Exit Magazine

Maandelijks Brugs Cultuurblad

Jazz Brugge 2014: impressies van een jazzmarathonloper

ban-maneri_claire-stefani

Ban-Maneri (foto Claire Stefani)

Je weet vooraf: het vierdaags festival is door zijn genereus aanbod van 17 optredens (+ 4 introconcerten) een marathon die bij al te grote gretigheid een ware uitputtingsslag en naarmate de uren vorderen (steeds meer) slopend kan worden. Maar ook voor deze editie hebben de programmatoren op basis van hun prospecties een affiche samengesteld met muzikanten die je van naam kent en nu eindelijk wel eens aan het werk/zeker opnieuw live wil zien en daarnaast ook een rits voorlopig nobele onbekenden die je dankbaar bent te kunnen “ontdekken”…

Dag 1 – “Belgische dag”

Mâäk Quintet, als allereerste op de zolder van Sint-Janshospitaal, blijkt meteen een sterke openingszet. De boost van energie die uit dit collectief stroomt, maakt eens te meer duidelijk waarom Mâäk – onder welke bezetting ook – tot de meest boeiende groepen van de binnenlandse jazz scene behoort. Releaseconcert van ‘Nine’ (W.E.R.F. 122). Loriers/Postma/Aerts in de ondanks publiekstrekker Loriers niet volgelopen Kamermuziekzaal brengen een mooi concert vol lyrische muziek, het handelsmerk van de pianiste. Alles zeer beschaafd, zonder verrassingen noch onverwachte wendingen. Tweede releaseconcert van dit festival (‘Le Peuple des Silencieux, W.E.R.F. 120). Heel wat gevarieerder en meer beklijvend: Eve Beuvens’ Heptatomic. Indrukwekkend, welke evolutie de pianiste sinds haar fraaie debuut ‘Noordzee’ heeft doorgemaakt als componist èn bandleider. Tweede hoogtepunt van de dag. Dat krijgt helaas geen vervolg met de doortocht van Flat Earth Society & Mauro Pawlowski: de kennismaking met het nieuwe project van dit “zootje ongeregeld” draait uit op een teleurstellende ervaring waardoor ik het bisnummer niet haal. Evenmin wordt mij de meerwaarde van Mauro Pawlowski bij dit ‘Terms of Embarrasment’ duidelijk.

Dag 2

Han Bennink/Jaak Sooäär: de slagwerkende geweldenaar wordt gekoppeld aan een Estse gitarist die het presteert zich niet weg te laten drummen waardoor het Bennik dit keer niet lukt alle aandacht naar zich toe te zuigen. Improvisaties vloeien mooi over in standards. Voor de tweede dag op rij scoort het festival met zijn middagconcert. Graewe/Reijseger/Hemingway zorgen voor controverse: voor sommigen te veel improvisatie, voor anderen te weinig variatie, weer anderen spreken dan weer van een sterk déjà vu. Ondergetekende voelt zich als toehoorder tot het uiterste uitgedaagd om in dit verhaal tot aan het einde mee te gaan en doet dat maar al te graag. Verneri Pohjola Quartet wordt een aangename ontdekking: de lof die deze Finse trompettist overal oogst, ervaar ik als terecht. De bassist maakt niet echt indruk, de groepsleider, de drummer en vooral pianist Aki Risanen doen dat des te meer. Renaud Garcia-Fons La Linea del Sur: met de formidabele bassist als aimabele gids dompelt dit viertal de zaal onder in een warme, zuiderse en behaaglijk aanvoelende sfeer. Dat het lot nooit van enige ironie is gespeend, blijkt uit het feit dat het concert dat op die dag eigenlijk het minst met jazz heeft te maken, de grootste opkomst kent en de luidste bijval oogst.

Dag 3

Courtois/Erdmann/Fincker “The Mediums”: dit trio, ongewoon samengesteld want met 1 cellist en 2 saxofonisten, deelt mij een mokerslag uit. Dat ik niet als enige zwaar onder de indruk kom, blijkt uit het feit dat de stapel meegebrachte cd’s veel te klein is om iedere gretige afnemer van een exemplaar te voorzien. Voor Rita Marcotulli/Luciano Biondini is er, zoals voorspelbaar, heel veel belangstelling: de Kamermuziekzaal loopt tot de hoogste verdieping vol. De pianiste en de accordeonist zijn graag geziene gasten want resp. al voor de derde en voor de tweede keer op Jazz Brugge. Het duo lost moeiteloos de hoge verwachtingen in. Atomic: de vlot in het gehoor vallende melodieën van de Italianen daarnet staan wel in erg scherp contrast met wat dit Zweeds-Noorse vijftal serveert: tegendraadse muziek, die de luisteraar regelmatig beentje licht, vol ritmeveranderingen ook. Wie zich het eerste kwartier niet laat afschrikken maar zich overgeeft, wordt beloond met een sterk concert. Het derde al die dag, het lijkt niet op te kunnen. Toch eindigt de avond met Paolo Fresu Devil Quartet op een ontgoocheling voor uw dienaar: Fresu laat zich kennen als een poseur en vertoont de nare neiging om middels elektronica echo-effecten te zetten op zijn instrument of de klank ervan te vervormen. De momenten waarop hij niet speelt en zijn begeleiders in trio zijn te horen, ervaar ik als de beste.

Dag 4 – ECM

Andy Sheppards Trio Libero: ook al bekent saxofonist Sheppard zich met zoveel woorden op dit uur “nog niet echt fris”, toch kadert ook dit optreden zich naadloos in de traditie dat de middagconcerten altijd van zeer hoge kwaliteit zijn. Drie schitterende muzikanten tasten met de ogen elkaars bewegingen af en vertalen wat ze zien in een samenspel vol subtiliteit. Koko de clown: gemist – lees: bewust overgeslagen – wegens aanvangsuur al vrij kort na het vorige concert en een mens wil minstens ’s middags een behoorlijke maaltijd. In de avonduren immers is het beredderen want in Concertgebouw Brugge is er ook deze editie weer geen deftige oplossing voor een festivalganger die logischerwijs wel eens honger krijgt. Lucian Ban/Mat Maneri: deze muzikanten vonden elkaar jaren geleden n.a.v. een project rond Georges Enescu (indertijd ook in De Werf te zien) en de samenwerking is zo meegevallen dat ze sindsdien graag in duo optreden. Het samenspel van piano en altviool en het repertoire waarin zowel traditionele Roemeense muziek, blues en bij momenten kamermuziek doorklinkt, zorgen voor een concert dat letterlijk de adem beneemt. Met Elina Duni Quartet krijgt ook vocale muziek een (eenzame) stek op de affiche. In Albanese roots gedrenkte jazz wordt het, zeer passioneel gebracht door de zangeres omringd door een strak spelende groep. Een korte technische panne waardoor de geluidsversterking even uitvalt, zorgt zelfs nauwelijks voor problemen!

Tomasz Stanko Quartet: aan de “peetvader van de Poolse jazz” de opdracht om de ECM-dag af te sluiten. Hij doet dat, omringd door schitterende muzikanten (o.a. pianist Marcin Wacilewski!) met verve en maakt zijn reputatie meer dan waar. Jazz Brugge 2014 eindigt daarmee, zoals dat heet, in schoonheid.

Een enkel woord van kritiek toch moet: optredens – in het bijzonder op de zolder van Sint-Janshospitaal en in de Kamermuziekzaal – werden bij momenten ergerlijk verstoord door “weinig subtiele” continu kiekjestrekkende fotografen. Als gevolg van herhaalde klachten vanuit het publiek zelf moest presentator Roger De Knijf telkens weer en zelfs tot de laatste dag toe aandringen enkel de eerste 10 minuten foto’s te nemen en niet te “klikken” bij stille muziekpassages. Een jammerlijke schoonheidsfout die een smet werpt op een nochtans muzikaal weer zeer geslaagde editie van hoge kwaliteit. (PAUL GODDERIS)

 

Comments are closed.

%d bloggers liken dit: