Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

September Jazz 2015: een topeditie

Bas-c-Pieter-Clicteur

Bas Bulteel (foto Pieter Clicteur)

De hele zaterdag was er behoorlijk wat bewolking geweest en de luchten zagen er onheilspellend uit, maar het moet zijn dat de organisatoren van September Jazz 2015 de weergoden voldoende offergaven hadden gebracht want tijdens de alweer 19de editie vielen hooguit enige druppels regen. Toch hadden een aantal liefhebbers van dit festival zich laten afschrikken, want de opkomst was dit jaar merkelijk minder. Maar zoals de gemeenplaats het wil, hadden de afwezigen ongelijk: dit is een topeditie geworden die in de annalen zeker zal worden bijgeschreven en herinnerd.

Bas Bulteel Trio was perfect gecast als opener want zorgde met zijn toegankelijke jazz van hoog niveau terstond voor een gevoel van welbehagen. Samen met medemuzikanten Bart Denolf (bas) en Bruno Castellucci (drums) bracht hij hoofdzakelijk composities uit debuut-cd ‘Coming Home’ (W.E.R.F. 121). Afgetrapt werd met het aanstekelijke ‘Conversations with the ducks’ waarin Denolf al onmiddellijk een van zijn fraaie solo’s mocht geven. Castellucci kreeg in het volgende nummer ‘Desert Few’ ruimte om zijn kunnen te demonstreren. Beide muzikanten zouden ook daarna steevast prominent aanwezig zijn. Volgden o.a. ‘Attachiant’, ‘Mr. Scrabble’, ‘Scène 7’, de zeer mooie nieuwe compositie ‘Introspection’ en afsluiter ‘Song for Ahmad’ waarin pianist Bulteel alles uit de kast haalde en duidelijk maakte waarom hij in het verleden al door zo vele artiesten werd ingehuurd in de studio of onstage. Door het strakke tijdsschema- vermoed ik – was er geen gelegenheid de geestdriftige toehoorders nog met een bisnummer te verblijden. Een schitterende start, in elk geval.

Daar burgemeester Landuyt zich had laten verontschuldigen verzorgde Veerle Mans (De Werf) vervolgens het officiële welkomstwoord. Zij sprak een woord van dank uit aan het adres van de mede organiserende partners – Handelsgebuurtekring Langestraat-Hoogstraat, Stedelijke basisschool De Ganzeveer, de Scouts, Stad Brugge – en aan programmator Willy Schuyten. Ook kondigde ze de start van het nieuwe seizoen van De Werf aan – 19 september: 100ste voorstelling van ‘An Old Monk’ – en bracht ze ter kennis dat het Stedelijk Conservatorium een nieuwe cursus ‘jazz luisteren’ heeft lopen.

New Rotterdams Jazz Orchestra werd door Schuyten aangekondigd als “not your average bigband, want ze zitten niet achter een pupiter maar spelen rechtstaand in een halve maan”. De presentator had eerder in een interview met EXit met geen woord overdreven: van zodra de groep, die grotendeels muziek van Anton Goudsmit zou vertolken, het podium had beklommen, kwam hij als een pletwals over het publiek gerold en de gitarist zelf bleek een zeer avontuurlijke muzikant die zonder schroom zijn grenzen aftast en zijn toehoorders met graagte op onbekend terrein meelokt. Hij liet zijn gitaar nu eens melodieus het oor strelen, dan weer subtiel klinken, maar net zo makkelijk haast Hendrixiaans huilen en grommen. Passeerden o.m. de revue: ‘Boom Petit’, ‘Waterboarding’ – als diende dit stuk geïllustreerd vielen net toen enige druppels regen – ‘Karma Tic’, ‘Camels’, het zeer rust uitstralende ‘Ernesto’ en ‘050’, het “netnummer van Groningen” (over toeval gesproken). Zeer terecht werd deze act daarna terug de planken op geroepen voor een bisnummer. Voor het overgrote deel van de luisteraars zonder enige twijfel een ware revelatie, dit NewRJO, en ook de naam Goudsmit staat nu ontegensprekelijk in het geheugen van velen gegrift.

Niet bepaald een gemakkelijke opdracht – zelfs bijna een vergiftigd geschenk – om op te moeten na een groep die laaiend enthousiast was uitgewuifd. Compro Oro liet zich echter geenszins intimideren en heeft met Wim Segers (vibrafoon, marimba) bovendien een frontman die door de natuur met een behoorlijke portie charisma werd verwend. De vijf jongelui hebben met ‘Transatlantic’ (W.E.R.F. 128) trouwens een indrukwekkende debuutplaat afgeleverd. Het leuke aan de groep zijn niet alleen de muziek en het zo in het springende speelplezier, maar ook de reminiscenties die men gaandeweg ontwaart: nu eens sluipt de geest van John Zorn in een nummer, elders voelt men aan een aanstekelijk en haast onweerstaanbaar ritme de adem van Santana in hun beste dagen. Dat laatste is dan niet in het minst de verdienste van percussionist Robbe Kiekens. Bassist Mattias Geernaert – dit keer het gehele optreden op elektrische basen drummer Frederik Van den Berghe zorgden in elk van de nummers – o.a. ‘Madness in Havana’, ‘Eldorado’, ‘Freddy’s tune’, ‘Voodoo Valley’, ‘Ghostriders in the sky’, ‘Dreamer’ – voor een stevige en vruchtbare bodem waarop gitarist Bart Vervaeck en frontman Segers hun solo’s konden laten ontkiemen en groeien. Het duurde dan ook niet lang voor een (weliswaar bescheiden) aantal toeschouwers hun stoel verlieten om in de zijgangen staande op het ritme mee te deinen of zelfs een voorzichtig dansje te wagen.

September Jazz 2015 was een over de ganse lijn geslaagde editie, waarvoor omwille van de weersomstandigheden minder muziekliefhebbers waren komen opdagen, wat echter door de kwaliteit van alle acts – zonder uitzondering – verwerd tot een te verwaarlozen detail. (PAUL GODDERIS)

 

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: