Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Concertgebouw Brugge stelt programma 2015-2016 voor

160318_Rinaldo Alessandrini_c_Éric Larrayadieu_BR

RINALDO ALESSANDRI (foto Eric Larrayadieu)

 

 

De seizoenbrochures van cultuurhuizen overal te lande vallen rond deze tijd weer in de bus. Zo ook die van het Concertgebouw Brugge. Daarin vinden we vertrouwde elementen terug: gevarieerde en verrassende concerten, die alle stijlen, periodes en genres beslaan, gebracht door grote namen en opkomend talent, voor jong en oud. In de kalender is op gebruikelijke wijze structuur en helderheid aangebracht met festivals, domeinen en twee centrale componisten. Volgend seizoen zijn dat Scarlatti (vader en zoon) en Ravel. Wij selecteerden voor u alvast tien niet te missen voorstellingen.

Nationaal Orkest van België & Mischa Maisky (17.10.2015)

Spaanse vuurgloed

Tien jaar geleden was de excentrieke cellist Mischa Maisky al eens te gast in Brugge. Hij genoot toen reeds lang grote faam, al sinds 1966 wanneer hij in de prijzen viel op de prestigieuze Tsjajkovski-wedstrijd in Moskou en Mstislav Rostropovitsj hem onder zijn vleugels nam. Intussen is de Letse muzikant een onbetwiste wereldster. Met andere woorden: een artiest die je minstens één keer in je leven aan het werk gehoord moet hebben. Op het programma staat naast Le tombeau du Couperin van focuscomponist Ravel onder meer El amor brujo van Manuel de Falla.

 De magische piano (15.11.2015)

Nikolaas Kende

Geen enkel kind óf ouder blijft onbewogen bij deze betoverende en ontroerende familievoorstelling. Nikolaas Kende speelt de soundtrack, een aantal Etudes van Chopin, bij vier animatiefilms. Een daarvan is Magic Piano, het verhaal van Anna die dankzij een vliegende piano haar vader achterna kan reizen, die voor zijn werk in het buitenland is. Niemand minder dan Lang Lang verzorgde de opname van de soundtrack bij de oorspronkelijke versie van de kortfilm.

 Acousmonium & Wave Field Synthesis (19.11.2015)

Luidsprekerorkesten

Dit concert wordt misschien wel dé luisterervaring van volgend seizoen. Want bij deze voorstelling gaat het enkel en alleen om het auditieve zintuig en is er geen visuele afleiding van muzikanten. Het orkest bestaat namelijk uit een tachtigtal luidsprekers. François Bayle, de bedenker van deze installatie, doopte zijn instrument in 1974 acousmonium. Experimentele componisten als Iannis Xenakis en Luc Ferrari dachten na over de relatie tussen muziek en wetenschap, en schreven werk voor dit unieke instrument.

deFilharmonie & Brussels Jazz Orchestra (27.11.2015)

Dansmuziek tussen klassiek en jazz

Ravel bedoelde zijn Valses nobles et sentimentales als een hommage aan Schubert, die een reeks Valses sentimentales en Valses nobles had geschreven. Aan het adjectief ‘sentimenteel’ moet je evenwel geen betekenis hechten. Integendeel, het werk is naast een eerbetoon ook een vaarwel aan Schubert en de oude, romantische muzikale taal. Bij Ravel ontaardt de wals in een broeierige, hysterische dans. Voor deze productie smeedt deFilharmonie een bijzonder intrigerende alliantie met de blazers van het Brussels Jazz Orchestra. Dat kan alleen maar knetteren!

 Tragédie (12.12.2015)

Olivier Dubois

Met Spencer Tunick is Brugge wel wat gewend aan collectief naakt. Maar bij Tunick zijn de figuranten roerloos, en dat is wel even anders in Tragédie van Olivier Dubois. Negentig minuten lang bewegen 18 dansers bijna hyperactief over het podium, allen poedelnaakt. De voorstelling verdeelde de meningen, in grote lijnen eerder negatief in Engeland en aan deze kant van het kanaal positief. Controverse is sowieso boeiend en dat is al een reden op zich om deze productie over ‘la condition humaine’ te gaan bekijken.

 Trio Wanderer (19.12.2015)

Franse pianotrio’s

Het Trio Wanderer is opgericht in 1987. Het Franse trio studeerde bij het legendarische Amadeus Quartet, reeg sindsdien de meest prestigieuze prijzen aan elkaar en speelde in onder meer de Philharmonie van Berlijn, de Musikverein in Wenen, de Wigmore Hall in Londen, het Théâtre des Champs Elysées in Parijs en La Scala in Milaan… Geen commentaar.

 Rotterdams Philharmonisch Orkest (27.02.2016)

Bruckners monumentale Achtste

De negen symfonieën van Bruckner (eigenlijk tien, als je de ‘Nulde’ meerekent) zijn symfonische kathedralen. Ze duren alle om en bij een uur, vereisen een enorme bezetting en zitten structureel bijzonder knap ineen. Van alle symfonieën is de Achtste dan nog eens de meest monumentale, met naast de gebruikelijke instrumentengroepen onder andere vier Wagnertuba’s, drie harpen en een contrafagot. Dit is een garantie voor een overweldigende ervaring.

Concerto Italiano (19.03.2016)

Alessandro Scarlatti. Caino

De Italiaanse dirigent en klaviervirtuoos Rinaldo Alessandrini, aan wie volgend seizoen een domein is gewijd, neemt een theatraal werk van focuscomponist Alessandro Scarlatti onder handen. Een kolfje naar zijn hand, want Alessandrini geldt als een van de specialisten van de vroege Italiaanse opera – in dit geval een oratorium, zeg maar een religieuze opera. In Cain overo Il primo omicidio verklankte Scarlatti het Bijbelse verhaal van de eerste moord in de geschiedenis van de mensheid, die van Kaïn op Abel.

Arcanto Quartett & Jörg Widmann (06.05.2016)

Beethoven & Brahms

Antje Weithaas, Daniel Sepec, Tabea Zimmermann en Jean-Guihen Queyras zijn vier absolute topsolisten. Maar zet ze samen en je krijgt een perfecte harmonie. Het Arcanto Quartett brengt het Vijftiende strijkkwartet van Beethoven, waarvan de componist zelf zei dat het “één van de werken is, die het meest verdient mijn naam te dragen”. De Duitse klarinettist Jörg Widmann voegt zich bij de vier voor het warme en ietwat weemoedige klarinetkwintet van Brahms. Een wondermooi romantisch programma.

Ravel & Boléro (08.06.2016)

Ballet Vlaanderen & Sidi Larbi Cherkaoui

In september wordt Sidi Larbi Cherkaoui de nieuwe artistiek directeur van Ballet Vlaanderen. Een gewaagde keuze, want Cherkaoui’s profiel als choreograaf van hedendaagse dans lijkt niet meteen de ideale match voor een (klassiek) balletgezelschap. Cherkaoui maakt het zichzelf dan ook nog eens niet gemakkelijk. Voor dit project creëert hij een choreografie op Ravels bekende orkestratie van Moessorgski’s Schilderijententoonstelling. Een uitdaging die kan tellen! Daarnaast worden ook Pavane pour une infante défunte, Ma mère l’oye en de beroemde Boléro van dans voorzien.

ALEXANDER JOCQUE

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: