Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

triomf van een trio: Crispell/Guy/Lytton in De Werf (19.05)

IMG_1711 - Version 2 (1)

Foto’s Willy Schuyten

IMG_1687 - Version 3

De concerten in De Werf tijdens de week van 12 tot en met 19 mei waren de perfecte illustratie hoe veelomvattend ‘jazz’ wel is en dus bij uitstek het genre dat muziekliefhebbers met nochtans uiteenlopende én uitgesproken voorkeuren weet te begeesteren. Diende voor het optreden van TaxiWars (12.05) al het bordje “uitverkocht” (imaginair) bovengehaald, ook voor het trio Crispell/Guy/Lytton liep de zaal zo goed als helemaal vol.

Pianiste Marilyn Crispell, bassist Barry Guy en drummer Paul Lytton waren – al dan niet in elkanders gezelschap – reeds eerder in Brugge (De Werf, Jazz Brugge) te gast en elk van hen heeft zich in de voorbije jaren een behoorlijk stevige reputatie verworven. Tijdens het wachten in de foyer was uit de gebezigde talen dan ook al vrij snel af te leiden dat er uit andere land(sgedeelt)en eveneens een aantal kenners waren afgezakt.

Het concert op 19.05 bestond uit 2 sets, tot daar niets ongewoons dus, zij het dat de eerste geheel zou zijn gewijd aan één lange, meerdelige suite van ongeveer een uur, getiteld: “Deep Memory”. Barry Guy, componist van alle onderdelen, verstrekte vooraf zelf toelichting: de compositie ontstond n.a.v. de expositie “Last Poems” van de Ierse schilder Hughie O’ Donoghue en elk van de onderdelen is naar een werk van diens hand genoemd:   “Scent; Fallen Angel; Sleeper; Return of Ulysses; Blue Horizon; Silenced Music; Dark Days”.

Voor de jazzliefhebber die het de evidentie zelve vindt om na prachtige passages of sterke solo’s uiting te geven aan zijn enthousiasme, was het even een aanpassing om die neiging nu te onderdrukken. Na elk stuk bewaarde het publiek een welhaast gewijde stilte in het volle besef dat het niet aan de orde was de muzikanten in hun concentratie te storen. Dat was nodig ook: de muziek die ten gehore werd gebracht, had niet alleen een bij momenten vrij grote moeilijkheidsgraad, bovendien stond de uitvoering ervan op constant zeer hoog niveau. Zelden voorheen zag ik een drummer met zo veel bladmuziek voor zich: Paul Lytton kon door de complexiteit van de muziek naar hartenlust duiken in zijn koffer vol attributen, maar zag zich geconfronteerd met de handicap slechts over twee handen te beschikken, waardoor hij soms een tel een drumstick in de mond moest nemen. Marilyn Crispell kreeg door de verscheidenheid van de onderdelen volop de kans te bewijzen hoe rijk haar pianobeheersing wel is: vergelijk bv. haar melodieuze benadering in “Silenced Music” met haar meer energieke kant, bijwijlen zelfs power play tijdens “Return of Ulysses”. De schouders van Barry Guy zelf echter moesten de zwaarste last dragen, want aan hem kwam toe: de snaren van de bas nu eens zacht, dan weer glissando of opnieuw krachtig beroeren met de vingers of een van de strijkstokken uit zijn assortiment; voortdurend het oog richten op de partituur; tezelfdertijd vanuit de ooghoeken de beide gezellen volgen; met hoofdbewegingen of andere lichaamstaal een wending of ritmeverandering aankondigen; de krachttoer volbrengen gedrieën perfect gelijktijdig een slotnoot te spelen… Zeer speciaal was de passage waarin hij een dunne staaf horizontaal achter de snaren stak en dan vervolgens op dat metaal zelf klopte en tokkelde waardoor zijn bas even een percussie-instrument werd.

Als het concert na die suite was geëindigd, zou het al van een niet vaak ervaren schoonheid zijn geweest. Maar na de pauze – waar zo te zien vooral Barry Guy wel aan toe was! – volgde dus nog een tweede, heel wat kortere set (ca. 30 minuten). Op het programma eerst een improvisatie die het trio volop in de gelegenheid stelde ook zonder bladmuziek een verbluffende demonstratie van subliem samenspel te geven. Na dit sterk staaltje volgde een mooie compositie van Crispell, waarmee werd afgerond. De al met zoveel kwaliteit verwende aanwezigen snakten tóch nog naar meer en kregen van de zichtbaar zelf zeer tevreden muzikanten een korte toegift. Onder hard maar hartelijk applaus mocht het trio daarna in triomf richting backstage en foyer. (PJG)

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: