel leren, daar ben ik van overtuigd.

Ik heb mensen met minder talent dan ik hele mooie parcours zien afleggen. Je kunt het vergelijken met voetbal: de ene heeft meer talent dan de andere, maar training is ook een zeer belangrijke factor.’

Op zijn zolderkamer in de Raamstraat richt Jan een schildersatelier in. De muziekinstallatie staat er ook en die zal zijn trouwste compagnon worden. Zijn gigantische muziekcollectie de belangrijkste inspiratiebron. ‘Iedere plaat, iedere cd, elk bestaand schilderij en elke biografie vertellen een verhaal. Deze verhalen inspireren me’, verklaart hij. Hij begint met het schilderen van portretten van muzikale iconen. David Bowie, Charlie Watts, Jimi Hendrix… Velen worden vereeuwigd op doek. Wie verdient het? ‘Misschien is het wel dankbaarheid, voor de muziek. Ik zal niet meteen iemand schilderen als zijn muziek me totaal niet raakt.’

Gevecht op doek

Wat is kenmerkend voor een schilderij van Jan Devisscher? ‘Dat ik er zelf tevreden over ben. Ik moet kunnen weergeven in een portret wat een artiest voor mij betekent. Niet alle schilderijen lukken meteen. Bij sommige is er nog werk aan. Het gevecht op doek is een boeiend proces en leidt helemaal niet tot frustratie. Ik moet het werk gewoon dan even aan de kant zetten. Ik schilder dan zonder een borstel in mijn handen te hebben. Als ik met mijn fiets onderweg ben, ben ik bezig een oplossing te bedenken als ik weer achter mijn schildersezel zit. Het is als een sudoku die ik wil oplossen; je wilt dat het juist zit.’ (ADC)

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: