Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Nils Wogram en Bojan Z excelleren in De Werf (14 april)

Nils-Wogram-Bojan-Z_willy-schuyten

Foto Willy Schuyten

 

 

Hoewel dinsdag de omstandigheden om mensen in een concertzaal te krijgen niet echt favorabel waren – de eerste warme avond van het jaar, paasvakantie bovendien – liep De Werf toch mooi vol voor het concert van Nils Wogram en Bojan Z: muzikale fijnproevers kiezen feilloos hun prioriteiten.

Tikkend, kloppend en roffelend op resp. hout en snaren van de piano en koper en mondstuk van de trombone begon het duo vol enthousiasme en blakend van speelplezier met ‘Nr9’ de set die zou zijn samengesteld uit composities die elk van beiden reeds met andere gezelschappen heeft opgenomen maar voorlopig niet in deze duo-formule. Bojan Zulfikarpašić – om die naam toch één keer voluit te schrijven – bespeelde tijdens dit openingsstuk zowel de klassieke als een elektrische piano, een knappe combinatie die hij tijdens het verdere optreden nog enkele keren zou presteren. Vervolgd werd met een al even begeesterend ‘TNT’, waarmede niet het explosief maar wel “the next number” werd bedoeld, zoals de uitleg klonk. Voortstuwende stukken in dit idioom zouden de core business van de avond worden, maar de opbouw van het concert toonde zich evenwichtig door ook te voorzien in momenten waarop het publiek enige ademruimte werd gegund, zoals in het derde stuk, een mooie ballad waar mijn falende geheugen even geen titel op weet te kleven. Hoewel rustig in de aanloop groeide het middenstuk van die compositie tijdens de pianosolo toch verraderlijk uit tot een bijna explosie met Bojan Z hamerend op de toetsen. Het zou kenschetsend voor zijn aanpak blijken: nu eens forse, soms repetitieve uithalen, dan weer een subtiel strelen van de klavieren. Nils Wogram maakte op zijn beurt indruk door zijn soms meanderen met de noten en vaak zigzaggen doorheen de melodie. En in elk stuk opnieuw zou dit wonder geschieden van twee elkaar naadloos aanvoelende muzikanten, getuige de verdere set met ‘The Big Flipover’ (geïnspireerd door Moscow Art Trio), ‘The Essence’, ‘Greedy In Goods We Trust’ (in oorsprong opgedragen aan “the bankers”), ‘Sanctuary’ (uit een cyclus van Wogram, gewijd aan de natuur), ‘Multi Don Kulti’ (opgedragen aan Don Cherry, een van de helden van Bojan Z) en bisnummer ‘Think Trice’.

Zeldzaam zijn ze, de concerten tijdens dewelke op een constant verbluffend niveau wordt gemusiceerd, zonder een tel te verslappen. Anderhalf uur blijkt in het tijdservaren van de toehoorder dan plots korter dan wenselijk en die gewaarwording baart spijt. Slotsom: een muzikale traktatie waarvoor superlatieven zonder gêne mogen worden gehanteerd! (PJG)

 

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: